II SA/Kr 1402/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. Z. i J. S. na pismo Gminy Miejskiej Kraków – Zarządu Budynków Komunalnych z dnia 17 stycznia 2019 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy sprzedaży lokalu mieszkalnego postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 17 stycznia 2019 r. znak: [...] Zarząd Budynków Komunalnych w K. poinformował Z. Z., że zgodnie z § 11 uchwały nr XLVI/568/08 Rady Miasta Krakowa z dnia 11 czerwca 2008 r. w sprawie zasad zbywania lokali mieszkalnych stanowiących własność Gminy Miejskiej Kraków oraz określenia warunków udzielenia bonifikaty i wysokości stawek procentowych, termin składania wniosków o wykup lokali mieszkalnych upłynął z dniem 31 grudnia 2016 r. Zatem złożenie wniosku po tym terminie czyni dalsze procedowanie sprawy bezzasadnym. Na powyższe pismo Z. Z. i J. S. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej: P.p.s.a.) zakres kontroli sądów administracyjnych obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzycielka o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do art. 3 § 3 P.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Mając na uwadze tak określony zakres właściwości sądów administracyjnych, należało poddać ocenie pismo Zarządu Budynków Komunalnych w K. z 17 stycznia 2019 r., znak: [...], określone przez skarżących jako decyzja. W piśmie tym poinformowano, że nie będzie kontynuowane "procedowanie sprawy dotyczącej uzupełnienia, a następnie przekazania wniosku o sprzedaż lokalu do Wydziału Skarbu Miasta Urzędu Miasta Krakowa", a to ze względu na upływ terminu składania wniosków o wykup lokali z dniem 31 grudnia 2016 r. Wskazano, że termin ten został określony w § 11 uchwały nr XLVI/568/08 Rady Miasta Krakowa z dnia 11 czerwca 2008 r. w sprawie zasad zbywania lokali mieszkalnych stanowiących własność Gminy Miejskiej Kraków oraz określenia warunków udzielenia bonifikaty i wysokości stawek procentowych (z późn. zm.). Zdaniem Sądu pismo to nie mieści się w przywołanym wyżej katalogu aktów i czynności podlegających kontroli sądu administracyjnego; nie stanowi w szczególności decyzji administracyjnej, postanowienia, ani aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Zauważyć należy, że w zakresie właściwości sądów administracyjnych mieszczą się przede wszystkim akty lub czynności, które zawierają w sobie element władztwa administracyjnego, tj. jednostronnego określenia przez organ administracji publicznej treści prawa lub obowiązku podmiotu stojącego na zewnątrz administracji, który to podmiot jest stanowiskiem organu związany. Takiego elementu władztwa brak zaskarżonemu pismu Zarządu Budynków Komunalnych w K.. Zauważyć należy bowiem, że istota sprawy, której dotyczył wniosek skarżących, nie polega na jednostronnym przyznaniu prawa do lokalu mieszkalnego przez organ administracji publicznej, lecz na zawarciu umowy sprzedaży między gminą a innym podmiotem. Ta sprawa nie ma charakteru administracyjnoprawnego, nie jest załatwiana w drodze decyzji administracyjnej, ani innego rodzaju aktu o charakterze władczym; nie stosuje się również przy jej rozpatrywaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Skoro zatem zaskarżone pismo nie mieści się w katalogu aktów lub czynności, których kontrola znajduje się we właściwości sądów administracyjnych, należało skargę odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 P.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji postanowienia.