II SA/Kr 1400/14

Kraków, dnia 21 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 21 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza Miasta i Gminy [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 14 sierpnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia z dnia 14 sierpnia 2014 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia 11 czerwca 2014 r. znak [...] o wymierzeniu "B", J. F. Sp. j. administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 300 zł za nieprzekazanie do dnia 31 stycznia 2014 r. kwartalnego sprawozdania podmiotu odbierającego odpady komunalne od właścicieli nieruchomości za okres IV kwartału 2013 r. oraz umorzyło postępowanie pierwszej instancji. Na powyższą decyzję skargę złożył Burmistrz Miasta i Gminy, wskazując w obszernym uzasadnieniu, że decyzja SKO jest wadliwa i powinna zostać uchylona, a sprawa nałożenia na przedsiębiorcę kary za nieterminowe złożenie sprawozdania przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi II instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wskazał, że orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jednolicie wyklucza możliwość złożenia skargi przez organ administracyjny orzekający w I instancji. Tytułem przykładu wskazać można: uchwałę składu 7 sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r., sygn. akt OPS 1/03, postanowienie NSA z dnia 28 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 550/08, wyroki NSA sygn. akt I OSK 386/04 i I OSK 931/07). Zdaniem SKO, dopuszczenie do złożenia skargi przez organ I instancji doprowadziłoby do sytuacji, w której stronami postępowania sądowego byłyby dwa organy administracji publicznej orzekające w sprawie w dwóch instancjach. Spór między nimi sprowadzałby się do różnego stanowiska co do prawidłowości podjętej w konkretnej sprawie decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na podstawie art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, zaś krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi określa art. 50 P.p.s.a. W okolicznościach przedmiotowej sprawy skargę na decyzję organu odwoławczego wywiódł organ I instancji, którego decyzja została zaskarżonym rozstrzygnięciem SKO w [...] uchylona. Wskazać w związku z tym należy, iż organ administracji publicznej nie może w tym samym postępowaniu, w tej samej sprawie występować w dwóch różnych rolach, raz jako podmiot administrujący, a następnie wnoszący skargę do sądu. Podstawą kompetencji nadzorczych jest kontrola i możliwość korygowania działań podmiotów nadzorowanych, analogiczne uprawnienia wynikają z przepisów regulujących postępowanie odwoławcze. Żadne z przepisów obowiązującego prawa nie dają organom administracji państwowej I instancji prawa odwoływania się (wnoszenia skargi) od decyzji organów drugiej instancji wydawanych w postępowaniu odwoławczym, bądź w trybie nadzoru na podstawie Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż istotą postępowania administracyjnego i postępowania sądowoadministracyjnego nie są spory pomiędzy organami, ale odpowiednio kształtowanie stosunków administracyjnoprawych stron a także kontrolowanie ich prawidłowości. Rację ma organ odwoławczy wskazując, że utrwalone i niekwestionowane jest orzecznictwo sądów administracyjnych co do możliwości wnoszenia skargi na rozstrzygnięcie organu II instancji przez organ I instancji, którego akt został tym rozstrzygnięciem zweryfikowany. Jak już to w postanowieniu z dnia 15 października 1990 r., sygn. akt SA/Wr 990/90 zauważył Naczelny Sąd Administracyjny, "w ustawowej roli organu orzekającego nie ma miejsca na jego własny interes prawny lub obowiązek także wówczas, gdy w rzeczywistości decyzja jednak dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw lub obowiązków. Taka pozycja organu wyłącza możliwość równoczesnego występowania w charakterze strony kierującej się własnym interesem i zabiegającej o uzyskanie korzystnej dla siebie decyzji. Ponadto przyznanie organowi orzekającemu statusu strony uprawnionej do złożenia odwołania od własnej decyzji czy złożenia skargi godziłoby w elementarne zasady i wartości obowiązujące w tym postępowaniu, skoro organ administracji publicznej stawałby się >>sędzią we własnej sprawie<<". Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał skargę za oczywiście niedopuszczalną i na mocy art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.