II SA/Kr 1405/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Opiłka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2026 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 26 sierpnia 2025 r. znak: SKO.DG/4131/8/2025 w przedmiocie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie zbierania odpadów I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie na rzecz skarżącego W. S. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 1405/25 UZASADNIENIE Burmistrz Gminy i Miasta M. decyzją z 5 czerwca 2025 r., znak: IOŚ.6233.4.4e.2025, wydaną na podstawie art. 9j ust. 1 pkt 1 i pkt 3 oraz ust. 1c ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2024 r. poz. 399 ze zm., dalej: "ucpg"), zakazał W. S. (W. , dalej: "skarżący") prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie zbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu Gminy i Miasta M. oraz wykreślił go z rejestru działalności regulowanej w zakresie zbierania odpadów komunalnych z terenu Gminy i Miasta M.. Powoławszy się na protokół kontroli planowej z 18 grudnia 2024 r. (S. i protokoły wyjazdów kontrolnych z 19 grudnia 2024 r. (B. i S.), 20 grudnia 2024 r. (B. i 30 grudnia 2024 r. (B. S.), stwierdził następujące nieprawidłowości: 1) niezgodne ze stanem faktycznym oświadczenie o spełnieniu warunków wymaganych do wykonywania działalności (art. 9c ucpg); 2) baza magazynowo-transportowa faktycznie mieści się w B. a nie we wskazanym przez skarżącego S. (§ 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 11 stycznia 2013 r. w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, dalej: "rozporządzenie"); 3) tereny obu tych baz nie są wyposażone w urządzenia lub systemy zapewniające zagospodarowanie wód opadowych i ścieków przemysłowych (§ 2 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia); 4) brak możliwości zweryfikowania oświadczenia o posiadaniu pojazdów, bo nie parkowały one na terenie bazy w S. (§ 3 pkt 1 rozporządzenia); 5) faktury nie potwierdzają dezynfekcji pojazdów, a kwoty na rachunkach świadczą co najwyżej o myciu powierzchni zewnętrznej pojazdów bez mycia komór ładunkowych (§ 4 pkt 3 i pkt 4 rozporządzenia); 6) na zdjęciach od skarżącego widnieją samochody ([...]) oznakowane w sposób niejednoznaczny i niepozwalający na przypisanie ich do konkretnego przedsiębiorcy – "W. " czy "S. " (§ 3 pkt 2 rozporządzenia); 7) nie potwierdzono, aby na koniec dnia pojazdy były opróżnione z odpadów i parkowane wyłącznie na terenie bazy w S. (§ 4 pkt 5 rozporządzenia); 8) przez brak oględzin nie potwierdzono, aby pojazdy były odpowiednio wyposażone, zaś dokumenty potwierdzające wyposażenie pojazdów w system monitoringu bazującego na systemie pozycjonowania satelitarnego oraz kontrolowania stanu technicznego nie pozwalają na identyfikację, jakiego pojazdu one dotyczą (§ 5 ust. 1 rozporządzenia). Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 26 sierpnia 2025 r., znak: SKO.DG/4131/8/2025, wydaną po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy z następującym uzasadnieniem. Przystępując do kontroli, organ pierwszej instancji był w posiadaniu informacji przekazanych przez Urząd Marszałkowski Województwa Małopolskiego dotyczących nieprawidłowości w gospodarowaniu odpadami przez skarżącego (WIOŚ w O. wstrzymał działalność z uwagi na zagospodarowywanie bez zezwolenia zmieszanych odpadów komunalnych, które powinny być przekazywane do Regionalnej Instalacji Przetwarzania Odpadów Komunalnych). 11 grudnia 2024 r. wpłynęło pismo M. sp. z.o.o. w K. o tym, że skarżący nie ma bazy spełniającej wymogi rozporządzenia ani wyposażenia umożliwiającego odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości oraz nie utrzymuje w odpowiednim stanie sanitarnym pojazdów i urządzeń. 18 grudnia 2024 r. organ pierwszej instancji przeprowadził planową kontrolę, w tym oględziny bazy w S., jednakże jej okoliczności uzasadniały zastosowanie art. 58 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców. Po pierwsze ustalono, że na działce nr [...] w S. skarżący wynajmuje powierzchnię 600 m2 z przeznaczeniem pod bazę pojazdów, jednak nie stwierdzono obecności ani jednego pojazdu wykazanego jako wyposażenie techniczne. Według oświadczenia wszystkie pojazdy były wówczas w terenie i odbierały odpady, ale na koniec dnia roboczego miały być opróżniane i parkowane wyłącznie na terenie tej bazy. Organ pierwszej instancji mógł zatem zastosować art. 48 ust. 11 pkt 4, art. 50 ust. 4 i art. 49 ust. 3a Prawa przedsiębiorców. Byłoby nielogiczne, gdyby wobec wielu alarmujących informacji o nieprzestrzeganiu przepisów oparto się wyłącznie na oświadczeniach i nie dokonano samodzielnej weryfikacji nieprawidłowości. Skarżący odnosi się wyłącznie do kontroli z 18 grudnia 2024 r., podkreślając, że protokół podpisano bez uwag i zastrzeżeń – nic dziwnego, skoro oparto go wyłącznie na oświadczeniach niepoddanych weryfikacji. Sprawy nie załatwiono w oparciu o materiał od konkurenta, bo organ pierwszej instancji sam przeprowadził wszystkie dowody. Baza w S. nie jest miejscem prowadzenia działalności gospodarczej. Podczas kontroli planowej nie stwierdzono obecności żadnego pojazdu z floty skarżącego. Zgodnie z jego oświadczeniem wszystkie miały wykonywać czynności w terenie. Jednocześnie złożył oświadczenie do protokołu z 18 grudnia 2024 r. i oświadczenie z 26 listopada 2024 r., że po zakończeniu każdego dnia roboczego pojazdy są tam rozładowywane i parkowane. Organ pierwszej instancji przeprowadził weryfikację tego oświadczenia. 19 grudnia 2024 r. nie było tam żadnych pojazdów z floty skarżącego (parkowały inne samochody ciężarowe i osobowe). Z kolei w bazie w B. zza ogrodzenia ujawniono 4 śmieciarki opatrzone logiem firmy. Była już godzina wieczorna, więc oględziny powtórzono następnego dnia. O godz. 13:45 wjechała śmieciarka opatrzona logiem firmy; ujawniono też inne samochody firmy zaparkowane na lewo od bramy wjazdowej oraz w głębi działki duże ilości pojemników do zbierania odpadów komunalnych, różnej wielkości. Na fotografiach teren jest w większości nieutwardzony, gruntowy i trawiasty w części utwardzony mieszanką szutrową. Część pojemników jest ustawiona w jednym miejscu, inne bezwładnie porozrzucane po nieutwardzonym terenie. Zdjęcia wykonane z powietrza wykazują, że w kilku pojemnikach i kontenerach 7m3 KP7 znajdują się odpady. Pojemniki z odpadami są otwarte (pozbawione pokryw), narażone na działanie czynników atmosferycznych. Uwidoczniono też stos opon leżących bezpośrednio na gruncie. Widoczne były również na całym terenie zastoiska wody, także w miejscach parkowania samochodów, co świadczy o tym, że teren nie jest wyposażony w system kanalizacji zbierającej wody opadowe i ścieki przemysłowe. Skoro wyniki oględzin potwierdziły zgłaszane nieprawidłowości i złożenie fałszywego oświadczenia w zakresie spełniania warunków, to 30 grudnia 2024 r. doszło do kolejnego sprawdzenia nieruchomości, kiedy to stwierdzono parkowanie 3 śmieciarek na lewo od bramy na nieutwardzonym terenie, w tym [...]. W Geoportalu teren nie jest wyposażony w systemy i urządzenia zbierające wody opadowe, roztopowe oraz ścieki przemysłowe. Tego samego dnia w bazie w S. nie stwierdzono parkujących śmieciarek, a na miejscach przeznaczonych dla firmy znajdowały się samochody ciężarowe z naczepami (jak 19 i 20 grudnia 2024 r.). Zatem skarżący faktycznie prowadzi działalność gospodarczą w B. a nie – jak oświadczał – w S.. Organ pierwszej instancji wykazał też inne nieprawidłowości. Skarżący nie ma bazy spełniającej wymogi rozporządzenia, a zwłaszcza § 2 ust. 2 pkt. 4. Żadna z dwóch baz nie spełnia tych wymogów. Z kolei § 2 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia stanowi, że miejsca magazynowania selektywnie zebranych odpadów komunalnych mają być zabezpieczone przed emisją zanieczyszczeń do gruntu oraz zabezpieczone przed działaniem czynników atmosferycznych. Tak więc potencjalnie obie bazy nie spełniają wymogów. Z oględzin 19-20 grudnia 2024 r. oraz zdjęć z drona bazy w B. wynika, że cały teren jest nieutwardzony, gruntowy i trawiasty, część nieruchomości porośnięta jest drzewami, bezwładnie porozrzucane kontenery z odpadami nie są zabezpieczone przed działaniem sił atmosferycznych, a wiele zastoisk wody w tym też w miejscach parkowania samochodów typu śmieciarki świadczy o tym, że teren nie jest wyposażony w system kanalizacji zbierającej wody opadowe i ścieki przemysłowe. Ustalono, że skarżący nie ma co najmniej dwóch pojazdów przystosowanych do odbierania zmieszanych odpadów komunalnych oraz co najmniej dwóch pojazdów przystosowanych do odbierania selektywnie zebranych odpadów komunalnych oraz jednego pojazdu bez funkcji kompaktującej (18, 19 i 20 grudnia 2024 r. kontrolujący nie byli w stanie zweryfikować oświadczenia o posiadaniu wskazanych pojazdów, gdyż nie parkowały one w miejscu wskazanym przez przedsiębiorcę jako baza). Nie ma też wątpliwości co do niespełnienia § 4 pkt 3 i pkt 4 rozporządzenia, skoro pojazdy były parkowane na nieutwardzonej powierzchni i nie było żadnych urządzeń odprowadzających wody czy nieczystości. Skarżący dołączył dokumentację mającą potwierdzać spełnianie wymogów sanitarnych, jednak z umowy wynika, że spółka zobowiązuje się do mycia samochodów ciężarowych oraz naczep w zakresie: 6 myć samochodów ciężarowych pow. 3,5 t w kwocie 38 złotych. Skarżący przedstawił 6 faktur od maja do października 2024 za jednorazowe mycie + dezynfekcję samochodu ciężarowego na kwotę 1018 zł. Jednakże postanowienia umowy nie wskazują na to, aby usługa polegała na myciu i dezynfekcji pojazdów, lecz na samym ich myciu. Dodatkowo skarżący przedłożył kilkanaście pojedynczych faktur od: - N. – ustalono w rozmowie telefonicznej z przedsiębiorcą, że jego firma w ogóle nie świadczy mycia i dezynfekcji samochodów ciężarowych; - G. Sp. z.o.o. – ustalono, że w tym miejscu nie można myć samochodów ciężarowych; - A. – ustalono, że ta firma w ogóle nie świadczy usług mycia tirów i śmieciarek; - K. s.c – ustalono, że ta firma w ogóle nie świadczy usług mycia tirów i śmieciarek; - O. – ustalono, że firma myje samochody ciężarowe wyłącznie z zewnątrz i nie prowadzi działalności w zakresie ich dezynfekcji; - Z. – przedłożono fakturę w wysokości 170 złotych podczas gdy ustalono, że firmy zajmując się myciem i dezynfekcją pojazdów specjalistycznych za kompleksową usługę mycia i dezynfekcji pobierają opłatę w kwocie od 290 do 300 złotych, a dodatkowo ustalono, że ta firma w ogóle nie świadczy usług mycia tirów i śmieciarek; Dowody skarżącego nie rozwiewają stawianych mu zarzutów. Protokół z planowej kontroli z 27 czerwca 2022 r. przemawia za tym, że wskazał S. jako swoją bazę, jednak nie stwierdzono tam obecności pojazdów odbierających odpady komunalne czy innych urządzeń wskazujących na prowadzenie działalności. Ten dokument akurat potwierdza, że skarżący już w 2022 r. nie wykorzystywał bazy w S. jako miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Oświadczenie o posiadaniu bazy w odległości nie większej niż 60 km od granicy gminy było zatem fikcją. Przedłożone wydruki z systemu GPS wykazujące drogi przejazdu śmieciarek i miejsc ich postoju to jedynie dowód potwierdzający, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą na terenie kilku województw. Co więcej z 3 dokumentów wynika, że np. samochody [...] parkują na terenie bazy w miejscowości U. – miejscu inaczej określanym jako B. Zeznania świadka skarżącego są lakoniczne i niekompletne; na żadne kluczowe pytanie dotyczące bazy, floty, przestrzegania wymogów sanitarnych czy właściwego oznakowania pojazdów nie odpowiadał albo zasłaniał się niewiedzą. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania administracyjnego, zasądzenie kosztów postępowania (w tym zastępstwa adwokackiego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa) oraz przeprowadzenie dowodu z pisma organu pierwszej instancji z 12 września 2025 r. na okoliczność, że fotografie i nagrania sporządzone przy użyciu bezzałogowego statku powietrznego pozyskano i wykorzystano nielegalnie, bo nie zostały wykonane przez pracowników organu pierwszej instancji. Skarżący zarzucił naruszenie: 1) art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 w zw. z art. 140 kpa przez: a. przyjęcie, że protokół z 18 grudnia 2024 r. oparto wyłącznie na jego wyjaśnieniach, co miało uzasadniać potrzebę prowadzenia kolejnych niezapowiedzianych kontroli i sankcjonować fakt oparcia decyzji na dowodach sprzecznych z prawem, podczas gdy spisanie protokołu poprzedzały oględziny bazy w S. i zgromadzenie dokumentacji potwierdzającej oświadczenia; b. ustalenie, że z oświadczenia wynika, że pojazdy na koniec każdego dnia roboczego miały być opróżnione i parkowane wyłącznie na terenie bazy w S., podczas gdy oświadczenie dotyczyło realizacji zobowiązania opróżniania i parkowania pojazdów na terenie bazy, nie zaś deklaracji wykorzystywania konkretnej i wyłącznie jednej bazy; c. pominięcie, że z terenu Gminy M. skarżący nigdy nie odebrał odpadów, a zatem wykorzystując posiadaną flotę na potrzeby świadczenia usług na rzecz innych gmin i podmiotów prywatnych uprawniony jest opróżniać i parkować pojazdy na wielu bazach w kraju; d. ustalenie, że decyzja nie została oparta o dowody sprzeczne z prawem, tj. materiały wytworzone przez konkurencję, podczas gdy z treści decyzji jednoznacznie wynika, że "załączony do wniosku materiał dowodowy [pochodzący od M. SP. z o.o.] [...] organ był zobowiązany zweryfikować i włączyć go w poczet materiału dowodowego"; e. ustalenie, że decyzja została wydana na podstawie dowodów zgodnych z zasadami prowadzenia postępowania administracyjnego, albowiem "organ kontrolny sam przeprowadzał wszystkie opisane dowody", podczas gdy większość materiału dowodowego pochodzi od niebędącej stroną postępowania spółki, zaś nagrania z drona nie zostały zgromadzone przez organ pierwszej instancji, gdyż ten w ogóle nie dysponuje bezzałogowym statkiem powietrznym; f. przyjęcie, że oświadczenie o posiadaniu bazy w odległości nie większej niż 60 km od granicy gminy było fikcją, podczas gdy skarżący posiada bazę w S., która spełnia wymagania, w tym wymagania co do odległości; g. sprzeczne z umową najmu nieruchomości ustalenie, że baza w S. nie jest miejscem prowadzenia działalności, podczas gdy skarżący od lat regularnie ponosi ciężary związane z utrzymaniem terenu na potrzeby podjęcia działalności gospodarczej na terenie gminy i miasta M.; h. ustalenie, że działka w S. nie ma urządzeń lub systemów zapewniających zagospodarowanie ścieków przemysłowych z terenu bazy, podczas gdy z dokumentacji skarżącego, w tym decyzji z 29 marca 2022 r. Dyrektora Zlewni w K., pism D. Sp. z o.o., faktur VAT, a także ustaleń wynikających z protokołu kontroli z 18 grudnia 2024 r. wynika, że baza spełnia wszelkie wymagania co do wyposażenia, w tym w urządzenia lub systemy zapewniające zagospodarowanie ścieków przemysłowych, nadto pochodzące z niej ścieki poddawane są stałej kontroli co do ich składu i sposobu zagospodarowania; i. ustalenie, że "potencjalnie obie bazy magazynowo-transportowe wskazywane przez przedsiębiorcę, nie spełniają wymogów powołanych przepisów", podczas gdy teren w B. nie był objęty legalnie prowadzonymi działaniami kontrolnymi, baza w B. nigdy nie była wykorzystywana ani przeznaczona do obsługi gminy M., a nadto organ nie zgromadził żadnej dokumentacji co do wyposażenia tego terenu, zaś z szeregu dokumentacji wynika, że baza w S. spełnia wszelkie wymagania; j. ustalenie, że skarżący nie spełnia warunku w zakresie posiadania floty, podczas gdy potwierdził fakt składu taboru pojazdów wykazem posiadanych pojazdów wraz z kserokopią dowodów rejestracyjnych oraz fotografiami samochodów, zaś w ocenie organu odwoławczego kontrolerzy nie byli w stanie zakwestionować tego faktu; k. ustalenie, że skarżący nie utrzymuje pojazdów we właściwym stanie sanitarnym, podczas gdy pełni czynności mycia i dezynfekcji floty co najmniej na podstawie umowy z 30 kwietnia 2020 r. ze spółką S. Sp. z o.o. Sp. k., a myjnia samochodowa zlokalizowana jest na terenie działki z bazą, ponadto skarżący korzysta także z usług innych podmiotów świadczących mycie i dezynfekcję (vide faktury VAT); 2) art. 7, art. 8 i art. 75 § 1 kpa w zw. z art. 10, art. 46 ust. 3 i art. 53 Prawa przedsiębiorców w zw. z art. 380 § 1 Prawa ochrony środowiska przez oparcie rozstrzygnięcia o dowody sprzeczne z prawem i utrzymanie w mocy decyzji wydanej na podstawie ustaleń i materiału dowodowego poza planową kontrolą i poza zakresem legalnie prowadzonego postępowania administracyjnego: a. oparcie decyzji o ustalenia niezawarte w protokole z 18 grudnia 2024 r.; b. dokonywanie ustaleń w oparciu o czynności kontrolne prowadzone wobec terenu nieobjętego zakresem kontroli wskazanym jako "odbieranie odpadów komunalnych z terenu Gminy i Miasta M.", tj. bazy w B. niewykorzystywanej na potrzeby świadczenia usług na rzecz Gminy i Miasta M.; c. dokonywanie ustaleń w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w czasie "wyjazdów terenowych" przeprowadzonych bez podstawy prawnej już po zakończeniu czynności kontrolnych, nadto przez pracowników organu nieposiadających upoważnień obejmujących swym zakresem prowadzenie czynności kontrolnych względem bazy w B. , nadto upoważnień, które nie zostały doręczone przedsiębiorcy; d. dokonywanie ustaleń w oparciu o "rozmowy telefoniczne" pracowników organu, podczas gdy nie zostały one udokumentowane w aktach sprawy i niemożliwym jest ustalenie ani tożsamości osób przeprowadzających rozmowy z ramienia organu, ani ich rozmówców; 3) art. 58 ust. 2 pkt 7 Prawa przedsiębiorców przez przyjęcie, że prowadzenie czynności kontrolnych po zakończeniu planowej kontroli uzasadniała okoliczność, że "przebieg pierwszej planowej kontroli był niezadowalający a jej bezpośredni przebieg nie umożliwił organowi kontrolnemu wiarygodnej weryfikacji ewentualnych nieprawidłowości", podczas gdy okoliczności te w żaden sposób nie spełniają przesłanki uzasadnionego podejrzenia, że uprzednio zakończona kontrola została przeprowadzona z naruszeniem prawa mającym wpływ na wynik kontroli lub też dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe; 4) art. 7 i art. 8 § 1 w zw. z art. 140 kpa w zw. z art. 48 ust. 10 i ust. 11 pkt 4, art. 50 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 Prawa przedsiębiorców przez prowadzenie postępowania odwoławczego w sposób wybiórczy na skutek braku weryfikacji, czy ziściły się przesłanki prowadzenia działań kontrolnych bez obecności skarżącego oraz bez zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, podczas gdy brak było bezpośredniego zagrożenia życia, zdrowia lub środowiska, jak i jakichkolwiek przesłanek uzasadniających podejrzenie, że uprzednio zakończona kontrola została przeprowadzona z naruszeniem prawa mającym wpływ na wynik kontroli lub też dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe, nadto bez zamieszczenia w protokole kontroli uzasadnienia przyczyn braku zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli; 5) art. 49 ust. 1 i 9 Prawa przedsiębiorców przez pominięcie, że czynności kontrolne mogą być wykonywane przez pracowników organu kontroli po okazaniu legitymacji służbowej i po doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, a zakres kontroli nie może wykraczać poza zakres wskazany w upoważnieniu, zaś organ nigdy nie przedstawił ani nie doręczył upoważnień pracowników prowadzących czynności po 18 grudnia 2024 r., w tym czynności wobec bazy w B. 6) art. 49 ust. 3a i 3b Prawa przedsiębiorców przez pominięcie, że decyzje oparto o dowody nielegalnie pozyskane, bo loty statkiem bezzałogowym: a. mogą być wykonywane tylko przez pracowników organu, zaś organ pierwszej instancji nie ma dronów; b. mogą być wykonywane tylko przez pracowników organu posiadających stosowne uprawnienia do wykonywania takich lotów, zaś organ pierwszej instancji nie przedstawił legitymacji do wykonywania lotów; c. wykonywane są tylko w przypadku, gdy operator bezzałogowego statku powietrznego znajduje się poza terenem, do którego prowadzący działalność posiada tytuł prawny, zaś organ nie dokonał uprzedniego sprawdzenia, czy skarżący ma tytuł prawny do działki w B. 7) art. 379 Prawa ochrony środowiska przez niezastosowanie i pominięcie, że organ pierwszej instancji nie był uprawniony prowadzić czynności kontrolnych względem bazy w B. albowiem teren ten nie leży ani we właściwości miejscowej organu, ani też nie był wykorzystywany na potrzeby prowadzenia usług na rzecz Gminy i Miasta M., wobec czego materiał dowodowy odnoszący się do powyższego terenu zdobyty został bez podstawy prawnej; 8) art. 8 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 kpa przez brak wyjaśnienia, które okoliczności faktyczne uzasadniały prowadzenie działań kontrolnych po 18 grudnia 2024 r., a tym samym spełniały ustawowe przesłanki prowadzenia kontroli bez uprzedniego zawiadomienia, pod nieobecność skarżącego, nadto pominięcie i nieodniesienie się do szeregu dokumentacji skarżącego potwierdzającej spełnienie wymagań; 9) art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 kpa przez utrzymanie w mocy decyzji wydanej z rażącym naruszeniem przepisów procesowych i materialnych, a ustalenia w niej zawarte czynione były na podstawie dowodów zgromadzonych w toku nielegalnie prowadzonych czynności kontrolnych, nadto uzyskanych nawet z naruszeniem prawa karnego; 10) art. 9j ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ucpg przez zastosowanie, podczas gdy organ nie dowiódł złożenia oświadczenia niezgodnie ze stanem faktycznym, w tym zakresu niezgodności, stanu faktycznego odmiennego od treści złożonego oświadczenia, a także naruszeń konkretnych warunków z wykazaniem, że są rażące; 11) art. 81a § 1 kpa oraz art. 10 § 1 Prawa przedsiębiorców przez niezastosowanie mimo to, że w ocenie organu nie zdołał on potwierdzić, czy skarżący spełnia, zgodnie z oświadczeniem i przedstawionymi dowodami, warunki do wykonywania działalności gospodarczej. W uzasadnieniu skargi wskazał m.in, że rozstrzygnięcie opiera się na przekonaniu, że organ pierwszej instancji nie zdołał potwierdzić oświadczeń co do spełniania warunków wykonywania działalności regulowanej, podczas gdy powinno określać, które zachowania i dlaczego stanowią rażące naruszenia tych warunków. Podkreślił, że zasadą jest prowadzenie kontroli w obecności przedsiębiorcy, datą zakończenia kontroli jest podpisanie protokołu kontroli, protokół z 18 grudnia 2024 r. nie stwierdza żadnych nieprawidłowości, zaś protokoły z 19, 20 i 30 grudnia 2024 r. doręczono dopiero pismem z 2 lutego 2025 r. W ocenie skarżącego były to nielegalne działania zwiadowcze (quasi-operacyjne). Dalej wyjaśnił, że prowadzi działalność na terenie co najmniej czterech województw, odbiera odpady od mieszkańców kilkudziesięciu gmin i ma więcej niż jedną bazę. W praktyce zdarza się z uwagi na położenie poszczególnych baz, że gmina może być potencjalnie obsługiwana z wykorzystaniem więcej niż jednej bazy, albowiem więcej niż jedna spełnia wymogi, w tym związane z położeniem względem granic administracyjnych gminy. Przepisy prawa nie zabraniają takiej sytuacji. Nie ma też zakazu używania tych samych pojazdów do odbioru odpadów z różnych gmin położonych na obszarze różnych powiatów lub województw, więc można parkować pojazdy na terenie różnych baz w zależności od tego, gdzie były one w danym dniu wykorzystywane. Następnie podkreślił, że od 2012 r. jest wpisany do rejestru w gminie M. (bo obowiązek uzyskania wpisu do rejestru wiąże się już z samym zamiarem odbierania odpadów), ale nigdy nie odebrał żadnych odpadów z gminy M. (co roku składa sprawozdania zerowe, przystępuje do postępowań przetargowych). Brak pojazdów na terenie bazy nie świadczy o ich nieposiadaniu, a jedynie wynika z faktu wykorzystywania ich do odbierania odpadów z terenu innych gmin (nie sposób wymagać, aby pojazdy, które dopiero w przyszłości mają służyć działalności na terenie gminy, niegospodarnie stały w bazie w oczekiwaniu na kontrolę). Skarżący ma zamiar wykorzystywać bazę w S. (wyłącznie), a organ nie był uprawniony do prowadzenia czynności na terenie bazy w B. która znajdowała się we właściwości innego organu i która nie służy do świadczenia usług na rzecz gminy M.. Żadnych czynności kontrolnych zresztą nie przeprowadzono na terenie bazy w B. bo działano "zza ogrodzenia" i w oparciu o Geoportal, który nie może być podstawą jakichkolwiek czynności administracyjnych lub urzędowych. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi. 8 grudnia 2025 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z mapy inwentaryzacyjnej z 30 września 2025 r. na okoliczność, że na terenie bazy w B. znajdują się urządzenia i instalacje do odprowadzania wód opadowych oraz ewentualnych nieczystości płynnych pochodzących z pojazdów parkowanych na utwardzonym terenie przeznaczonym obiektu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Dodatkowo, zgodnie z art. 134 p.p.s.a, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga odniosła zamierzony skutek, jednakże większość jej zarzutów jest nieuzasadniona. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był art. 9j ust. 1 pkt. 1 i 3 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 733, dalej u.c.p.g), który wprost stanowi, iż wójt, burmistrz lub prezydent miasta wydaje decyzję o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem, w przypadku gdy przedsiębiorca złożył oświadczenie, o spełnieniu warunków wymaganych do wykonywania działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych, niezgodne ze stanem faktycznym; lub stwierdzi rażące naruszenie warunków wymaganych prawem do wykonywania działalności regulowanej przez przedsiębiorcę. Jeśli zatem wystąpią przesłanki z ust. 1 i 3 powołanego przepisu, to efektem jest obowiązek organu do wydania decyzji o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności objętej wpisem. Decyzja, o zakazie działalności objętej wpisem podlega natychmiastowemu wykonaniu (art. 9j ust. 1b u.c.p.g), a jej konsekwencją jest wykreślenie przedsiębiorcy z rejestru, co następuje z urzędu (art. 9j ust. 1c u.c.p.g). Pierwszą przyczyną jest złożenie niezgodnego ze stanem faktycznym oświadczenia o spełnieniu warunków wymaganych do wykonywania działalności regulowanej, przy czym warunki te są określone w art. 9d ust. 1c u.c.p.g., zgodnie z którym: "1. Podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do spełnienia następujących wymagań: 1)posiadania wyposażenia umożliwiającego odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości oraz zapewnienia jego odpowiedniego stanu technicznego; 2)utrzymania odpowiedniego stanu sanitarnego pojazdów i urządzeń do odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości; 3)spełnienia wymagań technicznych dotyczących wyposażenia pojazdów do odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości; 4)zapewnienia odpowiedniego usytuowania i wyposażenia bazy magazynowo-transportowej." Wymagania te doprecyzowane zostały w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 11 stycznia 2013 r. w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości (Dz. U. poz. 122). Oświadczenie o spełnieniu tych warunków zgodnie z art. 9c ust. 4 u.c.p.g. brzmi następująco: "Oświadczam, że: 1) dane zawarte we wniosku o wpis do rejestru działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości są kompletne i zgodne z prawdą; 2) znane mi są i spełniam warunki wykonywania działalności w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, określone w ustawie z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2025 r. poz. 733) oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 9d ust. 2 tej ustawy.". Zgodnie natomiast z art. 9c ust. 1 ustawy, przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do uzyskania wpisu do rejestru w gminie, na terenie której zamierza odbierać odpady komunalne od właścicieli nieruchomości. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 października 2023 r.m, sygn. III OSK 496/22 : "Nałożenie przez ustawodawcę obowiązku uzyskania wpisu do rejestru działalności regulowanej ma ściśle określone cele i zapewnia możliwość kontroli tego rodzaju działalności z uwagi na jej charakter. Przepisy dotyczące rejestru zostały wprowadzone w celu zidentyfikowania przedsiębiorców odbierających odpady komunalne od właścicieli nieruchomości działających na terenie danej gminy oraz potwierdzenia spełnienia warunków prowadzenia działalności określonych w przepisach prawa powszechnie obowiązującego, jak i możliwości wprowadzenia sankcji za niedopełnienie tych warunków." Pojęcie odbiorcy odpadów komunalnych odnosi się natomiast nie tylko do podmiotu, który takiego odbioru fizycznie dokonuje, lecz także do podmiotu, który prowadząc tego typu działalność (odbiór odpadów komunalnych) deklaruje odbiór odpadów komunalnych na terenie danej gminy. Wynika to m.in. z treści art. 9c ust. 1 u.c.p.g., zgodnie z którym "przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości jest obowiązany do uzyskania wpisu do rejestru w gminie, na terenie której zamierza odbierać odpady komunalne od właścicieli nieruchomości". Obowiązek wpisu do rejestru działalności regulowanej ciąży zatem także na podmiocie, który jeszcze nie wykonuje określonych czynności faktycznych, ale zamierza takie czynności wykonywać. Wobec tego należy uznać, że posługując się zwrotem "przedsiębiorca odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości" ustawodawca ma na myśli nie tylko oznaczenie czynności faktycznej (odbieranie odpadów komunalnych) przez przedsiębiorcę, ale także oznaczenie rodzaju działalności, którą dany przedsiębiorca prowadzi lub zamierza prowadzić (działalność w zakresie odbierania odpadów komunalnych), por. wyrok WSA w Szczecinie z 6.06.2025 r., II SA/Sz 97/25, LEX nr 3896328. Oznacza to, że każdy przedsiębiorca jest obowiązany spełniać warunki określone w przepisach nie tyle globalnie, ile odnośnie każdego z dokonanych wpisów. A zatem w ramach każdego wpisu, dla każdej gminy z której terenu odbiera lub zamierza odbierać odpady, przedsiębiorca jest obowiązany posiadać wyposażenie umożliwiające odbieranie odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości oraz zapewnić jego odpowiedni stan techniczny; utrzymywać odpowiedni stan sanitarny pojazdów do odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i urządzeń do odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości; spełniać wymagania techniczne dotyczące wyposażenia pojazdów; zapewniać odpowiednie usytuowanie i wyposażenia bazy magazynowo-transportowej. W niniejszej sprawie postępowanie w sprawie wydania decyzji o zakazie wykonywania działalności objętej wpisem do Rejestru Działalności Regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych na terenie Gminy i Miasta M. przez stronę skarżącą, zostało wszczęte z urzędu w dniu 13 stycznia 2024 r. (k. 349 akt administracyjnych), zaś poprzedzone było planową kontrolą przedsiębiorcy, której zakres dotyczył spełniania warunków rozporządzenia Ministra Środowiska w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości z terenu Miasta i Gminy M., o czym zawiadomiono stronę skarżącą pismem z dnia 9 października 2024 r. (k. 3 akt adm.). Czas trwania kontroli wyznaczono na 4 kwartał 2024 r., upoważnienia do kontroli z dnia 13 listopada 2024 r. dla wyznaczonych przez Burmistrza pracowników wskazywały przewidywany czas rozpoczęcia kontroli na październik 2024 r. a jej zakończenie na grudzień 2024 r. W trakcie planowej kontroli, dniu 13 listopada 2024 r. do skarżącego przedsiębiorcy zostało skierowane pismo, zawiadamiające o wszczęciu kontroli planowej, wskazujące osoby wyznaczone do prowadzenia tej kontroli oraz w załączeniu przesłano pismo zawierające 18 pytań, na które skarżący przedsiębiorca miał odpowiedzieć w terminie 14 dni (co wynikało z uprzedniej zgody na częściowo zdalną kontrolę). W odpowiedzi na zadane pytania, skarżący przedsiębiorca wskazał lokalizację bazy magazynowo – transportowej przeznaczonej do prowadzenia działalności w ramach posiadanego wpisu do rejestru działalności regulowanej w zakresie zbierania odpadów komunalnych na terenie Gminy i Miasta M. jako S., ul. [...], działka nr [...] (umowa najmu z dnia 31 grudnia 2019 r. zawarta z firmą S. sp. z o.o. Sp. K.), oświadczył też jednoznacznie, że na koniec każdego dnia roboczego pojazdy są opróżniane z odpadów i parkowane wyłącznie na terenie bazy. Wobec powyższego oczywiście nieuzasadniony jest zarzut skargi, że organ błędnie przyjął, że oświadczenie skarżącego, o tym że pojazdy na koniec każdego dnia roboczego są opróżnione i parkowane wyłącznie na terenie bazy - dotyczy bazy w S., podczas gdy oświadczenie to dotyczyło realizacji zobowiązania opróżniania i parkowania pojazdów na terenie bazy, nie zaś deklaracji wykorzystywania konkretnej i wyłącznie jednej bazy. Skoro jednak skarżący wskazał w toku kontroli działalności regulowanej w zakresie zbierania odpadów komunalnych objętej wpisem dla terenu Miasta i Gminy M. bazę w S., to oczywistym jest, że złożone oświadczenie dotyczyło tej właśnie bazy. Argumentacja skarżącego jest zresztą niekonsekwentna – jeżeli pojazdy miałyby być parkować na terenie jakiejkolwiek bazy spośród wielu wykorzystywanych przez przedsiębiorcę, to nie byłoby żadnych podstaw do kwestionowania kontroli bazy w B. Jak już wyżej wskazano, nie ma przy tym znaczenia, czy skarżący odbiera odpady komunalne z terenu gminy M.. Wystarczające jest, że dokonał wpisu do rejestru działalności regulowanej dla tej gminy i oświadczył, że spełnia wymagane warunki, które są identyczne dla tych przedsiębiorców, którzy odpady zbierają i tych którzy dopiero mają taki zamiar. Na okoliczność potwierdzenia wymagania zawartego w § 4 pkt. 3 rozporządzenia, tj. wymogu aby pojazdy i urządzenia były poddawane myciu i dezynfekcji z częstotliwością gwarantującą zapewnienie im właściwego stanu sanitarnego, nie rzadziej niż raz na miesiąc, a w okresie letnim nie rzadziej niż raz na 2 tygodnie – skarżący przedstawił faktury za wykonanie usług. (k. 74-78 akt adm.) Organy zakwestionowały spełnienie tego warunku, w tym także przedstawione faktury, skarżący natomiast zarzuca, że organ błędnie ustalił, że skarżący nie utrzymuje pojazdów we właściwym stanie sanitarnym, podczas gdy "pełni czynności mycia i dezynfekcji floty co najmniej na podstawie umowy z 30 kwietnia 2020 r. ze spółką S. Sp. z o.o. Sp. k., a myjnia samochodowa zlokalizowana jest na terenie działki z bazą, ponadto skarżący korzysta także z usług innych podmiotów świadczących mycie i dezynfekcję (vide faktury VAT)" Zgodnie z § 4 pkt. 4 rozporządzenia, podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości ma obowiązek posiania aktualnych dokumentów potwierdzających wykonanie czynności, o których mowa w pkt 3 (tj. czynności mycia i dezynfekcji pojazdów nie rzadziej niż raz na miesiąc, a w okresie letnim nie rzadziej niż raz na 2 tygodnie). Oczywiście obowiązek ten dotyczy posiadania dowodów na mycie i dezynfekcję nie jakichkolwiek pojazdów, ale tych, które zostały wskazane (dedykowane) do obsługi w gminy, na terenie której przedsiębiorca zamierza odbierać odpady komunalne od właścicieli nieruchomości. Żadna z przedstawionych faktur nie odnosi się do konkretnego pojazdu, wskazanego przez skarżącego przedsiębiorcę w pkt. 14 oświadczenia złożonego w trakcie planowej kontroli. Mycie i dezynfekcja samochodów ciężarowych (6 sztuk miesięcznie za okres od maja do października 2024 r.) wykonywane przez S. są fakturami wiarygodnymi, albowiem jest to przedsiębiorca, który posiada przystosowana do tego myjnię. Niemniej w okresie letnim 4 samochody powinny zostać umyte i zdezynfekowane co dwa tygodnie, co oznacza co najmniej 8 tego typu usług, tymczasem udowodniono 6. Natomiast FV pochodzące z myjni bezdotykowych nie wykazują aby myte (i dezynfekowane) były w tej formule samochody ciężarowe typu śmieciarka. Podobnie niewiarygodne w świetle doświadczenia życiowego jest to, że FV z 30 września 2024 r.(k. 132 akt adm.) oraz z 31 sierpnia 2024 r. (k. 129 akt adm.) dotycząca "mycia samochodu z woskiem" mogła dotyczyć śmieciarki. Nawet jeżeli jednak przedsiębiorca postanowił wykonać zabieg woskowania swoich smieciarek, to jednak nie jest on tożsamy z dezynfekcją. Wiele przedstawionych kopii faktur jest nadto zdublowanych (są to te same faktury – np. k. 128, 124, 123 akt adm.). W tej sytuacji nie jest niczym nadzwyczajnym ani niedopuszczalnym, że organ podjął próbę sprawdzenia, czy podmioty od których pochodziły faktury w ogóle wykonują usługi mycia i dezynfekcji samochodów ciężarowych w tym śmieciarek, co udokumentował notatką służbową z dnia 3 grudnia 2024r. (k. 88 akt adm.), jest to zgodne z art. 75 § 1 Kpa. Innymi słowy, zdaniem Sądu, skarżący przedsiębiorca nie wykazał, że spełnił omawiane wyżej wymagania rozporządzenia. Dalej wskazać należy, że w dniu 5 grudnia 2024 r. przedsiębiorca został wezwany przez organ o przedstawienie dodatkowych wyjaśnień i dokumentów, dotyczących: . przedłożenia pozwolenia wodnoprawnego na odprowadzenia ścieków przemysłowych, albowiem przedłożone pozwolenie dotyczy wyłącznie ścieków pochodzących z terenu myjni samochodowej podmiotu, od którego dzierżawiona jest 600m2 powierzchni utwardzonej z przeznaczeniem na bazę kontrolowanego; . przedłożenia dokumentów potwierdzających zagospodarowanie zgodne z przepisami Prawa wodnego, w tym szczególnie Rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z 12 lipca 2019r. (Dz.U.2019.1311) ścieków przemysłowych pochodzących z terenu utwardzonego bazy, które zgodnie z oświadczeniem kontrolowanego są odprowadzane do urządzeń kanalizacyjnych; . przedłożenia dokumentów zezwalających na odprowadzenie wód opadowych z terenu bazy do kanalizacji deszczowej, ze wskazaniem podmiotu będącego właścicielem tej kanalizacji; przedłożenie dokumentacji technicznej systemu kanalizacji wewnętrznej zakładu, od którego dzierżawione jest 600m2 powierzchni z przeznaczeniem pod bazę transportową kontrolowanego; . przedłożenia dokumentów potwierdzających prowadzenie przeglądów eksploatacyjnych urządzeń służących do oczyszczania wód opadowych z substancji zanieczyszczających tj. zawiesin o ogólnych i węglowodorów ropopochodnych, (jeżeli takie istnieją); . przedłożenia dokumentów potwierdzających wyniki kontroli stanu technicznego instalacji i urządzeń służących ochronie wód i ziemi wykonanych przez osoby z uprawnieniami. W tym miejscu, odnosząc się także do zarzutów skargi dotyczących spełnienia wymagań z § 2 ust. 2 pkt. 4 rozporządzenia co do bazy magazynowo transportowej tj. w zakresie zapewnienia, aby teren bazy magazynowo-transportowej był wyposażony w urządzenia lub systemy zapewniające zagospodarowanie wód opadowych i ścieków przemysłowych, pochodzących z terenu bazy zgodnie z wymaganiami określonymi przepisami ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145, 951 i 1513 oraz z 2013 r. poz. 21), wskazać należy co następuje. Skarżący twierdzi, że spełnienie tych wymagań wynika między innymi z decyzji z 29 marca 2022 r. Dyrektora Zlewni w K., oraz pism D. Sp. z o.o. Skarżący przedsiębiorca przedłożył do akt sprawy decyzję Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Dyrektora Zarządu Zlewni w K., z dnia 29 marca 2022 r. znak GL.ZUZ.2.4210.906.2021.ŁK (k. 52 - 54 akt adm.), z której wynika, że S. sp. z o.o. sp. K. uzyskała pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanej z wód obejmujące wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością D. sp. z o.o. w D. cieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego z terenu myjni samochodowej zlokalizowanej w S. przy ul. [...]. Oznacza to, że przywołane pozwolenie wodnoprawne nie dotyczy wprowadzania do tej kanalizacji wód opadowych i roztopowych z terenu bazy magazynowo – transportowej. Z uzasadnienia tej decyzji wynika także, że "dotychczasowa decyzja Prezydenta Miasta D. z dnia 26 czerwca 2017 r. znak WER.6341.20.2015.MJ na wprowadzanie ścieków Przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego do urządzeń kanalizacyjnych będących własnością D. Sp. z o.o. pochodzące ze stanowiska do mycia pojazdów na terenie firmy A. z siedzibą w S. przy ul. [...] – wygasła z mocy prawa , zgodnie z art. 414 pkt. 1 ustawy prawo wodne". Wobec powyższego pisma D. sp. z o.o. w D. z dnia 28 lutego 2017 r. oraz 14 lutego 2017 r. (k. 147 - 149 akt adm.) nie odnoszą się do bieżącego (z roku 2022 r.) pozwolenia wodnoprawnego wydanego dla S. sp. z o.o. sp. K., (podmiotu wynajmującego skarżącemu przedsiębiorcy fragment terenu na którym znajduje się baza), ale do wspomnianego wyżej (wygasłego z mocy prawa) pozwolenia wodnoprawnego udzielonego decyzją Prezydenta Miasta D. z dnia 26 czerwca 2017 r., co wynika z prostego porównania dat wszystkich tych dokumentów. W tej sytuacji nie można przyjąć, że przedstawione dowody wykazują spełnienie warunku, aby teren bazy magazynowo-transportowej był wyposażony w urządzenia lub systemy zapewniające zagospodarowanie wód opadowych i ścieków przemysłowych, pochodzących z terenu bazy zgodnie z wymaganiami określonymi przepisami ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2012 r. poz. 145, 951 i 1513 oraz z 2013 r. poz. 21), Dalej wskazać należy, że w dniu 18 grudnia 2024 r. sporządzony został protokół z kontroli przedsiębiorcy, znak IOŚ.6233.4.4c.2024 (k. 217-224 akt adm.) Odzwierciedla on przebieg kontroli i jej wyniki, z wyraźnymi adnotacjami, które fakty ustalone zostały na podstawie oświadczeń przedsiębiorcy (złożonych w ramach częściowej kontroli zdalnej). W treści protokołu stwierdzono także, że w dniu kontroli na terenie bazy magazynowo – transportowej nie było pojazdów wykazanych jako wyposażenie przedsiębiorstwa, albowiem w tym czasie obsługiwały teren odbierając odpady. W trakcie trwającej kontroli, wpłynęło do organu pismo wraz z załącznikami M. sp. z o.o. z dnia 5 grudnia 2024 r., z którego wynikało że skarżący przedsiębiorca nie korzysta z bazy w S., natomiast do swojej działalności faktycznie wykorzystuje bazę transportowo – samochodową położoną w miejscowości B., która nie spełnia warunków dla wykonywania tego typu działalności. Dodatkowo, w aktach sprawy znajduje się pismo Urzędu Marszałkowego Departament Środowiska z dnia 21 kwietnia 2023 r., przesłane do gmin Województwa Małopolskiego, w których skarżący przedsiębiorca został wpisany do Rejestru Działalności Regulowanej. (k. 275 akt adm.), z załączników do którego wynika, że na skutek naruszeń związanych z nieprawidłowym postępowaniem z odpadami i ich nielegalnym przetwarzaniem, O. Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w O. wydał decyzję w przedmiocie wstrzymania działalności przez W. . Wobec powyższego, organ kontynuował kontrolę w dniu 19 i 20 oraz 30 grudnia 2024 r., celem weryfikacji wiarygodności złożonych przez przedsiębiorcę oświadczeń o spełnieniu wymogów prowadzenia działalności regulowanej. W rezultacie tych czynności ustalono, że żadne pojazdy skarżącego (śmieciarki) nie parkują w godzinach popołudniowych i wieczornych w S., parkują tam natomiast TIRy z naczepami. Kontrolą tą objęta została także baza w B. W tym miejscu wskazać zatem należy, że uzasadnione są te zarzuty skargi, które dotyczą dokonywania przez organ ustaleń faktycznych w oparciu o czynności kontrolne prowadzone wobec terenu nieobjętego zakresem kontroli wskazanym jako "odbieranie odpadów komunalnych z terenu Gminy i Miasta M.", tj. bazy w B. niewykorzystywanej na potrzeby świadczenia usług na rzecz Gminy i Miasta M.. Skoro baza w B. nie została wskazana, jako baza dedykowana do obsługi odbioru odpadów komunalnych z terenu Miasta i Gminy M., to ustalenia jej dotyczące nie mogą mieć wpływu na wynik postępowania dotyczącego wydania decyzji o zakazie wykonywania działalności objętej wpisem do Rejestru Działalności Regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych na terenie Gminy i Miasta M.. Dla potrzeb obsługi tej gminy wskazana została baza w S.. Objęcie kontrolą bazy w B. nie jest usprawiedliwione także treścią art. 379 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 647 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, minister właściwy do spraw klimatu, marszałek województwa, starosta oraz wójt, burmistrz lub prezydent miasta sprawują kontrolę przestrzegania i stosowania przepisów o ochronie środowiska w zakresie objętym właściwością tych organów. (ust. 1) Kontrolujący, wykonując kontrolę, jest uprawniony do: 1) wstępu wraz z rzeczoznawcami i niezbędnym sprzętem przez całą dobę na teren nieruchomości, obiektu lub ich części, na których prowadzona jest działalność gospodarcza, a w godzinach od 6 do 22 - na pozostały teren; 2) przeprowadzania badań lub wykonywania innych niezbędnych czynności kontrolnych; 3) żądania pisemnych lub ustnych informacji oraz wzywania i przesłuchiwania osób w zakresie niezbędnym do ustalenia stanu faktycznego; 4) żądania okazania dokumentów i udostępnienia wszelkich danych mających związek z problematyką kontroli. Zgodnie natomiast z art. 9u ustawy o utrzymaniu czystości porządku w gminach: 1. Wójt, burmistrz lub prezydent miasta sprawuje kontrolę przestrzegania i stosowania przepisów ustawy. 1a. W stosunku do podmiotów odbierających odpady komunalne od właścicieli nieruchomości wójt, burmistrz lub prezydent miasta jest obowiązany prowadzić kontrolę, o której mowa w ust. 1, co najmniej raz na dwa lata. 2. Do kontroli, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 379 i art. 380 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska. Innymi słowy, organ miał prawo zastosować przepisy ustawy prawo ochrony środowiska, ale wyłącznie w odniesieniu do zakresu planowanej kontroli, tj. do bazy w S., a nie do bazy w B. Wobec powyższego organ będzie obowiązany ponownie ocenić zebrany materiał dowodowy pochodzący z planowej kontroli oraz zebrany po wszczęciu postępowania w dniu 13 stycznia 2024 r. zakończonego zaskarżoną decyzją; oraz ewentualnie uzupełnić go w niezbędnym zakresie, pomijając przy tym dotychczas zebrane dowody związane z bazą w B. Nie jest obowiązkiem organu poszukiwanie bazy transportowo – magazynowej, w której przedsiębiorca rzeczywiście prowadzi swoja działalność, zwłaszcza że działa w kilku województwach. Wystarczające jest ustalenie, czy baza w S. spełnia wszystkie wymogi rozporządzenia, oraz czy spełnione zostały pozostałe wymagania wynikające z ustawy i rozporządzenia. Nadmienić tylko należy, że nie ma racji skarżący, że sama umowa najmu nieruchomości w S. oraz fakt ponoszenia ciężarów z umową ta związanych jest wystarczającym dowodem na to, że baza ta rzeczywiście jest wykorzystywana na potrzeby prowadzenia działalności regulowanej na terenie gminy i miasta M.. Umowa najmu dowodzi jedynie posiadania tytułu prawnego do terenu bazy. Końcowo wskazać należy, że organ nie naruszył art. 10 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1480 z późn. zm.). Zgodnie z tym przepisem, organ kieruje się w swoich działaniach zasadą zaufania do przedsiębiorcy, zakładając, że działa on zgodnie z prawem, uczciwie oraz z poszanowaniem dobrych obyczajów. (ust. 1) Jeżeli przedmiotem postępowania przed organem jest nałożenie na przedsiębiorcę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie uprawnienia, a w tym zakresie pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do stanu faktycznego, organ rozstrzyga je na korzyść przedsiębiorcy. (ust. 2) Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli odrębne przepisy wymagają od przedsiębiorcy wykazania określonych faktów (ust. 3 pkt. 2), a taka sytuacja ma właśnie miejsce w niniejszej sprawie. Wobec powyższego zaskarżona decyzja została uchylona na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. Decyzja organu I Instancji została; uchylona na zasadzie art. 135 p.ps.a. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone koszty w wysokości 697 zł składa się: kwota 200 zł tytułem uiszczonego przez skarżących wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia adwokata reprezentującego skarżącego, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c, rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżącego opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1154).