II SA/Kr 1395/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Brachel-Ziaja Sędziowie WSA Aldona Gąsecka-Duda Mariusz Kotulski / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2009 r. sprawy ze skargi A.R. , R.Z. i K.Z. na decyzję Wojewody z dnia 20 listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala Postępowanie administracyjne zostało wszczęte na wniosek inwestora K.Z. z dnia 26.09.2006r. w przedmiocie zgłoszenia zamiaru przystąpienia do robót budowlanych polegających na postawieniu garażu – blaszaka na działce nr 1 w K. Decyzją z dnia [...].09.2006r., znak: [...] Starosta N. na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7.07.1994r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2006r., nr 156, poz.1118) oraz art. 104 k.p.a., po rozpatrzeniu w/w zgłoszenia wniósł sprzeciw odnośnie robót budowlanych związanych z postawieniem przedmiotowego obiektu, objętego zgłoszeniem z dnia 26 09.2009r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, iż postawienie blaszanego garażu nie jest zwolnione z wymogu uzyskania pozwolenia na budowę w myśl art. 29 i 30 ustawy Prawo budowlane. Na powyższą decyzję K.Z. złożył odwołanie wywodząc, że w 2005r. postawił blaszany obiekt pełniący funkcję pomieszczenia gospodarczego, na miejscu rozebranego obiektu drewnianego. Odwołujący podniósł, iż nie zdawał sobie sprawy, że taka modernizacja wymagała zgłoszenia. Zdaniem inwestora przedmiotowy obiekt zwany garażem-blaszakiem (nazwa handlowa), ma gospodarcze przeznaczenie, a więc zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy prawo budowlane, nie wymagał pozwolenia na budowę. Wojewoda decyzją z dnia [...] listopada 2006r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust 3 i art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Stwierdzono, iż zaskarżona decyzja organu I instancji – co do istoty rozstrzygnięcia, zasługuje w pełni na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż podane w jej uzasadnieniu. W toku postępowania odwoławczego udowodniono następujące fakty: - inwestor zmienił treść zgłoszenia informując, iż przedmiotem jego inwestycji nie jest garaż, lecz obiekt o funkcji gospodarczej; - przedmiotowy obiekt został zrealizowany przed zgłoszeniem zamiaru jego realizacji. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy stwierdził, iż w sprawie występują przesłanki do zastosowania art. 30 ust. 6 pkt 2 zw. z art. 28 ustawy prawo budowlane. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skardze K.Z. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 28 i art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy prawo budowlane i przepisów procedury administracyjnej tj. art. 7,77, 80 i 107§3 k.p.a. W uzasadnieniu wskazano, iż decyzja organu II instancji jest niezasadna, niezgodna z prawem i wydana bez podstawy prawnej. Skarżący podniósł, iż przedmiotowa budowa nie narusza postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ponieważ działka na której postawiono inwestycję nie jest objęta takim planem, a zatem brak było podstaw do stosowania art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy prawo budowlane. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumentację zwartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, iż zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami zarówno prawa materialnego jak i procesowego obowiązującego w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Dodać także należy, że zgodnie z treścią art. 134 § 1 i art. 133 § 1 zd. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W tym miejscu wskazać należy, iż materialnoprawną podstawę zobowiązującą inwestora do dokonania zgłoszenia budowy budynku pełniącego funkcję gospodarczą, jak i uprawniającą właściwy organ do wniesienia sprzeciwu w sprawie zamiaru budowy takiego obiektu w głównej mierze przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118). Na gruncie art. 28 ust. 1 tejże ustawy obowiązuje zasada, że roboty budowlane - do jakich w myśl art. 3 pkt 7 należy m.in. budowa obiektu budowlanego - można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Od zasady tej ustawodawca dopuścił wyjątki, wymieniając enumeratywnie w art. 29 ww. ustawy obiekty budowlane oraz roboty budowlane, na których budowę nie jest wymagane pozwolenie, a także wskazując w art. 30 ust. 1 te z nich, które mogą być realizowane po wcześniejszym zgłoszeniu właściwemu organowi. Wśród robót budowlanych, które nie wymagają pozwolenia na budowę, lecz zgłoszenia wskazana została m.in. budowa wolno stojących parterowych budynków gospodarczych o powierzchni zabudowy do 25 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki (art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy). Stosownie z kolei do treści art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Wśród przypadków, wymienionych w w/w przepisie, w których właściwy w sprawie zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej ma obowiązek wnieść sprzeciw wobec zgłoszonego zamiaru wykonania obiektu lub robót budowlanych jest sytuacja, gdy inwestycja jest prowadzona sprzecznie z przepisami prawa. Podsumowując, budowa niewymagająca pozwolenia musi zatem spełniać nie tylko ogólną przesłankę określoną w art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, ale i przesłanki szczegółowe - zgodności z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego nieruchomość, na której ma nastąpić budowa oraz z zgodności z innymi przepisami prawa. Przesłanki te muszą zostać spełnione łącznie, tj. niespełnienie którejkolwiek z nich decyduje o niedopuszczalności budowy. Wskazać należy, iż organ I instancji prawidłowo ocenił dokonane przez skarżącego zgłoszenie i odnośnie przedmiotowego zamiaru inwestycyjnego zgłosił sprzeciw. Podkreślić należy, że K.Z. zgłosił organowi zamiar budowy garażu-blaszaka na wylewce betonowej na działce nr 1 w K. Jak przyznawał sam inwestor taka jest nazwa handlowa tego obiektu. Organ I instancji prawidłowo zatem podjął działania (zgłosił sprzeciw) odnośnie tak określonej w zgłoszeniu inwestycji, zasadnie podając, iż budowa garażu wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Fakt, iż przedmiotowy obiekt wg. K.Z. miał służyć innym celom (miał pełnić inną funkcję - gospodarczą) nie wynika ze zgłoszenia (zostało to podniesione dopiero w odwołaniu), a nadto ma wtórne znaczenie dla oceny funkcji realizowanego obiektu. Jak wskazano wyżej zgłoszenie dotyczyło garażu – blaszaka, taka jest nazwa handlowa obiektu i taki obiekt (o podstawowej funkcji garażu) został przez K.Z. zrealizowany. Fakt, iż obiekt ten nie służył zgłaszającemu jako garaż do przechowywania samochodu, lecz wykorzystywał go jako obiekt gospodarczy do przechowywania sprzętu, narzędzi itp. nie zmienia jego funkcji podstawowej – po usunięciu przechowywanych w nim rzeczy może służyć jako garaż. Nawet, gdyby przyjąć za wyjaśnieniami zawartymi w odwołaniu, jak czyni to organ odwoławczy, że zgłoszeniem objęty był budynek gospodarczy, to sam obiekt został zrealizowany przed zgłoszeniem zamiaru jego realizacji, a zatem z naruszeniem prawa tj. art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane. Jak podaje skarżący w odwołaniu od decyzji I instancji, przedkładając nadto materiał fotograficzny, "w zeszłym roku zły stan konstrukcji stanowiący zagrożenie zmusił mnie do rozbiórki dachu wraz ze ścianami, które wykonane były z desek i papy zaś na istniejącej wylewce postawiłem blaszany obiekt bez zamiaru zmiany jego przeznaczenia." W realiach przedmiotowej sprawy wniesienie przez Starostę sprzeciwu odnośnie zgłoszenia budowy było co do zasady uzasadnione. Z tych też względów prawidłowa była decyzja Wojewody o utrzymaniu w mocy decyzji o sprzeciwie. Ustalenia, których dokonał organ odwoławczy znajdują odzwierciedlenie w materiale dowodowym. Nietrafnie skarżący zarzucił organowi odwoławczemu uchybienie przepisom procesowym. Wskazany w skardze art. 77 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei art. 80 k.p.a. wyraża zasadę swobodnej oceny dowodów. Zgodnie natomiast z art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie. Organ odwoławczy nie mógł naruszyć wymienionych wyżej przepisów tylko dlatego, że inaczej ocenił zgromadzony materiał dowodowy, w rezultacie dochodząc do odmiennych niż organ pierwszej instancji ustaleń. Trzeba też dodać, że skarga nie zawiera żadnych argumentów, które mogłyby stanowić uzasadnioną podstawę dla sformułowania zarzutu naruszenia powołanych w niej przepisów k.p.a. oraz przepisów prawa materialnego. W tym stanie rzeczy uznawszy, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego w dniu jej wydania prawa, tym samym uznając, iż brak przesłanek z art. 145 § 1 ust. 1 oraz ust. 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - na podstawie art. 151 skargę oddalono.