II SA/Kr 1399/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędziowie: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędzia WSA Paweł Darmoń (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Cyganik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi A. H. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 28 sierpnia 2025 r., znak: WI-I.7840.11.54.2024.MO w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Decyzją z dnia 5 grudnia 2024 r. nr 2178.2024 znak: AB.6740.6.1059.2024.W Starosta W. zatwierdził projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla W. Sp. z o.o. w W., obejmującego budowę pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej z infrastrukturą na działce nr [...] w miejscowości W., obr. [...] gm. W.. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że obszar oddziaływania obiektów, o którym mowa w art. 3 ust. 20 w zw. z art. 20 ust. 1 pkt 1c ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, obejmuje działki nr [...], [...], [...] w miejscowości W. obr. [...] gm. W.. Przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, posiada wymagane opinie i uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego. Organ I instancji stwierdził, że projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany sporządzony jest zgodnie z wytycznymi określonymi w art. 34 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane. Projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy W. obszar "A", zatwierdzonym uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia [...] r. Inwestycja została zlokalizowana w obszarze przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniową (MN2) i spełnia wszystkie ustalenia zawarte w treści uchwały w zakresie zgodności z wymogami kształtowania ładu przestrzennego, przeznaczenia, ochrony i zachowania walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz ochrony walorów zabytkowych i kulturowych. W ocenie organu I instancji, planowana inwestycja nie narusza interesu osób trzecich w myśl art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane. Przedmiotowa inwestycja projektowana jest na terenach o klasie użytku, na który wymagane jest uzyskanie decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji rolniczej. W związku z powyższym inwestor przedłożył decyzję Starosty W. o wyłączeniu gruntu z produkcji rolniczej znak: OSR.6124.6.38.2024 z dnia 4 listopada 2024 r. Projekt zagospodarowania terenu został sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami, w tym technicznobudowlanymi. Inwestycja spełnia też warunki z zakresu ochrony przeciwpożarowej i nie powoduje zacieniania i przesłaniania budynków sąsiednich. Wody opadowe odprowadzone zostaną do zbiornika na wody opadowe. Ponadto projektowana inwestycja posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej gminnej nr [...] w miejscowości W. obr. [...] Organ I instancji wskazał, że projektant złożył oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej zgodnie z art. 34 ust. 3d pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Ponadto inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją. Organ I instancji dodał, że projektowana inwestycja nie znajduje się w obszarze Natura 2000 ani też na terenach objętych innymi formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Powyższa inwestycja nie wymaga też prowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w myśl ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji wniósł A. H. (zwany dalej także skarżącym), domagając się jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Skarżący zarzucił, że decyzja została wydana z pominięciem jego osoby jako sąsiada planowanej inwestycji, a zatem doszło do błędnego ustalenia stron postępowania. Nie mając wiedzy o toczącym się postępowaniu i wydanej decyzji skarżący nie miał możliwości odnieść się do niej merytorycznie. Skarżący wskazał, że działka inwestycji jest wąska, wraz z drogą KDW i nie ma możliwości aby nie wpłynęła na jego nieruchomość. Skarżący nie wie też jak wygląda ulokowanie budynków, jak wpłyną na doświetlenie jego domu, czy będą docierać do niego promienie słoneczne i przez jaką część dnia. Skarżący dodał, że ul. [...] jest wąską drogą o szerokości 2,5 m. Ponadto nie ma ona kanalizacji przeciwdeszczowej, a sieć wodociągowa realizowana jest restrykcyjnym przekrojem rur (częściowo należącą do osób prywatnych o nieustalonym statusie) i w przypadku zwiększenia obciążenia sieci nieprojektowanej dla tak drastycznie zwiększonej ilości mieszkańców istnieje realne ryzyko przeciążenia. Pismem z dnia 30 kwietnia 2025 r. skarżący uzupełnił swoje odwołanie zarzucając: 1) błędne przeznaczenie MN2 - całkowicie pomijając drugie przeznaczenie KDW w decyzji o pozwoleniu na budowę. 2) brak spójności stanu faktycznego przedmiotowej inwestycji, polegającej na budowie zabudowy szeregowej a nie zabudowy bliźniaczej, w związku z czym organ winien przeprowadzić analizę poprawnej kwalifikacji tego typu zabudowy jako zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej. 3) brak nawiązania formy planowanej inwestycji do tradycyjnej zabudowy nie nawiązującej do zabudowy W., wskazując, że planowana zabudowa nie nawiązuje ani pod względem charakteru, wielkości, gabarytów, ani formy do tradycyjnej architektury W., ani nawet Małopolski. 4) brak zgodności ilości zaplanowanych miejsc postojowych z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdyż w projekcie zagospodarowania przestrzennego uwzględniono budowę 10 miejsc postojowych wzdłuż drogi wewnętrznej KDW. Miejsca te są zlokalizowane w sposób uniemożliwiający dostęp do drogi wewnętrznej budynków mieszkalnych. Ponadto w projekcie planu nie wskazano zjazdów z drogi wewnętrznej do budynków oraz potencjalnie wydzielonych działek. 5) sprzeczność planowanej inwestycji z planem, gdyż w projekcie zagospodarowania terenu nie zostały zachowane wskaźnik dopuszczalnej powierzchni zainwestowania, który nie może przekroczyć 60% oraz wskaźnik powierzchni terenu biologicznie czynnego, który nie może być niższy niż 40%. Decyzją z dnia 28 sierpnia 2025 r. nr WI-I.7840.11.54.2024.MO Wojewoda Małopolski, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) i art. 81 ust.1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2024 r. poz. 418), uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie wskazanej w sentencji nazwy zamierzenia budowlanego (rodzaju zabudowy) i w tym zakresie orzekł, że pozwolenie na budowę dotyczy zamierzenia budowlanego p.n.: budowa pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dwu lokalowych w zabudowie szeregowej z infrastrukturą na działce nr ew. [...] w miejscowości W., obr[...] gmina W., a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu swojej decyzji organ II instancji wskazał, że w niniejszej sprawie projektant, stosownie do treści art. 34 ust. 3d pkt 3 Prawa budowlanego, dołączył do projektu zagospodarowania terenu i projektu architektonicznobudowlanego oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Projekt opracowany został przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia, co zostało potwierdzone kopiami decyzji o ich nadaniu. Z kolei inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym przedmiotową inwestycją. W ocenie organu II instancji, projekt zagospodarowania terenu jest kompletny, opracowany został w czytelnej grafice, oprawiony w okładki przystosowane do formatu A4, posiada numerację zgodną ze spisem zawartości projektu. Projekt zagospodarowania terenu (część rysunkowa) i projekt architektoniczno-budowlany opatrzone zostały klauzulami potwierdzającymi, iż stanowią one załączniki do zaskarżonej decyzji. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. W dokumentacji projektowej załączono opinię geotechniczną projektanta oraz informację o sposobie posadowienia przedmiotowego obiektu budowlanego, która określiła proste warunki gruntowe oraz pierwszą kategorię geotechniczną. Organ odwoławczy stwierdził, że zakres projektowanych prac nie jest zaliczany do inwestycji, które mogą znacząco oddziaływać na środowisko. Teren inwestycji nie znajduje się w obrębie parków narodowych, rezerwatów przyrody i parków krajobrazowych i na jego terenie nie występują formy przyrody podlegające ochronie. Projektowana inwestycja nie jest realizowana w obszarach cennych zbiorowisk roślinnych, siedlisk zwierząt oraz występuje w znacznym oddaleniu od obszarów Natura 2000. Teren inwestycji nie jest też wpisany do rejestru zabytków lub gminnej ewidencji zabytków, ani też nie leży na obszarze objętym ochroną konserwatorską. Organ II instancji wskazał, że w części opisowej projektu zagospodarowania terenu, zgodnie z wymogami Prawa budowlanego, zamieszczona została informacja wraz z analizą o obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji. Projektant obszarem oddziaływania zaplanowanego obiektu, tj. pięcioma budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi, dwulokalowymi w zabudowie szeregowej z infrastrukturą; objął następujące działki: tj. działkę inwestycyjną nr [...] (działka niezabudowana) przy ul. [...] w W.; oraz działki sąsiednie nr: [...] (działka zabudowana) oraz [...] (działka niezabudowana). Organ I instancji przymiot strony przyznał inwestorowi jako właścicielowi działki nr: [...] (KW nr [...]) oraz właścicielom działek sąsiednich, tj.: od strony północnej właścicielom działki nr [...] (KW nr [...]); od strony wschodniej właścicielom działki nr [...] (KW nr [...]) należącej do odwołującego. W ocenie organu II instancji, ustalony przez organ I instancji krąg stron jest prawidłowy i pozostaje niezmieniony na etapie postępowania odwoławczego. Organ II instancji wskazał, że w dokumentacji projektowej, tj. w dokumentach formalnych przedłożono pismo Gminnego Zarządu Dróg w W. z dnia 21 października 2024 r., znak: GZD.4410.1.83.2024 wraz z załącznikiem, wyjaśniające, iż działka ew. nr [...] położona w W. posiada dostęp do drogi gminnej publicznej nr [...] i uzgodniono pozytywnie zmianę zagospodarowania terenu ww. działki w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Organ II instancji zaznaczył przy tym, że w toku postępowania odwoławczego inwestor przekazał pismem z dnia 11 kwietnia 2025 r. materiał uzupełniający, dotyczący projektu budowy zjazdu zwykłego z drogi gminnej publicznej nr [...] działka nr [...] na działkę inwestycyjną nr [...] położoną w miejscowości W. obręb [...] (realizowanego odrębnym postępowaniem), który zawiera opis techniczny projektowanego zjazdu wraz z dokumentacją rysunkową; oraz pismo Gminnego Zarządu Dróg W W. z dnia 18 marca 2024 r., znak: GDZ.4410.1.84.2024, wyrażające zgodę na lokalizację ww. zjazdu na wskazanych warunkach. Dodatkowo pełnomocnik inwestora pismem z dnia 21 sierpnia 2025 r. doprecyzował dokumentację projektową w zakresie układu proponowanej trasy rozbudowy sieci wodociągowej i kanalizacyjnej wraz z przyłączami na działce inwestycyjnej nr [...], w nawiązaniu do istniejących sieci zewnętrznych. Rozbudowa sieci wodociągowej nastąpi w nawiązaniu do istniejącej sieci wodociągowej [...] zlokalizowanej na działce inwestycyjnej; natomiast rozbudowa sieci kanalizacyjnej zostanie zrealizowana w oparciu do sieci kanalizacji sanitarnej [...], przebiegającej w drodze gminnej (działka nr [...] w W.). Organ II instancji wyjaśnił, że jak wynika z akt sprawy, działka inwestycyjna nr [...] przy ul. [...] w W. znajduje się na terenie objętym ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w W. z dnia [...] r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy W. – obszar "A". Przedmiotowa inwestycja usytuowana została w obszarze oznaczonym symbolem: 137MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi oraz KDW – tereny tras komunikacyjnych. Organ odwoławczy, po analizie akt sprawy, stwierdził, że inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, tj.: - planowane obiekty to budynki mieszkaniowe jednorodzinne w zabudowie szeregowej (przeznaczenie podstawowe - zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca, bliźniacza i szeregowa); - jak wskazał projektant w projekcie zagospodarowania terenu powierzchnia biologicznie czynna wynosi 41,46% - teren biologicznie czynny wynosi 425,33 m2 (minimum 40%), natomiast wskaźnik powierzchni zainwestowania wynosi 58,54 % - powierzchnia 600,67 m2 (maximum 60%); - wysokość zaplanowanych budynków (1-5) od poziomu terenu istniejącego do kalenicy dachu wynosi 9,95 m (maximum 11,0 m), jak wynika z przekrojów poprzecznych zaprojektowane budynki zostały usytuowane na zniwelowanym terenie, na którym istniejący poziom terenu przebiega w znacznej części powyżej poziomu 0,00 budynków tj. od 251,75 m n.p.m. do kalenicy o wysokości 9,85 m - zatem, wysokość zaplanowanych obiektów nie przekracza dozwolonej wysokości 11,00 m; - dach dwuspadowy o spadku połaci 35o przekrycie dachów stanowi blacha na rąbek stojący w kolorze ciemnym (dla budynków jednorodzinnych dachy dwuspadowe o nachyleniu połaci 35o-45o); - elewacje – tynk w kolorze białym, uzupełnione okładzinami o fakturze drewna (elewacje w barwach jasnych, stonowanych); - zaprojektowano 10 miejsc zewnętrznych postojowych na działce inwestycyjnej, tj. dla każdego domu zaprojektowano 2 miejsca postojowe, tj. 1 miejsce postojowe dla każdego mieszkania, zlokalizowane przed budynkami, wzdłuż drogi dojazdowej. Teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej ul. [...] (działka nr [...]), poprzez planowany ww. zjazd – wskazany do realizacji odrębnie. Komunikację wewnętrzną w formie nawierzchni utwardzonych dojazdów i miejsc postojowych zaprojektowano z nawierzchni z kruszywa, na podłożu z tłucznia sortowanego frakcji [...] mm grubości 35-40 cm stabilizowane geokratą wraz z dojściem pieszym z kostki betonowej. Powyższe stanowi, iż przedmiotowa inwestycja posiada zapewniony dostęp do drogi publicznej. Jednocześnie, zaprojektowana forma oraz gabaryty budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej spełniają ww. ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Badając przedmiotową sprawę, organ odwoławczy przeanalizował również zgodność przedmiotowej inwestycji z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z analizy przedłożonych dokumentów wynika, że zaprojektowane budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie szeregowej zostały usytuowane w odległościach: od strony zachodniej ścianą z oknami od granicy z działką nr [...] w odległości 8,79 m; od strony północnej ścianą bez okien i drzwi (budynek nr: 5) w odległości 3,19 m od granicy z działką nr [...]; od strony wschodniej ścianą z oknami w odległości 4,11 m od granicy z działką nr [...]; od strony południowej ścianą bez okien i drzwi (budynek nr: 1) w odległości 10,7 m od granicy z działką drogowa nr [...] (ul. [...] Organ uznał zatem, że spełniony został warunek w zakresie wymaganych odległości zaprojektowanych budynków mieszkalnych jednorodzinnych od granic działek sąsiednich, co stanowi zgodność wnioskowanej inwestycji z ustaleniami ww. rozporządzenia w tym zakresie. W kwestii naturalnego oświetlenia pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi w sąsiednich budynkach, tzw. przesłaniania i nasłonecznienia pokoi mieszkalnych, tzw. zacieniania, organ II instancji stwierdził, że zaprojektowane budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie szeregowej zostały usytuowane w odległościach: od strony wschodniej (budynek nr [...]) – 8,51 m od istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...] (należącej do odwołującego), od strony zachodniej (budynek nr [...]) – 11,7 m od istniejącego budynku mieszkalnego na działce nr [...]. Od strony południowej znajduje się działka drogowa nr [...], natomiast od strony północnej – działka niezabudowana nr [...]. Organ wskazał, że kwestia przesłaniania i nasłonecznienia dotyczy wyłącznie istniejących budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. Organ odwoławczy dodał, że projektant przedłożył analizę zacieniania dla istniejących budynków na działkach sąsiednich, tj. na ww. działkach nr [...] i [...] w dniach równonocy wiosennej i jesiennej. Jak wynika z ww. analizy zacieniania projektowane budynki będą zacieniały od strony zachodniej budynek na działce nr [...] w godzinach: 7.00 - 8.00; natomiast od strony wschodniej budynek na działce nr [...] w godzinach: 13.20 – 17.00. Zdaniem organu, w przedmiotowej sprawie istotne natomiast jest, iż projektowane budynki oddziałują na nieruchomości sąsiednie, niemniej jednak projektowane obiekty nie uniemożliwiają spełnienia warunków określonych w § 13 oraz § 60 ww. rozporządzenia - wymogu normatywnego czasu nasłonecznienia tych ww. nieruchomości. Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że przedmiotowe przedsięwzięcie, z uwagi na lokalizację budynków i projektowany sposób zagospodarowania terenu, może oddziaływać na nieruchomości sąsiednie, w tym odwołującego. Z tego też względu jego nieruchomość (działka nr [...]) została objęta obszarem oddziaływania. Organ II instancji wskazał, że wpływ inwestycji na nieruchomości sąsiednie, polegające na wprowadzeniu ograniczeń w ich potencjalnej zabudowie nie jest tożsame z niezgodnością planowanej inwestycji z przepisami techniczno-budowlanymi. Organ architektoniczno-budowlany nie ma uprawnień do podważania prawidłowości sporządzonej przez projektanta (posiadającego uprawnienia do projektowania w odpowiedniej specjalności) analizy spełniania wymogów ww. przepisów. Jeżeli na rysunkach i we wnioskach ww. analizy projektant stwierdził spełnienie wymogów ww. przepisów, a rysunki i część graficzna jest spójna z przedłożonymi wnioskami, to organ nie ma podstaw do ich podważania. Odnośnie kwestii dojścia i dojazdu organ II instancji wskazał, że jak wynika z rysunku PZT zaplanowany dojazd do budynków o szerokości 3,0 m na całej swojej długości został usytuowany od zachodniej strony działki inwestycyjnej na terenie KDW, co stanowi spełnienie wymogów ww. rozporządzenia w zakresie wymaganej szerokości jezdni. W odniesieniu do § 23 ust. 4 rozporządzenia dotyczącego usytuowania miejsca do gromadzenia odpadów stałych, organ wskazał, iż z uwagi na charakter projektowanej zabudowy (zabudowa jednorodzinna), ww. przepis nie reguluje ani ogranicza odległości od granic działki inwestycyjnej oraz od okien i drzwi budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. W przedmiotowej sprawie odpady stałe będą gromadzone w miejscach do gromadzenia odpadów stałych - w przystosowanych i zlokalizowanych przed każdym z zaprojektowanych budynków. Organ II instancji stwierdził, że dla przedmiotowej inwestycji zaprojektowano 10 podziemnych miejsc postojowych zlokalizowanych przed budynkami na działce inwestycyjnej nr [...], które zgodnie z dokumentacją projektową posiadają wymiary: długość 6,0 m i szerokość 2,5 m (projekt zagospodarowania terenu karta nr 8). Miejsca postojowe zostały usytuowane w części działki inwestycyjnej o przeznaczeniu terenu pod zabudowę budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi (137MN). W ocenie organu, zaplanowane miejsca postojowe spełniają więc parametry określone w ww. rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych co oznacza spełnienie także wymaganych zapisów mpzp w zakresie wymaganej ilości miejsc postojowych. Następnie organ II instancji wskazał, że projektant przedłożył liczbowy bilans wód opadowych z nawierzchni utwardzonych i z dachu budynków (karta nr 4). Na rysunku projektu zagospodarowania terenu czytelnie wskazano przebieg instalacji zewnętrznej kanalizacji deszczowej, która otacza zaprojektowane budynki (2-5) i gromadzi wody opadowe w zbiorniku, zlokalizowanym w północnej części terenu inwestycji. Jak wynika z części rysunkowej projektu zagospodarowania (uwidocznionych rzędnych terenu), teren inwestycji posiada nieznaczny spadek w kierunku północnym-zachodnim (w przybliżeniu 1,2 m), zgodnie z którym zaprojektowane budynki zostały zlokalizowane na zniwelowanym terenie tj. budynek nr [...] posiadający poziom 0,00 - o rzędnej 252,80 m n.p.m.; do budynku nr [...] o poziomie 0,00 o rzędnej 251,75 m n.p.m. Projektant na rysunku projektu zagospodarowania terenu czytelnie zaznaczył kierunki spływu wód opadowych z powierzchni utwardzonej (ciągu komunikacyjnego) na teren miejsc postojowych wykonanych z nawierzchni przepuszczalnej (geokraty). Zatem przedmiotowe zamierzenie budowlane nie spowoduje zmiany naturalnego spływu wód opadowych, co skutkowałoby ich skierowanie na teren sąsiednich nieruchomości. Organ odwoławczy nie znalazł więc podstaw prawnych, aby podważać stanowisko w tym zakresie i kompetencje projektanta pełniącego samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, który dołączył do projektu oświadczenie o sporządzeniu projektu, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają bowiem uprawnień do weryfikowania pod względem merytorycznym przyjętych rozwiązań projektowych, wynikających z wiedzy, doświadczenia zawodowego i obliczeń (w tym analiz) projektanta. Organ II instancji uznał zatem, że zaplanowana inwestycja spełnia ww. przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zakresie ustaleń dotyczących kanalizacji deszczowej. Organ odwoławczy w trakcie prowadzonego postępowania dokonał także analizy zgodności przedmiotowej inwestycji z przepisami ww. rozporządzenia w zakresie ustaleń wymagań przeciwpożarowych. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z § 213 rozporządzenia budynki mieszkalne jednorodzinne zaliczane są do kategorii ZL IV nie przekraczające wysokość 3 kondygnacji naziemnych zwolnione są z wymagań dotyczących klasy odporności pożarowej pod warunkiem zastosowania klasy odporności ogniowej ściany oddzielającej segmenty jednorodzinnych budynków ZL IV w zabudowie szeregowej wynoszącej co najmniej - REI 60. W przedmiotowej inwestycji oddzielne ściany oddzielające segmenty jednorodzinnych budynków zostały zaprojektowane jako elementy o odporności minimum REI 60. W projekcie architektoniczno-budowlanym przedłożono opis elementów konstrukcyjnobudowlanych dla ścian zewnętrznych budynku konstrukcyjnych pomiędzy segmentami o gr. 19 cm REI60, zatem powyższe wyjaśnienia znajdują potwierdzenie w dokumentacji projektowej (karta nr [...]). Jednocześnie jak wynika z dokumentacji projektowej, zaplanowane budynki mieszkalne jednorodzinne o dwóch kondygnacjach nadziemnych (NRO) zostały usytuowane w odległościach powyżej 8,0 m od sąsiedniego budynku zakwalifikowanego jako NRO na działce nr [...] –zatem w odległościach wymaganych w § 271 rozporządzenia. W związku z tym w ocenie organu odwoławczego realizacja wnioskowanej inwestycji jest zgodna z ww. ustaleniami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w tym zakresie przepisów przeciwpożarowych. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że nie ma podstaw prawnych, aby podważać stanowisko w tym zakresie i kompetencje projektanta pełniącego samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, który dołączył do projektu oświadczenie o sporządzeniu projektu, zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. W dalszej części swojej decyzji organ II instancji odniósł się do zarzutów odwołania. Odnośnie braku poinformowania odwołującego o postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji i jego zakończeniu wydaniem decyzji Starosty W. z dnia 5 grudnia 2024 r. udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji, organ odwoławczy wskazał, że jak wynika z dokumentacji postępowania I instancji znak: AB.6740.6.1059.2024.W, korespondencja do skarżącego kierowana została na adres wskazany w informacji z operatu ewidencyjnego w zakresie gruntów, tj. ul. [...], [...]. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 6 listopada 2024 r. oraz zaskarżona decyzja Starosty W. z dnia 5 grudnia 2024 r. zostały wysłane na ww. adres odwołującego – wskazany jako adres do doręczeń korespondencji w postępowaniu dotyczącym realizacji przedmiotowej inwestycji - i zgodnie z adnotacją na zwrotkach nie zostały podjęte w terminie. Organ zaznaczył, że w informacji opisowo-graficznej w rejestrze gruntów dla działki nr [...] adres skarżącego (ul. [...] [...], [...]) wskazywał na umożliwienie skutecznego doręczenia do niego korespondencji. Wobec powyższego organ II instancji uznał, że zmiana adresu doręczeń korespondencji jest w zakresie obowiązków i działań stron postępowania. Brak jest zatem podstaw prawnych do uznania działań organu I instancji w ww. zakresie za nieprawidłowe i nierzetelne oraz pominięcie odwołującego jako strony w prowadzonym postępowaniu. Organ II instancji dodał, że pismem z dnia 28 stycznia 2025 r. znak: WII.7840.11.54.2024.MO, zwrócił się do skarżącego o jednoznaczne wskazanie właściwego adresu doręczeń korespondencji w przedmiotowej sprawie, w związku z podaniem w odwołaniu nie zdeklarowanego adresu korespondencyjnego: [...], [...]. Ww. pismo zostało wysłane na oba wyżej wymienione adresy w celu niezbędnej weryfikacji możliwości skutecznego doręczenie korespondencji do odwołującego. W odpowiedzi z dnia 29 stycznia 2025 r. skarżący wskazał jako adres korespondencji – ul. [...], [...]. W kwestii wpływu przedmiotowej inwestycji na nieruchomość skarżącego organ II instancji wskazał, że przeprowadził analizę zgodności wnioskowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami prawa. Przeprowadzono postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie w oparciu o przedłożony przez inwestora projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany. Zaskarżone przedmiotowe rozstrzygnięcie Starosty W. odnosi się do pozwolenia na budowę, które oceniane jest w świetle zgodności z obecnie obowiązującymi przepisami, w tym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i rozporządzeniem w sprawie warunków technicznych. W kwestii odprowadzenia wód opadowych z terenu inwestycji oraz realizacji sieci wodociągowej organ odwoławczy wskazał, że przeprowadzono w tym zakresie analizę, która nie stwierdziła braku zgodności przedmiotowej inwestycji z przepisami ww. rozporządzenia w tym zakresie. Odnośnie błędnego wskazania w zaskarżonej decyzji terenu inwestycji jako terenu MN2, organ II instancji stwierdził, że istotnie przedmiotowa inwestycja znajduje się na terenie o symbolu 137MN - tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, o podstawowym przeznaczeniu pod zabudowę budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi oraz KDW – tereny tras komunikacyjnych. Niemniej jednak decyzja Starosty W. , jak i niniejsze rozstrzygniecie odnoszą się do analizy przedmiotowej sprawy przeprowadzonej w odniesieniu do ww. terenów, tj. terenu o przeznaczeniu 137MN i KDW. W związku z przeznaczeniem terenu KDW pod realizację jedynie dojazdu do zaplanowanych budynków o szerokości 3,0 m (co jest zgodne z ww. § 14 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych) nie stanowi to sprzeczności z § 47 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, określającym szerokości pasa drogowego dla poszczególnych klas ulic i dróg publicznych, co zostało wskazane w odwołaniu. Odnosząc się do braku spójności stanu faktycznego przedmiotowej inwestycji, polegającej na budowie zabudowy szeregowej a nie bliźniaczej, co wskazano błędnie w zaskarżonej decyzji Starosty W. organ II instancji wyjaśnił, że pełnomocnik inwestora pismem z dnia 17 lipca 2025 r. przedłożył oświadczenie w zakresie zmiany nazwy zamierzenia budowlanego z zabudowy bliźniaczej na zabudowę szeregową. Organ odwoławczy uwzględnił ww. oświadczenie w niniejszym rozstrzygnięciu, korygując nazwę zamierzenie budowlanego. W odniesieniu do braku nawiązania formy planowanej inwestycji do architektury tradycyjnej zabudowy w miejscowości W. organ II instancji wyjaśnił, że jak wynika z dokumentacji projektowej zaplanowana inwestycja polegająca na budowie pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dwulokalowych w zabudowie szeregowej z infrastrukturą zlokalizowana została na terenie nie wpisanym do rejestru zabytków lub gminnej ewidencji zabytków, ani też nie leży na obszarze objętym ochrona konserwatorską (co wskazano powyżej). Zatem lokalizacja inwestycji wyklucza konieczność zastosowania ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w § 11, który określa zasady ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków w W. – obszar "A". Jednocześnie ww. przepis dopuszcza możliwość wprowadzenie rozwiązań architektonicznych uwzgledniających nowoczesne technologie w zakresie formy budynku, z zachowaniem warunków zawartych w Rozdziale III – tj.: Przeznaczenie terenów i zasady ich zagospodarowania – ustalenia szczegółowe, który zawiera szczegółowe ustalenia budowy inwestycji na terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (1MN-274MN) - § 26. Organ odwoławczy stwierdził, że z przeprowadzonej analizy wynika, że przedmiotowe zamierzenie budowlane spełnia wymagania dotyczące dozwolonej zabudowy pod względem charakteru, wielkości, gabarytów i formy; co stanowi spełnienie ustaleń w § 26, określającym zastosowanie możliwych rozwiązań architektonicznych przy realizacji nowej zabudowy. Mając powyższe na uwadze organ uznał, że zarzut w tym zakresie jest bezzasadny. W kwestii zgodności ilości zaplanowanych miejsc postojowych z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w pierwszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowa inwestycja obejmuje zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a nie zabudowę wielorodzinną, jak wskazano w odwołaniu. W związku z wnioskowaną inwestycją obejmującą budowę pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 3 pkt 2a Prawa budowlanego: ilekroć w ustawie jest mowa o budynku mieszkalnym jednorodzinnym - należy przez to rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Zatem, w kwestii zakwalifikowania przedmiotowej inwestycji do zabudowy jednorodzinnej, co kwestionuje odwołujący organ II instancji wyjaśnił, że zaprojektowane budynki składające się z dwóch lokali mieszkalnych stanowią zgodność z ww. definicją budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Ustawodawca dopuszcza bowiem realizację dwóch lokali mieszkalnych w jednym budynku mieszkalnym jednorodzinnym. Ponadto organ dodał, że zabudowa wielorodzinna to każdy budynek mieszkalny inny niż budynek mieszkalny jednorodzinny. Każdy budynek mieszkalny inny niż budynek mieszkalny jednorodzinny powinien być kwalifikowany w rozumieniu Prawa budowlanego jako budynek mieszkalny wielorodzinny, gdyż przepisy nie znają de facto kategorii pośredniej. Zatem, liczba miejsc postojowych została określona dla zabudowy jednorodzinnej: 1 miejsce postojowe na 1 dom jednorodzinny lub garaż, zatem przy minimum 5 miejscach postojowych wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaprojektowanie w sumie 10 miejsc postojowych na terenie 137MN - zlokalizowanych przynależnie do każdego z budynków, organ uznał za prawidłowe. Dodatkowo organ odwoławczy zauważył, że miejsca postojowe równoległe znajdują się w pasie pomiędzy drogą wewnętrzną na terenie inwestycji a dojściem do budynków. Dojście do budynków od drogi publicznej ma szerokość 0,9 m, a długość miejsc postojowych równoległych umożliwia swobodne dojście również dla osób wysiadających z samochodu od strony drogi wewnętrznej. W kwestii potencjalnego podziały terenu inwestycji, organ II instancji wskazał, że organy administracji architektoniczno-budowlanej przeprowadzają postępowanie i wydają rozstrzygnięcia na podstawie przedłożonej aktualnej dokumentacji sprawy i załączonych projektów, a wszelkie przyszłe działania w zakresie podziału terenu inwestycji znajdują się poza zakresem kompetencji tych organów. Zatem, zarzut braku zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest chybiony. Za bezzasadny organ II instancji uznał zarzut nie zachowania w projekcie zagospodarowania terenu wskaźników dopuszczalnej powierzchni zainwestowania oraz powierzchni terenu biologicznie czynnego. Organ wyjaśnił, że sposób zagospodarowania działki przez inwestora podlega ocenie organów administracji architektoniczno-budowlanej tylko w granicach zgodności z konkretnymi obowiązującymi w dniu wydania decyzji przepisami prawa powszechnie obowiązującego bądź prawa miejscowego. Zdaniem organu, oczywistym jest, że realizowanie obiektów budowlanych musi wiązać się z oddziaływaniem na sąsiednie działki i budynki. W trakcie procesu budowlanego dochodzi do kolizji interesów różnych podmiotów o zróżnicowanym charakterze. Aby jednak oddziaływanie projektowanej inwestycji można było uznać za sprzeczne z prawem, muszą być naruszone konkretne przepisy prawa materialnego. Takiej sprzeczności z prawem organ odwoławczy jednak się nie dopatrzył. Nie każde bowiem oddziaływanie może skutkować powstrzymaniem procesu inwestycyjnego, w oparciu o ochronę interesów osób trzecich udzieloną w art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego. Przepis ten nie może być samodzielną podstawą do negowania poprawności zamierzenia inwestycyjnego na działce sąsiedniej. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mają uprawnień do weryfikowania pod względem merytorycznym przyjętych rozwiązań projektowych, wynikających z wiedzy technicznej. Organ dodał, że inwestor złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane", a zatem spełnił wymogi formalne wniosku będące przedmiotem oceny organu administracji wynikającej z ww. przepisów Prawa budowlanego. Organ II instancji uznał także, że przedmiotowa inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania interesów osób trzecich, zgodnie z art. 4 Prawa budowlanego. W ocenie organu odwoławczego, analiza zgromadzonego materiału dowodowego nie wykazała naruszenia prawa materialnego, które uprawniałoby do zakwestionowania prawidłowości przedmiotowej inwestycji. Oznacza to więc, że inwestorzy są uprawnieni do korzystania z prawa wynikającego z ww. przepisu Prawa budowlanego. W skardze na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego A. H. wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji odmawiającej udzielenia pozwolenia na budowę oraz odmawiającej zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu zamierzenia budowlanego inwestora. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1) naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a to: a) art. 10 § 1 w zw. z art. 8 i art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez uniemożliwienie mu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji przez Wojewodę, który co prawda pismem z dnia 15 lipca 2025 r., doręczonym pełnomocnikowi w dniu 28 lipca 2025 r., w wezwaniu kierowanym do pełnomocnika inwestora do przedłożenia wyjaśnień i uzupełnień, poprzez doprowadzenie do spójności dokumentacji projektowej i złożonego wniosku o pozwolenie na budowę w zakresie nazwy (rodzaju zabudowy) planowanej inwestycji i tym samym - przedłożenia szeregu dokumentów uzupełniających i zmieniających przedłożoną uprzednio dokumentację, poinformował zainteresowane strony o możliwości zapoznania się z uzupełnioną dokumentacją projektową i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, jednak z oczywistych względów podówczas dokumentacja nie była kompletna. Podkreślenia wymaga, iż termin załatwienia sprawy został uprzednio przedłużony do 11 września 2025 r., a kiedy pełnomocnik skontaktował się z Urzędem celem zapoznania się z zebranym materiałem, uzyskał informację, że decyzja została już wydana. b) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez błędne ustalenie, że planowane obiekty to budynki mieszkaniowe jednorodzinne w zabudowie szeregowej, podczas gdy cała inwestycja objęta jest jednym projektem, jednym postępowaniem, w projekcie wszystkie budynki obsługiwane są za pośrednictwem jednego przyłącza wody i jednego przyłącza kanalizacji sanitarnej, miejsca postojowe rozmieszczone są w sposób uniemożliwiający przypisanie ich do określonego-jednego budynku, nawet bilansowanie powierzchni zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej jest liczone przez inwestora w odniesieniu do całej nieruchomości. Przyszłe, ewentualne przeprowadzenie podziałów nieruchomości, tak aby w jego efekcie powstały samodzielne i niezależne nieruchomości nie będzie możliwe - a więc planowane budynki nie stanowią odrębnych obiektów budowlanych, ale jeden spójny i zintegrowany zespół zabudowy. Właściwe zakwalifikowanie inwestycji jako zespołu zabudowy stawia w zupełnie innym świetle kwestie możliwości uzyskania pozwolenia na budowę oraz jej zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który nie dopuszcza realizacji zespołów zabudowy mieszkaniowej. c) art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, mimo, że istniały podstawy do jej uchylenia i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: art. 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez zaniechanie sprawdzenia zgodności projektu budowlanego i projektu zagospodarowania terenu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tych techniczno-budowlanymi: - w zw. z § 47 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez całkowite pominięcie przeznaczenia działki KDW - a w następstwie nieuprawnione uznanie zgodności z planem zaplanowanej na terenie inwestycji jedynie drogi dojazdowej o szerokości 3 m, podczas gdy zgodnie z ustaleniami planu winna mieć ona szerokość 6 m, i być drogą wewnętrzną, co winno skutkować wystąpieniem o uzupełnienie dokumentacji o projekt drogi wykonany przez projektanta mającego stosowne uprawnienia, a także - w konsekwencji - błędne przyjęcie projektu zjazdu z drogi gminnej, w miejsce skrzyżowania z drogą gminną. - w zw. z § 9 ust. 1 pkt e miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez błędną interpretację w zakresie zgodności zamierzenia budowlanego z ustaleniami planu miejscowego określającymi nakaz "kształtowania zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej MN, nawiązującej formą do architektury tradycyjnej przy uwzględnieniu § 11". - w zw. z § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - w zakresie, w jakim nie uwzględniono konieczności dojazdu do miejsc składowania odpadów pojazdu odbioru śmieci, wobec czego szerokość dojścia winna być nie mniejsza niż 4,5 m. - zaniechanie wystąpienia o uzupełnienie dokumentacji projektowej do Inwestora w zakresie, w jakim nie przeprowadzono analizy zagadnienia związanego z przyporządkowaniem miejsc postojowych do poszczególnych budynków, ani też nieprzeprowadzenie własnej analizy przedmiotowego zagadnienia, przez co nie jest możliwe stwierdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki z warunkami technicznymi, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. - zaniechanie wystąpienia do inwestora o przedłożenie projektu drogi wpisanej w inwestycję wykonanego przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane drogowe. W uzasadnieniu skargi skarżący przytoczył argumenty na poparcie podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Normatywnym potwierdzeniem sprawowania przez sądy administracyjne kontroli działalności administracji publicznej jest również art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), stanowiący ponadto, że sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Zaznaczenia wymaga, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Co więcej, pozostaje zobowiązany do wzięcia z urzędu pod rozwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych niepodniesionych w skardze, pozostających jednak w związku z materią zaskarżonych aktów administracyjnych. Orzekanie odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody Małopolskiego oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty W. orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że nie naruszają one prawa w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie jest bezzasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm., zwanej dalej P.b.). Zgodnie z art. 4 tej ustawy każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W myśl art. 28 ust. 1 P.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W myśl art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 P.b. pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgodnie zaś z art. 35 ust. 1 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza między innymi zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu (pkt 1 lit. a). Stosownie do art. 35 ust. 3 P.b. w razie stwierdzenia nieprawidłowości w zakresie określonym w ust. 1 organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia. Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 4 P.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Zgodnie z kolei z art. 35 ust. 5 P.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę: 1) w przypadku niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia, o którym mowa w ust. 3; 2) w przypadku wykonywania robót budowlanych przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę; 3) jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego wydano ostateczną decyzję o nakazie rozbiórki. Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że decyzja w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i projektu zagospodarowania terenu oraz udzielenia pozwolenia na budowę jest decyzją związaną. Oznacza to, że jeżeli przedłożona przez inwestora dokumentacja spełnia wymogi określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 P.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązany jest wydać decyzję o pozwoleniu na budowę. Zaskarżoną decyzją Wojewoda Małopolski uchylił decyzję Starosty W. z dnia 5 grudnia 2024 r. nr 2178.2024 znak: AB.6740.6.1059.2024.W w zakresie wskazanej w sentencji nazwy zamierzenia budowlanego (rodzaju zabudowy) i w tym zakresie orzekł, że pozwolenie na budowę dotyczy zamierzenia budowlanego p.n.: budowa pięciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych, dwu lokalowych w zabudowie szeregowej z infrastrukturą na działce nr ew. [...] w miejscowości W., obr. [...], gmina W., a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Planowana inwestycja zlokalizowana jest na obszarze objętym uchwałą Rady Miejskiej w W. z dnia [...] nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy W. obszar "A". Inwestycja ta została usytuowana na obszarze oznaczonym symbolem KDW – tereny tras komunikacyjnych oraz 137MN, tj. tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, których podstawowym przeznaczeniem, zgodnie z § 26 ust. 2 tej uchwały, jest: 1) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, wolnostojąca, bliźniacza i szeregowa, z możliwością wydzielenia w budynku mieszkalnym lokalu na cele usługowe, zgodnie z przepisami odrębnymi; 2) zabudowa i zagospodarowanie towarzyszące zabudowie jednorodzinnej i funkcjonalnie z nią związane, w tym: a) budynki garażowe i gospodarcze, b) zieleń przydomowa, c) niewydzielone na rysunku planu drogi, dojazdy, dojścia do budynków, miejsca postojowe, d) obiekty małej architektury, e) ogrodzenia, przyłącza i urządzenia instalacyjne do budynków, urządzenia służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, z zastrzeżeniem § 18 pkt 2. W § 26 ust. 5 uchwały ustalono warunki zagospodarowania terenu. W ocenie Sądu, planowana inwestycja jest zgodna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzeni. I tak, planowane budynki to budynki mieszkaniowe jednorodzinne w zabudowie szeregowej, a zatem zgodnie z przeznaczeniem obszarów oznaczonych w planie miejscowym symbolem MN. Nie ma racji skarżący zarzucając w treści skargi, że organ II instancji błędnie ustalił, że planowane obiekty to budynki mieszkaniowe jednorodzinne w zabudowie szeregowej, podczas gdy cała inwestycja stanowi jeden spójny i zintegrowany zespół zabudowy. Jak słusznie zauważył organ II instancji zgodnie z treścią art. 3 pkt 2a P.b. ilekroć w ustawie jest mowa o budynku mieszkalnym jednorodzinnym należy przez to rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Zaprojektowane budynki składają się z dwóch lokali mieszkalnych, a zatem odpowiadają definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Niezależnie bowiem, czy przyjmiemy, że planowane budynki stanowią zabudowę szeregową, czy bliźniaczą, to i tak odpowiadają definicji budynku mieszkalnego jednorodzinnego. W projekcie zagospodarowania terenu na k. 5 wskazano, że wskaźnik powierzchni zainwestowania w projekcie zagospodarowania terenu wynosi 58,54% - powierzchnia 600,67 m2 (zgodnie z § 26 ust. 5 pkt 2 uchwały wskaźnik dopuszczalnej powierzchni zainwestowania nie może przekroczyć 60%). Z kolei powierzchnia biologicznie czynna wynosi 41,46% - teren biologicznie czynny wynosi 425,33 m2 (zgodnie z § 26 ust. 5 pkt 3 uchwały wskaźnik powierzchni terenu biologicznie czynnego, nie może być niższy niż 40%). Na tej samej karcie projektu zagospodarowania terenu podano, że wysokość zaplanowanych budynków od poziomu terenu istniejącego do kalenicy dachu wynosi 9,95 m – w § 26 ust. 5 pkt 10 lit. a uchwały ustalono, że wysokość nowo realizowanych i rozbudowywanych budynków nie może przekraczać 11 m dla budynków mieszkalnych, gospodarczych i usługowych. Na budynkach mieszkalnych zaprojektowany został dach dwuspadowy o spadku połaci 35ş - zgodnie z art. 26 ust. 5 pkt 12 uchwały dla budynków mieszkalnych jednorodzinnych należy stosować dachy dwuspadowe i wielospadowe o nachyleniu połaci 35° - 45°, z zastrzeżeniem § 8 ust. 3 i z zastrzeżeniem stosowania jednolitej geometrii dachów dla zabudowy bliźniaczej oraz w przypadku realizacji zespołu zabudowy jednorodzinnej wolnostojącej, bliźniaczej i szeregowej. Projekt przewiduje tynk w kolorze białym na ścianach zewnętrznych, co jest zgodne z § 26 ust. 5 pkt 15 miejscowego planu. Zgodnie z projektem (k. 4) na terenie działki objętej inwestycją przewidziano 2 miejsca postojowe dla samochodów osobowych dla każdego z budynków – zgodnie z planem miejscowym minimalnie 1 miejsce postojowe na 1 dom jednorodzinny. Sąd podziela stanowisko organu II instancji, że projekt zagospodarowania terenu jest również zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 ze zm.). Zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 tego rozporządzenia budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z oknami lub drzwiami w stronę tej granicy. Jak wynika z akt sprawy, zaprojektowane budynki mieszkalne jednorodzinne w zabudowie szeregowej zostały usytuowane w odległościach: od strony zachodniej ścianą z oknami od granicy z działką nr [...] w odległości 8,79 m; od strony północnej ścianą bez okien i drzwi (budynek nr: 5) w odległości 3,19 m od granicy z działką nr [...]; od strony wschodniej ścianą z oknami w odległości 4,11 m od granicy z działką nr [...]; od strony południowej ścianą bez okien i drzwi (budynek nr: 1) w odległości 10,7 m od granicy z działką drogową nr [...] (ul. [...] Tym samym spełnione zostały wymogi rozporządzenia co do wymaganych odległości zaprojektowanych budynków od granic działek sąsiednich. Odnośnie kwestii naturalnego oświetlenia wskazać należy, że w myśl § 13 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m. Z kolei w myśl § 60 ust. 1 i ust. 2 tego rozporządzenia pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 800-1600, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 700-1700. W mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. Jak wynika z analizy zacienienia projektowane budynki będą zacieniały od strony zachodniej budynek na działce nr [...] w godzinach: 700 – 800; natomiast od strony wschodniej budynek na działce nr [...] w godzinach: 1320 – 1700. Tym samym warunki określone w § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych także zostały spełnione. Odnośnie kwestionowanego przez skarżącego dostępu inwestycji do drogi publicznej wskazać należy, że z treści projektu zagospodarowania terenu wynika, że teren inwestycji ma dostęp do drogi gminnej (dz. nr ew. [...] w W., obręb [...]), poprzez projektowany zjazd według odrębnego postępowania. Jak wynika z rysunku PZT zaplanowany dojazd do budynków o szerokości 3,0 m na całej swojej długości został usytuowany od zachodniej strony działki inwestycyjnej na terenie KDW. W dokumentach dołączonych do dokumentacji projektowej znajduje się pismo Gminnego Zarządu Dróg w W. z dnia 21 października 2024 r., znak: GZD.4410.1.83.2024 wraz z załącznikiem, z którego wynika, że działka ew. nr [...] położona w W. posiada dostęp do drogi gminnej publicznej nr [...] i uzgodniono pozytywnie zmianę zagospodarowania terenu ww. działki w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Wskazać należy, że dniu 16 kwietnia 2025 r. do Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Krakowie wpłynęło pismo inwestora z dnia 11 kwietnia 2025 r., do którego dołączono projekt budowy zjazdu zwykłego z drogi gminnej publicznej nr [...] działka nr [...] na działkę inwestycyjną nr [...] położoną w miejscowości W. obręb [...], który zawiera opis techniczny projektowanego zjazdu wraz z dokumentacją rysunkową oraz pismo Gminnego Zarządu Dróg w W. z dnia 18 marca 2024 r. znak: GDZ.4410.1.84.2024 wyrażające zgodę na lokalizację ww. zjazdu na wskazanych warunkach. Wskazać należy, że zgodnie z treścią § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Z kolei w myśl § 14 ust. 2 rozporządzenia dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Natomiast w § 14 ust. 3 stwierdzono, że do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m. Orzekający w niniejszej sprawie Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2025 r. sygn. akt II OSK 2515/23, że konstrukcja § 14 ust. 2 w/w rozporządzenia wskazuje, że regulacja ta koresponduje w istocie ze zdaniem pierwszym ust. 1 tego przepisu, przesądzając, że w każdym wypadku wystarczający jest ciąg pieszo jezdny o parametrach wskazanych w tym przepisie. Tym samym w ten sposób w warunkach technicznych prawodawca w sposób ogólny przesądził, że taka forma dojścia i dojazdu jest odpowiednia do przeznaczenia i sposobu użytkowania działek budowlanych. Zdaniem NSA, unormowanie to nie wyklucza zapewnienia dojścia i dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznej stosownie do § 14 ust. 1 rozporządzenia, ale jest z góry przewidzianą w warunkach technicznych formą zapewnienia odpowiedniego dostępu. Podobnie należy odczytywać znaczenie § 14 ust. 3 tego rozporządzenia, który jest swoistą formą zapewnienia odpowiedniego dostępu do budynków. Również w wyroku z dnia 24 kwietnia 2024 r. sygn. akt II OSK 615/23 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. reguluje kwestię zapewnienia działkom budowlanym oraz budynkom i urządzeniom z nimi związanych dojścia i dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznej i określa, że szerokość jezdni stanowiącej dojazd nie może być mniejsza niż 3 m. Nie oznacza to jednak, że w ten sposób zapewniony jest tylko dojazd do nieruchomości, a dojście nie jest możliwe. Przepis § 14 ust. 1 w/w rozporządzenia mówi bowiem zarówno o dojściu, jak i o dojeździe zapewniającym dostęp do drogi publicznej, a nie tylko o samym dojeździe. Natomiast uregulowanie zawarte w § 14 ust. 2 tego rozporządzenia, dotyczące ciągu pieszo-jezdnego, stanowi, iż dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów. Zdaniem NSA, unormowanie to nie wyklucza zapewnienia dojścia i dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznej stosownie do § 14 ust. 1 rozporządzenia, gdyż mówi nie tylko o dojściu i dojeździe do działek budowlanych i drogi publicznej, ale jednocześnie o umożliwieniu ruchu pieszych, ruchu pojazdów i postoju pojazdów. Jeżeli zatem pominie się możliwość postoju pojazdów, to dojście i dojazd do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych może być zapewniony stosownie do § 14 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. bez konieczności spełnienia wymogów z ust. 2 tego paragrafu. W związku z powyższym orzekający w niniejszej sprawie Sąd uznał, że dostęp inwestycji do drogi publicznej o szerokości 3 m jest wystarczający i spełnia wymagania określone w § 14 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Szerokość łącznego dojścia i dojazdu (ciągu pieszo - jezdnego) oraz dojścia o funkcji dojazdu - wymienione w § 14 ust. 2 i 3 rozporządzenia są jedynie rozwiązaniami alternatywnymi, nie mającymi obligatoryjnego zastosowania dla przedmiotowej sytuacji (na co wskazują sformułowania "dopuszcza się" i "mogą spełniać"). W ocenie Sądu, również przewidziany w projekcie sposób odprowadzania wód opadowych należy uznać za zgodny z zapisami § 28 i 29 tego rozporządzenia. Jak wynika z treści projektu - ścieki sanitarne będą odprowadzane do zbiorczej kanalizacji sanitarnej. Z kolei wody opadowe z powierzchni dachu będą odprowadzane do zbiornika na wody opadowe, a z powierzchni utwardzonej do gruntu na działce. Nadmiar wód będzie odprowadzany do sieci kanalizacji ogólnospławnej w ul. [...] Z kolei ścieki sanitarne z projektowanego zamierzenia inwestycyjnego będą odprowadzane do sieci kanalizacyjnej poprzez istniejące przyłącze ogólnospławne. Usuwanie odpadów będzie się odbywało w drodze indywidualnych umów i Gminą W.. Na terenie działki zaprojektowano miejsce wydzielone do składowania odpadów stałych w przystosowanych do tego kubłach przed każdym z budynków (zgodnie z § 22 i § 23 ust 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.). W związku z powyższym Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, że złożony przez inwestora wniosek o wydanie pozwolenia na budowę spełnia wszystkie ustawowe wymagania. Nie zasługują natomiast na uwzględnienie podniesione przez skarżącego w treści skargi zarzuty. Jak to już zostało powyżej wskazane decyzja o pozwoleniu na budowę jest decyzją związaną, co oznacza, że w przypadku spełnienia przez inwestora przesłanek określonych w przepisach Prawa budowlanego, nie pozostawiono organom administracji luzu decyzyjnego w zakresie udzielenia pozwolenia na budowę. Wprawdzie w procesie budowlanym - w myśl art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. - obowiązuje zasada poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich, jednak ochrona tych interesów nie może być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o jakiekolwiek utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można więc mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy. Interes osób trzecich chroniony przepisem art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. nie może bowiem naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 tej ustawy. W związku z powyższym za niezasadne Sąd uznał podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przepisów postępowania. Wydanie zaskarżonych decyzji przez organy obu instancji poprzedzone zostało dokładnym wyjaśnieniem okoliczności istotnych dla sprawy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego), co znalazło odzwierciedlenie w sporządzonych uzasadnieniach tych decyzji. Do prawidłowo ustalonego stanu faktycznego zostały zastosowane przepisy prawa materialnego, których rozumienie organy przedstawiły w wydanych rozstrzygnięciach. W ocenie Sądu, organy działały zatem w niniejszej sprawie w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. W tej sytuacji Sąd uznał, że zarzuty skargi nie mogły skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, gdyż nie były one zasadne. Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, które mogłyby uzasadnić uchylenie tych decyzji (art. 134 p.p.s.a.). W świetle powyższych ustaleń należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji są zgodne z prawem, gdyż ani argumentacja skargi, ani też analiza akt sprawy nie ujawniła wad tego rodzaju, które mogły mieć wpływ na jej wynik, dlatego Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.