II SA/Kr 1384/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik-Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 7 sierpnia 2024 r. znak: WI-I.7840.28.16.2023.SM w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę – po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz K. K. kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia 16 lipca 2018 r. nr 192/2018 Starosta Limanowski zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla Inwestora: [...]S.A. Stacje Spółka Komandytowa pozwolenia na budowę obejmującego: przebudowę i rozbudowę istniejącego pawilonu stacji paliw płynnych z budową garażu podziemnego otwartego wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodną, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, c.o., gazową, elektryczną, teletechniczną, wentylacji mechanicznej klimatyzacji oraz infrastruktura techniczna zewnętrzną: fragmenty instalacji wodociągowej i hydrantowej, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, instalacji oświetlenia zewnętrznego, infrastrukturą drogową: drogą wewnętrzna, placem manewrowym, (ciąg pieszo-jezdny) miejscami postojowymi oraz infrastruktura towarzyszącą: 2 zbiornikami podziemnymi na paliwo płynne (2x50 m3), wyspami dystrybutorowymi szt. 3, zadaszeniem pod dystrybutorami, 1 pylonem reklamowym koncernu dystrybucji paliw , 1 pylonem reklamowym dla pawilonu, 2 pylonami informacyjnymi: wjazd i wyjazd, infrastrukturą techniczna zewnętrzną technologii paliw i elektryczną, wyburzeniem istniejących budynków oraz pomocniczym zagospodarowaniem terenu: murkami oporowymi i skarpami na dz. ewid. [...], [...], [...], [...] obręb [...] w [...]. Postanowieniem z 26 września 2018 r. Starosta Limanowski, działając na wniosek K. K. wznowił na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowanie w sprawie zakończonej decyzją własną z dnia 16 lipca 2018 r. o pozwoleniu na budowę. Po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego - decyzją z dnia 15 października 2018 r. znak: BA.OZ.6740.1.29.2017 Starosta Limanowski odmówił uchylenia decyzji z dnia 16 lipca 2018 r. Decyzją z dnia 23 października 2020 r. znak: WI-I.7840.28.42.2018.BB Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy ww. decyzję. Wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 42/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił ww. decyzję Wojewody Małopolskiego. Wyrokiem z dnia 10 października 2023 r. sygn. akt II OSK 8/21 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Krakowie. Decyzją z dnia 7 sierpnia 2024 r. znak: WI-I.7840.28.16.2023.SM, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2014 r., poz. 572) – zwanej dalej k.p.a. i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2014 r., poz. 725 ze zm., w skrócie Pr. bud.) Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy decyzję Starosty Limanowskiego z dnia 15 października 2018 r. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę, przymiot strony określa się na podstawie art. 28 ust. 2 Pr. bud., według którego stronami takiego postępowania są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Nowelizacja Pr. bud. dokonana ustawą z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r., poz. 471 ze zmianami), wprowadziła nową definicję "obszaru oddziaływania obiektu", jednak w niniejszej sprawie obowiązuje brzmienie sprzed ww. nowelizacji. Przez "obszar oddziaływania obiektu" w ww. rozumieniu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowie tego terenu. Innymi słowy obszar oddziaływania obiektu budowlanego będzie to obszar, w stosunku do którego ten obiekt wprowadzi ograniczenia możliwości zagospodarowania terenu, w tym zabudowy, wynikające z przepisów odrębnych, nawet jeśli uciążliwości te będą zawierały się w normach prawem przewidzianych. Przy czym nawet wystąpienie nieponadnormatywnego oddziaływania może mieć wpływ na sposób wykonywania prawa własności na sąsiedniej (względem inwestycji) nieruchomości, przy uwzględnieniu konkretnych parametrów planowanej inwestycji szczególnie, gdy istnieje możliwość spowodowania negatywnego oddziaływania na sąsiednią nieruchomość. W sytuacji takiej ich właściciele muszą mieć zapewniony udział w sprawie pozwolenia na budowę. Organ wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie przesłanką wznowienia był art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. okoliczność, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Wojewoda podał, że pierwotnie wniosek o wydanie PNB obejmował zamierzenie: "przebudowę i rozbudowę istniejącego pawilonu stacji paliw płynnych z budową garażu podziemnego otwartego wraz z instalacjami wewnętrznymi: wodną, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, c.o., gazową, elektryczną, teletechniczna, wentylacji mechanicznej i klimatyzacji oraz infrastruktura zewnętrzną: fragmenty instalacji wodociągowej i hydrantowej, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, instalacji oświetlenia zewnętrznego, infrastrukturą drogową: drogą wewnętrzną, placem manewrowym (ciąg pieszo jezdny) i miejscami postojowymi oraz infrastrukturą towarzyszącą: 2 zbiornikami podziemnymi na paliwo płynne (2x50 m3), jednym zbiornikiem podziemnym LPG (1x10 m3), wyspami dystrybutorowymi szt. 3, zadaszeniem nad dystrybutorami, 1 pylonem reklamowym koncernu dystrybucji paliw, 1 pylonem reklamowym dla pawilonu, 2 pylonami informacyjnymi: wjazd i wyjazd, infrastrukturą techniczną zewnętrzną technologii paliw i elektryczną, wyburzeniem istniejących budynków oraz pomocniczym zagospodarowaniem terenu: murkami oporowymi i skarpami, na terenie obejmującym działki ewid. nr [...], [...], [...], [...] obręb [...] w miejscowości [...]". W trakcie ww. postępowania Inwestor zmienił zakres wniosku w zakresie budowy 1 zbiornika podziemnego LPG wraz z infrastrukturą, obejmując to zamierzenie odrębną procedurą administracyjną. W postępowaniu o wydanie PNB na budowę "1 zbiornika podziemnego do magazynowania gazu płynnego propan-butan o poj. 9,2 m3 do 9,9 m3 wraz z instalacją zbiornikową (LPG) i podziemną technologiczna (LPG) od zbiornika do odmierzacza paliwa na wysepce dystrybutorowej nr 3 dla obsługi istniejącej stacji paliw płynnych, na działce ewid. nr [...], obręb ewid. [...], jednostka ewid. [...], powiat [...], województwo [...] (kategoria obiektu budowlanego XIX, XX)" K. K. został uznany za stronę postępowania. Postępowanie to zostało zakończone decyzja Starostę Limanowskiego nr 140/2021 z dnia 10 maja 2021 r., znak: znak: BA.OZ.6740.1.8.2021, zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla ww. zamierzenia. Decyzją z dnia 10 stycznia 2022 r., znak: WI-I.7840.2.11.2021.AN Wojewoda Małopolski utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty, a wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2022 r. sygn. akt II SA/Kr 247/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę na ww. decyzję organu odwoławczego. Do dnia wydania decyzji Naczelny Sąd Administracyjny nie rozpoznał skargi kasacyjnej Organ zauważył, że z uwagi na ww. okoliczności postępowanie wznowieniowe dotyczy tylko postępowania zakończonego decyzją Starosty Limanowskiego z dnia 16 lipca 2028 r., w ramach którego K. K. nie był uznany za stronę postępowania. Zdaniem organu odwoławczego działki nr [...] i nr [...] obr. [...], należące do K. K., objęte wnioskiem o wznowienie postępowania nie znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie działek zajętych pod inwestycję, gdyż są oddzielone dwoma działkami, z których działka o nr [...] stanowi drogę dojazdową, natomiast część działki o nr [...], która bezpośrednio sąsiaduje z działką skarżącego nr [...], użytkowana jest jako dojazd do budynku mieszkalnego jednorodzinnego posadowionego na niej, co zgodnie z orzecznictwem sądowym nie oznacza, że automatycznie działki te nie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Działki inwestycyjne i działki skarżącego położone są w terenie objętym zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Mszana Dolna, zatwierdzonego Uchwałą NR XXI/148/2004 Rady Miasta Mszana Dolna z dnia 28 grudnia 2004 r. "w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Mszana Dolna" (Dz.Urz.Woj.Małop.2005.95.664), zmienionego uchwałą Nr XVIII/156/2016 Rady Miasta Mszana Dolna z dnia 30 marca 2016 r. "w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta Mszana Dolna" (Dz. Urz. Woj. Małop. 2016. 2434) - zwanego dalej MPZP. Działki skarżącego nr [...] i nr [...] położone są w terenie oznaczonym symbolem MN (w jednostce strukturalnej A3) o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną w formie wolnostojącej, bliźniaczej lub szeregowej (§ 23 ust. 1 MPZP). Przeznaczenie dopuszczalne, zgodnie z § 23 ust. 2 MPZP obejmuje: 1) budynki mieszkalno-usługowe z usługami o charakterze podstawowym, np.: handel detaliczny, gastronomia, nieuciążliwe rzemiosło (krawiectwo, fryzjerstwo itp.,) 2) zieleń izolacyjna, zieleń ozdobna, małe ogrody warzywne, 3) dojazdy, parkingi i garaże niezbędne do obsługi zabudowy mieszkaniowej oraz usług, przy spełnieniu normatywnych ilości miejsc parkingowych, 4) sieci i urządzenia związane z obsługą terenów z zachowaniem zasad zawartych w przepisach odrębnych. Natomiast zgodnie z § 10. który otrzymał nowe brzmienie w wyniku zmiany planu w 2016 r.: Ustala się, że istniejąca zabudowa przeznaczona zostaje do utrzymania z dopuszczeniem remontu, przebudowy, rozbudowy i nadbudowy z możliwością dostosowania gabarytów i wysokości budynków do architektury obiektów istniejących. Zapis ten jest dla całego MPZP i obejmuje zarówno działki skarżącego, jak również działki inwestycyjne. Z powyższego wynika, że K. K. ma również możliwość remontu, przebudowy, rozbudowy i nadbudowy na swoich działkach, niemniej jednak muszą one być zgodne z zapisami szczegółowymi dla terenu A3 MN wymienionymi w § 23 MPZP, jak również w § 17 ust. 1 pkt 3 MPZP. W zapisach MPZP nie została wskazana możliwość zabudowy w granicy działki, zgodnie § 9 MPZP budowa, rozbudowa, przebudowa czy nadbudowa budynków musi być zgodna z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. "w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie" (Dz.U.2022.1225), w tym z uwzględnieniem zapisów § 12 ww. rozporządzenia określającego odległości od granicy działki dla nowej zabudowy. Wojewoda podał, że zatwierdzony w niniejszej sprawie projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z § 30 MPZP inwestycja znajduje się w terenach oznaczonych symbolem UC (w jednostce strukturalnej oznaczonej jako A5): TERENY ZABUDOWY USŁUGOWEJ-USŁUGI KOMERCYJNE objęte częściowo liniami rozgraniczającymi ulicy głównej ruchu pospiesznego o symbolu KBGP. Przeznaczenie podstawowe gruntów obejmuje obiekty handlu detalicznego i hurtowego, gastronomię, rzemiosło, hotelarstwo itp. Przeznaczenie dopuszczalne obejmuje utrzymanie istniejących składów, magazynów, hurtowni w obiektach kubaturowych oraz stacji paliw. Zgodnie z § 10 MPZP (który otrzymał nowe brzmienie w wyniku zmiany planu w 2016 r.): Ustala się, że istniejąca zabudowa przeznaczona zostaje do utrzymania z dopuszczeniem remontu, przebudowy, rozbudowy i nadbudowy z możliwością dostosowania gabarytów i wysokości budynków do architektury obiektów istniejących. Z części architektoniczno-budowlanej, rysunkowej i opisowej, projektu budowlanego wynika, że projektowany pawilon stacji paliw wraz z elementami infrastruktury towarzyszącej ma charakter zabudowy usługowo-handlowej i komercyjnej, a zaproponowany układ przestrzenny i funkcjonalny ma służyć celom określonym dla funkcji tego typu budynków. Przeznaczeniem głównym inwestycji jest obsługa klientów tankujących paliwa oraz korzystających z zaproponowanych powierzchni komercyjnych. Układ urbanistyczny i komunikacyjny ma zapewnić prawidłowe funkcjonowanie dla całego kompleksu: pawilonu stacji paliw, 3 wysp dystrybutorowych, powierzchni handlowych, usługowych i biurowych oraz zaprojektowanego garażu podziemnego. Powierzchnia kondygnacji parterowej przeznaczona jest dla obsługi klientów stacji paliw (usługowo-handlowa) oraz dla usług komercyjnych handlowych z zapleczem magazynowym. Powierzchnia kondygnacji 1 piętra przeznaczona jest pod lokale handlowo-biurowe. Program użytkowy został dostosowany do obecnych standardów obowiązujących dla stacji paliw płynnych sytuowanych przy drogach krajowych. Nie projektuje się w budynku funkcji mieszkalnych. Funkcja całego zamierzenia budowlanego w zakresie programu użytkowego jest zgodna z przeznaczeniem podstawowym określonym w terenach UC MPZP: Tereny zabudowy usługowej - usługi komercyjne: handel detaliczny i hurtowy, gastronomia, rzemiosło, hotelarstwo itp. Inwestycja jest zgodna z ustaleniami MPZP także co do wysokości budynku nie przekraczającej 13 m, powierzchni biologiczne czynnej nie mniejszej niż 15 %. Obszar inwestycji położony jest w terenach zabudowy usługowej – usługi komercyjne, a częściowo w terenach dróg publicznych. Przeznaczenie podstawowe gruntów w MPZP obejmuje obiekty handlu detalicznego i hurtowego, gastronomii, rzemiosła, hotelarstwa itp., natomiast przeznaczenie dopuszczalne obejmuje między innymi utrzymanie istniejących składów, magazynów, hurtowni w obiektach kubaturowych oraz stacji paliw. Nadto z ustaleń ogólnych MPZP wynika, że istniejąca zabudowa przeznaczona zostaje do utrzymania z dopuszczeniem remontu, przebudowy, rozbudowy i nadbudowy z możliwością dostosowania gabarytów i wysokości budynków do architektury obiektów istniejących. Reasumując organ stwierdził, że zapisy MPZP dotyczące terenu objętego inwestycją dopuszczają budowę nowych (dotychczas nieistniejących) obiektów wymienionych w przeznaczeniu podstawowym w przedmiotowym przypadku jest to budynek handlowo-usługowy o wysokości nie przekraczającej 13 m, a więc zgodnej z MPZP, o dwóch kondygnacjach nadziemnych i jedną podziemną z garażem podziemnym. Częścią całego zamierzenia jest stacja paliw zatem w kontekście powyższego planowane przedsięwzięcie jako zmierzające do utrzymania dotychczasowego przeznaczenia terenu jest zgodne z MPZP. W części opisowej do projektu architektoniczno-budowlanego (karta 152 proj. bud.) zostało wskazane, że bryła budynku pawilonu została zaproponowana w nowoczesnej zwartej formie dla funkcji budynku – pawilonu stacji paliw o funkcji usługowo-handlowej i powierzchni komercyjnej. Stanowić będzie użytkowo funkcjonalną całość w połączeniu z obszarem sąsiednim. Zaproponowano rozwiązania nowatorskie zarówno formy architektonicznej pawilonu jak i jego konstrukcji (duży wysięg płyty żelbetowej - zadaszenie w elewacji frontowej). Organ dodał, że Inwestor przedłożył decyzję Burmistrza Miasta Mszana Dolna o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z 22 września 2017 r., uchyloną w części decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z 4 maja 2018 r. - w tym zakresie SKO orzekło co do istoty sprawy: "nie stwierdza się konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko". Obie decyzje zostały wprawdzie uchylone wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 30 października 2018 r., który nie jest jednak prawomocny. Wobec tego, badając czy działki nr [...] i nr [...] znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, zdaniem organu należało wziąć pod uwagę także dane zawarte w ww. decyzji środowiskowej. Wojewoda wskazał, że z decyzji środowiskowej wynika, że sąsiedztwo drogi krajowej DK 28 – ul. [...], z uwagi na duże natężenie ruchu stanowi uciążliwość na tyle dużą, że potencjalna uciążliwość stacji paliw nie będzie miała zasadniczego znaczenia. Przyjęto za prawidłowe wielkości hałasu i wielkości sprzedawanych paliw podane przez Inwestora. Odnośnie obszaru oddziaływania inwestycji inwestor wyjaśnił, że zostały wykonane obliczenia w zakresie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Oddziaływanie to zamknie się w granicach terenu do którego Inwestor ma tytuł prawny. Planowane przedsięwzięcie nie będzie wytwarzało ponadnormatywnego wpływu na komponenty środowiska. Nadto WSA w Krakowie w wyroku z dnia 30 października 2018 r. nie zakwestionował ustaleń raportu oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji. Z kolei K. K. był stroną postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Mając z kolei na uwadze wytyczne NSA organ odwoławczy pismem z dnia 6 czerwca 2024 r. wezwał Inwestora o przedłożenie, w formie opisowej i graficznej, informacji o zgodności przedmiotowego zamierzenia budowalnego z § 98 ust. 1 Rozporządzenia. Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. "w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. W odpowiedzi na powyższe, przy piśmie z dnia 20 maja 2024 r. inwestor przesłał oświadczenie autora projektu budowlanego w przedmiocie zgodności zamierzenia budowlanego z § 98 ust. 1 ww. rozporządzenia. Po analizie ww. dokumentacji organ przyjął, że przedmiotowa inwestycja nie wprowadza ograniczeń ani w zakresie zagospodarowania, ani zabudowy działek nr [...] i nr [...]. Wskazana odległość od odmierzaczy paliwa wynosi odpowiednio od 46,8 m do 45,02 m. Jest to odległość mierzona do budynku mieszkalnego posadowionego na działce nr [...]. W świetle zarzutu, że przedmiotowa inwestycja ograniczy możliwość zagospodarowania działki nr [...] należy wskazać, że zgodnie z rozporządzeniem odległość należy mierzyć od odmierzacza paliw płynnych, przyłącza spustowego oraz króćca pomiarowego i przewodu oddechowego do istniejącego budynku. W tym zakresie poczynione pomiary wskazują jednoznacznie, że wskazane w rozporządzeniu minimalne odległości tj. 10 m i 20 m zostały zachowane z dużym nadmiarem, co jednoznacznie wskazuje na spełnienie tego warunku. Zdaniem organu nawet w przypadku gdyby skarżący chciał posadowić budynek w granicy z działką nr [...] (tj. bezpośrednio graniczącą, ale niestanowiącą żadnej z działek inwestycyjnych i nienależąca do skarżącego), to odległości powyższe od tej granicy w dalszym ciągu zostały by zachowane i wynosiłyby: - od odmierzaczy paliw płynnych od około 24,5 m do 24,00 m; - od przyłącza spustowego, innego niż przy zbiorniku podziemnym LPG, około 30 m, - od króćca pomiarowego i przewodu oddechowego około 25 m, co w dalszym ciągu wynosi więcej niż minimalne wymagania zawarte w § 98 ust. 1 rozporządzenia. Wykazany brak oddziaływania inwestycji na działkę nr [...], znajdującą się bliżej przedmiotowej inwestycji, skutkuje tym, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w postepowaniu o pozwolenie na budowę. W nawiązaniu do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu organ wskazał, że nie ma podstaw, ani uprawnień do kwestionowania pomiarów poczynionych przez uprawnionego projektanta, nie ma możliwości prawnych do wskazania jakich urządzeń pomiarowych należy używać. Organ zweryfikował, że załącznik graficzny został sporządzony na mapie do celów projektowych w skali 1:500, sporządzonej przez uprawnionego geodetę i pozytywnie zweryfikowanej przez Starostę Limanowskiego w dniu 4 listopada 2020 r. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania organ podał, że w żadnym przepisie prawa nie znajduje się definicja legalna "odmierzacza paliw płynnych", a uprawniony geodeta prawidłowo wykonał pomiary od urządzenia pomiarowego, a nie od końca węża z "pistoletem"; za prawidłowość wykonanych pomiarów odpowiedzialność ponosi uprawniony projektant., a wykonane w sprawie pomiary dowodzą zachowania odległości od budynków zgodnie z zapisami § 98 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia; żaden przepis prawa wyznaczający minimalne odległości od danego obiektu czy granicy działki nie wprowadza nakazu zachowania większej odległości niż wskazana w §98 ust. 1 pkt 2 ww. aktu, zatem zachowania minimalnej odległości jest zgodne z prawem, a zachowanie większych odległości jest uprawnieniem dla Inwestora, a nie obowiązkiem; "przepis ten w przypadku gdyby nie był to budynek stacji paliw objęty przedmiotowym pozwoleniem i będący w obszarze oddziaływania , w stosunku do osób trzecich, przy zachowaniu tej minimalnej odległości rodziłby prawo do bycia stron a w postepowaniu o wydanie decyzji PNB. Niemniej jednak w tym przypadku jest to budynek należący do Inwestora, który z mocy prawa jest strona postępowania, gdyż to na jego wniosek organ wszczął postępowanie". Reasumując organ podał, że nie można skutecznie wywodzić przymiotu strony w kontrolowanym postępowaniu jedynie z powodu sąsiedztwa spornej inwestycji, która może powodować uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem jakiegoś obiektu. Obszarem oddziaływania inwestycji nie jest bowiem teren, na którym daje się odczuć skutki uciążliwości funkcjonowania obiektu. Takie rozumienie oddziaływania odnosi się do oddziaływania faktycznego, którego nie można utożsamiać z oddziaływaniem polegającym na wprowadzeniu ograniczeń prawnych. Poprzez realizację inwestycji w sposób określony w projekcie budowlanym nie dojdzie, bowiem do naruszenia przysługującego skarżącemu prawa do zagospodarowania jego nieruchomości i korzystania z nich zgodnie z ich społeczno-gospodarczym przeznaczeniem określonym w art. 140 k.c,. czy naruszenia prawa własności podlegającego szczególnej ochronie art. 64 Konstytucji RP. Wszelkie naruszenie wynikające z użytkowania przedmiotowej stacji paliw, a mające skonkretyzowany wpływ w postaci immisji należy rozstrzygać nie na podstawie przepisów Prawa budowlanego, ale w drodze powództwa cywilnego. Organy administracji nie badają prawidłowości przyjętych w projekcie budowlanym rozwiązań, jeżeli nie dotyczą zakresu wynikającego z art. 35 ust. 1 Pr. bud. Jednocześnie organ wskazał, że ponieważ utrzymuje w mocy Starosty Limanowskiego z dnia 15 października 2018 r. znak: BA.OZ.6740.1.29.2017, nie ma zastosowania art. 151 § 2 k.p.a. Na powyższą decyzję K. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucaj rozstrzygnięciu naruszenie przepisów: - art. 153 P.p.s.a. poprzez niewykonanie przez Wojewodę Małopolskiego wskazań co do dalszego postępowania wyrażonego w orzeczeniu WSA w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2020 r. (sygn. akt II SA/Kr 42/20) oraz wyroku NSA z dnia 5 października 2023 r. (sygn. akt II OSK 8/21) polegających na ustaleniu odległości pomiędzy odmierzaczem paliwa, a nieruchomością skarżącego, - art. 15 k.p.a. poprzez nieuchylenie decyzji organu I instancji, czego skutkiem jest brak przeprowadzenia postępowania dwuinstancyjnego, - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i uznanie, że organ nie jest uprawniony do kwestionowania pomiarów poczynionych przez projektanta oraz stwierdzenie, że organ nie jest uprawniony do "podważania precyzyjności wykonanych pomiarów", podczas gdy to na organie spoczywa ciężar ustalenia stanu faktycznego, zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego oraz dokonania swobodnej, ale nie dowolnej oceny kompletnego materiału dowodowego, - art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. b i c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie i stwierdzenie, że organ nie dysponuje kompetencjami do oceny prawidłowości danych przedstawionych przez inwestora, - art. 6 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i uznanie przez organ, że "w żadnym przepisie prawa nie znajduje się definicja legalna odmierzacza paliw płynnych", podczas gdy przepisy powszechnie obowiązuje definiują to pojęcie, a to z kolei miało wpływ na błędne ustalenie odległości od odmierzacza paliwa do nieruchomości skarżącego, - art. 145 § 1 pkt 4 kpa w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji z dnia 16 lipca 2018 roku pomimo, iż odwołujący się powinien zostać uznanym za stronę postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z uwagi na fakt, iż jest właścicielem nieruchomości pozostającej w obszarze oddziaływania obiektu budowlanego objętego decyzją z dnia 16 lipca 2018 r., - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która dotknięta była istotnymi wadami prawnymi wskazanymi w odwołaniu, - § 98 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (dalej jako: "Rozporządzenie") poprzez błędne przyjęcie, że przepis ten dotyczy Istniejących obecnie budynków, podczas gdy w przepisie tym prawodawca nie postawił tego wymogu, a przepis ten ma zastosowanie również do potencjalnych, możliwych do wybudowania budynków, - § 98 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia poprzez błędną wykładnię pojęcia "odmierzacz paliw płynnych" polegającą na przyjęciu, że elementem tego urządzenia nie jest wąż oraz pistolet spustowy, co doprowadziło do oczywiście błędnych pomiarów odległości od tego urządzenia do nieruchomości skarżącego, - art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 Pr. bud. poprzez ich błędną wykładnię, co skutkowało nieuznaniem skarżącego za stronę postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Starosty Limanowskiego z dnia 16 lipca 2018 r. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Podstawę normatywną w rozpatrywanej sprawie kształtuje również art. 153 p.p.s.a., a to wobec wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 października 2023 r., II OSK 8/21, którym oddalono skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 kwietnia 2020 r. sygn. akt II SA/Kr 42/20 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 23 października 2019 r. nr WI-I.7840.28.42.2018.BB w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę po wznowieniu postępowania. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W przywołanym wyroku NSA wskazał, że "zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo Sąd pierwszej instancji przedstawiając wykładnię przepisu art. 3 pkt 20 w zw. z art. 28 ust. 2 P.b. uznał, iż z naruszeniem norm regulujących prawidłowe ustalanie stanu faktycznego sprawy nie ujawniono w kontekście ww. przepisów podstawowego zagadnienia a to czy sporna inwestycja powoduje czy też nie ograniczenia w zagospodarowaniu (zabudowie) terenów nieruchomości skarżącego. Takich ustaleń i wniosków brak w motywach zaskarżonej decyzji. Jest to o tyle istotne, że status strony w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę przysługiwać będzie wyłącznie osobie, która, po pierwsze, posiada tytuł prawny do nieruchomości znajdującej się w otoczeniu projektowanego obiektu budowalnego, po drugie, nieruchomość ta dozna ograniczeń w dopuszczalnej dotychczas zabudowie (zagospodarowaniu) na skutek realizacji projektowanego obiektu. Oba te elementy wystąpić muszą łącznie. Dlatego też badając przymiot strony w tej sprawie należało to w sposób bezsporny ustalić, jednak takich ustaleń po prostu brak. Stąd też stanowisko Sądu pierwszej instancji, eliminujące z obrotu prawnego zaskarżoną decyzję, zasługuje na aprobatę tym bardziej, iż skarżący mocno akcentuje, że sporna inwestycja Spółki ogranicza zagospodarowanie jego nieruchomości z uwagi na odległości należącej do niego działki od terenu inwestycji. W tym zakresie w skardze powołano się na naruszenie § 98 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (...) podnosząc niezachowanie odległości 20 m odmierzacza paliw płynnych, przyłącza spustowego, króćca pomiarowego i przewodu oddechowego stacji pali płynnych od innych budynków niewymienionych w pkt 2. Konieczne jest bowiem ustalenie czy sporna inwestycja nie uniemożliwi w przyszłości skarżącemu zagospodarowania (zabudowy) jego działki. Ustalenia w tym zakresie muszą być poczynione. Nawet posadowienie danej inwestycji zgodnie z prawem może rodzić i z reguły rodzi skutek w postaci zaliczenia sąsiedniej działki do obszaru oddziaływania danej inwestycji - patrz wyrok NSA z 27 września 2022 r. II OSK 2963/19. Zatem w każdym rozpatrywanym przypadku należy ustalić, czy konkretny przepis prawa wprowadza ograniczenia w zagospodarowaniu jakiejkolwiek innej nieruchomości w związku z realizacją inwestycji objętej pozwoleniem na budowę. Takie ustalenia muszą być jednoznaczne. Jednocześnie informacyjnie podkreślić trzeba, że z przepisu art. 144 k.c. tego rodzaju ograniczenie w kontekście Prawa budowlanego nie wynika. Ograniczenia takiego nie można bowiem upatrywać tylko w następstwie potencjalnych obciążeń czy uciążliwości dla otoczenia związanych z przyszłym użytkowaniem obiektu budowlanego. Okoliczność występowania tzw. immisji (pośrednich) może rodzić określone roszczenia jedynie na gruncie cywilnoprawnym, lecz nie daje praw strony postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b. - patrz wyrok NSA z 10 stycznia 2023 r. II OSK 2403/21." Mając na względzie stanowisko orzekającego już w tej sprawie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie należało ocenić ustalenia dokonane przez Wojewodę Małopolskiego w decyzji z 7 sierpnia 2024 r. W decyzji tej, jak wskazano wcześniej, organ odwoławczy dokonał analizy odległości wynikających z przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. 2014 r. poz. 1853), wzywając inwestora o przedłożenie, w formie opisowej i graficznej, informacji o zgodności przedmiotowego zamierzenia budowlanego z § 98 ust. 1 tego rozporządzenia. W odpowiedzi na to wezwanie autor projektu budowlanego arch. M. C. przedstawił oświadczenie o zgodności zamierzenia budowlanego z § 98 ust. 1 rozporządzenia w odniesieniu do budynku mieszkalnego na działce nr [...]. Wynika z niego, że odległość od odmierzaczy paliwa wynosi odpowiednio od 46,8 m do 45,02 m, odległości od przyłącza spustowego wynoszą odpowiednio: 52,55 m i 39,21 m, odległość od kroćca pomiarowego i przewodu oddechowego wynosi: 46,88 m. Projektant oświadczył również, że pozostałe odległości od budynków o konstrukcji niepalnej wynoszą ponad 20 m oraz odległość w.w. od stacji paliw wynosi 10,1 m. Na tej podstawie organ stwierdził, że przedmiotowa inwestycja nie wprowadza ograniczeń ani w zakresie zagospodarowania, ani zabudowy działek nr [...] i nr [...]. Wskazano również, że zgodnie z rozporządzeniem odległość należy mierzyć od odmierzacza paliw płynnych, przyłącza spustowego oraz króćca pomiarowego i przewodu oddechowego do istniejącego budynku. W tym zakresie poczynione pomiary wskazują jednoznacznie, że wskazane w rozporządzeniu minimalne odległości tj. 10 m i 20 m zostały zachowane z dużym nadmiarem, co jednoznacznie wskazuje na spełnienie tego warunku. Wskazano również, że nawet gdyby skarżący chciał posadowić budynek w granicy z działką nr [...] (tj. bezpośrednio graniczącą, ale niestanowiącą żadnej z działek inwestycyjnych i nienależąca do skarżącego), to odległości powyższe od tej granicy w dalszym ciągu zostały by zachowane i wynosiłyby: - od odmierzaczy paliw płynnych od około 24,5 m do 24,00 m; - od przyłącza spustowego, innego niż przy zbiorniku podziemnym LPG, około 30 m, - od króćca pomiarowego i przewodu oddechowego około 25 m, co w dalszym ciągu wynosi więcej niż minimalne wymagania zawarte w § 98 ust. 1 rozporządzenia. Wykazany brak oddziaływania inwestycji na działkę nr [...], znajdującą się bliżej przedmiotowej inwestycji, skutkuje tym, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w postepowaniu o pozwolenie na budowę. Nie kwestionując powyższych ustaleń co do odległości, Sąd wskazuje, że Wojewoda wyciągnął z nich nieprawidłowy wniosek, a mianowicie taki, że skoro zachowane zostały odległości, o których mowa w art. 98 § 1 rozporządzenia, między odmierzaczem paliwa a istniejącym budynkiem na działce nr [...], jak też w przypadku potencjalnej budowy budynku na działce nr [...] w granicy z działką nr [...], to nieruchomość skarżącego nie znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji, a co za tym idzie, skarżącemu nie przysługiwał przymiot strony w tym postępowaniu. Rzecz jednak w tym, że taki wniosek nie jest prawidłowy w okolicznościach sprawy. Jak wskazał NSA w wyroku wiążącym w tej sprawie organy i Sąd obecnie orzekający, nawet posadowienie danej inwestycji zgodnie z prawem może rodzić i z reguły rodzi skutek w postaci zaliczenia sąsiedniej działki do obszaru oddziaływania danej inwestycji. Zdaniem Sądu ograniczenie w zabudowie/ zagospodarowaniu terenu trzeba rozumieć w ten sposób, że dokonując zabudowy/ zagospodarowania działki sąsiedniej właściciel tej działki musi liczyć się z zabudową na działce inwestowanej, tj. uwzględniać tę zabudowę przy zagospodarowaniu/ zabudowie własnej działki. W ocenie Sądu ustalenia Wojewody wskazują na to, że przy zagospodarowaniu działki skarżącego konieczne będzie uwzględnienie projektowanej zabudowy. W konsekwencji należało uznać, że skarżącemu (...) w przedmiotowym postępowaniu przysługiwał przymiot strony. Powyższe wskazuje, że organ odwoławczy błędnie odmówił uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, błędnie uznając, że nie została spełniona przesłanka wznowienia postępowania, o której stanowi art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu). Nie ulega wątpliwości, że w ustalonym stanie faktycznym skarżący, jako strona postępowania, nie brał udziału w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę bez własnej winy. W tej sytuacji konieczne było uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Obowiązkiem organu będzie kontynuowanie postępowania wznowionego celem wydania adekwatnej decyzji kończącej postępowanie wznowione z uwzględnieniem stanowiska Sądu. Wobec powyższego Sąd orzekł, jak w punkcie I sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania orzeczono w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.