II SA/Kr 1393/11

Sygn. akt II SA/Kr 1393 /11 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Zimmermann Sędziowie : WSA Krystyna Daniel WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2011 r. sprawy ze skargi G.B. na decyzję Wojewody [....] z dnia 1 lipca 2011 r. nr [....] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji skargę oddala II SA/Kr 1393/11 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] stycznia 2011r., nr [...] Prezydent Miasta K. stwierdził wygaśnięcie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2001r., nr [...] orzekającej: • w punkcie 1 o ustaleniu odszkodowania za działki nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, obr. [...] m. K. o łącznej powierzchni 0,9115 ha wydzielone pod budowę ulic i przejęte na własność Gminy K. decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 1996r., Nr [...] w łącznej w kwocie 509 528,00 zł (słownie: pięćset dziewięć tysięcy pięćset dwadzieścia osiem złotych 00/100), • w punkcie 2 o dokonaniu wypłaty kwoty 509 528,00 zł (słownie: pięćset dziewięć tysięcy pięćset dwadzieścia osiem złotych 00/100) na rzecz G.B. zam [...] , • w punkcie 3 o zobowiązaniu Gminy K. do wypłaty odszkodowania w terminie nie dłuższym niż 14 dni, od dnia w którym decyzja niniejsza stanie się ostateczna. W razie zwłoki lub opóźnienia wypłaty odszkodowania wierzycielowi przysługują odsetki na zasadach Kodeksu cywilnego - utrzymanej w mocy decyzją Wojewody z dnia [...] marca 2001 r., Nr [...]. W uzasadnieniu wskazano, że decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 1996r, Nr [...] wydaną na wniosek G.B. zatwierdzono projekt podziału nieruchomości objętej Kw [...] składającej się z działki nr 8 o pow. 4,3031 ha położonej w obr. [...]. W wyniku tej decyzji podjętej w trybie art. 10 ust. 1, 3 i 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (tekst jedn. Dz. U. z 1991 r., Nr 30, póz. 127, z późn. zm.) wydzielone zostały m.in. działki nr 1, nr 2, nr 3, nr 4, nr 5, nr 6 i nr 7 obr. [...] przeznaczone pod budowę ulic. Zgodnie z art. 10 ust. 5 w/w ustawy grunty wydzielone pod budowę ulic z nieruchomości objętej na wniosek właściciela podziałem przechodziły na własność gminy z dniem, w którym decyzja lub orzeczenie o podziale stały się ostateczne lub prawomocne, za odszkodowaniem ustalonym według zasad obowiązujących przy wywłaszczaniu nieruchomości. Powyższa decyzja stała się ostateczna w dniu 8 stycznia 1997r. i z tym dniem w myśl cytowanego powyżej przepisu nieruchomość oznaczona jako działki nr 1, nr 2, nr 3 nr 4, nr 5, nr 6 i nr 7 przeszła na rzecz Gminy K. Dalej wyjaśniono, iż w związku z powyższą decyzją Prezydent Miasta K. w dniu [...] stycznia 2001 r., nr [...], działając jako organ wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, wydał decyzję w której orzekł o ustaleniu i wypłacie odszkodowania za w/w działki wydzielone pod budowę ulic i przejęte na własność Gminy K. w łącznej w kwocie 509 528, 00 zł na rzecz G.B. , zobowiązując Gminę K. do jego wypłaty. Powyższa decyzja w wyniku jej zaskarżenia przez Prezydenta Miasta K. , działającego jako organ wykonawczy Gminy K. została przez Wojewodę decyzją z dnia [...] marca 2001r. nr [...] utrzymana w mocy. Złożona przez Gminę K. na w/w decyzję Wojewody skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie została oddalona wyrokiem z dnia 20 stycznia 2005r. (sygn. akt II SA/Kr 1111/01) z uwagi na fakt, iż w rozpatrywanej sprawie Gmina K. nie była stroną postępowania administracyjnego i nie była podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję administracyjną. Następnie zaznaczono, że decyzją z dnia [...] czerwca 2008r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 1996r., nr [...] w części, w której wskazano, że działki nr 1, nr 2, nr 3 , nr 4 , nr 5 nr 6 i nr 7 obr. [...] stanowią grunt wydzielony pod budowę ulicy, który przechodzi na własność Gminy K. z dniem, w którym decyzja stanie się ostateczna. Kolegium uznało, iż stwierdzenie w decyzji, że w/w działki zostały przeznaczone pod budowę ulicy i przechodzą na własność Gminy K. , stanowiło rażące naruszenie prawa, ponieważ chodziło o ulice, których przebiegu nie określał plan zagospodarowania przestrzennego. Pismem z dnia 29 lipca 2008r. Gmina K. wystąpiła do Ministra Infrastruktury z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody z dnia [...] marca 2001 r., nr [...] i decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2001 r. , nr [...] (podnosząc, iż są dotknięte wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) oraz pismem z dnia 4 sierpnia 2008r. do Wojewody o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej w/w decyzją Wojewody z dnia [...] marca 2001 r. (powołując się na art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.). Decyzją z dnia[...] lipca 2009r., nr [...] Minister Infrastruktury orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody z dnia [...] marca 2001 r., nr [...] i decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2001r., nr [...]. Decyzją z dnia [...] grudnia 2009r., nr [...] Minister Infrastruktury po rozpatrzeniu wniosku Gminy K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2009r., nr [...] orzekł o utrzymaniu jej w mocy. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...]grudnia 2009r. Minister Infrastruktury stwierdził, iż "wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 1996r. - stanowiącej podstawę dla kwestionowanej decyzji z dnia [...] stycznia 2001 r. może stanowić jedynie przesłankę do wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a.", a "stwierdzenie nieważności decyzji nie stanowi alternatywnej formy do wznowienia postępowania administracyjnego". Z kolei decyzją z dnia [...]września 2010r., nr [...] Wojewoda po rozpatrzeniu wniosku Gminy K. , reprezentowanej przez Prezydenta Miasta K. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Wojewody z dnia [...] marca 2011 r. [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2001r., nr [...] stwierdził wydanie z naruszeniem prawa decyzji Wojewody z dnia [...] marca 2001 r., nr [...] i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2001r., nr [...] Wojewoda uznał, iż stwierdzenie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 1996r, nr [....] w części, w której wskazano, że działki nr 1, nr 2, nr 3 nr 4 , nr 5 , nr 6 i nr 7 obr. [...] stanowią grunt wydzielony pod budowę ulicy, który przechodzi na własność Gminy K. z dniem, w którym decyzja stanie się ostateczna powoduje, iż brak jest przesłanki do ustalenia odszkodowania za w/w działki, co daje podstawę na mocy art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. do uchylenia decyzji Wojewody z dnia [...] marca 2001 r., nr [...] i utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2001 r., nr [...]. Zgodnie z art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji z przyczyny określonej w 145 § 1 pkt 8 k.p.a. nie może nastąpić, jeżeli od dnia jej doręczenia upłynęło pięć lat. Od doręczenia decyzji Wojewody z dnia [...] marca 2001 r., nr [...] upłynęło ponad 5 lat. W tej sytuacji nie jest możliwe uchylenie zaskarżonych decyzji, a jedynie stwierdzenie, iż została ona wydana z naruszeniem prawa. W dalszej kolejności podniesiono, że wobec zaistniałej sytuacji tj. stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 1996r, nr [...] w części, w której wskazano, że działki nr 1, nr 2 , nr 3 , nr 4 , nr 5 , nr 6 i nr 7 obr. [...] stanowią grunt wydzielony pod budowę ulicy, który przechodzi na własność Gminy K. z dniem, w którym decyzja stanie się ostateczna, skutkuje przywróceniem stanu pierwotnego i oznacza, że w/w działki nie zostały nabyte przez Gminę K. za odszkodowaniem w trybie art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Tym samym G.B. nie została pozbawiona własności przedmiotowych działek i decyzja o odszkodowaniu Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2001 r., nr [...] , która decyzją Wojewody z dnia [...] września 2010r., nr [...] nie została wyeliminowana z obrotu prawnego i która do chwili obecnej nie została wykonana, straciła rację bytu. Biorąc pod uwagę przedstawiony powyżej stan sprawy Prezydent Miasta K. stwierdził, iż decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2001 r., nr [...] utrzymana w mocy decyzją Wojewody z dnia [...] marca 2001 r., nr [...] stała się bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub interesie strony. W ocenie organu l instancji wydaje się być bezspornym fakt, że z punktu widzenia interesu społecznego, jaki i interesu Gminy K. realizacja decyzji z dnia [...] stycznia 2001r., nr [...] jest niezasadna -wydatkowanie publicznych środków finansowych na odszkodowanie za przejęcie nieruchomości, gdy nastąpiła restytucja prawa własności jest pozbawione jakiejkolwiek podstawy. Konkludując Prezydent Miasta K. uznał, że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2001 r, nr [...] utrzymanej w mocy decyzją Wojewody z dnia [...] marca 2001 r., nr [...] jako bezprzedmiotowej w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. leży w interesie społecznym i w interesie Gminy K. jako strony postępowania zakończonego w/w decyzją, a zatem Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] stycznia 2011r, nr [...] stwierdził wygaśnięcie wydanej przez siebie decyzji z dnia [...] stycznia 2001 r. Pismem z dnia 31 stycznia 2011 r. skarżąca G.B. wniosła odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...]. W uzasadnieniu podniosła, że w/w decyzja została wydana z naruszeniem prawa, wniosła o jej uchylenie i umorzenie postępowania zmierzające do jej uchylenia. Dodała, iż "stwierdzenie przez Prezydenta Miasta jej wygaśnięcia (zaskarżonej decyzji) służy jedynie wykazaniu zasadności odmowy wydania odpisu decyzji ze stwierdzeniem jej ostateczności. Decyzja stała się ostateczną z dniem 6 marca 2001 r. Wydanie decyzji o jej wygaśnięciu ma zatem na celu podjęcie czynności, które uniemożliwią stronie wszczęcie postępowania egzekucyjnego przed 6 marca 2011 r. Uznanie decyzji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa umożliwia stronie, w tym przypadku Prezydentowi Miasta K. , żądania odszkodowania od organu, który tę decyzję wydał, czyli od samego siebie. Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji stanowi naruszenie art. 162 k.p.a. i służy jedynie uzyskaniu przez organ samorządu terytorialnego korzyści majątkowej, polegającej na odmowie wypłacenia przyznanego decyzją odszkodowania". Wojewoda decyzją z dnia [...] lipca 2011r, nr [...], utrzymał w mocy w całości zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2011r, nr [...] W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przedmiotem postępowania odwoławczego prowadzonego przez Wojewodę była kwestia stwierdzenia przez Prezydenta Miasta K. (w sprawie wszczętej przez ten organ z urzędu) wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2001r., nr [...]. Dalej podniesiono, że zgodnie z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub interesie strony. Następnie wyjaśniono, iż organ administracji publicznej jest obowiązany stwierdzić wygaśnięcie decyzji, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: a) decyzja stała się bezprzedmiotowa, b) stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony. W dalszej kolejności zaznaczono, że przepis art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. w istocie ustanawia dwie normy prawne, odnoszące się do dwóch różnych sytuacji. Norma pierwsza pozwala na stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, jeżeli stała się ona bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa. Norma druga wiąże się również z bezprzedmiotowością decyzji, ale organ właściwy stwierdza jej wygaśnięcie tylko wtedy, gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. W ocenie organu odwoławczego, pozostawanie w obrocie prawnym decyzji bezprzedmiotowej koliduje z interesem społecznym. Może ona bowiem stwarzać pozory istnienia określonych uprawnień czy obowiązków, godząc w ten sposób w pewność obrotu prawnego. Ponadto, decyzja administracyjna stanowi jeden z instrumentów służących do realizacji zadań nałożonych na administrację publiczną. Decyzja bezprzedmiotowa instrumentu takiego już nie stanowi, a zatem z punktu widzenia interesu społecznego jej wygaśnięcie jest zawsze konieczne. Zdaniem Wojewody przesłanką do wydania decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2001r., nr [...] był stosunek administracyjnoprawny skonkretyzowany decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 1996r., nr [...] określający, iż działki nr 1, nr 2, nr 3, nr 4 , nr 5 , nr 6 i nr 7 obr. [...] będące własnością G.B. stanowią grunt wydzielony pod budowę ulicy, który przechodzi na własność Gminy K. z dniem, w którym decyzja stanie się ostateczna. Wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 1996r., nr [....] w w/w części w której wskazano, że działki nr 1, nr 2, nr 3, nr 4 , nr 5 , nr 6 i nr 7 obr. [...] stanowią grunt wydzielony pod budowę ulicy, który przechodzi na własność Gminy K. z dniem, w którym decyzja stanie się ostateczna skutkuje przywróceniem stanu pierwotnego, co oznacza, że w/w działki nie zostały nabyte przez Gminę K. za odszkodowaniem w trybie art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Zatem przesłanka nabycia tych nieruchomościami za odszkodowaniem przestała istnieć, a co za tym idzie przestał istnieć obowiązek Gminy K. do zapłaty na rzecz G.B. odszkodowania z tytułu utraty prawa własności w/w działek przewidziany w art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości. Podsumowując stwierdzono, iż należy uznać za prawidłowe stanowisko Prezydenta Miasta K. , że stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2001 r., nr [...] utrzymanej w mocy decyzją Wojewody z dnia [...] marca 2001 r., nr [...] jako bezprzedmiotowej w rozumieniu art. 162 § 1 pkt k.p.a. leży w interesie społecznym i Gminy K. jako strony postępowania zakończonego tą decyzją. Skarżąca G.B. pismem z dnia 25 lipca 2011 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wskazała, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewody brak podstawy uznania, że przejęcie z mocy prawa nieruchomości pod budowę drogi zwalnia organ samorządu terytorialnego od obowiązku zapłaty odszkodowania. Narusza to tym samym przepisy ustawy regulujące gospodarkę nieruchomościami oraz zasady przeprowadzania wywłaszczeń, ale przede wszystkim konstytucyjną zasadę własności. Skarżąca dodała, że Wojewoda nie uwzględnił faktu, że Prezydent Miasta K. przez kilka lat odmawiał przesłania odpisu decyzji ze stwierdzeniem jej ostateczności. W jej ocenie nie uwzględnił również faktu zawieszenia postępowania, z uwagi na składanie wniosków o uznanie decyzji za nieważną, bądź o wznowienie postępowania. Zdaniem skarżącej w/w okresy nie powinny być wliczane do terminów określających okres przedawnienia wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, iż sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art.3 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procedury, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art.134 cyt. wyżej ustawy). Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewody z dnia [...] lipca 2011r, nr [...], którą utrzymał w mocy w całości decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2011r, nr [...] stwierdzającą wygaśnięcie decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2001r, nr [...] orzekającej: • w punkcie 1 o ustaleniu odszkodowania za działki nr 1 nr 2, nr 3 , nr 4 , nr 5 , nr 6 i nr 7 obr. [....] o łącznej powierzchni 0,9115 ha wydzielone pod budowę ulic i przejęte na własność Gminy K. decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 1996r., nr [....] w łącznej w kwocie 509 528, 00 zł (słownie: pięćset dziewięć tysięcy pięćset dwadzieścia osiem złotych 00/100), • w punkcie 2 o dokonaniu wypłaty kwoty 509 528, 00 zł (słownie: pięćset dziewięć tysięcy pięćset dwadzieścia osiem złotych 00/100) na rzecz Pani G.B. zam. [...]. • w punkcie 3 o zobowiązaniu Gminy K. do wypłaty odszkodowania w terminie nie dłuższym niż 14 dni, od dnia w którym decyzja niniejsza stanie się ostateczna. W razie zwłoki lub opóźnienia wypłaty odszkodowania wierzycielowi przysługują odsetki na zasadach Kodeksu cywilnego - utrzymanej w mocy decyzją Wojewody z dnia [...] marca 2001 r. nr [...] Skarga nie zasługuje na uznanie, Sąd podzielił stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie. W myśl art. 162 § 1 pkt. 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany stwierdzić wygaśnięcie decyzji, jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: decyzja stała się bezprzedmiotowa, • a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa • albo stwierdzenie wygaśnięcia decyzji leży w interesie społecznym lub w interesie strony. Z wykładni gramatycznej przepisu art. 162 § 1 pkt. 1 k.p.a. wynika zatem, że bezprzedmiotowość decyzji jest konieczną lecz niewystarczającą przesłanką stwierdzenia jej wygaśnięcia. Jeżeli stwierdzenie wygaśnięcia decyzji nakazuje przepis prawa, to organ administracji publicznej jest obowiązany do zbadania czy spełnione są przesłanki wymienione w tym przepisie, nie zaś czy decyzja jest bezprzedmiotowa w rozumieniu przepisu art. 162 § 1 pkt. 1 k.p.a. Zdaniem Sądu przesłanką wygaśnięcia decyzji przewidzianą w przepisach szczególnych nie jest bezprzedmiotowość decyzji lecz powstanie określonych w tych przepisach okoliczności faktycznych. W związku z tym należy podzielić pogląd, że w takich przypadkach uregulowanie prawne zawarte w art. 162 § 1 pkt. 1 k.p.a. ma charakter odesłania do przepisów szczególnych (J. Borkowski Komentarz, 1996, s. 751), nawet wówczas, gdy określone w tych przepisach przesłanki wygaśnięcia decyzji są mocno powiązane z bezprzedmiotowością decyzji. A więc warunki określone w przepisie prawa materialnego mają pierwszeństwo przed wymogami zawartymi w art. 162 § 1 pkt. 1 k.p.a. W przypadku zaś, gdy kwestia wygaśnięcia decyzji nie byłaby uregulowana w przepisach szczególnych, a taka sytuacja w przedmiotowej sprawie zachodzi, to wówczas stwierdzenie bezprzedmiotowości decyzji nie byłoby wystarczające do stwierdzenia jej wygaśnięcia, bowiem należałoby dodatkowo wykazać, że wymaga tego interes społeczny, albo interes strony. K W ocenie Sądu stwierdzenie przez Prezydenta Miasta K. decyzją z dnia [...] stycznia 2011r., nr [...] wygaśnięcia decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] stycznia 2001r., nr [...] nastąpiło zgodnie z przepisami prawa. Decyzja ta stała się bowiem bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. na wskutek wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 1996, nr [...], która stanowiła podstawę do wydania decyzji z dnia [...]stycznia 2001 r. Sąd podkreśla, co zresztą słusznie zauważył organ l instancji, że stosunek administracyjnoprawny, skonkretyzowany decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 1996r., określający, że działki nr 1, nr 2, nr 3 , nr 5, nr 6 i nr 7 obr. [...] należące do G.B. , stanowią grunt wydzielony pod budowę ulicy, który przechodzi na własność Gminy K. z dniem, w którym decyzja stanie się ostateczna (tj. 8 stycznia 1997r.), przestał istnieć - decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...] grudnia 1996r. została wyeliminowana z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności przez SKO w K. decyzją z dnia [...] czerwca 2008r., nr [...] Konsekwencją tego było ustanie obowiązku Gminy K. do zapłaty na rzecz G.B. odszkodowania z tytułu utraty prawa własności wspomnianych działek przewidziany w art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości. Zdaniem Sądu, który podzielił opinie organów orzekających, możliwość zastosowania w niniejszej sprawie regulacji art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. uzasadniona może być tylko w sytuacji, gdy przemawia za tym interes społeczny lub Gminy K. bądź też skarżącej G.B. . Przenosząc w/w uwagi na grunt przedmiotowej sprawy i biorąc pod uwagę fakt, że decyzja z dnia [...] stycznia 2001r., nr [...] stała się bezprzedmiotowa oraz wskazując na niezasadności wydatkowania publicznych środków pieniężnych na odszkodowanie Gminy K. z tytułu utraty przez skarżącą prawa własności działek nr 1, nr 2, nr 3, nr 5 , nr 6 i nr 7 obr. [...] wobec restytucji prawa własności, uznać należy, że spełniona została druga z przesłanek art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. Niedopuszczalne jest bowiem aby Gmina K. płaciła odszkodowanie za działki, których nie jest właścicielem (nigdy nie nabyła prawa własności wskutek stwierdzenia ostateczną decyzją SKO z [...]06.2008r. nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. z [...].12.1996r. w części dotyczącej przejścia na własność Gminy K. wskazanych tam działek). Na zakończenie podkreślić należy, iż z treści skargi jednoznacznie wynika, że skarżąca nadal pozostaje w błędnym przekonaniu, że działki wskazane w decyzji Prezydenta Miasta K. z [...]12.1996r. zostały przejęte przez Gminę K. (zostały wywłaszczone), i że Gmina K. jest ich właścicielem. Tymczasem, jak wskazano wyżej, wskutek ostatecznej decyzji SKO z [...] 06.2008r. aktualnie właścicielem tych działek jest G.B. . Z uwagi na powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, póz. 1270, z późn. zm.) zgodnie z którym w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. [pic]