II SA/Kr 14/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 9 listopada 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy postanawia: odmówić przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych skargi Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 5 stycznia 2010 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 33 egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu 21 stycznia 2010 r. W dniu [....] 2010 r. (data stempla pocztowego) skarżący reprezentowany przez adwokata wniósł o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych. Na uzasadnienie wniosku podano, że [....] 2010 r. skarżący za pośrednictwem swojego pracownika przekazał wezwanie sądu do uzupełnienia braków formalnych do kancelarii pełnomocnika w nieoznakowanej, zamkniętej kopercie. Pismo odebrał pracownik sekretariatu kancelarii, uznając że zawiera korespondencję prywatną. Z uwagi na fakt, że pracownik sekretariatu nie był uprawniony do otwierania prywatnych przesyłek adresowanych do pełnomocnika koperta nie została otwarta. Pełnomocnik od 25 stycznia 2010 r. do 1 lutego 2010 r. przebywał na urlopie wypoczynkowym i do otwarcia przesyłki doszło dopiero 1 lutego 2010 r. W ocenie wnioskodawcy powyższe okoliczności wskazują na brak winy w uchybieniu terminu. Do wniosku zostało dołączone pełnomocnictwo z 21 grudnia 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Krakowie zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Przepisy art. 86 i art. 87 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz, 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. przewidują możliwość przywrócenia terminu w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy i gdy uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu oraz gdy wniosek o przywrócenie terminu zostanie złożony w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i wraz z tym wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której termin był wyznaczony. Podstawowym kryterium przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu są okoliczności uprawdopodabniające brak winy w uchybieniu terminu. Zarówno w nauce prawa, jak i orzecznictwie sądowym przyjęte jest, iż wskazane kryterium jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej oraz, że uchybiony termin nie może zostać przywrócony, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz", LexisNexis, Warszawa 2005, s. 333). Ponadto, przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu, należy wziąć pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez nią działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679). Pojęcie winy strony w uchybieniu terminu w postępowaniu sądowym obejmuje także swym zakresem winę osób trzecich, które strona upoważniła do dokonania określonej czynności, czyli również winę pełnomocnika (por. wyr. NSA z 12 kwietnia 2002 r., l SA/Gd 1676/99, POP 2002, z. 12, póz. 148). Jeżeli strona reprezentowana jest przez profesjonalnego pełnomocnika, przy ocenie możliwości przywrócenia terminu należy uwzględniać wiedzę i konieczność zachowania należytej staranności przez tego pełnomocnika (por. wyrok SN z 21 lutego 2002 r., sygn. akt l PKN 903/00, OSNP-wkł. 2002/19/11). W przedmiotowej sprawie ani skarżący ani jego pełnomocnik nie wykazali należytej staranności w działaniu. Profesjonalny pełnomocnik zobowiązany jest do zapewnienia odpowiedniej obsługi prawnej swego klienta. Jak wynika z przedłożonego dokumentu pełnomocnictwa zostało ono udzielone [....] 2010 r. Jednakże z nieznanych Sądowi przyczyn pełnomocnictwo zostało złożone z ponad miesięcznym opóźnieniem, jednocześnie z wnioskiem o przywrócenie terminu. Wobec nie przedstawienia Sądowi pełnomocnictwa, do uzupełnienia braków formalnych został wezwany skarżący. Pismo zostało doręczone mu 21 stycznia 2010 r., natomiast skarżący dopiero 4 dni później dostarczył je do kancelarii. Nadto skarżący uczynił to bez wcześniejszego porozumienia się z pełnomocnikiem, za pośrednictwem innej osoby, w zaklejonej kopercie i nie zainteresował się czy pismo trafiło do rąk adresata. Przedstawione okoliczności świadczą o tym, że nie wykazał należytej dbałości w przedmiotowej sprawie. Również na pełnomocniku jako profesjonaliście, który ma świadomość konsekwencji wszelkich zaniedbań i uchybień terminom ciąży obowiązek takiego zorganizowania pracy w kancelarii, aby wykluczyć sytuacje w których pisma nie trafiają bezpośrednio do jego rąk, a korespondencja jest przechowywana bez otwarcia przez okres jednego tygodnia. W świetle powyższego należy uznać, że skarżący i jego pełnomocnik nie dołożyli wymaganej w zaistniałych okolicznościach staranności, co wyłącza przyjęcie, że uchybienie terminu nastąpiło bez ich winy. Wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności nie mógł zatem zostać uwzględniony. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.