II SA/Kr 1382/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Joanna Tuszyńska SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) SWSA Monika Niedźwiedź po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. [...] w K. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2021 r., znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczne - budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę . skargę oddala. Prezydent Miasta Krakowa decyzją nr [...].[...] z 15 marca 2021 r., znak: [...] orzekł o zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno - budowlanego oraz udzieleniu Inwestorowi: Firma A pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: Budowa zespołu budynków wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną na dz. Nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy al. [...] i ul. [...] w Krakowie - I ETAP inwestycji polegający na budowie budynku biurowo-usługowego A, z garażem podziemnym, zagospodarowaniem terenu i elementami małej architektury, parkingami, drogami i chodnikami wewnętrznymi, infrastrukturą techniczną tj. instalacjami wewnętrznymi: wodociągową, przeciwpożarową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji opadowej, wentylacji grzewczej, chłodzącej, elektrycznymi i słaboprądowymi oraz instalacjami zewnętrznymi: wodociągową, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji opadowej, elektryczną i teletechniczną na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...], j. ewid. Śródmieście przy al. [...] i ul. [...] w Krakowie. Po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości ul. [...] w Krakowie Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 12 października 2021 r., znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, jako podstawę prawną wskazując art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity - Dz.U.2021.735 ze zmianami) - zwanej dalej k.p.a. i art. 82 ust.3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz.U. 2020.1333 ze zmianami) – dalej jako "Pb". W uzasadnieniu wskazano, że zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej określony został w art. 35 ust. 1 Pb. Tylko w zakresie określonym w tym przepisie, w przypadku stwierdzenia naruszeń, organ administracji może podjąć działania korygujące. Na terenie działek objętych wnioskiem obowiązuje ostateczna decyzja nr [...] Prezydenta Miasta Krakowa z 10.03.2011 r. o ustaleniu warunków zabudowy, przeniesiona na obecnego inwestora decyzją nr [...] Prezydenta Miasta Krakowa z 12.02.2019 r., zwana dalej decyzją WZ. W załączniku nr 1 do decyzji WZ, w pkt ll.l.f dotyczącym innych cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynikających z analizy urbanistyczno-architektonicznej (karta nr 30, tom III projektu budowlanego) ustalono, że: z uwagi na bardzo eksponowaną lokalizację danego zamierzenia w sąsiedztwie jednego z kluczowych węzłów komunikacyjnych Krakowa, (...), przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę inwestor winien uzyskać pozytywną opinię Głównego Architekta Miasta odnośnie projektu budowlanego przedmiotowego zamierzenia. Z akt sprawy wynika, że T. B. - Główny Architekt Miasta Krakowa zaopiniował pozytywnie projekt budynku A przy ulicy [...] (pismo z 22.12.2020 r. -karta nr 15 akt administracyjnych organu I instancji). Zarzut odwołania dotyczący braku dołączenia opinii Głównego Architekta Miasta jest zatem niezasadny. Kolejny zarzut, dotyczący wydania skarżonej decyzji o pozwoleniu na budowę bez uzyskania dla projektowanego przedsięwzięcia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zdaniem organu odwoławczego, również nie znajduje uzasadnienia w aktach sprawy. Inwestor na potrzeby niniejszej inwestycji, uzyskał bowiem decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 13.02.2020 r., znak: [...], o środowiskowych uwarunkowaniach, którą orzeczono o braku potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko pn.: "Budowa garaży podziemnych, naziemnych miejsc parkingowych wraz z towarzyszącą infrastrukturą w ramach inwestycji p.n. Zespół budynków biurowo - usługowych przy [...] i ul. [...] na dz. nr [...],[...],[...],[...],[...],[...], obr. 17 Śródmieście oraz budowa instalacji do naziemnego magazynowania produktów naftowych w ramach inwestycji p.n. Zespół budynków biurowo - usługowych przy [...] i ul. [...] na dz. nr [...],[...],[...],[...],[...],[...], obr. 17 Śródmieście." Ponadto decyzją tą, wydaną na podstawie przepisów ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity - Dz.U.2019.1712), przy uznaniu, że inwestycja jest zaliczana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (§ 3 ust. 1 pkt 37 i 56 lit b Rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - tekst jednolity Dz.U.2019.1839), określono warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia, a także określono szczegółowe wymagania konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Należy zaznaczyć, że zgodnie z treścią tej decyzji, jak również treścią charakterystyki przedsięwzięcia będącej załącznikiem do tej decyzji, w analizie został uwzględniony cały teren inwestycji o powierzchni około 1,6 ha, w tym projektowane budynki (czyli również elementy inwestycji, które nie są wymienione w przywołanym powyżej rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko). Ponadto wskazano, że w otoczeniu przedsięwzięcia brak jest innych przedsięwzięć, których oddziaływania mogłyby doprowadzić do skumulowanego oddziaływania. W podsumowaniu podkreślono, że cyt.: przedsięwzięcie nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko z uwagi na swój charakter i faktycznie niewielki stopień oddziaływania na komponenty środowiska. Zarzut dotyczący braku dołączenia decyzji udzielającej pozwolenia wodnoprawnego nie został poparty wskazaniem projektowanego urządzenia wodnego, które zdaniem odwołującej, wymagałoby uzyskania takiej decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ pierwszej instancji podkreślił, że realizacja inwestycji może wymagać pozwolenia wodnoprawnego lub zgłoszenia w zakresie odwadniania gruntów, obiektów lub wykopów budowlanych oraz wykonania urządzeń odwadniających, zgodnie z ustawą z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jednolity - Dz.U.2021.624), równocześnie jednak wyjaśnił, że warunki dotyczące powyższego zakresu, zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Rozwoju z 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, winny znaleźć się w projekcie technicznym, który nie podlega zatwierdzeniu w drodze decyzji administracyjnej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. W art. 389-392 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tekst jednolity - Dz.U.2021.624), wymieniono przypadki, w których wymagane jest pozwolenie wodnoprawne. Analiza przedłożonego projektu zagospodarowania oraz projektu architektoniczno-budowlanego nie wykazała, aby zamierzenie inwestycyjne przewidywało wykonanie obiektów wymienionych w ww. ustawie. Jednak na obecnym etapie, z uwagi na fakt, że realizacja inwestycji może się wiązać z koniecznością odprowadzenia wód z wykopów budowalnych, inwestor dokonał, zgodnie z art. 394 ust. 8 ustawy Prawo wodne, zgłoszenia wodnoprawnego zamiaru odprowadzenia wód z wykopu budowlanego w ramach inwestycji. Kserokopię zaświadczenia o braku wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia, z 16 stycznia 2020 r., znak: [...], wydanego przez Kierownika Nadzoru Wodnego w Krakowie, Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie dołączono do akt administracyjnych organu odwoławczego (załącznik do pisma pełnomocnika inwestora z 10 maja 2021 r.). Zatem zarzut odwołania, o wydaniu decyzji bez uprzedniego uzyskania pozwolenia wodnoprawnego nie znajduje uzasadnienia. Odnośnie do zarzutów dotyczących wydania decyzji z naruszeniem zasady poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich (art. 5 ust. 1 pkt 9 Pb), poprzez nieprawidłowe, zdaniem skarżącej, zaprojektowanie dwóch zjazdów jako bezpośrednio przylegających do budynku usytuowanego przy ul. [...], a także usytuowanie projektowanych obiektów, powodujące przesłanianie i ograniczenie dostępu światła słonecznego do istniejącego budynku przy ul [...] oraz "brak zasięgnięcia specjalistycznej wiedzy w zakresie zdolności ulicy [...] do obsługi inwestycji", wyjaśnia się, że projekt zagospodarowania oraz architektoniczno-budowlany został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do właściwej izby samorządu zawodowego, potwierdzonym zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Pb. Ponadto projektanci dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu go zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Z projektu zagospodarowania terenu (tom I projektu budowlanego) oraz przedłożonych dokumentów (tom III projektu budowlanego zatytułowany: "Opinie, uzgodnienia, pozwolenia i inne dokumenty") wynika, że warunki w zakresie projektowanego układu komunikacji, w tym obsługi komunikacyjnej działki zostały zaprojektowane zgodnie z wytycznymi ustalonymi w decyzji WZ dla tej inwestycji. Docelowo, całość inwestycji będzie obsługiwana trzema zjazdami (przy czym żaden z tych zjazdów nie przylega bezpośrednio do budynku Rogozińskiego 6, jak zarzucono w odwołaniu): z ul. [...] - zjazdem realizowanym w oparciu o decyzję ZRID, z ul. [...] - po realizacji całości inwestycji objętej planem realizacyjnym oraz poprzez służebność przejazdu i przechodu przez działkę nr [...] z al. [...] (karta nr 9 projektu zagospodarowania terenu - tom I projektu budowlanego). W pierwszym etapie inwestycji objętym niniejszym postępowaniem, planowany jest wjazd do budynku A, zaprojektowany od strony południowo-zachodniej, z ulicy [...]. Zjazd ten nie został objęty wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę stanowiącym przedmiot niniejszego postępowania (zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 11 Pb) i, zgodnie z informacją podaną w projekcie zagospodarowania terenu, zostanie on zrealizowany odrębnym trybem (wtedy podlegać będzie analizie prawidłowość parametrów tego zjazdu). W związku z jego realizacją Inwestor uzyskał uzgodnienie zarządcy drogi o możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego zmianą zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego planowanej inwestycji (pismo Zarządu Dróg Miasta Krakowa z 10.12.2020 r., znak: [...] - karta nr 137 projekt budowlany tom III) oraz decyzję Prezydenta Miasta Krakowa z 18 grudnia 2020 r., znak: [...], o zezwoleniu na lokalizację zjazdu o parametrach zjazdu publicznego z drogi publicznej o kategorii gminnej: ulica [...] w Krakowie na działkę nr [...] obr. nr 17 jedn. ewid. Śródmieście, do obsługi budynku biuro-usługowego "A" z garażem podziemnym, na działkach nr [...], [...], [...], [...] obr. 17 jedn. ewid. Śródmieście na czas nieokreślony (karta nr [...] projekt budowlany tom III). Zatem, właściwy zarządca drogi uznał, że realizacja inwestycji nie będzie znacząco wpływać na obciążenie komunikacyjne okolicznych ulic. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są upoważnione do podważania tego stanowiska. Wobec powyższego, organ odwoławczy nie ma podstaw do weryfikacji, tym bardziej uznania za zasadne zarzutów odwołania dotyczących nieprawidłowości planowanych zjazdów. Również zarzut dotyczący braku zasięgnięcia przez organ pierwszej instancji specjalistycznej wiedzy w zakresie zdolności ulicy [...] do obsługi inwestycji, w świetle uzgodnień, którymi legitymuje się inwestor, należy uznać za chybiony. Odnośnie do pozostałych zarzucanych niezgodności projektu z przepisami wyjaśnia się, że teren inwestycji jest traktowany jako teren zabudowy śródmiejskiej. Zgodne z § 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jednolity -Dz.U.2019.1065 ze zmianami), zwanego dalej warunkami technicznymi, przez zabudowę śródmiejską należy rozumieć zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze śródmieścia, określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu, w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Teren ww. inwestycji jest w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa przyjętym Uchwałą nr CXI1/1700/14 Rady Miasta Krakowa z 9 lipca 2014 r., teren okolicy Ronda Grzegórzeckiego został określony jako "obszar śródmiejski" wskazany jako tereny zabudowy śródmiejskiej, zatem należy stosować przepisy o zabudowie śródmiejskiej. Granica obszaru śródmiejskiego została precyzyjnie pokazana w załączniku graficznym K1 "STRUKTURA PRZESTRZENNA - KIERUNKI I ZASADY ROZWOJU". Ponadto w tomie II znajdują się opisy jednostek strukturalnych, tj. centrum miasta i obszaru śródmiejskiego, które jednoznacznie wskazują, że obszar wokół Ronda Grzegórzeckiego do ul. [...] zakwalifikowany jest jako obszar śródmiejski. Z uwagi na zagospodarowanie terenu, usytuowanie projektowanego budynku biurowo-usługowego A z garażem podziemnym jest zgodne z przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w szczególności § 12, w zakresie usytuowania budynku względem granicy działki budowlanej z sąsiednią działką nr [...], na której w granicy działki, zlokalizowany jest budynek [...] (odległość ta wynosi 20.2 m) oraz § 13 i § 60, dotyczącymi odpowiednio naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi oraz czasu nasłonecznienia tych pomieszczeń. Projektowany budynek jest budynkiem o 9 kondygnacjach nadziemnych i 2 podziemnych, wysokość attyki budynku nie przekracza 36 m. W projekcie zagospodarowania zamieszczono analizę przesłaniania i nasłonecznienia (rys. nr APO_A_BP_D_ST_PL_100_1005 do 1010). Z analizy tej w sposób jednoznaczny wynika brak ponadnormatywnego odziaływania inwestycji na działki sąsiednie i istniejącą zabudowę. Analiza, sporządzona ze wskazaniem właściwej podstawy prawnej, jest czytelna i zawiera kompletne wnioski. W analizie wykazano, że inwestycja spełnia przepisy §13 warunków technicznych zarówno dla wnioskowanej inwestycji, jak i dla budynków sąsiednich (przy uwzględnieniu, że projektowany budynek jest zlokalizowany w obszarze zabudowy śródmiejskiej). Ponadto, wykazano, że inwestycja spowoduje wprawdzie ograniczenie dostępu światła słonecznego do większości okien lokali mieszkalnych w istniejącym budynku przy ul. [...], jednak dla wszystkich lokali spełniony jest warunek min. 1,5 h bezpośredniego dostępu światła słonecznego w dniu równonocy wiosennej i jesiennej, o którym mowa w § 60 warunków technicznych (w związku z usytuowaniem w zabudowie śródmiejskiej). W tym miejscu podkreślenia wymaga, że organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do podważania wiedzy i merytorycznego przygotowania autorów projektu budowlanego, posiadających przygotowanie zawodowe poświadczone stosownymi uprawnieniami i składających, zgodnie z art. 34 ust. 3d pkt 3 ustawy Prawo budowlane, oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z przepisami i zasadami wiedzy technicznej. Zatem zarzuty odwołania dotyczące niezgodnego z przepisami przesłaniania i ograniczenia dostępu światła słonecznego do lokali budynku przy ul. [...], nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym. Ponadto, z projektu zagospodarowania wynika, że w budynku mieszkalnym wielorodzinnym nie będą prowadzone usługi, ani produkcja, z którą wiązałaby się emisja zanieczyszczeń powietrza, hałasu lub drgań. Budynki mieszkalne, w fazie użytkowania, co do zasady nie generują hałasu, zanieczyszczenia powietrza ani drgań. Natomiast przejściowe uciążliwości zawiązane z fazą budowy występują w przypadku każdej inwestycji i nie mogą stanowić podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Za prawidłową organizację placu budowy i prowadzenia robót budowlanych bez szkody dla nieruchomości sąsiednich, zgodnie z art. 22 Ustawy Prawo budowlane, odpowiada kierownik budowy. Ten zarzut odwołania, nie został sprecyzowany, zdaniem organu odwoławczego również nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym. Zarzut odwołania dotyczący pozbawienia Wspólnoty prawa do czynnego udziału w postępowaniu poprzez brak zawiadomienia, przed wydaniem decyzji kończącej, stron postępowania o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, nie może stanowić podstawy do uchylenia skarżonej decyzji. Wyjaśnić należy, że zgodnie z zasadą określoną w art. 12 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że organ I instancji prowadząc postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę, zawiadomieniem z 18 lutego 2021 r. poinformował strony o wszczęciu postępowania i możliwości zapoznania się z aktami sprawy, umożliwiając, zgodnie z art. 10 k.p.a. uczestnikom postępowania wypowiedzenie się co do zebranych dowodów. Żadna ze stron nie skorzystała z tej możliwości. Zauważyć należy, że zasady postępowania administracyjnego polegają na tym, że to organ właściwy do rozpatrzenia wniosku prowadzi postępowanie i to organ decyduje o konieczności wzywania jego uczestników do składania wyjaśnień i uzupełniania materiału dowodowego. Najczęściej powiadomienie stron ma miejsce w przypadku wystąpienia istotnych zmian w projekcie lub wystąpienia innych nowych okoliczności mających wpływ na przebieg postępowania w sprawie. Ponadto prawo do czynnego udziału stron w postępowaniu polega na tym, że od momentu zawiadomienia o wszczęciu tego postępowania strony mają nieograniczoną możliwość wypowiadania się w sprawie, a każdy z uczestników postępowania może zapoznać się z aktami sprawy w dogodnym dla niego terminie, na każdym etapie tego postępowania. Jednak to po stronie organu prowadzącego leży ciężar rozpatrzenia wszystkich podnoszonych argumentów, co znajduje odzwierciedlenie w uzasadnieniu rozstrzygnięcia kończącego postępowanie, a strony postępowania mają możliwość wyrażenia swojego sprzeciwu poprzez wniesienie odwołania, które ma na celu ponowną weryfikację sprawy przez organ odwoławczy. W niniejszej sprawie skarżąca Wspólnota skorzystała z przysługującego jej prawa. Zatem zarzut ten należy uznać za niezasadny. Ponadto, organ odwoławczy, po analizie ustaleń decyzji WZ oraz projektu zagospodarowania terenu (tom I projektu budowlanego) stwierdził, że projekt spełnia określone w niej wymagania, zarówno ogólne (rodzaj inwestycji - zabudowa usługowa i mieszkaniowa wielorodzinna), jak też dotyczące szczegółowych zasad zagospodarowania terenu i ochrony ładu przestrzennego. Funkcja zagospodarowania terenu oraz zamierzenia budowlanego odpowiada jego przeznaczeniu określonemu w warunkach zabudowy, w ramach inwestycji nie zostaje przekroczona linia zabudowy określona w tych warunkach. Wskaźnik wielkości powierzchni projektowanej zabudowy w stosunku do terenu inwestycji objętego decyzja wz wynosi 45% (wartość ustalona w decyzji WZ to 40-50%), wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej 21% (minimalna wartość ustalona w decyzji WZ to 20%), maksymalna wysokość górnej krawędzi frontowej, jej gzymsu lub attyki wynosi 35.5 m, zatem mieści się w przedziale wymaganym w decyzji WZ 12 m-36 m, szerokość elewacji frontowej od strony ul. [...] ustalona w decyzji WZ - od 42 m do 56 m nie dotyczy budynku A w I etapie inwestycji, z uwagi na lokalizację obiektu w głębi działki, bez pierzei od strony ul. [...]. Projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany zawierają niezbędne opinie i uzgodnienia, jego zawartość jest kompletna. Projekt zagospodarowania terenu, wykonany został na kopii aktualnej mapy dla celów projektowych. Do projektu architektoniczno-budowlanego załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Projekt zagospodarowania terenu i architektoniczno-budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do właściwej izby samorządu zawodowego, potwierdzonym zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Pb. Inwestor złożył wniosek o pozwolenie na budowę oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Argumenty podnoszone w odwołaniu nie znajdują potwierdzenia. Przedmiotowa inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Analiza przedłożonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby organ administracji do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji. Tym samym Inwestor jest uprawniony do korzystania z prawa wynikającego z art. 4 Prawa budowlanego. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. [...] w Krakowie. Decyzji zarzucono naruszenie następujących przepisów prawa materialnego i proceduralnego, mających wpływ na treść tej decyzji: 1. art. 5 ust. 1 punkt 9) PB poprzez brak poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich w zakresie dostępu członków wspólnoty Skarżącej do światła dziennego; 2. art. 5 ust. 1 pkt 9 PB w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 PB w powiązaniu z § 29 WTB poprzez brak poszanowania uzasadnionych interesów Skarżącej i doprowadzenie poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektonicznobudowlanego Inwestycji do niekorzystnej dla Skarżącej zmiany stosunków wodnych na gruncie; 3. art. 6, art. 7, art. 77 par. 1 i art. 80 KPA poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dniu 21 marca 2022 r. wpłynęła też do Sądu odpowiedź na skargę uczestnika - inwestora, który wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia wyrokowania stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. (Dz.U.2021.1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust.3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. Ponieważ pełnomocnik skarżącej nie wskazał adresu elektronicznego na platformie ePUAP, lecz inny adres, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. W pierwszej kolejności wskazać należy na błąd - stanowiący zdaniem Sądu oczywistą omyłkę pisarską – który znalazł się w wyrzeczeniu decyzji poprzedzającym rozstrzygniecie sprawy (str. 1 zaskarżonej decyzji) polegający na zamieszczeniu tam sformułowania "po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej ul. [...]", gdy tymczasem odwołanie złożyła Wspólnota Mieszkaniowa ul. [...]. Jednocześnie jednak w drugim akapicie uzasadnienia (również str. 1 zaskarżonej decyzji) organ prawidłowo już podał, że od decyzji złożyła odwołanie "Wspólnota Mieszkaniowa [...] Omyłka ta będzie wymagała sprostowania. Skarga nie ma uzasadnionych podstaw, a wydana decyzja jest prawidłowa. Sąd podziela rozważania zawarte w uzasadnieniu decyzji organu II Instancji, nie ma zatem potrzeby przytaczania ich w tym miejscu ponownie w całości. Zarzuty skargi dotyczą co do zasady dwóch zagadnień: ograniczenia dostępu do światła słonecznego lokali znajdujących się w budynku przy ul. [...] oraz niekorzystnej zmiany stosunków wodnych na gruncie poprzez zaakceptowanie zmiany kierunku spływu wód gruntowych i opadowych na nieruchomość skarżącej, a wszystko to w powiązaniu z brakiem poszanowania uzasadnionych interesów strony skarżącej. Jeśli chodzi o zarzut doprowadzenia (poprzez zatwierdzenie projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektonicznobudowlanego) do niekorzystnej dla Skarżącej zmiany stosunków wodnych na gruncie, to skarżąca upatruje go w naruszeniu § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U.2019 poz.1065 ze zm.), dalej zwane rozporządzeniem, zgodnie z którym dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Wspólnota wskazuje też, że organ nie zabezpieczył należycie interesów skarżącej jako właściciela nieruchomości sąsiedniej, przez spływem wód gruntowych i opadowych na nieruchomość skarżącej, że już w bieżącym roku przy silniejszych opadów deszczu nieruchomość Skarżącej była zalewana wodami gruntowymi i opadowymi z terenu przyszłej Inwestycji, oraz, że istnieje poważne ryzyko, że trakcie prac budowlanych przy inwestycji problem się nasili i pogłębi. Zarzuca nadto, że organ nie dał jasnych wytycznych jak należy postępować z wodami gruntowymi i opadowymi w trakcie budowy, by nie narazić na szkody tereny sąsiednie. Z twierdzeniami tymi nie sposób się zgodzić. Po pierwsze, organ I Instancji dostrzegł ten problem i w swojej decyzji (utrzymanej w mocy zaskarżoną decyzją) udzielając pozwolenia na budowę, w pkt. 1 lit. a nakazał zachowanie następujących warunków zabezpieczenia budowy i prowadzenia robót budowlanych: V w związku z posadowieniem obiektu budowlanego w obrębie warstwy wodonośnej prace fundamentowe należy wykonać w technologii eliminującej podczas odwodnienia powstawanie zjawiska leja depresji na terenie poza przegrodą przeciwfiltracyjną tj. w technologii ścian szczelinowych, a garaże w technologii betonu wodoszczelnego; V dla potrzeb prowadzenia prac związanych z odwodnieniem wykopów należy wykonać piezometry kontrolne dla monitorowania szczelności zastosowanej przegrody przecifiltracyjnej; V należy zapewnić nadzór geologa na etapie prowadzenia wykopów pod fundamenty budynków; V monitoring zwierciadła wody podziemnej należy prowadzić w czasie realizacji prac odwodnieniowych; V podczas prowadzenia prac odwodnieniowych należy prowadzić obserwacje ilości odprowadzanej z wykopu wody; V należy rejestrować ilość odprowadzanej wody z wykopu oraz rzędne zwierciadła wody podziemnej z częstotliwością co najmniej 1 raz dziennie, V należy przewidzieć urządzenia do retencjonowania wód opadowych, zapewniające ograniczenie odpływu wód opadowych do ilości jak z terenów zielonych (tj. współczynnik spływu 0,1). Trudno zatem zarzucać organowi, że nie dał inwestorowi wytycznych jak należy postępować z wodami gruntowymi i opadowymi w trakcie budowy, by nie narazić na szkody tereny sąsiednie. Jeśli zaś chodzi o naruszenie przepisu § 29 rozporządzenia, to wskazać należy, że naruszenie tego przepisu musiałoby polegać na takim sporządzeniu projektu architektoniczno – budowlanego (lub jego elementów), z którego wynikałoby, że zaplanowano zmianę naturalnego spływu wód opadowych, po to aby skierować je na nieruchomość sąsiednią. Mogłoby to nastąpić czy to poprzez zmianę ukształtowania terenu, czy to poprzez zaprojektowanie urządzeń lub rozwiązań technicznych, które ten spływ wody zmieniałyby w stosunku do kierunku spływu pierwotnego tj. istniejącego przed rozpoczęciem realizacji zamierzenia inwestycyjnego. W niniejszej sprawie projekt budowlany ani też projekt zagospodarowania terenu takich wadliwych rozwiązań nie zawiera. Z samej skargi zresztą wynika, że tego typu niekorzystne zjawiska już mają miejsce. Zarzut ten zatem jest nieuzasadniony. Jeśli zaś chodzi o zarzut dotyczący braku zapewnienia należytego oświetlenie dziennego w lokalach znajdujących się w budynku skarżącej przy ul. [...], to także i ten jest nieuzasadniony. Skarżąca zarzuca, że organ oparł się jedynie na rysunkach dostarczonych przez inwestora i zaniechał dokładnego i rzetelnego zbadania tej kwestii w szczególności poprzez szczegółowe wywody, dlaczego zdaniem organu planowana inwestycja spełnia wskazane wyżej Warunki Techniczne w zakresie dostępu do światła dziennego budynku skarżącej. Jeśli chodzi o brak szczegółowych wywodów odnoszących się do tej kwestii w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, to wskazać należy, że nie jest to prawda – organ poświęcił tej kwestii w swoich rozważaniach sporo miejsca, nadto w ramach postepowania dowodowego, w trybie art. 136 Kpa, pismem z dnia 4 sierpnia 2021 r. (k. 99 akt adm.) wezwał pełnomocnika inwestora do przedłożenia projektu zagospodarowania terenu, poprzez przedłożenie pełnej wizualizacji wędrówki cienia w godzinach między 7 a 17, wskazującej jednoznacznie wszystkie zacieniane przez projektowany budynek okna w elewacjach budynków sąsiednich. Opracowanie takie zostało przedłożone i znajduje się w aktach organu II Instancji (niezależnie od pierwotnego opracowania znajdującego się w projekcie budowlanym). Poza sporem pozostaje, że planowana inwestycja położna jest w obszarze zabudowy śródmiejskiej w rozumieniu § 3 pkt. 1 rozporządzenia - zabudowa śródmiejska to zgrupowanie intensywnej zabudowy na obszarze śródmieścia, określonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu miejscowego w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, z definicji tej wynika szerokie rozumienie zabudowy śródmiejskiej, która obejmuje nie tylko jeden, centralny teren miasta, lecz także wielość "terenów centrotwórczych" w dzielnicach miast. W szczególności akcentuje się, że dla oceny tej istotny jest nie tylko stan faktyczny istniejący w terenie (intensywność zabudowy typowa dla charakteru, wielkości i cech zabudowy danego miasta) ale również przeznaczenie "planistyczne" terenu, które zgodnie z przeznaczeniem określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego (lub studium) będzie stanowić centrum miasta lub centrum dzielnicy miasta. W niniejszej sprawie położenie inwestycji w zabudowie śródmiejskiej wynika ze Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa przyjętym Uchwałą nr CXI1/1700/14 Rady Miasta Krakowa z 9 lipca 2014 r. W dokumencie tym teren okolicy Ronda Grzegórzeckiego został określony jako "obszar śródmiejski" wskazany jako tereny zabudowy śródmiejskiej. Granica obszaru śródmiejskiego została pokazana w załączniku graficznym K1 "STRUKTURA PRZESTRZENNA - KIERUNKI I ZASADY ROZWOJU". W tomie II Studium Miasta Krakowa pkt. II.3.2. pt. "Elementy strukturalne" zapisano, że kierunki zmian w strukturze przestrzennej gminy Kraków ustala się w odniesieniu do 7 kategorii elementów strukturalnych przestrzeni urbanistycznej: pierwszym z nich jest Centrum Miasta i Śródmieście. Granice "Centrum Miasta" Krakowa wyznacza między innymi właśnie ulica [...] i ul. [...], a zatem zarówno teren inwestycji jak i jej bezpośrednie otoczenie, w tym działka skarżącej, znajdują się wewnątrz tak nakreślonego w studium obszaru Centrum Miasta. Jako przeciwieństwo "Centrum i Śródmieścia", jako drugi z elementów strukturalnych (pkt. 2), wskazano w studium tzw. "Zabudowę miejską i podmiejską": tereny mieszkaniowo – usługowe o skoncentrowanej strukturze. Dalej, z projektu zagospodarowania terenu wynika zarówno odległość planowanego budynku od granicy działki nr [...], na której (w granicy działki), zlokalizowany jest budynek [...] - odległość ta wynosi około 20 metrów; jak i to, jak względem stron świata oraz planowanej inwestycji zorientowany jest budynek skarżącej. Budynek skarżącej usytuowany jest od strony wschodniej planowanej inwestycji, czyli jego zachodnia elewacja skierowana jest w stronę projektowanego budynku. Z przedstawionego opracowania (wędrówki cienia) wynika, że cała elewacja zachodnia budynku strony skarżącej pozostaje w pełni nasłoneczniona w godzinach od 12 do 15, a projektowany budynek rozpoczyna jej przesłanianie dopiero od około godziny 15.15 – do tego czasu zacienia się sama. Spełnione są zatem warunki określone w § 60 rozporządzenia. Nadto rację ma organ, że z analizy tej w sposób jednoznaczny wynika brak ponadnormatywnego odziaływania inwestycji na działki sąsiednie i istniejącą zabudowę, jest czytelna i została sporządzona przez osobę legitymująca się wymaganymi uprawnieniami, zatem brak jest podstaw do jej podważania. Wobec tego nie znajdują też uzasadnienia zarzuty dotyczące naruszenia art. 6, art. 7, art. 77 par. 1 i art. 80 KPA poprzez brak wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności sprawy. Wręcz przeciwnie – z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w powiązaniu z przedłożonym projektem budowlanymi i aktami sprawy wynika, że organ dopełnił ciążących na nim w świetle art. 35 ustawy prawo budowlane obowiązków. Wobec powyższego skarga jako nieuzasadniona została oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.