II SA/Kr 1391/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski Sędziowie : WSA Jacek Bursa WSA Krystyna Daniel (spr.) Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi "P." Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 8 sierpnia 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na trwałe wyłączenie gruntu z produkcji rolnej skargę oddala Sygn. akt II SA/Kr [...] U Z A S A D N I E N I E Starosta [...] decyzją z 9 maja 2017 r., na podstawie art. 5 ust. 1 i 2, art. 2 ust. 1 pkt 1, art. 4 pkt 11 i 24, art. 11 ust. 1 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz. U. z 2015 r. poz. 909 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku [...] sp. z o. o. z siedzibą w W. odmówił udzielenia wnioskodawcy zezwolenia na trwałe wyłączenie: 100,00 m2 gruntu rolnego z produkcji rolniczej w obrębie działki nr [...], położonego w miejscowości W., gm. T. zaliczonego do użytków rolnych klasy Rlllb pod budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. W uzasadnieniu organ podał, że wniosek w sprawie wyłączenia ww. gruntu rolnego z produkcji rolniczej pod budowę stacji bazowej telefonii komórkowej wpłynął w dniu 7 lipca 2016 r. Organ ustalił, że wnioskowany do wyłączenia grunt, będący przedmiotem lokalizacji ww. inwestycji zaliczony jest do użytków rolnych klasy RIIIb i znajduje się w terenie R/ZL - tereny rolne z możliwością zalesienia zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy T. zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Gminy T. z 31 sierpnia 2004 r. oraz uchwałą Nr [...] Rady Gminy T. z 28 marca 2008 r. Zgodnie z ww. planem podstawowym przeznaczeniem terenów oznaczonych na rysunkach planu symbolem R/ZL są tereny rolne z możliwością zalesienia. W ramach przeznaczenia dopuszczalnego w ww. terenach dopuszczono: obiekty obsługi gospodarki leśnej, drogi dojazdowe, obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej, ścieżki, szlaki turystyczne, drogi rowerowe, obiekty małej architektury służące turystyce, urządzenia wodne, cieki wodne. Ustalono również zasady zagospodarowania terenów R/ZL. Wójt Gminy T. w piśmie z 25 kwietnia 2017r., znak:[...] poinformował, że działka nr [...] położona w W. znajduje się w terenach R/ZL - terenach rolnych z możliwością zalesienia oraz że w terenach tych dopuszczalna jest budowa obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej. Ponadto poinformował, że działka ta stanowi własność prywatną a więc nie jest objęta planem urządzenia lasu, przez co nie narusza zapisu § 34 ust. 2 pkt. 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy T.. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy T. nie definiuje pojęcia obiektów urządzeń i sieci infrastruktury technicznej, organ odwołał się więc do zapisów: art. 143 ust. 2 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, art. 2 pkt 8 i pkt 46 ustawy z 16 lipca 2014 r. Prawo telekomunikacyjne. Organ zacytował również art. 3 pkt 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w którym zdefiniowano pojęcie budowli. Analizując przedmiot inwestycji organ stwierdził, że projektowana stacja bazowa telefonii komórkowej jest obiektem i urządzeniem technicznym. W związku z powyższym budowa stacji bazowej telefonii komórkowej w obrębie działki nr [...] położonej w W. jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy T., bowiem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza w terenach oznaczonych jako "R/ZL" lokalizację obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej. Odwołując się do uregulowań zawartych w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych, organ wskazał, że w świetle przepisów ustawy użyte w art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów pojęcie użytków, gruntów i gruntów leśnych "przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne" oznacza przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze i nieleśne w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Inne rozumienie pojęcia "przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne" byłoby sprzeczne z intencją ustawodawcy, odzwierciedloną w treści art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, którego celem była ochrona gruntów rolnych i leśnych polegająca m. in. na ograniczeniu ich przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne. Z powyższego wynika, że nie ma w świetle przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych możliwości zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów rolnych objętych ochroną zgodnie z ww. ustawą, nieprzeznaczonych na cele nierolnicze zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowy grunt stosownie do pisma Urzędu Gminy w T. z 6 września 2016 r., znak: [...] nie jest objęty zgodą ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, o której mowa w art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zgodnie z orzecznictwem sądowym utrwalił się pogląd, że wyłączenie gruntów rolnych klas chronionych z produkcji rolniczych nieobjętych zgodą na zmianę przeznaczenia terenu jest niedopuszczalne. Od powyższej decyzji odwołanie złożyła [...] sp. z o.o. z siedzibą w W., zarzucając przedmiotowej decyzji naruszenie: art. 7, 77 oraz 80 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, art. 107 § 3 kpa, poprzez brak właściwego i wyczerpującego uzasadnienia faktycznego, art. 11 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez jego błędną wykładnię polegającą na niezasadnej, zawężającej wykładni zwrotu "przeznaczonych na cele nierolnicze" wyłącznie do przeznaczenia podstawowego danego terenu, z pominięciem znaczenia przewidzianego przez Radę Gminy T. w § 34 ust. 2 uchwały nr [...] z 31 sierpnia 2004 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectw gminy T. możliwości realizacji na tym terenie, w tym na terenie działki inwestycyjnej, obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej, czyli również o przeznaczeniu tego terenu na cele nierolnicze, art. 7 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych poprzez niewłaściwą jego wykładnię, art. 11 ust. 1 w związku z art. 4 pkt 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, poprzez ich błędną wykładnię. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 8 sierpnia 2017 r., znak: [...] na podstawie art. 7 ust. 1, ust. 2 pkt 1, ust. 3 oraz ust. 2a oraz art. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie ma treść art. 7 ust. 2 i 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Kolegium wskazało, że podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 lutego 2017 r., sygn. akt II OSK [...], zgodnie z którym przy wykładni art. 7 ust. 2 pkt 1 konieczne jest uwzględnienia definicji pojęcia przeznaczenia przyjętego w art. 4 pkt 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Wprowadzenie przeznaczenia uzupełniającego przez dopuszczalność przeznaczenia na sieć infrastruktury technicznej jest równoznaczna z przeznaczeniem również na inny cel gruntów rolnych. Przeznaczenie uzupełniające: sieć infrastruktury technicznej obejmuje szeroki zakres różnych inwestycji związanych np. z budową urządzeń przesyłowych. Wprowadzenie zapisu przeznaczenia gruntów rolnych również na przeznaczenie uzupełniające jest obejściem wymogu ustanowionego w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych w związku z regulacją art. 17 pkt 6 lit, c ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 647 z późn. zm.). Artykuł 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na przeznaczenie gruntu rolnego również na inny cel nierolniczy. Naruszenie obowiązku podjęcia współdziałania w procedurze planistycznej przez wystąpienie o uzyskanie zgody na przeznaczenie gruntów rolnych również na inne przeznaczenie nierolnicze stanowi istotne naruszenie trybu sporządzenia planu (art. 17 pkt 6 lit, c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) uzasadniając zastosowanie sankcji nieważności § 15 ust. 4 pkt 2 w części stanowiącej o "sieci infrastruktury technicznej". Wnioskowany przez [...] sp. z o.o do wyłączenia grunt stanowi użytek rolny klasy RHIIIb i znajduje się w terenie R/ZL- tereny rolne z możliwością zalesienia. Grunt nie jest objęty zgodą ministra właściwego do spraw rozwoju wsi na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, o której mowa w art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Zdaniem Kolegium jeżeli ustalenie w planie miejscowym zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nierolnicze (i nieleśne) nastąpiło bez wymaganej zgody właściwego organu - a tak jest w rozpatrywanej sprawie – to godzi to w materialnoprawne gwarancje ochrony tych gruntów, wynikające z art. 3 ust. 2 pkt l w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 2 i 5 2 ustawy, a polegające na ograniczeniu przeznaczania gruntów leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. WSA w Krakowie w wyroku z 10 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Kr [...] orzekł, że tego rodzaju naruszenie skutkuje wadliwością postanowień planu dokonujących zmiany dotychczasowego, rolnego przeznaczenia gruntów przez wprowadzenie sprzecznego z tym przeznaczeniem sposób ich zagospodarowania i zabudowy, co narusza przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Prawidłowość takiej kwalifikacji potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych uznające wprowadzanie do planów miejscowych postanowień naruszających ustawowe ograniczenia w przeznaczaniu gruntów leśnych i rolniczych na cele nieleśne i nierolnicze za naruszenie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła [...] sp. z o.o z siedzibą w W., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję odmawiającą zezwolenia na trwałe wyłączenie gruntu rolnego z produkcji rolniczej, w sytuacji gdy brak jest przesłanek uzasadniających wydanie takiej decyzji; - art. 138 § 1 pkt 2) k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1, ust. 2 pkt 1), ust. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, poprzez niezastosowanie art. 138 § 1 pkt 2) k.p.a. wynikające z nietrafnego uznania, że podstawą odmowy wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klasy Illb może być brak uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi przy uchwalaniu miejscowego planu przez Radę Gminy; - art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie odniesienie się do argumentacji P4 zawartej w odwołaniu wniesionym od decyzji organu I instancji; - art. 7 i 8 k.p.a., polegające na podejmowaniu rozstrzygnięć niezgodnych z prawem, co w żadnym stopniu nie sprzyja pogłębieniu zaufania wnioskodawcy do organów Państwa; - 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. w zw. z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP oraz 88 ust. 1 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady praworządności, gdyż organy administracji publicznej nie działa w tej sprawie na podstawie przepisów prawa; - art. 15 k.p.a. skutkujące tym, iż w myśl dyspozycji zasady dwuinstancyjności postępowania, polegającej na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu przez dwa różne organy tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia SKO powinno było drugi raz rozpatrzyć merytorycznie sprawę, to pomimo to SKO ograniczyło się jedynie powtórzenia argumentów organu I instancji i nie odniosło się do zarzutów podniesionych w odwołaniu; - art. 107 § 3 poprzez brak właściwego i wyczerpującego uzasadnienia faktycznego oraz logicznego wywodu w ramach uzasadnienia prawnego wydanej decyzji, w tym nie wskazanie dlaczego i na podstawie jakich dowodów organ ustalił, iż realizacja inwestycji [...] będzie stanowić o przeznaczeniu nierolniczym gruntu rolnego; - art. 11 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 6) w zw. z art. 7 ust. 1, ust. 2 pkt 1), ust. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez nieprawidłowe ich zastosowanie po pierwsze polegające na tym że odmawia się zgody wyłączenie z produkcji użytków rolnych w sytuacji gdy miejscowy plan uchwała Rady Gminy T. w § 34 ust. 2 lit. c) wprost pozwala na realizację inwestycji skarżącej na tym obszarze oraz błędne rozumienie przeznaczenia gruntu na cele nierolnicze polegające na przyjęciu, iż przeznaczenie gruntu rolnego w ramach przeznaczenia dopuszczalnego na obiekty i urządzeń infrastruktury technicznej jest przeznaczeniem nierolniczym; - art. 7 ust. 1 i 2 pkt 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych poprzez niewłaściwą wykładnię i niezasadne zastosowanie w niniejszej sprawie z uwagi na odwołanie się do nich przez organ I instancji w postępowaniu dotyczącym innej materii, a mianowicie wyłączenia gruntu rolnego z produkcji rolnej, uregulowanej w art. 11 ustawy. W uzasadnieniu skargi ww. opisane zarzuty zostały rozwinięte. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja ani poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 8 sierpnia 2017 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 9 maja 2017 r., którą po rozpatrzeniu wniosku [...] sp. z o. o. z siedzibą w W. odmówiono udzielenia wnioskodawcy zezwolenia na trwałe wyłączenie: 100,00 m2 gruntu rolnego z produkcji rolniczej w obrębie działki nr [...], położonego w miejscowości W., gm. T. zaliczonego do użytków rolnych klasy Rlllb pod budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z treścią 11 ust. 1 ustawy z 3. 02. 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. 2017.1161) wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, IIIa, IIIb, oraz użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, a także gruntów, o których omowa w art. 2 ust.1 pkt 2-10, oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze i nieleśne – może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie. Zgodnie natomiast z treścią art. 7 cyt. ustawy zmiany przeznaczenia gruntu z rolnego na cele nierolnicze (np. budowlane) dokonuje się w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego (art. 7 ust. 1 ). Nadto regułą jest, że zmiana przeznaczenia użytków rolnych klas I-III na cele nierolnicze wymaga uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju (art. 7 ust. 2 pkt. 1), natomiast wyjątek od ww reguły jest unormowany w przepisie art. 7 ust. 2a. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 2a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie wymaga zgody właściwego ministra na odrolnienie, grunt rolny stanowiący użytki rolne klas I-III jeżeli grunty te spełniają łącznie następujące warunki: 1) co najmniej połowa powierzchni każdej zwartej części gruntu zawiera się w obszarze zwartej zabudowy; 2) położone są w odległości nie większej niż 50 m od granicy najbliższej działki budowlanej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 i 2260 oraz z 2017 r. poz. 624 i 820); 3) położone są w odległości nie większej niż 50 metrów od drogi publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440, 1920, 1948 i 2255 oraz z 2017 r. poz. 191). Także grunty rolne położone w granicach administracyjnych miast nie wymagają zgody na tzw., że odrolnienie (art. 10a ustawy). Trzeba podkreślić, że poza wyjątkiem przytoczonym wyżej z art. 7 ust. 2a przepisy prawne nie pozwalają na wyłącznie gruntów stanowiących użytki rolne klas I-III , które nie zostały przeznaczone w planie miejscowym na cele nierolnicze . Należy też zważyć, że treść ww. art. 7 ust. 1 jest jednoznaczna, ustalone jest również w tym zakresie orzecznictwo administracyjne. Przykładowo Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 19 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK [...] wskazał, że przepis art. 7 ust. 1 ustawy z 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych stanowi odzwierciedlenie ogólnej zasady, że jeśli przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne wymaga zgody właściwego organu administracji, to taka zmiana przeznaczenia może nastąpić jedynie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w ustawie z 27. 03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. 2016. 778 ze zm.). Przenosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy należy zważyć, że skarżąca spółka [...] sp. z o. o. wystąpiła o wyłączenie gruntu rolnego klasy RIIIb o pow. 100,00 00 m2 w obrębie działki nr [...], w m. W., gm. T. z produkcji rolniczej pod budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Wskazana wyżej działka ewid. nr [...] znajduje się w terenie objętym ustaleniami MPZP Gminy T., z przyjęty uchwałą Rady gm. T. z dnia 31 sierpnia 2004 r., znajduje się w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem R/ZL,, którego przeznaczenie podstawowe zostało określone - zgodnie z § 34 ust. 1 pkt. 1 planu miejscowego – jako tereny rolne z możliwością zalesienia. Ustalono też w § 34 ust. 1 pkt 2 c przeznaczenie dopuszczalne tj. obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej.. W sprawie poza sporem jest, że przedmiotowa stacja telefonii komórkowej spełnia kryterium wskazane w § 34 ust. 2 lit. c) przedmiotowego planu miejscowego tj. ze stanowi obiekt infrastruktury technicznej, sporne jest natomiast czy na obszarze działki nr [...], która stanowi użytek rolny klasy RIIIb można ją zrealizować w sytuacji gdy MPZP Gminy T. nie przeznaczył gruntów rolnych sytuowanych w jednostce strukturalnej oznaczonej symbolem R/Zl , w której znajduje się ww. działka na cele nierolnicze. W ocenie organów brak przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolniczew w ustaleniach obowiązującego planu miejscowego wyklucza możliwość wyłączenia części (całości) działki nr [...] z produkcji rolniczej. Zgodnie ze stanowiskiem skarżącej spółki dla wyłączenia gruntu wystarczające jest jednoznaczne dopuszczenie w ramach przeznaczenia uzupełniającego z § 34 ust. 2 lit. c) możliwości realizacji na terenie przedmiotowej działki obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej. W ocenie Sądu w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie za prawidłowe należy uznać stanowisko organów, a za błędne stanowisko strony skarżącej. Skoro bowiem miejscowy plan zagospodarowania jest aktem prawa miejscowego, interpretacja jego poszczególnych zapisów nie może naruszać jednoznacznych regulacji ustawowych, co w efekcie prowadzi do sprzeczności między treścią norm ustawowych, w tym ww. art. 7 ust. 1 i 2 w z ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych i ustaleniami planu miejscowego w zw. z. art. 17 pkt. 6 lit. c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jeszcze raz należy wskazać, że w treści przepisu art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych ustawodawca jednoznacznie wymaga, aby przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych stanowiących użytki rolne klasy I-III na cele nierolnicze dokonane było w planie miejscowym sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu, a zatem po uzyskaniu wymagające zgody ministra właściwego dla spraw rozwoju wsi. Brak takiej zgody wyklucza bowiem przeznaczenie gruntów rolnych na cele nierolnicze, a w konsekwencji także wyłączenie takich gruntów z produkcji. W konsekwencji umieszczenie w planie zapisu o możliwości realizacji inwestycji, która wymaga wyłączenia gruntu rolnego z produkcji z naruszenie ww. regulacji stanowi obejście prawa dotyczącego obowiązującej procedury przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze i jako takie nie może odnieść skutku. Należy podkreślić, że także w prawie administracyjnym nie można ograniczać, a tym bardziej wyłączyć systemowej analizy przepisów prawnych, w tym także przy stosowaniu prawa miejscowego, w szczególności sytuacji gdy brak takiej wykładni prowadzi do istotnej sprzeczności systemu prawnego. Należy mieć na uwadze, że obowiązujące prawo powszechnie obowiązujące, którego źródła wskazuje Konstytucja RP w art. 87 § 1 i 2 stanowi system, a zatem całość którą powinna cechować koherencja, a przynajmniej wewnętrzna niesprzeczność. Nie można sytuacji, w której pojawia się sprzeczność między literalnym rozumieniem brzmieniem jednego przepisu prawa ( w tym przypadku przepisu planu miejscowego) a spójnym brzmieniem innych przepisów (prawa ustawowego) pominąć tej kwestii ograniczając się do literalnej wykładni przepisów prawa miejscowego. Przeciwnie budzące wątpliwości przepisy prawa miejscowego trzeba wykładać dążąc do ograniczenia sprzeczności w obrębie systemu prawa. Skoro zatem wniosek [...] sp. z o.o. dotyczył zezwolenia na trwałe wyłączenie 100, 00 m2 gruntu rolnego stanowiącego użytek rolny klasy RIIIb z produkcji rolniczej w obrębie działki nr [...], położonego w miejscowości W. pod budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, a uzupełniające przeznaczenie m. in ww. działki pod realizację nie zostało poprzedzone wymaganą zgodą ministra – to organy nie naruszyły prawa wydając decyzję odmowną. W tych okolicznościach podniesione w skardze zarzuty są niezasadne. Chybiony jest zarzut naruszenia zasady praworządności gdyż jak wykazano wyżej organy obu instancji działały w oparciu o obowiązujące przepisy, prawidłowo je wyłożyły i poprawnie zastosowały. W ocenie Sądu organy nie uchybiły również przepisom postępowania tj, art. 7, 77 § 1, 107 §, a także art. 15 i 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Mając na uwadze powyższe okoliczności na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.