II SA/Kr 1403/18

Kraków, dnia 11 lutego 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik - Dobosz Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Nawara - Dubiel Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego A. F. o wykładnię wyroku z 21 grudnia 2018 r. w sprawie ze skargi A. F. na postanowienie Wojewody z dnia 6 września 2018 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: odmówić dokonania wykładni wyroku z 21 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Kr1403/18. Wyrokiem z 21 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 1403/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. F. na postanowienie Wojewody z dnia 6 września 2018 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. W dniu 1 lutego 2019 r. do akt sprawy wpłynął nadany Pocztą dnia 30 stycznia 2019 r. wniosek skarżącego o dokonanie wykładni tego wyroku. W uzasadnieniu wniosku skarżący odwołał się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w K. z dnia 21 lipca 1994 r., sygn. akt SA/Kr 1262/93 wskazując na niezgodność zapadłego w niniejszej sprawie wyroku WSA w Krakowie z 21 grudnia 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 1403/18 z wyrokiem NSA. Skarżący wskazał, że w dniu 21 lipca 1994 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie - Ośrodek Zamiejscowy w K., w tożsamej przedmiotowo i podmiotowo sprawie prowadzonej aktualnie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie sygn. akt II SA/Kr 1403/18, wyrokiem sygn. akt SA/Kr 1262/93 uchylając zaskarżoną decyzję Wojewody N. z dnia 26 marca 1993 r., Nr: [...] w oparciu o te same okoliczności dowodowe, zajął całkowicie odmienne od aktualnie przyjętego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, stanowisko w rozpatrywanej sprawie. Skarżący zarzucił, że nie mogą w obrocie występować dwa rozstrzygnięcia sprzeczne w tej samej sprawie, na podstawie tych samych okoliczności faktycznych i prawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm. - dalej: p.p.s.a.) Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości, co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II OZ 22/15, LEX nr 1628848). Podkreśla się przy tym, że wyjaśnienie wątpliwości nie może prowadzić do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu treść sentencji wyroku z dnia 21 grudnia 2018 r. nie budzi wątpliwości. W sposób czytelny i jasny wskazano w nim przedmiot i sposób rozstrzygnięcia. Należy podkreślić, że wykładnia orzeczenia polega na wyjaśnieniu wątpliwości co do jego treści, nie zaś na zmianie rozstrzygnięcia Sądu. Temu celowi służy wyłącznie skarga kasacyjna. Nie mieści się zatem w ramach wykładni, o której mowa w art. 158 p.p.s.a., argumentacja A. F. zawarta we wniosku o wykładnię - o niezgodności wyroku z wyrokiem Naczelnego Sadu Administracyjnego w W. - Ośrodek Zamiejscowy w K. z dnia 21 lipca 1994 roku sygn. akt SA/Kr 1262/93. Zarzuty sformułowane we wniosku zmierzają bowiem do merytorycznego podważenia rozstrzygnięcia wydanego w niniejszej sprawie i mogłyby odnieść skutek jedynie w skardze kasacyjnej od wyroku z dnia 21 grudnia 2018 r. Wymaga także podkreślenia, że oddalenie skargi jest rozstrzygnięciem nie mogącym budzić wątpliwości co do faktu, że Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną, a w związku z tym zaskarżone postanowienie pozostało w obrocie prawnym. Rozstrzygnięcie to jest jednoznaczne, natomiast przywołane przez skarżącego okoliczności zmierzają przede wszystkim do zakwestionowania trafności rozstrzygnięcia i stanowią polemikę ze stanowiskiem sądu orzekającego w niniejszej sprawie. Wykładnia orzeczenia sądu polega na wyjaśnieniu wątpliwości co do jego treści, nie zaś na zmianie rozstrzygnięcia, które możliwe jest jedynie poprzez wniesienie przez stronę odpowiedniego środka zaskarżenia w przewidzianym do tego terminie. Dlatego też brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 158 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.