II SA/Kr 1405/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Irla Sędziowie: AWSA Janusz Kasprzycki (spr.) WSA Ewa Rynczak Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2007 r. sprawy ze skargi A. K. na postanowienie Wojewody M. z dnia [...] 2004 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia skargę oddala Postanowieniem z dnia [...] 2004 r., znak:[...], wydanym na podstawie art. 20 § 1 pkt. 2, art.64, art.64a § 1 pkt 1 i § 2, art. 119, art.120 § 1, art. 121 § 1 i 2, art.122 1, art. 123 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 z pózn. zm., zwanej dalej ustawą o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), Starosta T. nałożył na A. K. kolejną grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 2.000,0 zł (słownie; dwa tysiące złotych) z powodu uchylania się przez zobowiązanego od wykonania obowiązku określonego w załączonym odpisie tytułu wykonawczego z dnia [...] 2003 r., znak:[...], tj. dostarczenia: ekspertyzy ujęcia wody dla Malej Elektrowni Wodnej należącej do A. K.. Równoczesn1e postanowieniem tym Starosta T. nałożył na A. K. obowiązek wniesienia opłaty egzekucyjnej za wydanie niniejszego postanowienia w wysokości 68,0 zł. Wezwał także do wpłacenia powyższej grzywny i opłaty w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia oraz do wykonania określonego w tytule wykonawczym obowiązku w terminie 30 dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia. W wydanym postanowieniu Starosta pouczył A. K. o możliwości wniesienia zarzutu, wyjaśniając, co może stanowić jego podstawę, w myśl art. 33 i 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Poinformował także, że wniesienie zarzutu nie wstrzymuje czynności egzekucyjnych. Organ egzekucyjny może jednakże w uzasadnionych przypadkach wstrzymać postępowanie egzekucyjne lub niektóre czynności egzekucyjne. Starosta pouczył również o możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia oraz, że wykonanie obowiązku określonego w tytule wykonawczym spowoduje, że nałożona a nie uiszczona grzywna lub nie ściągnięta grzywna w celu przymuszenia podlega umorzeniu. Zażalenie na to postanowienie wniósł A. K. Twierdzi w nim, że kwestionowane przez niego postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia zostało wydane z naruszeniem prawa. Podniósł, że w jego ocenie, wystawiony tytuł wykonawczy, w oparciu o który toczy się niniejsze postępowanie egzekucyjne, nie odpowiada wymogom zawartym w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Uważa, że w takim stanie rzeczy organ egzekucyjny powinien odmówić prowadzenia tej egzekucji. Powołał się w tym względzie na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynika, że nawet brak tylko pieczęci urzędowej, skutkuje nieważnością tytułu egzekucyjnego. Ponadto podniósł, że cała procedura postępowania administracyjnego, które ma doprowadzić do likwidacji istniejącego od ponad 100 lat zakładu (tartak i elektrownia wodna). została rozpoczęta przez złośliwą sąsiadkę, której pomaga urzędnik (jej krewny), który zgodnie z k.p.a. powinien sam wyłączyć się z prowadzonych postępowań administracyjnych. Uważa, że wszystkie oskarżenia wysuwane przez urzędy wobec niego są wyssane z palca. Nie ma żadnej decyzji, która stwierdzałaby naruszenie prawa budowlanego lub ochrony środowiska. Nie ma również postępowań administracyjnych, które zakończone zostały prawomocnymi decyzjami dającymi podstawę do nałożenia na niego obowiązku ponownego wykonania bardzo kosztownej dokumentacji. Poddaje pod wątpliwość zasadność wykonania dokumentacji w sytuacji, gdy ta istnieje. Zagubienie natomiast przez urząd dokumentacji związanej z posiadanym przez niego i niedawno wydanym pozwoleniem wodnoprawnym nie rodzi po jego stronie obowiązku opracowania kolejnej, której koszt wykonania dochodzi do 10 000 zł. Twierdzi, że obowiązek wykonania dokumentacji spełnił. Dokumentację przekazał właściwym urzędom i uzyskał pozwolenie wodnoprawne. Twierdzi zatem, że nie istnieje obowiązek, który nakłada na niego ponownie urząd, bo swój obowiązek wykonał. Stanowisko to potwierdzają, jego zdaniem, prawomocne decyzje Ministra Ochrony Środowiska oraz Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Uważa, że zastosowany wobec niego środek jest zbyt uciążliwy, bo kolejne grzywny to zwykła chęć odegrania się na nim i skrzywdzenia. Twierdzi, że grzywna nie jest nakładana na niego po to by wykonał obowiązek, lecz jest szykaną. Jego zdaniem działania urzędników to wymysł i nadużywanie uprawnień. Jest to celowe działanie, aby mu zaszkodzić, bowiem nie udało się go "załatwić przez budownictwo", to tą samą sprawę administracyjną (już raz rozstrzygniętą prawomocnie na jego korzyść) przekazano ochronie środowiska i sprawę rozpoczyna się od nowa. A jak to znowu się nie uda, to może wydział geodezji albo komunalny będzie mu zarzucał znowu to samo. Ponadto podniósł, że urzędnicy mylą się nagminnie, a to pomylone są daty lub numery dokumentów, bądź są złe pouczenia. Giną także dokumenty, urzędnicy powołują się na jakieś ustalenia, których w rzeczywistości nie ma. Jest to "celowa robota". Wniósł zatem o uchylenie kwestionowanego postanowienia. Postanowieniem z dnia 21 września 2004 r., znak: [...], na podstawie art. art. 138 § 1 i 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w związku z art. art. 17, 18, 122 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r., o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. nr 110, póz. 968 z późn. zm.), Wojewoda M. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Wojewoda M. wskazał, że Starosta T., po otrzymaniu pisma interwencyjnego M. K. z dnia [...] 2002 r. w sprawie prowadzonych prac w korycie potoku C. przez A. K., wszczął postępowanie wyjaśniające, które doprowadziło do wydania przez Starostę decyzji administracyjnej w dniu [...] 2002 r., nakładającą na A. K. - właściciela małej elektrowni wodnej i tartaku, obowiązek sporządzenia ekspertyzy ze szczególnym uwzględnieniem wpływu gospodarki wodnej zakładu na wody potoku C. oraz opisem realizacji obowiązków nałożonych decyzją wodnoprawną Urzędu Wojewódzkiego w N. z dnia [...] 1989 r. Decyzja ta z dniem [...] 2002 r. stała się ostateczna i podlegała wykonaniu. W związku z nie wykonaniem przez A. K. obowiązku nałożonego tą decyzją Starosta T. stosownie do art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wezwał upomnieniem z dnia [...] 2002 r. zobowiązanego – A. K. - do wykonania obowiązku dostarczenia przedmiotowej ekspertyzy w terminie 7 dni od daty doręczenia upomnienia i jednocześnie uprzedził o wszczęciu postępowania egzekucyjnego w razie nie wykonania obowiązku. Przez trzy kolejne miesiące trwały próby porozumienia się z zobowiązanym. W dniu [...] 2003 r. Starosta T. wystawił tytuł wykonawczy, w którym pouczył zobowiązanego, że przysługuje mu prawo do wniesienia zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, w terminie 7 dni, wyłącznie z przyczyn określonych w art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zobowiązany w piśmie z dnia [...] 2003 r. zgłosił zarzuty w sprawie postępowania egzekucyjnego podnosząc okoliczności zaniedbania, niekompetencji i bałaganu panującego w urzędach administracji, a także podtrzymując stwierdzenie o nie otrzymaniu przedmiotowej decyzji i stąd wynikającej niemożliwości wykonania nałożonych na niego obowiązków. Starosta T. postanowieniem z dnia [...] 2003 r., odrzucił zgłoszone zarzuty jako bezzasadne. Postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Wojewody M. z [...] 2003 r., znak:[...]. Postanowieniem z dnia [...] 2003 r., znak: [...], Starosta T. nałożył więc na A. K. grzywnę w celu przymuszenia z powodu uchylania się od wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym, które zostało utrzymane postanowieniem Wojewody M. z dnia [...] 2003 r., znak:[...]. (sprostowanym postanowieniem z dnia [...] 2004 r.). Oba postanowienia Wojewody M. ( z [...] 2003 r. oraz z [...] 2003 r.), zostały zaskarżone do Naczelnego Sądu Administracyjnego , Ośrodek Zamiejscowy w K., a sprawy te nie zostały jeszcze rozstrzygnięte. Równolegle A. K. pismem z dnia [...] 2003 r. złożył wniosek do Wojewody M. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty T. z dnia [...] 2002 r., znak: [...] o nałożeniu obowiązku wykonania ekspertyzy. Wojewoda M. decyzją z dnia [...] 2003 r. znak: [...] odmówił stwierdzenia nieważności powyższej decyzji Starosty T., a Minister Środowiska, po rozpatrzeniu odwołania A. K. decyzją z dnia [...] 2004 r., znak:[...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody M.. Na decyzję Ministra, która jest ostateczna w administracyjnym toku instancji, A. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Postanowieniem zatem z dnia [...] 2004 r., znak: [...], Starosta T. nałożył kolejną grzywnę w celu przymuszenia. W ocenie Wojewody M. postanowienie to zostało wydane zgodnie z przepisami art. art. 119 - 122 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Załączony do postanowienia, zgodnie z art. 122 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, odpis tytułu wykonawczego spełnia wymagania art. 27 tej ustawy. Obowiązek wykonania został nałożony na A. K. decyzją Starosty T. na podstawie art. 133 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. Nr 115 póz. 1229 z późn. zm.), który brzmi: "W przypadku naruszenia interesów osób trzecich, zmiany sposobu użytkowania wód w regionie wodnym lub zmiany uprawnień innego zakładu, mających wpływ na wykonywanie pozwolenia wodnoprawnego, organ wydający pozwolenie wodnoprawne może je odpowiednio zmienić, w szczególności nakładając na zakład (...) obowiązek wykonania ekspertyzy". Decyzja ta stała się ostateczna i podlegała wykonaniu, a zaskarżone postanowienie wydane w trybie postępowania egzekucyjnego, jest konsekwencją uchylania się A. K. – zobowiązanego - od wykonania nałożonych w niego obowiązków. Bezzasadny jest zatem, zdaniem Wojewody, zarzut A. K., że działania urzędników to nadużywanie uprawnień. Na potrzebę wykonania ekspertyzy w związku z naruszeniem interesów osób trzecich wskazuje jednoznacznie, nie tylko pismo M. K. i protokół z wizji w terenie z dnia [...] 2002 r., ale także pismo Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w K., Inspektorat w N. T. z dnia [...] 2003 r. W tym ostatnim piśmie stwierdzono, że szereg prac wykonanych w korycie potoku przez A. K. (bez pozwolenia, czy jakiegokolwiek uzgodnienia) powoduje negatywne skutki, m.in.: brak przepływu biologicznego, eliminację migracji ryb, zawężenie koryta, erozję brzegu, zagrożenie podmyciem przyczółków i filara mostu oraz podmyciem i zalaniem budynków M. K. W świetle powyższego nieprawdziwe jest twierdzenie A. K., że "wszystkie oskarżenia wysuwane przez organy są wyssane z palca". Wojewoda podniósł także, że posiadana przez A. K. dokumentacja użyta była do wydania pozwolenia wodnoprawnego w 1989 r., a nowa ekspertyza, do wykonania której został zobowiązany, powinna wykluczyć bądź wykazać ujemne skutki działalności użytkownika pozwolenia, co może w dalszej kolejności stanowić podstawę do określenia obowiązku wykonania i utrzymania urządzeń zapobiegających szkodom. Wojewoda nie podzielił stanowiska żalącego się, że jego twierdzenia potwierdzają prawomocne decyzje Ministra Ochrony Środowiska i Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Rozstrzygnięcia te, chociaż oba związane ze szczególnym korzystaniem z wód potoku C. dla potrzeb małej elektrowni wodnej, dotyczą jednak innych spraw. Pierwsza sprawa dotyczyła obowiązku dowiązania rzędnych obiektów A. K. do niwelacji państwowej, a druga sprawa dotyczyła postanowienia wydanego na podstawie przepisów Prawa budowlanego. Wobec tego Wojewoda M. orzekł jak w sentencji. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie wniósł A. K. Uważa, że postanowienie to zostało wydane z naruszeniem prawa. Jest ono jednym z kilku przykładów nadużywania, w stosunku do niego, prawa przez Starostę T., który w ten sposób realizuje "prywatna zlecenie" jego bogatej sąsiadki M. K., która w tej sprawie współdziała z właścicielem sąsiedniej rzeki A. G. Wojewoda N. cofnął mu dwa pozwolenia wodnoprawne (posługiwał się on zamiennie albo jednym dokumentem, albo drugim) jeszcze w grudniu 1998 r. Osobom tym pomaga w doprowadzeniu do likwidacji jego, istniejącej od stu lat, elektrowni wodnej Kierownik Inspektoratu Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w N. T. K., który ma osobisty interes doprowadzić do likwidacji jego elektrowni wodnej, by móc doprowadzić do uruchomienia elektrowni wodnej A. G., Wymienione osoby wykorzystują swoje układy i znajomości. Pozwolenie wodno-prawne A. G. cofnięto, ponieważ budowa jego elektrowni wykonana została niezgodnie z projektem i uznana za samowolę budowlaną. T. K. (będący pracownikiem Inspektoratu RZGW w N., odpowiedzialnym za odbiór budowanych urządzeń wodnych, jednocześnie prywatnie był kierownikiem budowy elektrowni A. G.), przez sześć lat nie podjął żadnych działań by nielegalną budowę A. G. która zalewa moje urządzenia, rozebrać i przywrócić właściwe stosunki wodne na tym odcinku rzeki C. D. Za to od 2000 r. odmawia mu zgody na wykonanie prac konserwacyjnych urządzeń wodnych mojej elektrowni, by zmusić skarżącego do jej likwidacji (prace te ma obowiązek wykonać zgodnie z wytycznymi zawartymi w posiadanym pozwoleniu wodno-prawnym). Podniósł, że kuriozalne są twierdzenia M. K., której dom położony jest poniżej biegu rzeki (patrząc od urządzeń mojej elektrowni, a jednocześnie dom jej leży powyżej biegu rzeki patrząc od jazu A. G.), że to w wyniku moich działań zalewa jej posesję, chociaż to spiętrzenie z nielegalnego jazu A. G. podnosi poziom wody w rzece i woda cofając się zalewa również moje urządzenia. Twierdzi, że to urządzenia wodne leżące w dole rzeki mogą zalewać tereny położone powyżej tych urządzeń, a nie odwrotnie. Nadmienił, że M. K. toczy z nim spór graniczny. Zaskarżył decyzję utrzymującą w mocy decyzję o nałożeniu na niego obowiązków do Naczelnego Sądu Administracyjnego w K. i w W. Starosta zaś, mimo, że spraw tych nie rozstrzygnięto spieszy się by go zniszczyć finansowo. Podniósł okoliczności związane z lekceważeniem przez urzędy, w jego ocenie, jego praw jako strony. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił oparcie rozstrzygnięcia o cząstkowy materiał sprawy (cała teczka dokumentów znajduje się w Starostwie T., dokumenty te nie były odnotowywane w spisie akt) oraz rozstrzygnięcia o stwierdzenie, że decyzja Starosty z dnia [...] 2002 r. wydana została w wyniku przeprowadzonego "postępowania wyjaśniającego", gdy tego postępowania faktycznie nie było. Nie był on o nim informowany, nie umożliwiono mu zapoznanie się z materiałami postępowania, część akt sprawy ukrywano przed nim i instancją wyższa, a gdy domagał się wydania oryginału decyzji o nałożeniu obowiązku, odmówiono mu wydania go. Uważa, że obowiązek wykonania ekspertyzy można nałożyć, ale prawo wymaga by spełnione były pewne warunki, a tego nie wykazano w postępowaniu. Nie zgadza się ,że narusza interesy osób trzecich. Nikt nie rozważał naruszenia jego interesów przez A. G. Zarzucił także, że urzędnicy (celowo) zagubili pozwolenie wodnoprawne. Nie stwierdzono w czym je narusza. Nie zgadza się z twierdzeniem, że decyzja Starosty T. o nałożeniu na niego obowiązku stała się ostateczna. Podniósł, że nie mógł odebrać tej korespondencji, a następnie odmawiano mu wydania tej decyzji, co uniemożliwiło mu złożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia. Na decyzję tą złożył wniosek o uznanie jej za wydaną z naruszeniem prawa i obecnie skarga czeka w Naczelnym Sądzie Administracyjnym na rozpoznanie. Obecne postanowienie Starosty z dnia [...] 2004 r. o nałożeniu kolejnej grzywny nie zostało poprzedzone upomnieniem lub wezwaniem do wykonania obowiązku (upomnienie z dnia [...] 2002 zakończyło się postanowieniem o nałożeniu pierwszej grzywny). Starosta T. nakładając na niego kolejną grzywnę nie dał mu szans (czasu) na wykonanie obowiązku, razem z postanowieniem przysłano mu tytuł wykonawczy. Uważa więc, że nie chodziło o "przymuszenie" lecz po prostu o wymierzenie kary grzywny, a to jest sprzeczne z treścią samego postanowienia, które celem przymuszenia powinno dać obywatelowi szansę na wykonanie obowiązku. Twierdzi, że gołosłowne jest stwierdzenie w zaskarżonym postanowieniu, iż "trwały jeszcze próby porozumienia się z Panem K.". Podnosi, że z nim nikt się nie chce porozumieć, a działania zmierzają do jego zniszczenia. Z jakich to powodów ma udowadniać swoją niewinność. Pyta więc, czy w państwie prawa za dowody mogą być uznane pisma M. K. i spokrewnionego z nią T. K. To organ ma zebrać dowody. Tak wskazał w styczniu 2002 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylając postanowienia niższych instancji. Jednocześnie wskazał, że "nałożenie na stronę obowiązku "sporządzenia" dowodu w sprawie i dostarczenia go do organu nie znajduje podstaw w obowiązującym prawie". (vide: ksero Postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2002). Powątpiewa zatem w praworządność organów i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie rozstrzygnięcia przywracającego mu wiarę w zasadę praworządności. W odpowiedzi na skargę Wojewoda M. podkreślił, że zarzuty podniesione w skardze uznać należy za chybione i w istocie w znacznej części odnoszące się do zagadnień merytorycznych, nie związanych i nie objętych postępowaniem egzekucyjnym. Podniósł, że skarżący w toku postępowania został pouczony o treści art. 33 i 34 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i z tych też przyczyn oraz wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Wojewody M. brak jest podstaw do podzielenia zasadności zarzutów skarżącego, zważywszy również na treść art. 123 w/w ustawy jak i określone w art. 125 tej ustawy dyspozycje odnoszące się do umarzania nałożonych a nie ściągniętych lub nieuiszczanych grzywien w celu przymuszenia wykonania obowiązku określonego w tytule wykonawczym w razie jego wykonania. Wojewoda wyjaśnił, iż przedmiotowa skarga dotycząca postępowania egzekucyjnego w związku z nałożeniem na skarżącego obowiązku ekspertyzy decyzją Starosty T. z dnia [...] 2002 r. Nr [...] jest kolejną skargą skarżącego. Uprzednie skargi wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. noszą sygnaturę akt: [... oraz [...] i do chwili obecnej nie zostały rozpoznane. Również do chwili obecnej nie została rozpoznana skarga skarżącego na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] 2004 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody M. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty T. z dnia [...] 2002 r. Nr [...] o nałożeniu na skarżącego obowiązku wykonania ekspertyzy. Akta w tej sprawie przesłane zostały do Ministerstwa Środowiska przy piśmie z dnia [...] 2004 r. Nr [...] celem przedłożenia wraz z odpowiedzią na skargę Ministra Środowiska w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w W. Wojewoda M. wniósł zatem o oddalenie skargi podtrzymują w całej rozciągłości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej w skrócie - p.p.s.a.), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawą wydania kwestionowanego przez skarżącego postanowienia był art. 119 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonego postanowienia, grzywnę w celu przymuszenia nakłada się, gdy egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku znoszenia lub zaniechania albo obowiązku wykonania czynności, a w szczególności czynności, której z powodu jej charakteru nie może spełnić inna osoba za zobowiązanego (§ 1 art. 119 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji). Grzywnę nakłada się również, jeżeli nie jest celowe zastosowanie innego środka egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że skarżący zobowiązany był do wykonania obowiązku polegającego na sporządzeniu ekspertyzy ze szczególnym uwzględnieniem: określenia wpływu gospodarki wodnej zakładu na wody powierzchniowe oraz na sąsiednie posesje, opisu realizacji obowiązków nałożonych w decyzji z dnia [...] 1989 r., znak: [...] na pobór wody z potoku C. dla potrzeb uruchomienia własnego zakładu wodnego (elektrowni), wydanej przez Urząd Wojewódzki w N. oraz pozwolenie z dnia [...] 1995 r., znak: [...] uzupełniające tą decyzję. Do ekspertyzy tej zobowiązany miał również dołączyć inwentaryzację stanu urządzeń i obiektów służących doprowadzeniu i odprowadzeniu wody, wraz z planem urządzeń wodnych, naniesionych na mapę sytuacyjno-wysokościową terenu z zaznaczonymi nieruchomościami, usytuowanymi w zasięgu oddziaływania Małej Elektrowni Wodnej. Podniesienie przez skarżącego argumentów, związanych z nieprawidłową, jego zdaniem, oceną dowodów, w wyniku której wydana została decyzja nakładająca obowiązek sporządzenia ekspertyzy, nie może mieć znaczenia w niniejszej sprawie. Organ egzekucyjny nie jest bowiem uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, stosownie do przepisu art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Prowadziłoby to bowiem do kontroli przez ten organ decyzji nakładającej na skarżącą obowiązek (por. wyrok NSA z 9 grudnia 1998 r. III SA 1676/97, LEX nr 44824). Jak wynika z akt postępowania próba usunięcia z obrotu prawnego decyzji nakładającej obowiązek sporządzenia ekspertyzy nie powiodła się. Decyzją z dnia [...] 2003 r. Wojewoda M. odmówił stwierdzenia jej nieważności, a Minister Środowiska, decyzją z dnia [...] 2004 r., znak: [...] utrzymał tą decyzję w mocy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, następnie wyrokiem z dnia [...] 2005 r., sygn. akt: [...] skargę na tę decyzję oddalił. Skoro skarżący nie wykonał ciążącego na nim obowiązku (mimo nałożenia uprzednio grzywny w celu przymuszenia), to nałożenie kolejnej grzywny w celu przymuszenia było zasadne. Zgodnie z art. 121 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, grzywna w celu przymuszenia może być nakładana w tej samej lub wyższej kwocie z zastrzeżeniem § 4. $ 4 art. 121 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowił, że jeżeli egzekucja dotyczy spełnienia przez zobowiązanego obowiązku wynikającego z przepisów prawa budowlanego lub z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, grzywna w celu przymuszenia jest jednorazowa. Z sytuacją opisaną w co dopiero przytoczonym § 4 art. 121 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w rozpatrywanej sprawie nie mamy do czynienia. Obowiązek sporządzenia przez skarżącego ekspertyzy wynikał bowiem z ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. Nr 115, poz. 1229 z późna. zm.). Grzywna w celu przymuszenia mogła być zatem nałożona przez organ egzekucyjny, w myśl § 1 art. 121 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Określona wysokość tej grzywny nie narusza przepisu § 3 art. 121 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Według tego przepisu grzywny nakładane wielokrotnie nie mogą przekroczyć kwoty 10 000 zł. Skoro pierwsza grzywna w celu przymuszenia, nałożona postanowieniem z dnia [...] 2003 r., znak:[...], została określona w wysokości 1.000,0 zł. (słownie jeden tysiąc złotych), a druga, nałożona postanowieniem z dnia z dnia [...] 2004 r., znak: [...] w wysokości 2.000,0 zł (słownie dwa tysiące złotych), to grzywny te nie przekroczyły kwoty o jakiej mowa w § 3 art. 121 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Zgodnie z art. 122 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji organ egzekucyjny nakładając grzywnę doręczył zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego zaopatrzony w klauzulę skierowania go do egzekucji administracyjnej oraz postanowienie o nałożeniu grzywny. Wbrew twierdzeniom skarżącego tytuł wykonawczy z dnia [...] 2003 r., znak:[...], którego oryginał znajduje się w aktach sprawy, sygn. II[...], posiada pieczęć urzędową: "Starostwo Powiatowe w Z." oraz opatrzony jest pieczęcią do podpisu: "Z up. Starosty" z podaniem imienia i nazwiska Naczelnika Wydziału Ochrony Środowiska. W ocenie Sądu nie jest zasadny zarzut, że skarżący przed wydaniem postanowienia o nałożeniu kolejnej grzywny w celu przymuszenia nie otrzymał uprzednio upomnienia. Otóż po pierwsze postępowanie egzekucyjne, w myśl art. 26 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zostaje wszczęte na podstawie wystawionego tytułu wykonawczego i z chwilą jego doręczenia. Postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na podstawie w/w tytułu wykonawczego z dnia [...] 2003 r., znak:[...], poprzedzone upomnieniem z dnia [...] 2002 r., i jak podano w tytule wykonawczy, doręczonym w dniu [...] 2002 r., co sam przyznał skarżący w piśmie z dnia [...] 2002 r., znajdującym się w aktach sprawy sygn.[...]. Po drugie, to w toku tego samego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny wydał dwa postanowienia o nałożeniu grzywny, jak przewidział sam ustawodawca, dlatego też postanowienie o nałożeniu kolejnej grzywny w celu przymuszenia nie musi być z tej racji poprzedzone "nowym" upomnieniem. Przyjęcie odmiennego poglądu, który prezentuje skarżący, oznaczałoby podejmowane czynności przedegzekucyjnych "nowego" postępowania egzekucyjnego, co w efekcie musiałoby prowadzić do wystawienia "nowego" tytułu wykonawczego. W samym kwestionowanym przez skarżącego postanowieniu o nałożeniu grzywny, utrzymanym w mocy zaskarżonym postanowieniem organu II instancji, znalazło się wezwanie zobowiązanego do uiszczenia nałożonej grzywny w określonym terminie oraz pouczenie, że w przypadku jej nieuiszczenia w określonym terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych. Organ wezwał także skarżącego do wykonania obowiązku wynikającego z tytułu egzekucyjnego pouczając, że niewykonanie obowiązku w terminie spowoduje nałożenie dalszych grzywien. Pouczył także o środkach prawnych – możliwości wniesienia zarzutów i zażalenia. Zawierało no wszystkie szczególne elementy, które postanowienie o nałożeniu grzywny winno zawierać. Wniesienie zarzutów przez skarżącego także nie miało w tym przypadku wpływu. Zgodnie bowiem z treścią art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego nie wstrzymuje tego postępowania. Wprawdzie organ egzekucyjny w uzasadnionych przypadkach może wstrzymać postępowanie egzekucyjne lub niektóre czynności egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zarzutu, podobnie ja i organ nadzoru, który w uzasadnionych przypadkach może wstrzymać czynności egzekucyjne do czasu rozpatrzenia zażalenia (§ 2 art. 35 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.), niemniej jednak, nie jest to obowiązkiem organu. Ustawodawca dopuścił więc możliwość wykonania egzekucji przed rozpoznaniem, a nawet przed złożeniem zarzutów (por. wyrok NSA z 15 grudnia 1998 r., SA 1593/97, LEX nr 44826). Nadto wskazać należy, że skargi wniesione przez A. K. na: 1) postanowienie Wojewody M. z dnia [...] 2003 r., [...], utrzymujące w mocy postanowienie Starosty T. z dnia [...] 2003 r., znak: [...] o odrzuceniu zarzutów oraz 2) na postanowienie Wojewody M. z dnia [...] 2003 r., znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie Starosty T. o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia dnia [...] 2003 r., znak:[...], zostały zakończone. W pierwszej sprawie, sygn. akt: [...] sąd skargę oddalił, podobnie jak i w drugiej, sygn. akt:[...]. W takim stanie rzeczy, wobec nie stwierdzenia naruszenia prawa w stopniu dającym podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności, a także nie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i nie stwierdzenia naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) skargę oddalił.