II SA/Kr 1395/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla (spr.) Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka-Duda WSA Paweł Darmoń Protokolant: starszy sekretarz sądowy Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 marca 2017 r. sprawy ze skargi A. T. i M. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 2 września 2016 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zaległości z tytułu opłaty produktowej skargę oddala Marszałek Województwa [...], w pkt 1 decyzji z dnia 28 czerwca 2016 r. (znak [...] określił wysokość zaległości A.T. oraz M.T. , wspólników spółki cywilnej [...] S.C. w O. , z tytułu opłaty produktowej za 2013 rok na kwotę 10 219,00 zł. W punkcie 2 tej decyzji, Marszałek Województwa zobowiązał wymienione osoby do wpłaty powyższej zaległości wraz z odsetkami, na konto Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna. Podstawą prawną tej decyzji był art. 17 ust. 1 i 3 w związku z art. 1, art. 3, art. 4 ust. 1, art. 12, art. 13, art. 15 ust. 1 i art. 19 ustawy z 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej i opłacie depozytowej (tj. Dz. U. z 2007 r., Nr 90, poz. 607) w związku z art. 73 ust 1 ustawy z 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. z 2013 r., poz. 888), a także rozporządzenie Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 roku w sprawie rocznych poziomów odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych i poużytkowych (Dz. U. z 2007 r., Nr 109 poz. 752), rozporządzenie Ministra Środowiska z 18 grudnia 2007 r. w sprawie stawek opłat produktowych (Dz. U. z 2007 roku, Nr 247, poz. 1840), rozporządzenie Ministra Środowiska z 29 grudnia 2010 r. w sprawie wzoru rocznego sprawozdania o wysokości należnej opłaty produktowej (Dz. U. z 2010 r. Nr 259, poz. 1775) oraz art. 53 § 4, art. 55 § 1 oraz art. 63 § 1 Ordynacji podatkowej: W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ I instancji podał treść uregulowań prawnych mających zastosowanie w sprawie. Wskazał, że wymieniona spółka cywilna jest przedsiębiorcą zobowiązanym do ustalenia, we własnym zakresie, opłaty produktowej i uiszczenia jej w ustawowym terminie. Marszałek Województwa [...] podkreślił, że w trakcie kontroli wymienionego przedsiębiorcy, która dotyczyła kwestii naliczania opłat za korzystanie ze środowiska oraz opłaty produktowej, a przeprowadzona została w dniach: 3 września, 14 i 29 października, 2 listopada oraz 10 grudnia 2015 r., ustalono, że przedsiębiorca od 1 września 2006 r. wprowadza na rynek krajowy produkty (tj. wodę mineralną) w opakowaniach z tworzyw sztucznych, aluminium, stali i tektury. Wg organu I instancji powyższe oznacza, że wskazany podmiot podlega obowiązkowi zapewnienia odzysku, a w szczególności recyklingu odpadów opakowaniowych. W okresie objętym kontrolą spółka nie zapewniła jednak wymaganego poziomu odzysku i recyklingu odpadów opakowaniowych z wyżej wymienionych materiałów. Kontrolowany podmiot nie przedstawił bowiem dokumentów potwierdzających odzysk lub recykling odpadów opakowaniowych. Osiągnięty poziom odzysku i recyklingu w tym okresie wynosił więc 0%. Następnie Marszałek Województwa podkreślił, że w wystąpieniu pokontrolnym z dnia 11 grudnia 2015 r. (znak: [...] ) poinformował przedsiębiorcę o obowiązku przedłożenia zaległych, rocznych sprawozdań dotyczących wysokości należnej opłaty produktowej, w tym za rok 2013. Winno to nastąpić w terminie do 14 dni od otrzymania tego wystąpienia pokontrolnego. Do dnia wydania decyzji, strona nie przedłożyła jednak wymaganych dokumentów. Po przeprowadzeniu weryfikacji informacji i danych przedłożonych przez przedsiębiorcę, zawartych w protokole z kontroli nr [...] , Marszałek Województwa [...] ustalił, iż opłata produktowa za 2013 rok dla A.T. , M.T. wspólników spółki cywilnej [...] ", wynosić winna 10 219,39 zł. Szczegółowe wyliczenie należnej opłaty produktowej przedstawiono w tabeli stanowiącej treść decyzji. Wskazano w niej ilość opakowań podlegających odzyskowi/recyklingowi, wymagany i uzyskany poziom odzysku oraz stawkę należnej opłaty. Podał jednocześnie organ I instancji, że ponieważ strona nie uiściła należnej opłaty (10 219 zł) to kwota ta stała się zaległością podatkową, od której przedsiębiorca zobowiązany jest naliczyć samodzielnie odsetki (art. 53 Ordynacji podatkowej). Winny one zostać naliczone od pierwszego dnia następującego po dniu upływu terminu płatności, do dnia wpłaty należności głównej. Termin płatności opłaty produktowej upływał z dniem 31 marca roku kalendarzowego, następującego po roku, którego opłata dotyczy. Odwołanie od opisanej decyzji wnieśli A.T. i M.T. . Żądali "anulowania decyzji o ustaleniu zaległości z tytułu opłaty produktowej". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia 2 września 2016 r. (znak: [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej punktu 2 decyzji i w tym zakresie umorzyło postępowanie, w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ II instancji zacytował art. 72 oraz art. 73 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi, i podkreślił, że w analizowanej sprawie, w zakresie zasad ustalania opłaty produktowej, znajdują zastosowanie przepisy ustawy o opłacie produktowej w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy o gospodarce opakowaniami; natomiast do powstania obowiązku, w tym zobowiązania z tytułu opłaty produktowej należnej za okres 2013 r., zastosowanie znajdują przepisy ustawy o opłacie produktowej obowiązujące w chwili powstania tego obowiązku, w tym zobowiązania z tytułu tej opłaty. Nadto, organ II instancji zacytował art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 art. 12 art. 15, art. 16, art. 17, art. 18, art. 19 ustawy o opłacie produktowej. Stwierdził, że nie budzi wątpliwości ustalenie, że na A.T. i M.T. , prowadzących działalność gospodarczą pod firmą [...] spółka cywilna z siedzibą w O. , ciążył obowiązek uiszczenia opłaty produktowej za 2013 rok. Zobowiązani wprowadzają bowiem na rynek krajowy produkty w opakowaniach wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej. Zobowiązani są zatem do ustalenia, we własnym zakresie opłaty produktowej i wniesienia jej w ustawowym terminie na rachunek właściwego organu administracji. Kolegium podkreśliło, że zgodnie z treścią wystąpienia pokontrolnego z dnia 11 grudnia 2015 r. (nr [...] ) odwołujący się zostali poinformowani o obowiązku przedłożenia Marszałkowi Województwa [...] zaległego rocznego sprawozdania o wysokości należnej opłaty produktowej za rok 2013, w terminie 14 dni od dnia otrzymania protokołu pokontrolnego. Wystąpienie zostało prawidłowo doręczone w dniu 30 grudnia 2015 r. Wobec braku uiszczenia tej opłaty za rok 2013, Marszałek Województwa [...] pismem z 11 kwietnia 2016 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego. Kolegium podzieliło ustalenia organu I instancji w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy. Uchylając punkt 2 zaskarżonej decyzji i w tym zakresie umarzając postępowanie, SKO wskazało, że żaden przepis prawa nie stanowi podstawy do orzekania o zobowiązaniu stron do wpłaty zaległej opłaty produktowej na rachunek bankowy. Natomiast termin płatności zaległej opłaty określa art. 17 ust. 3 ustawy o opłacie produktowej. A.T. i M.T. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 2 września 2016 r. Zaskarżonej decyzji zarzucili: - naruszenie art. 217 Konstytucji RP poprzez zastosowanie stawek podatku określonych w akcie wykonawczym, - naruszenie art. 72 ustawy z 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi poprzez zastosowanie w zakresie zasad ustalania opłaty produktowej, w sprawie wszczętej po wejściu w życie wskazanej ustawy, przepisów ustawy z 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej, - naruszenie art. 3 ust. 7 ustawy z 11 maja 2001 roku o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej poprzez nieuwzględnienie faktu, iż część produktów sprzedawanych przez skarżących nie była wprowadzana przez nich na rynek krajowy w rozumieniu ustawy bowiem były one nabyte od podmiotu krajowego, - naruszenie art. 107 § 3 w zw. z art. 8 i 11 k.p.a. poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu decyzji do uwag i zastrzeżeń poczynionych przez stronę. W uzasadnieniu skargi podali, że art. 217 Konstytucji RP nakazuje uregulowanie w ustawie wszystkich konstrukcyjnych elementów podatków i innych danin publicznych, do których zaliczają się m.in. stawki tych danin. Sprzeczne z Konstytucją jest zatem określanie przedmiotowych stawek w akcie niżej rangi, w tym w rozporządzeniu. W opinii skarżących, opłata produktowa spełnia kryteria uznania jej za daninę mającą charakter podatku. Przedmiotowa danina, wbrew jej nazwie, jest podatkiem zaliczanym do grupy tzw. podatków środowiskowych. W ocenie skarżących, uregulowanie stawek opłaty produktowej w treści rozporządzenia nie jest dopuszczalne, a w konsekwencji oparcie decyzji określającej zaległość z tytułu opłaty na stawkach wskazanych w rozporządzeniu, dokonane zostało bez podstawy prawnej. Skarżący podkreślili, że z przepisów przejściowych ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (która dokonała istotnej nowelizacji ustawy dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej) - do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy o gospodarce odpadami stosuje się dotychczasowe przepisy ustawy o opłacie produktowej. W ich ocenie, stosując wykładnię "a contrario" należy uznać, że do spraw wszczętych po wejściu w życie ustawy o gospodarce odpadami zastosowanie znaleźć powinny przepisy ustawy o opłacie produktowej w brzmieniu uwzględniającym zmiany dokonane wspomnianą nowelizacją. Wg skarżących, organy niezasadnie przyjęły, że w zakresie zasad ustalania opłaty produktowej znajdują zastosowanie przepisy ustawy o opłacie produktowej w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy o gospodarce opakowaniami. Wskazana wyżej nowelizacja ustawy odniosła skutek przed wszczęciem postępowania. Ustawa o gospodarce opakowaniami weszła w życie 1 stycznia 2014 r. Wszczęcie postępowania w przedmiotowej sprawie nastąpiło już po tej dacie. Ustalając wysokość opłaty produktowej zarówno organ l jak i II instancji oparły się zatem na nieaktualnym stanie prawnym. Skarżący podkreślili, że wskazując podstawę swojego rozstrzygnięcia organ l instancji wprost podał m.in. następujące przepisy ustawy o opłacie produktowej: art. 3, art. 12, art. 13, art. 19. Przepisy te zostały natomiast zmienione na skutek opisanej powyżej nowelizacji. Organ II instancji nie zauważył powyższego uchybienia. A.T. oraz M.T. zwrócili również uwagę, że art. 3 ust. 7 ustawy o opłacie produktowej stanowi, że produkt uważa się za wprowadzony na terytorium kraju tylko raz. Powyższe oznacza, iż przy obliczaniu należnej opłaty nie bierze się pod uwagę m.in. produktów nabytych od innego krajowego podmiotu i dalej odsprzedawanych. Produkty te bowiem zostały wprowadzone na terytorium kraju przez któryś z poprzednich podmiotów z tzw. "łańcucha dostaw" (producenta, importera). Z decyzji organu l instancji wynika, że przy obliczaniu opłaty przyjęto bez wyjątku kryterium obrotu, tj. uznano, że celem określenia opłaty, należy uwzględnić wszystkie bez wyjątku produkty sprzedane przez skarżących w danym roku. Zastosowano w związku z tym bezpodstawne domniemanie wprowadzenia przez skarżących na terytorium kraju (w rozumieniu ustawy o opłacie produktowej) całego sprzedawanego przez nich asortymentu. Takie założenie nie jest poprawne. Ustalając wysokość opłaty organ powinien bowiem określić, które produkty zostały "wprowadzone do obrotu" w rozumieniu ustawy i w związku z tym wykluczyć produkty, które do obrotu zostały wprowadzone przez inny podmiot. W przeciwnym razie opłata mogłaby zostać uiszczona wielokrotnie. Skarżący podkreślili, że część sprzedawanych przez nich produktów nie była wprowadzana na terytorium kraju w rozumieniu art. 3 ust. 7 ustawy o opłacie produktowej (nabywali je celem dalszej odsprzedaży od innego producenta). Zaznaczyli również, iż art. 3 ust. 7 ustawy o opłacie produktowej jest jednym z przepisów, które zostały zmienione z dniem 1 stycznia 2014 r. Zarzucili, że organ II instancji pominął w treści uzasadnienia argumenty przytoczone przez skarżących w treści odwołania. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone w sprawie stanowisko. Na rozprawie w dniu 8.03.2017 r. skarżący zwrócili uwagę na niewłaściwe zastosowanie w sprawie art. 72 ustawy o gospodarce opakowaniami. Podali, że zaskarżona decyzja jest nieważna z uwagi na naruszenie art. 217 Konstytucji RP poprzez zastosowanie art. 14 ustawy o opłacie produktowej stanowiącego upoważnienie do określenia stawek opłaty w rozporządzeniu, a nie w ustawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu. W ocenie sądu trafnie orzekające organy administracji publicznej określiły i przyjęły miarodajny dla tej sprawy stan prawny. Zgodnie bowiem z art. 73 ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi (Dz. U. 2016 r., poz. 1863) do powstałych przed dniem wejścia w życie tej ustawy obowiązków wynikających z ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz o opłacie produktowej (Dz. U. 2016 r. poz. 1478; dalej powoływana jako "ustawa" lub "ustawa o opłacie produktowej"), w tym do zobowiązań z tytułu opłaty produktowej należnej za okres do dnia 31 grudnia 2013 r., stosuje się przepisy tej ustawy, obowiązujące w chwili powstania zobowiązań z tytułu opłaty produktowej. Należy w związku z tym zauważyć, że zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy o opłacie produktowej, rozliczenie wykonania obowiązku, o którym mowa w art. 3 (tj. zapewnienia odzysku i recyklingu odpadów powstałych z produktów wprowadzanych na terytorium kraju), następuje na koniec roku kalendarzowego. Ustęp 2 tego przepisu stanowi, że przedsiębiorca, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1, albo organizacja, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2, którzy nie wykonali obowiązku, o którym mowa w art. 3, są obowiązani do wpłacania opłaty produktowej. Stosownie natomiast do art. 16 ust. 1 cytowanej ustawy, obowiązek wpłacenia opłaty produktowej, obliczonej w sposób określony w art. 12, powstaje na koniec roku kalendarzowego. Powyższe oznacza więc, że w przypadku zobowiązania z tytułu opłaty produktowej należnej za rok 2013 r., w tym zasad ustalania tej opłaty, zastosowanie mają przepisy ustawy o opłacie produktowej - w brzmieniu obowiązującym na dzień 31.12.2013 r. Cytowany bowiem przepis art. 73 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami (...) nakazuje do wymienionej kategorii spraw, stosować przepisy ustawy o opłacie produktowej obowiązujące w chwili powstania obowiązku. Tak więc dla opłaty należnej za 2013 r., miarodajny jest stan prawny obowiązujący na dzień 31.12.2013 r. Zaskarżone w niniejszej sprawie decyzje dotyczyły ustalenia wysokości zaległości z tytułu opłaty produktowej. Zauważyć zatem należy, iż zgodnie z art. 2 pkt 9 cytowanej wyżej ustawy (w brzmieniu obowiązującym we wskazanej dacie), przez "opłatę produktową" rozumieć należy opłatę obliczaną i wpłacaną za opakowania w przypadku wprowadzania na rynek krajowy produktów w opakowaniach, o których mowa w załączniku nr 1 do ustawy, a także opłatę obliczaną i wpłacaną w przypadku wprowadzania na rynek krajowy produktów wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy. Przepis art. 17 ust. 1 ustawy o opłacie produktowej stanowi przy tym, że w razie stwierdzenia, że przedsiębiorca lub organizacja, pomimo ciążącego obowiązku, nie dokonała wpłaty opłaty produktowej (...) marszałek województwa wydaje decyzję, w której określa wysokość zaległości z tytułu tej opłaty. Stosownie natomiast do art. 19 ustawy, do opłat produktowych w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują marszałkowi województwa. Mając przedstawione regulacje na uwadze zwrócić należy uwagę, ze z dokumentów stanowiących akta administracyjne sprawy wynika bezspornie, iż skarżący, działający w formie prawnej spółki cywilnej o nazwie [...] ", są przedsiębiorcą, który wprowadza na terytorium kraju produkty w opakowaniach, których rodzaje określone zostały w załączniku nr 1 do ustawy. Tym samym, także w roku 2013 ciążył na tym przedsiębiorcy obowiązek zapewnienia odzysku, a w szczególności recyklingu odpadów opakowaniowych poużytkowych. Podkreślić zatem należy, iż z protokołu kontroli przeprowadzonej w dniach 3 września, 14 i 29 października, 2 listopada i 10 grudnia 2015 r. wynika jednoznacznie, że spółka cywilna [...] " w roku 2013 r. wprowadziła na rynek krajowy opakowania z tworzyw sztucznych o łącznej masie 3841 kg, opakowania z blachy stalowej o łącznej masie 1592 kg oraz opakowania z papieru i tektury o łącznej masie 616 kg (tabela k. 39 akt administracyjnych). Ustalono także, że przedsiębiorca nie zapewnił odzysku i nie osiągnął docelowych poziomów odzysku i recyclingu w wysokości określonej w załączniku nr 4 do ustawy o opłacie produktowej. Zwrócenia uwagi wymaga przy tym, że na stronie 7 protokołu kontroli (którego każdą stronę podpisał wspólnik spółki M.T. k. [...] akt administracyjnych) wskazano, że: "ewidencja opakowań wprowadzanych wraz z produktem na rynek krajowy prowadzona jest w oparciu o faktury zakupu opakowań i ewidencje produktów wprowadzonych na rynek krajowy" (k. 39 akt administracyjnych, wers 3-5 od góry). Dodatkowo w protokole tym stwierdzono, że ustaleń dokonywano na podstawie informacji uzyskanych od kontrolowanego przedsiębiorcy oraz w oparciu o analizę przedstawionych w trakcie kontroli dokumentów (jw., wers 5-6 od góry). Z przedmiotowego protokołu wynika jednocześnie, że przedsiębiorca został poinformowany o możliwości wniesienia zastrzeżeń, a także został poinformowany o prawie odmowy podpisania protokołu oraz możliwości przedstawienia swojego stanowiska na piśmie właściwemu organowi, w terminie 7 dni (k. 37 akt administracyjnych, wers 1-4 od dołu). Protokół kontroli podpisany został przez M.T. oraz dwóch inspektorów przeprowadzających tę kontrolę. Kontrolowanemu przedsiębiorcy przedłożono przy tym wystąpienie pokontrolne z dnia 11 grudnia 2015 r. (k. 47 akt adm.) doręczone w dniu 30 grudnia 2015 r. (k. 48). W wystąpieniu tym zawarto informację o obowiązku przedłożenia Marszałkowi Województwa [...] , w terminie 14 dni, zaległego sprawozdania rocznego o wysokości opłaty produktowej za 2013 r. W sprawie jest bezsporne, że sprawozdanie takie nie zostało przedłożone. Przedsiębiorca nie wniósł też merytorycznych uwag do protokołu kontroli. Mając zatem powyższe na uwadze uznać należało, iż z uzyskanych przez organ administracji materiałów i informacji, określających podstawę faktyczną rozstrzygnięcia sprawy, jasno wynikało, że przedsiębiorca nie wykonał ciążącego na nim obowiązku zapewnienia odzysku. Tego ustalenia skarżący nie zwalczali w toku postępowania administracyjnego, w którym wydane zostały zaskarżone obecnie do sądu decyzje. Co więcej, w odwołaniu od decyzji I instancji skarżący nie zakwestionowali samego obowiązku nałożonego decyzją organu I instancji dotyczącego uiszczenia zaległej opłaty produktowej (za 2013 r.), podając, że decyzji tej nie kwestionują "od strony formalnej". Żądanie zawarte w odwołaniu obejmowało "anulowanie ustalonej należności" z uwagi na problemy zdrowotne skarżącego M.T. . W związku z tym podkreślenia wymaga, iż choć odwołanie jest niesformalizowanym środkiem służącym weryfikacji decyzji wydanej w pierwszej instancji, to jednak brak podjęcia przez skarżących obrony swoich praw w postępowaniu (zgłoszenia konkretnych, merytorycznych zarzutów), nie może świadczyć o wadliwości ustalonego przez orzekające organy stanu faktycznego sprawy. Stan ten ustalony bowiem został na niekwestionowanym przez odwołujących się materiale dowodowym. W istotnym przy tym zakresie obejmował oświadczenia strony wnoszącej odwołanie i przedstawione przez nią dokumenty. Znamienne jednak dla sprawy jest to, że już po zakończeniu przedmiotowego postępowania administracyjnego, tj. w skardze do sądu administracyjnego, skarżący zarzucili, iż organy nie uwzględniły tego, że "część produktów sprzedawanych przez skarżących nie była wprowadzana przez nich na rynek krajowy w rozumieniu ustawy, bowiem były nabyte od podmiotu krajowego". W przedstawionych jednak okolicznościach zarzut ten uznać należało za nieusprawiedliwiony. Skarżący bowiem, choć było to w ich interesie, na powyższą okoliczność nie przedstawili żadnego dokumentu (np. dowodu w postaci faktur, umów, itp.) w trakcie postępowania administracyjnego. Zgłaszając zaś ten zarzut po raz pierwszy dopiero w skardze do sądu administracyjnego, wobec braku przedłożenia stosowanego materiału dowodowego, nie podważyli ustaleń faktycznych orzekających organów. W konsekwencji zatem oceniany zarzut należało uznać za nieusprawiedliwiony. Efektem zaś powyższego jest wniosek, że trafne było przyjęcie przez orzekające organy administracji, iż skarżący byli zobowiązani do wniesienia opłaty produktowej od całej ustalonej w trakcie kontroli ilości danego rodzaju opakowań, wprowadzonych na rynek krajowy w roku 2013 r. Sąd nie stwierdził także, by doszło w kontrolowanej sprawie do naruszenia innych przepisów postępowania administracyjnego, które mogłoby mieć istotny wpływ na jej wynik. Zgromadzony materiał był wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Strona miała możliwości zapoznania się z tym materiałem, a nie wnosząc do niego zastrzeżeń, akceptowała go. W sprawie, organ I instancji, na prośbę skarżących umotywowaną "koniecznością przygotowania dokumentów wymaganych do kontroli", przesunął termin zakończenia kontroli o około półtora miesiąca. Wobec powyższego, nie można zarzucić orzekającym organom administracji, by stanowisko swe sformułowały z naruszeniem art. 8 lub art. 11 k.p.a. Sporządzone uzasadnienia obu decyzji spełniają wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. Wbrew zarzutowi skargi, w zaskarżonej decyzji Kolegium odniosło się także do argumentacji odwołania informując, że okoliczności dotyczące sytuacji osobistej i zdrowotnej podniesione w odwołaniu, ze względu na wiążący charakter przepisów prawa, nie mają wpływu na przedmiot postępowania i rozstrzygnięcie. W skardze zawarty został także zarzut naruszenia art. 217 Konstytucji RP, poprzez zastosowanie stawek podatku określonych w akcie wykonawczym. Wg skarżących, zabieg tak jest niedopuszczalny i świadczy o tym, że zaskarżona decyzja, jako wydana bez podstawy prawnej, jest nieważna. Uznać należy, iż przedstawiony zarzut nie jest usprawiedliwiony. Bez wątpienia bowiem przepis będący podstawą określenia opłaty produktowej, w dacie miarodajnej dla ustalenia stanu prawnego sprawy, obowiązywał w systemie prawa, a przez to mógł być podstawą rozstrzygnięć organów administracji. Art. 12 i art. 13 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o obowiązkach przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami oraz opłacie produktowej, szczegółowo reguluje sposób ustalania wysokości tej opłaty. Art. 14 ustawy ustala maksymalne stawki opłaty produktowej oraz zasady ich podwyższania. Zawiera także (ust. 3 i 4) upoważnienie do wydawania przepisów wykonawczych dla Ministra Środowiska. Odnosząc się do zarzutu, że organy administracji ustaliły opłatę produktową przy zastosowaniu stawek w wysokości ustalonej w rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie szczegółowych stawek opłat produktowych z 29 grudnia 2010 r. (Dz.U. nr 259, poz. 1774) z załącznikiem nr 1 i 2. (w sprawie znajduje zastosowanie poz. 2, 4 i 5 zał. nr 1) należy zauważyć, że stawki te nie przekraczają górnej granicy określonej w cytowanej ustawie, a samo rozporządzenie zostało wydane na podstawie upoważnienia z art. 14 ust. 4 ustawy o opłacie produktowej. Zgodnie natomiast z art. 217 Konstytucji RP nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. W ocenie Sądu zasadna jest taka wykładnia normy z art. 217 Konstytucji, w której wyliczenie zawarte w tym artykule obejmuje wszystkie istotne elementy stosunku daninowego, do których zaliczają się m.in.: określenie podmiotu oraz przedmiotu opodatkowania, stawek podatkowych, zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatku. Trybunał Konstytucyjny podkreśla przy tym, iż wyliczenie zawarte w art. 217 Konstytucji nie ma charakteru wyczerpującego, co oznacza, że wszystkie istotne elementy stosunku daninowego powinny być uregulowane bezpośrednio w ustawie, zaś do unormowania w drodze rozporządzenia mogą zostać przekazane tylko te sprawy, które nie mają istotnego znaczenia dla konstrukcji danej daniny (por. wyrok TK z 16 czerwca 1998 r., sygn. U 9/97; wyrok z 1 września 1998 r., sygn. U 1/98, oraz wyrok z 9 lutego 1999 r., sygn. U 4/98). Dla uzasadnienia tego stanowiska Trybunał Konstytucyjny odwołał się do swojego orzecznictwa, w którym wypracowana została zasada, zgodnie z którą sprawy istotne z punktu widzenia założeń ustawy nie mogą być przekazywane do uregulowania w aktach wykonawczych (por. wyrok TK z 16 czerwca 1998 r., sygn. U 9/97). Tym samym obowiązek określenia przedmiotu opodatkowania oznacza także wymóg ustawowej regulacji podstawy opodatkowania (wyrok TK z 27.11.2007 r., sygn. akt SK 39/06). Mając na uwadze orzeczenia TK, w których przyjmuje się, że ustawowe ustalenie stawki maksymalnej daniny jest wystarczające, a także uwzględniając fakt, że zastosowane stawki z rozporządzenia Ministra Środowiska z 29 grudnia 2010 r. nie przekraczają stawek ustawowych należało stwierdzić, że zarzut naruszenia normy z art. 217 Konstytucji RP nie mógł odnieść skutku. Podniesione w skardze zarzuty okazały się bezzasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i prawidłowy, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Z powyższych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016, poz. 718).