II SA/Kr 1389/02

Sygn. akt II SA/ Kr 1389/ 02 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 marca 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie: WSA Grażyna Firek ( spr. ) WSA Barbara Pasternak Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2006 r. sprawy ze skargi Polskich Zakładów Z. "PZZ" w K. Spółka Akcyjna na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r., Nr: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz Polskich Zakładów Z. "PZZ" w K. Spółki Akcyjnej kwotę 265 ( dwieście sześćdziesiąt pięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. II S.A./Kr 1389/02 U Z A S A D N I E N I E Decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. znak [...] na podstawie art. 39, art. 40 ust. l, ust. 3 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dziennik Ustaw nr 15 z 1999r, poz.139 z późniejszymi zmianami) oraz art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu wniosku "B." sp. z o.o. w K. z dnia 23 sierpnia 2001r. Prezydent Miasta K. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn.: "zespół garaży" na terenie położonym na działkach nr "1" i "2" obr. [...] w rejonie ul. K. i ul. O. w K. zgodnie z załącznikiem nr 1 - określającym linie rozgraniczające teren inwestycji na mapie w skali 1:1000 oraz z załącznikiem nr 2 - określającym warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z ustaleń planu miejscowego, z przepisów szczególnych i warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej oraz komunikacji, a także wymagania w zakresie ochrony interesów osób trzecich stanowiącymi integralną część niniejszej decyzji. Ustalił także, że decyzja ta zachowuje ważność do dnia 31 grudnia 2003r. W jej uzasadnieniu Prezydent Miasta K. wskazał, że rozstrzygnięcie przedmiotową decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla w/w inwestycji jest zgodne z Miejscowym Planem Ogólnym Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K. uchwalonym uchwałą Nr [...] Rady Miasta K. z dnia [...] listopada 1994r, zmieniającą uchwałę w sprawie miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta K. [...], gdyż w/w działki położone są na obszarze mieszkaniowym M1U 305- z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi, a warunki te ustalił w oparciu o rozstrzygnięcia planu, przepisy szczególne oraz na podstawie opinii i uzgodnień wydanych w toku postępowania przez właściwe organy administracji i instytucje branżowe. Wskazał także, iż w toku postępowania strona - Polskie Zakłady Z. "PZZ" w K. S.A. /użytkownik wieczysty działki nr "3", która graniczy od południa z terenem inwestycji/ nie wyraziła zgody na realizację przedmiotowego zamierzenia w granicach działek nr "1" i "2", jednocześnie wnosząc o zachowanie odległości od granic działek zgodnie z obowiązującymi przepisami. Odnosząc się do tego stanowiska organ I instancji przedstawił, że w załączniku nr 2 do niniejszej decyzji, stanowiącym jej integralną część, wskazał na konieczność dostosowania lokalizacji zamierzenia do przepisów Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dn. 14.12.94r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 15 poz. 140 z 1999) oraz podkreślił, iż decyzja nin. nie rodzi praw do terenu, ani nie narusza prawa własności oraz uprawnień osób trzecich /art. 46, ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym/. W terminie do złożenia odwołania od powyższej decyzji Polskie Zakłady Z. "PZZ" w K. Spółka Akcyjna złożyły pismo, w treści którego wskazały, że w nawiązaniu do poprzednio złożonego w toku postępowania pisma znak [...] ponownie wnoszą sprzeciw do decyzji nr [...] dotyczącej lokalizacji zespołu garaży boksowych dla samochodów, zlokalizowanych w granicach działek nr "1", "2" obr [...] w rejonie ul. K., realizowanych przez B. Sp. z o.o., albowiem z działkami objętymi przedmiotową decyzją graniczy działka o nr "3", na której w przyszłości zamierzają dokonać pewnych inwestycji związanych z rozwojem Spółki i dlatego usytuowanie garaży w granicy działki stanowić będzie przeszkodę w realizacji tych planów inwestycyjnych, a ponadto jest niezgodne z prawem budowlanym. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2002r. znak [...] działając na podstawie art. 39, art. 40 ust. 1 i ust. 3, art. 42 i art. 43 ustawy z dnia 7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 z późn. zm.), § 20, § 47, § 49, § 53, § 56 uchwały Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 16.11.1994r. zmieniającej uchwałą w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta K. oraz na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. nr [...] znak [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] zważyło, co następuje: Zgodnie z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja dotycząca ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma charakter tzw. decyzji związanej. Oznacza to, że organ nie może odmówić wydania takiej decyzji, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że inwestycja pod nazwą: "zespół garaży", usytuowana na działkach nr "1" i "2" obr. [...] w rejonie ulicy K. i ulicy O. w K. jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta K. Działki gruntowe, na których planowana jest przedmiotowa inwestycja znajdują się bowiem w Obszarze Mieszkaniowo-Usługowym M1U 305 z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod zabudową mieszkaniową wielorodzinną wraz z usługami publicznymi i komercyjnymi oraz dopuszczalnością lokalizacji m.in. urządzeń infrastruktury technicznej pod warunkiem, że stanowią one uzupełnienie lub wzbogacenia użytkowania podstawowego, zachowania zasady, aby takie obiekty lub urządzenia projektowane i istniejące z zakresu przeznaczenia dopuszczalnego łącznie, nie zajmowały więcej niż 20% danego Obszaru oraz nienaruszania ustaleń obowiązujących dla stref polityki przestrzennej. Warunki powyższe są spełnione, zwłaszcza gdy weźmie się pod uwagę ustalenia obowiązujących na przedmiotowym obszarze stref polityki przestrzennej 11, 13, 17, 20, zgodnie z którymi dopuszcza się wszystkie formy zagospodarowania, których uciążliwość określona przepisami szczególnymi nie wykracza poza granice działki, a działaniami podstawowymi są kreacja, rekompozycja i regulacja układów przestrzennych, obejmujących budowę obiektów, infrastruktury technicznej i dróg. Odnosząc się do zarzutu odwołującej się strony, że nie wyraża ona zgody na realizację przedmiotowej inwestycji w granicach działki "3", Kolegium sygnalizowało, że zgoda taka w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest wymagana. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28.10.1996 r., IV SA 975/95, publ. ONSA z 1997 r., nr 4, póz. 154 wskazał, że w postępowaniu o wydanie decyzji przewidzianej w art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89, póz. 415) organ administracji nie może uzależniać wydania decyzji od zgody właściciela nieruchomości sąsiedniej na budowę obiektu przy granicy z jego działką, a formułując zgodnie z art. 42 ust. 1 pkt 3 i 5 powyższej ustawy warunki zabudowy i wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, organ wydający decyzję, jeżeli plan miejscowy nie zawiera zakazów czy nakazów w zakresie budowy obiektów na granicy, powinien zaznaczyć, że budowa obiektu bezpośrednio przy granicy może być zrealizowana na zasadach przewidzianych w art. 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, póz. 414 z późn. zm.). Organ pierwszej instancji w punkcie 7.1 załącznika nr 2 zaskarżonej decyzji zaznaczył, że projekt budowlany należy wykonać zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 1999r., Nr 15, póz. 140), w sposób zapewniający ochronę interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 Prawa budowlanego oraz spełniać wymagania Rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. Nr 140, póz. 906 z 1998r.) Jak wskazał NSA w uzasadnieniu cytowanego wyroku, przewidziana w art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja ma charakter promesy uprawniającej do uzyskania pozwolenia na budowę na warunkach w niej określonych. Na tym tle powstaje pytanie, czy i jakie mogą być w tej decyzji określone warunki w zakresie ochrony interesów osób trzecich, jeśli nie znajdują one odzwierciedlenia w treści obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W szczególności powstaje pytanie, czy organ wydający decyzją może przesądzić wiążąco o budowie obiektu przy granicy z działką sąsiednią, jeśli w tej mierze brak jest ustaleń w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie z art. 43 wymienionej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym organ wydający decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie może odmówić wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli przedstawione zamierzenie nie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że w razie przedstawienia przez inwestora zamierzenia budowy obiektu przy granicy z działką sąsiednią i w razie braku w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakazu takiego usytuowania obiektu organ wydający decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie może odmówić uwzględnienia takiego wniosku, nawet jeżeli w toku postępowania właściciel działki sąsiedniej nie wyraża zgody na taką zabudowę. Konkretyzacja zasady ochrony interesu prawnego osób trzecich, wyrażonej w art. 3 pkt 2 omawianej ustawy, znajduje wyraz w art. 5 ust 2 prawa budowlanego i w postępowaniu o pozwolenie na budowę organ nadzoru budowlanego, uwzględniając treść decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, będzie oceniał dopuszczalność realizacji obiektu przy granicy działki według przepisów prawa budowlanego. Należy przy tym zwrócić uwagę, iż sama ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 z późn. zm.) nie zawiera zakazu realizacji obiektów przy granicy z działkami sąsiednimi. Przepisy wykonawcze do Prawa budowlanego, tj. rozporządzenie Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1995 r. Nr 10, poz. 46), które dopuszczają realizację obiektów przy granicy (§ 12 ust. 6) uzależniając to między innymi od pisemnej zgody właściciela działki sąsiedniej, zostały uznane w tym zakresie przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 5 marca 2001r., sygn. akt P. 11/2000 (Dz.U. z 2001 r, nr 17, poz. 207) za niezgodne z art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2000 r. Nr 106, póz. 1126). W konkluzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że tym stanie rzeczy nie było podstaw do uchylenia i merytorycznej zmiany zaskarżonej decyzji, gdyż ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym kategorycznie stanowi, iż nie jest dopuszczalna odmowa ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie Polskie Zakłady Z. "PZ" w Krakowie Spółka Akcyjna wniosła o uchylenie powyższej decyzji, a także decyzji organu I instancji w całości, oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Strona skarżąca zarzuciła, że przedmiotowa inwestycja będzie realizowana na działkach nr "1" i "2" obr. [...], a planowana inwestycja bezpośrednio graniczy z działką nr "3" będącą w jej użytkowaniu wieczystym, a zatem zagrażać będzie jej interesom w przyszłości a szczególnie planowanym inwestycjom związanym z rozwojem Spółki. Strona skarżąca podkreśliła, że w przedmiotowej sprawie nie został uwzględniony interes właściciela sąsiedniej nieruchomości, w tym przede wszystkim wymóg takiego usytuowania obiektów budowlanych, aby nie uniemożliwiały one prawidłowej i optymalnej zabudowy nieruchomości sąsiedniej, także w bliżej nie określonej perspektywie czasu oraz zarzuciła, że zaskarżona decyzja narusza przepis art. 43 Ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w związku /art. 5 ust. 2 Ustawy Prawo budowlane ze względu na nienależytą ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i przytoczyło raz jeszcze argumenty wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz podkreśliło, że konkretyzacja zasady ochrony interesów osób trzecich w kierunku wskazanym przez art. 5 ust. 2 ustawy -Prawo budowlane następuje dopiero w postępowaniu w sprawie o pozwoleniu na budowę. Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz.1270 ze zm./ Dlatego też właściwym do rozpoznania skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi /art. 134 ustawy/. Zaskarżona decyzja podlegała uchyleniu, ale z innych przyczyn niż zostały wskazane w skardze. Pismo strony skarżącej złożone w dniu 17 grudnia 2001r., a zatem w ustawowym terminie do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] grudnia 2001r. nr [...] znak [...] Prezydenta Miasta K. podpisane zostało przez Prezesa Zarządu-Dyrektora Naczelnego mgr L.J. Tymczasem z odpisu KRS przedłożonego na wezwanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego jednoznacznie wynika, że do składania oświadczeń i podpisywania w imieniu Spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków Zarządu albo jednego członka Zarządu łącznie z prokurentem. Wobec tego, że odwołanie dotknięte było brakiem w zakresie reprezentacji /zostało podpisane tylko przez Prezesa Zarządu/ organ II instancji winien był wezwać stronę składającą odwołanie w trybie art. 64 § 2 kpa do usunięcia tego braku w zakreślonym terminie pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania. W razie nie uzupełnienia wskazanego braku organ II instancji byłby uprawniony do pozostawienia odwołania bez rozpoznania, a wyłącznie w przypadku jego usunięcia byłby uprawniony do merytorycznego rozpoznania. Tymczasem organ II instancji rozpoznał odwołanie dotknięte brakiem w zakresie reprezentacji osoby prawnej, a tym samym rozpoznał odwołanie, które w sensie prawnym nie istnieje. Mając na uwadze przytoczone okoliczności Sąd uznał, że organ II instancji naruszył zasadę wynikającą z art.15 kpa, art., 30 kpa oraz art. 64 § 2 kpa, a stwierdzone naruszenie prawa dawałoby podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Z przytoczonych względów Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1b cyt. wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. polecając organowi II instancji by przed przystąpieniem do ponownego rozpoznania sprawy wezwał Polskie Zakłady Z. "PZ" w K. Spółkę Akcyjną w trybie art. 64 § 2 kpa do uzupełnienia braku odwołania w zakresie reprezentacji w wyznaczonym terminie pod rygorem jego pozostawienia bez rozpoznania, a następnie o ile brak ten nie zostanie uzupełniony zastosował wskazany rygor albo po uzupełnieniu braku rozpoznał merytorycznie sprawę. O kosztach postępowania Sąd orzekł jak w pkt II sentencji wyroku na zasadzie art. 200 cyt. ustawy w zw. z art. 205 tej ustawy oraz § 14 ust. 2 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu /Dz.U. Nr 163 poz.1349 ze zm./.