II SA/Kr 1406/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Darmoń Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Anna Frasik – Mazurek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi M. K. i M. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 1 września 2025 r. znak: WI-I.7840.29.14.2025.JM w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno - budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją Wojewody Małopolskiego z dnia 1 września 2025 r. znak WI-I.7840.29.14.2025.JM orzeczono o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty Nowosądeckiego z dnia 4 czerwca 2025 r. znak BUD.6740.692.2025 udzielającej Inwestorowi: E. P. prowadzącej działalność gospodarczą pn. "E. E. P. pozwolenia na budowę i zatwierdzającej projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany dla zamierzenia budowlanego obejmującego: budowę trzech budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie szeregowej (A, B, C) na działce nr [...] położonej w obrębie ewidencyjnym C. , gmina C.. Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dnia 10.04.2025 r. Inwestor złożył w organie administracji architektoniczno-budowlanej I instancji wniosek o wydanie pozwolenia na budowę w zakresie jak wyżej. Starosta Nowosądecki prowadził postępowanie administracyjne, które zakończył decyzją z 04.06.2025 r. o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Od decyzji tej w ustawowym terminie, wynikającym z art. 129 kpa, odwołała się strona postępowania administracyjnego Pan M. K. – współwłaściciel działki nr [...] – reprezentowany przez radcę prawnego Pana M. J.. Odwołujący zarzucił zaskarżonej decyzji: - błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na przyjęciu, że projekt zagospodarowania oraz projekt architektoniczno-budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, aktami prawa miejscowego i przepisami budowlano-technicznymi, - naruszenie przepisów prawa materialnego art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 Pb w zw. z art. 104 kpa poprzez błędne zastosowanie i wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektonicznobudowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę z dnia 04.06.2025 r., podczas gdy projekt nie spełnia przewidzianych prawem wymogów. Odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz orzeczenie co do istoty sprawy poprzez odmowę zatwierdzenia projektu i odmowę pozwolenia na budowę, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Odwołujący wskazywał, że zaskarżona decyzja jest błędna także w zakresie: 1. Wysokości planowanych budynków i stopień ich oddziaływania na już istniejące sąsiednie budynki, w tym znaczne zacienienie sąsiednich działek i istniejących już sąsiednich budynków, 2. Usytuowania inwestycji pod linią wysokiego napięcia, 3. Planowana inwestycja w sposób nadmierny będzie oddziaływała na sąsiednie działki i położone tam budynki, w tym będzie ingerowała w prawa prywatności i rodziny, ingerowała w intymność życia codziennego mieszkańców sąsiednich działek i ograniczała komfort życia, Rozpatrując odwołanie Wojewoda Małopolski dokonał ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. Przeanalizował zgodność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (Dz.U. z 2025, poz. 418, dalej p.b.), przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej r.w.t.) oraz przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr XXXVII/285/2001 Rady Gminy Chełmiec z dnia 7 czerwca 2001 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Chełmiec II" w Gminie Chełmiec (dalej m.p.z.p). Wojewoda ocenił przedłożoną dokumentację w zakresie projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego jako kompletną i zgodną z przepisami prawa. Odnośnie do zgodności z m.p.z.p. wskazano, że teren inwestycji znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonej symbolem B1MM. Wojewoda przeanalizował parametry inwestycji w świetle postanowień § 7 i 11 m.p.z.p i stwierdził, że są one z nimi zgodne. Odnosząc się w szczególności do zarzutu w zakresie wysokości planowanych budynków podkreślił , że ich wysokość spełnia w tym zakresie wymagania obowiązującego m.p.z.p. Według zapisów m.p.z.p obowiązującą wysokość dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej to do 14 metrów. Wysokość projektowanych budynków wg projektu wynosi 7,05 m. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego oddziaływania projektowanej inwestycji na już istniejące sąsiednie budynki, organ zauważył, że działka Odwołujących nr [...] zgodnie z sporządzoną przez projektanta analizą obszaru oddziaływania została objęta obszarem oddziaływania inwestycji. Przy wyznaczeniu obszaru oddziaływania obiektu nie chodzi o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na działki znajdujące się w otoczeniu projektowanego obiektu, lecz o możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na teren otaczający działkę inwestora w związku z zamierzeniem budowlanym. W tym miejscu należy podkreślić, że obszar oddziaływania obiektu budowlanego to także teren, gdzie uciążliwości związane z przedsięwzięciem mieszczą się w granicach norm określonych przez przepisy prawa. Kwestia obszaru oddziaływania obiektu nie jest bowiem zależna od tego, czy oddziaływanie zamierzonej inwestycji przekracza ustalone w tym względzie normy, lecz z samego już faktu oddziaływania. Wojewoda stwierdził, że obiekt budowlany może wprowadzać określone ograniczenie w zabudowie terenu, co nie oznacza, że jego realizacja jest niezgodna z przepisami, np. techniczno-budowlanymi. Z reguły każda inwestycja powoduje uciążliwości dla sąsiednich nieruchomości (ogranicza światło, widok, emituje hałas, powoduje zwiększony ruch drogowy). Ale jeśli nie można mówić o naruszeniu konkretnych przepisów prawa (w tym norm warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, prawa o ochronie środowiska), to organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Badając zgodność zamierzenia inwestycyjnego z przepisami wykonawczymi Wojewoda wskazał w szczególności, że z projektu wynika, że zachowane zostaną wymogi z § 13 r.w.t. w stosunku do budynku na działce Odwołującego tj. [...]. Odległość pomiędzy budynkami projektowanymi, a budynkiem na działce [...] wynosi 16,65 m, co przy wysokości projektowanych budynków 7,05 i stosunkowo płaskim terenie znacznie przewyższa wysokość przesłaniania, zatem § 13 WT uznać należy za zachowany. Dodatkowo Inwestor pismem z 13.08.2025 r. przedłożył analizę przesłaniania, która potwierdza, że § 13 r.w.t. jest zachowany. Analizując zgodność z § 60r.w.t. Wojewoda wskazał, że z przedłożonej przez Inwestora analizy jednoznacznie wynika, że zostanie zapewniony minimalny czas nasłonecznienia pomieszczeń – pokoi mieszkalnych w budynku na działce nr [...], Dla pokoi mieszkalnych zapewniono minimum 3 godziny nasłoneczniania w dniach równonocy w godzinach 8.00-16.00. Przepisy nie gwarantują niezmienności warunków nasłonecznienia przez cały dzień czy przez cały rok, a jedynie określają minimalne standardy, które w przypadku niniejszej inwestycji zostały zachowane. Sam fakt pogorszenia dotychczasowego dostępu do światła słonecznego, o ile nie przekracza ustawowych norm, nie może być podstawą do kwestionowania inwestycji. Zatem nie znajduje uzasadnienia zarzut, jakoby planowana inwestycja naruszała przepisy w zakresie przesłaniania i nasłoneczniania działki sąsiedniej. Odnosząc się do sytuowania inwestycji pod linią wysokiego napięcia Wojewoda wskazał, że pod przewodami linii wysokiego napięcia nie jest zlokalizowany żaden projektowany budynek. Zgodnie z przedłożonym uzgodnieniem z gestorem sieci elektrycznej wysokiego napięcia WN – 110 kV dwutorowej relacji N.- P., T. - S. S. z 18.10.2024 r. – T. uzgodnił lokalizacje 3-ch budynków jednorodzinnych w odniesieniu do w/wym. Linii WN 14,5 m od skrajnego przewodu linii do narożnika najbliższego budynku (bud. C) bez zastrzeżeń. Taka lokalizacja względem przewodów linii zapewnia spełnienie wymagań ochrony przed oddziaływaniem pola elektromagnetycznego bez koniecznością wyznaczenia strefy metodami pomiarowymi. W strefie ochronnej sieci elektroenergetycznej znajdują się wyłącznie takie urządzenia budowlane jak: miejsca postojowe, miejsce gromadzenia odpadów i fragmenty instalacji wodociągowej i kanalizacji sanitarnej. Uzgodnienie z gestorem sieci – operatorem systemu dystrybucyjnego – potwierdza, że projektowana lokalizacja obiektu jest zgodna z wymogami bezpieczeństwa elektroenergetycznego, ponieważ uzgodnienia branżowe są wydawane w oparciu o obowiązujące normy branżowe oraz wewnętrzne standardy techniczne operatora sieci i obejmuje zarówno kwestię odległości od przewodów, jak i zgodności z tzw. strefą technologiczną. Należy podkreślić, że uzgodnienie z właściwym gestorem sieci elektroenergetycznej ma charakter wiążący i stanowi jednoznaczną ocenę dopuszczalności lokalizacji inwestycji w odniesieniu do istniejącej infrastruktury elektroenergetycznej. Oznacza to, że inwestycja nie narusza przepisów, ani nie stwarza zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i urządzeń. Zatem zarzut lokalizacji inwestycji w niedopuszczalnym zbliżeniu do linii wysokiego napięcia jest nieuzasadniony, skoro planowana zabudowa posiada aktualne i pozytywne uzgodnienie z gestorem sieci. Odnosząc się do zarzutu ingerowania przez inwestycję w prawo prywatności i intymności życia codziennego mieszkańców sąsiednich działek oraz ograniczanie komfortu życia, wskazano, że obowiązujące przepisy prawa budowlanego oraz aktów wykonawczych nie przewidują ochrony prawa do prywatności jako przesłanki ograniczającej możliwość realizacji inwestycji budowlanej. P.b i r.w.t. regulują kwestie związane m.in. z zachowaniem odpowiednich odległości od granic działek, przesłanianiem, nasłonecznieniem, czy dostępem do drogi publicznej. Nie obejmują jednak one pojęć takich jak "intymność", "komfort psychiczny" czy "prawo do niezakłóconej prywatności" jako kryteriów oceny dopuszczalności inwestycji budowlanej. Prawo do prywatności, rozumiane jako subiektywne odczucie mieszkańców dotyczące np. widoczności ich posesji z sąsiedniego obiektu, nie podlega ochronie na gruncie przepisów prawa budowlanego. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do oceny inwestycji z punktu widzenia wpływu na prywatność sąsiadów, o ile inwestycja spełnia wymogi określone w przepisach prawa – w szczególności dotyczące odległości, wysokości, parametrów technicznych. Realizacja inwestycji w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami nie może być uznana za naruszenie interesu prawnego właścicieli sąsiednich nieruchomości, a jedynie – co najwyżej – za naruszenie interesu faktycznego, który nie podlega ochronie na gruncie postępowania administracyjnego. W związku z powyższym, zarzut naruszenia prawa do prywatności oraz komfortu życia sąsiadów, jako oparty wyłącznie na subiektywnych odczuciach, nie może skutecznie stanowić podstawy do kwestionowania legalności planowanej inwestycji. Z decyzją Wojewody Małopolskiego nie zgodzili się M. K. oraz M. K. wnosząc skargę do tut. Sądu. W skardze zarzucili: a) naruszenie przepisów prawa procesowego, p.: 1. naruszenie art. 15 w zw. z art. 7, 77 i 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. 2022 r., poz. 2000, dalej jako: k.p.a.) poprzez brak przeprowadzenia samodzielnego postępowania wyjaśniającego tj. brak przeprowadzenia samodzielnych analiz i opinii oraz samodzielnej oceny dowodów, a w rezultacie poczynienie błędnych ustaleń faktycznych polegających na przyjęciu, iż projekt zagospodarowania oraz projekt architektoniczno-budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, aktami prawa miejscowego i przepisami budowlano technicznymi, 2. naruszenie art. 15 w zw. z 7, 77 i 80 k.p.a. w zw. z art. 5 ustawy z dnia 7 Lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 418 z poźn. zm. dalej jako: Pb) poprzez brak przeprowadzenia postępowania dowodowego i wyjaśniającego w zakresie podnoszonych przez Skarżącego w piśmie z dnia 22 maja 2025 r., uwag i zastrzeżeń do projektu inwestycji dotyczących m.in. parametrów drogi dojazdowej wyznaczonej do obsługi zamierzenia inwestycyjnego, okoliczności związanych z podniesieniem terenu objętego inwestycją, spadku wartości nieruchomości Skarżącego, czy immisji związanych z realizacją inwestycji; b) przepisów prawa materialnego, ti.: 1. niezgodność inwestycji z postanowieniami uchwały nr NXXVII/285/2001 Rady Gminy Chełmiec z dnia 7 czerwca 2001 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Chełmiec II" w Gminie Chełmiec (tj. Dz. U.Woj. Młp. z dn. 30 maja 2018 r. poz. 3925) w zakresie niezgodności z § 11 lit. A oznaczenie A2RP oraz § 11 lit. B oznaczenie BI MM co do funkcji i przeznaczenia planowanej inwestycji., co stanowi naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) Pb i tym samym wyklucza możliwość wydania pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 4 p.b.), 2.naruszenie art. 28, art 33 ust. 1, art. 34 ust 4 i art 36 p.b w zw. z art 104 k.p.a. poprzez ich błędne zastosowanie na skutek przyjęcia, że przedłożony przez Inwestora: projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowalny spełniają przesłanki umożliwiające wydanie decyzji z dnia 4 czerwca 2025 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę, 3. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 litt. b) w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c) Pb poprzez brak przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z wymaganiami ochrony środowiska i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, podczas gdy na terenie inwestycji występują gatunki ściśle chronionego w Polsce motyla z rodziny modraszkowatych, 4. naruszenie art. 35 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 5 i 10 Pb w zw. z § 55 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robot budowlanych (Dz. U. Nr 47, poz. 401, dalej jako rozporządzenie) poprzez błędne uznanie, że przedłużony projekt jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, podczas gdy z projektu wynika, że projektowana odległość inwestycji tj. zaplecza oraz stanowisk pracy, składowisk wyrobów i materiałów lub maszyn i urządzeń budowlanych od istniejącej napowietrznej linii o napięciu znamionowymi 110 kV jest mniejsza niż wymagane 15m - określone w rozporządzeniu i wynosi 14,5m. W uzasadnieniu zarzutów skargi wskazano, że w ocenie Skarżących organ II instancji w istocie nie przeprowadził samodzielnego postępowania wyjaśniającego oraz nie dokonał niezbędnych w sprawie analiz i samodzielnej oceny dowodów, w rezultacie czego poczynił błędne ustalenia faktyczne i uznał, iż przedłożony przez Inwestora projekt zagospodarowania oraz projekt architektoniczno-budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, aktami prawa miejscowego i przepisami budowlano technicznymi, w żadnym stopniu nie dokonał oceny ani nie odniósł się do podnoszonych przez Skarżącego w piśmie z dnia 22 maja 2025 r., uwag i zastrzeżeń do projektu inwestycji dotyczących m.in. parametrów drogi dojazdowej wyznaczonej do obsługi zamierzenia inwestycyjnego, spadku wartości nieruchomości Skarżącego, czym naruszył zasady postępowania administracyjnego określone w art. 15, 7, 77 i 80 k.p.a. W swoim piśmie z dnia 22 maja 2025 r. skierowanym do organu I instancji Skarżący podniósł także, iż projekt planowanej inwestycji nie określa miejsc składowania materiałów budowlanych, magazynowania mas ziemnych pochodzących z wykopów i ich sposobu zagospodarowania, magazynowania odpadów w trakcie budowy, określenia godzin pracy, określenia trasy dojazdu ciężkich maszyn do budowy. W wydanej decyzji nie sposób doszukać się ustosunkowania organu II instancji do podniesionych przez Skarżącego zarzutów - co prowadzi do uzasadnionego wniosku, iż Wojewoda nie dokonał analizy oraz oceny zamierzenia inwestycyjnego objętego pozwoleniem Starosty w sposób szczegółowy w zakresie w jakim jest do tego zobligowany. Dodatkowo wskazano, iż organy orzekające w sprawie na żadnym z etapów nie odniosły się do podnoszonej przez Skarżących kwestii związanych z dokonanym przez Inwestora podniesieniem terenu bliżej nieokreślonym materiałem, co po pierwsze budzi wątpliwości tego czy nie dokonano tego wbrew regulacjom zawartym w Pb jak i ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1587 z poźn. zm.), oraz czy wysokość rzędnych terenu określona na mapie projektowej odpowiada rzeczywistej obecnej wysokości. Na marginesie jedynie należy dodać, iż teren inwestycji znajduje się na terenie "starorzecza Dunajca" gdzie woda powierzchniowa jest na głębokości 2-3m. Dlatego też na tym terenie nie projektuje się piwnic czy garaży podziemnych. Wskazano na wadliwą wykładnię zapisów planu miejscowego, która doprowadziła do chybionego stwierdzenia Organów o zgodności projektowanej inwestycji z m.p.z.p. Po pierwsze wskazać trzeba, że ani Starosta, ani Wojewoda w swoich rozważaniach nie odnieśli się do tego, że część terenu objęta inwestycją oznaczona jest symbolem A2RP. Analiza Organów skoncentrowana została wyłącznie na analizie przeznaczenia terenu, gdzie planowana jest inwestycja, tymczasem przecież zagospodarowanie terenu pod inwestycję obejmuje całą działkę, także w części objętej funkcją pod grunty rolne. W wydanych decyzjach bezsprzecznie takiej analizy nie ma, a zatem wbrew obowiązkowi z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a) Pb Organy w sposób wszechstronny i całościowy nie zweryfikowały zgodności projektu zagospodarowania z mpzp, co powoduje, że ocena Wojewody wyrażona na str. 6 decyzji o zgodności Inwestycji z m.p.z.p jest przedwczesna. Po drugie wątpliwości budzi stwierdzenie o zgodności inwestycji z przeznaczeniem B1MM. Otóż w przywołanej jednostce jest mowa o formach mieszkalnictwa, a odrębnie o skoncentrowanym budownictwie jednorodzinnym. Uchwałodawca nie wprowadził w planie miejscowym żadnych definicji, a skoro tak to Starosta jak i Wojewoda zobowiązani byli do wykładni ww. pojęć w kontekście możliwości planowanej zabudowy. Wskazano także, że Wojewoda naruszył również art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 Pb w zw. z art. 104 k.p.a poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie, że przedłożony przez Inwestora: projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowalny spełniają przesłanki umożliwiające wydanie decyzji z dnia 4 czerwca 2025 r. o udzieleniu pozwolenia na budowę. Powyższe naruszenie ma charakter następczy w stosunku naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. b) w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. c). i jest wynikiem braku przeprowadzenia przez organy orzekające w sprawie postępowania wyjaśniającego w zakresie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności w kontekście zasadności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Zasadność bowiem przeprowadzenia takiego postępowania, zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 2) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko może się zaktualizować na etapie wydawania pozwolenia na budowę. Gdyby zatem Starosta lub Wojewoda przeprowadziliby w tym zakresie postępowanie, nie budziłoby ich wątpliwości, iż wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest możliwe w sytuacji, gdy na terenie inwestycji występują gatunki ściśle chronionego w Polsce motyla z rodziny modraszkowatych - Czerwończyka Niepraka (Lycaena dispar), przelatujące i siadające w okolicy przekwitniętych już okazow szczawiu (Rumex sp.) zlokalizowanych na działce objętej planowaną inwestycją. W tym miejscu wskazać trzeba, że Czerwończyk nieparek jest gatunkiem ściśle chronionego w Polsce motyla z rodziny modraszkowatych, znajdującym się na Czerwonej liście zwierząt ginących i zagrożonych w Polsce, wymienionymi także w II i IV Dyrektywie Siedliskowej. Zamierzenie inwestycyjne w ocenie Skarżących narusza także art. 35 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 5 1 10 Pb w zw. z § 55 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robot budowlanych (Dz. U. Nr 47, poz. 401) poprzez błędne uznanie, że przedłożony projekt jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, w sytuacji gdy z projektu wynika (części graficznej przedstawionej na mapie do celów projektowych) a także z uzgodnienia z gestorem sieci energetycznej, iż projektowana odległość inwestycji (budynku A) - a także zaplecza oraz stanowisk pracy, składowisk wyrobów i materiałów łub maszyn i urządzeń budowlanych od istniejącej napowietrznej linii o napięciu znamionowym 110 kV jest mniejsza niż wymagane 15m - określone w rozporządzeniu i wynosi 14,5m, W uzgodnieniu lokalizacji 3-ech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w odniesieniu do przebiegu linii wysokiego napięcia WN-llO kV na działce nr [...] w obr. C. gm. C. - wydanym przez T. S.A. z dnia 18 października 2024 r. gestor poinformował, że na załączonym planie zaznaczono kolorem czerwonym przebieg napowietrznej linii energetycznej wysokiego napięcia WN- 110 kV dwutorowej relacji: N. — P., T. - S. S., przęsło linii nr [...] oraz złącze kablowe niskiego napięcia ZK nr [...], [...] na działce nr [...], dalej dystrybutor wskazuje, iż: "Lokalizację 3-ch budynków mieszkalnych jednorodzinnych ozn. na mapie nr A, B, C na działce nr [...] w obr C. gm. C. w odniesieniu do linii WN 14,5 m od skrajnego przewodu linii do narożnika najbliższego budynku (bud. C) uzgadniamy bez zastrzeżeń". Skarżący wskazują na istotną sprzeczność planu zagospodarowania z ustaleniami zawartymi w uzgodnieniu z gestorem sieci. W uzgodnieniu w części tekstowej, o czym mowa powyżej, określono odległości względem narożnika budynku C, podczas gdy na planie zagospodarowania terenu (tj. części graficznej) w odległości 14, 5m projektant umieścił narożnik budynku A. Powyższe sprawia, iż plan zagospodarowania wbrew twierdzeniom Wojewody zawartym na str. 8 zaskarżonej decyzji nie potwierdza, że "projektowana lokalizacja obiektu jest zgodna z wymogami bezpieczeństwa elektroenergetycznego, ponieważ uzgodnienia branżowe są wydawane w oparciu o obowiązujące normy branżowe oraz wewnętrzne standardy techniczne operatora sieci i obejmuje zarówno kwestię odległości od przewodów, jak i zgodności ze strefą technologiczną. Należy podkreślić, że uzgodnienie z właściwym gestorem sieci elektroenergetycznej ma charakter wiążący i stanowi jednoznaczną ocenę dopuszczalności lokalizacji inwestycji w odniesieniu do istniejącej infrastruktury elektroenergetycznej. Oznacza to, że inwestycja nie narusza przepisów ani nie stwarza zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i urządzeń. Zatem zarzut lokalizacji inwestycji w niedopuszczalnym zbliżeniu do linii wysokiego napięcia jest nieuzasadniony, skoro planowana zabudowa posiada aktualne i pozytywne uzgodnienie z gestorem sieci". Tymczasem Skarżący wskazują, że nie jest dopuszczalne sytuowanie stanowisk pracy, składowisk wyrobów i materiałów lub maszyn i urządzeń budowlanych bezpośrednio pod napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi lub w odległości liczonej w poziomie od skrajnych przewodów, mniejszej niż: 15 m - dla linii o napięciu znamionowym powyżej 30 kV, lecz nieprzekraczającym 110 kV; Wyraźnie więc w § 55 ust 1 pkt 4 rozporządzenia ustawodawca nie pozwala w pasie do 15 m od przewodów skrajnych takiej linii na lokalizowanie stanowisk pracy, wyrobów, maszyn itd. Biorąc pod uwagę plan zagospodarowania terenu, lokalizację linii, i planowane usytuowanie budynków - nie będzie możliwe wykonanie całości robot objętych pozwoleniem na budowę bez ww. przepisów. Na marginesie zwrócić uwagę należy, iż projektowane miejsca parkingowe i droga dojazdowa do budynków w całości znajdują się w strefie linii energetycznej, co powoduje, że nie będą mogły być wykonane przy użyciu maszyn budowlanych. Zatem wbrew twierdzeniu Wojewody o zgodności inwestycji z przepisami dotyczącymi wymogów bezpieczeństwa elektroenergetycznego - nie jest ona z nimi zgodna. Wobec powyższych zarzutów Skarżący wnioskowali o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych, wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz dopuszczenia dowodu z notatki dr inż. M. A. z dnia 8 września 2025 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, t.j. Dz.U. z 2024 r., poz.1267). Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się zatem do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się naruszeń prawa. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać na trzech płaszczyznach: 1) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji lub innego aktu) lub działania z prawem materialnym, 2) dochowania wymaganej prawem procedury, 3) respektowania reguł kompetencji. Istotą sądowej kontroli administracji jest ochrona wolności i praw jednostki (podmiotów prawa) w stosunkach z administracją publiczną oraz budowanie i utrwalanie zasady państwa prawa i wyprowadzanych z niej standardów. Podstawową funkcją sądownictwa administracyjnego jest ochrona praw podmiotowych jednostki. Przyjęcie tej funkcji wypływa z założeń systemu weryfikacji administracji publicznej w państwie prawa, co ma związek z realizacją zasad praworządności (por. J. Trzciński, Sądownictwo administracyjne jako gwarant ochrony wolności i praw jednostki, referat wygłoszony na L Konferencji Katedr i Zakładów Prawa Konstytucyjnego, Gdynia 24-16 kwietnia 2008 r., s. 1-8; B. Adamiak, Model sądownictwa administracyjnego a funkcje sądownictwa administracyjnego (w:) Polski model sądownictwa administracyjnego, Lublin 2003, s. 21-22). Wskazać również należy, że zgodnie z przepisem art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024, poz. 935, dalej: p.p.s.a.) sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "skoro wyrok wydawany jest na podstawie akt sprawy, to tym samym badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd ocenia jej zgodność z prawem materialnym i procesowym w aspekcie całości zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym materiału dowodowego" (wyrok NSA z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. II OSK 795/07). Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie i pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawę wydanej decyzji stanowią przede wszystkim przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2024, poz. 725ze zmianami) z dalej p.b.), przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz.U. z 2022, poz. 1225, dalej r.w.t.) oraz postanowienia uchwały nr XXXVII/285/2001 Rady Gminy Chełmiec z dnia 7 czerwca 2001 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Chełmiec II" w Gminie Chełmiec, dalej m.p.z.p.). Zgodnie z art. 4 p.b. każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. W myśl art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in. poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. W art. 34 p.b. określone zostały wymogi formalne projektu budowlanego. W powołanym przepisie wskazano m.in., że zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu, stopnia skomplikowania robót budowlanych oraz w zależności od przeznaczenia projektowanego obiektu określać niezbędne warunki do korzystania z obiektu przez osoby ze szczególnymi potrzebami, o których mowa w ustawie z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami. Dokonując oceny projektu budowlanego (projektu zagospodarowania terenu, dalej p.z.t. i projektu architektoniczno-budowlanego dalej p.a-b.) pod względem formalnym stwierdzić należy, że został on sporządzony przez osoby legitymujące się odpowiednimi uprawnieniami. Analiza zawartości opracowania prowadzi do wniosku, że zostały w nim ujęte wszystkie elementy określone w art. 34 p.b. Projekt posiada wymagane opinie i uzgodnienia. W myśl art. 35 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c)ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3)kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Poza sporem pozostaje, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej – pośredni do drogi gminnej stanowiącej na tym odcinku działkę ewid. [...], poprzez urządzoną drogę wewnętrzną o szerokości nie mniejszej niż 3 m, po terenie działek nr [...], [...], [...], [...], których inwestor jest współwłaścicielem (s. 4 oraz załącznik graficzny p.z.t.) Inwestor zgodnie z przedłożonym oświadczeniem posiada tytuł do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (k. 4 a.a.) Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z m.p.z.p. Teren inwestycji leży częściowo w terenie A2RP, a w części w terenie o symbolu B1MM. Zgodnie z m.p.zp. tereny A2RP to grunty rolne, w tym grunty położone w strefach sanitarnych cmentarzy. Dopuszczona realizacja, rozbudowa i przebudowa urządzeń infrastruktury technicznej oraz dróg wewnętrznych i dojazdowych. Dopuszczona realizacja zabudowy gospodarczej. Istniejącą zabudowę utrzymuje się. Tereny B1MM to tereny osiedleńcze przeznaczone dla realizacji różnych form mieszkalnictwa, usług i rzemiosła na następujących zasadach: 1. Ustala się mieszkalnictwo jako funkcję dominującą z dopuszczeniem przekształcenia starej zabudowy mieszkalno - zagrodowej na cele rekreacyjne. 2. Utrzymuje się istniejącą zabudowę. 3. Możliwa: a) realizacja różnego rodzaju usług i rzemiosła pod warunkiem: - wykluczenia inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska. - zapewnienia odpowiednich powierzchni parkingowych dla prowadzonej działalności, również w przypadku zmiany sposobu użytkowania obiektu. b) realizacja skoncentrowanego budownictwa jednorodzinnego na terenach niezainwestowanych, zgodnie z przepisami szczególnymi. Nie budzi przy tym wątpliwości literalne brzmienie m.p.z.p. w zakresie dopuszczalnych form mieszkalnictwa. Słusznie zwraca przy tym uwagę organ I instancji, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne obejmuje zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, która ponad wszelka wątpliwość jest objęta postanowieniami w/w przepisu m.p.z.p. Z p.z.t. wynika, że zabudowa kubaturowa zostanie zrealizowana wyłącznie na terenach B1MM. Linie rozgraniczające w m.p.z.p. zostały wrysowane w p.z.t. W ocenie Sądu, a wbrew zarzutom skargi, w tym zakresie decyzja organów obu instancji jest prawidłowa i poddaje się weryfikacji. Dopuszczalne parametry inwestycji zbadano w świetle postanowień § 7 ust. 9 lit. a i 11 m.p.z.p. Wg zapisów m.p.z.p. obowiązującą wysokość dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej to do 14 metrów. Wysokość projektowanych budynków wg projektu wynosi 7,05 m. Zachowano także wymagania w zakresie utrzymania powierzchni biologicznie czynnej. Zamierzenie inwestycyjne pozostaje zatem zgodne z m.p.z.p. W kwestii zgodności z przepisami r.w.t. wskazać należy, co następuje. Zachowano odległości od granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi, zgodnie z §12 r.w.t., co wynika m.in. z analizy p.z.t. Zweryfikowano kwestie nasłoneczniania oraz przesłaniania (§ 13 i 60 r.w.t.) wykazując, że przepisy te dla działki nie zostały naruszone. Ścieki będą odprowadzane do gminnej sieci kanalizacji sanitarnej (s. 4 p.z.t.), co odpowiada § 34 r.w.t. Odprowadzanie wód opadowych o przewidywanej ilości 6,78 l/s bezpośrednio na własny teren nieutwardzony bez zmiany naturalnego spływu wód opadowych, co odpowiada § 28 ust. 2 r.w.t. Zaprojektowano miejsce gromadzenia odpadów stałych segregowanych (s. 5 oraz załącznik graficzny p.z.t.). zgodnie z wymaganiami rozdziału 4 r.w.t. Miejsca postojowe zaprojektowano zgodnie z § 19 r.w.t. przewidując 6 stanowisk postojowych na sześć lokali mieszkalnych. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 35 ust. 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 5 i 10 Pb w zw. z § 55 ust. 1 pkt 4 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robot budowlanych (Dz. U. Nr 47, poz. 401 (dalej jako rozporządzanie) poprzez błędne uznanie, że przedłużony projekt jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi, podczas gdy z projektu wynika, że projektowana odległość inwestycji tj. zaplecza oraz stanowisk pracy, składowisk wyrobów i materiałów lub maszyn i urządzeń budowlanych od istniejącej napowietrznej linii o napięciu znamionowymi 110 kV jest mniejsza niż wymagane 15m - określone w rozporządzeniu i wynosi 14,5m zarzut ten uznać należy za bezzasadny. Otóż w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 stycznia 2025 r. sygn. II OSK 1495/22 wskazano, że zarzuty dotyczące niewłaściwego zastosowania § 55 ust. 1 rozporządzenia w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy należało uznać za niezasadne, albowiem akt ten zawiera przepisy wykonawcze do Kodeksu pracy i nie ma bezpośredniego zastosowania w procedurze udzielania pozwolenia na budowę. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela to stanowisko i w związku z tym oddala zarzut. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów z zakresu ochrony środowiska i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, podczas gdy na terenie inwestycji występują gatunki ściśle chronionego motyla z rodziny modraszkowatych stwierdzić należy, iż zarzut ten jest gołosłowny. Dowodem na zaistnienie powyższej okoliczności miała być notatka z dnia 8 września 2025 r. sporządzona przez dr inż. M. A., z której wynika, że dnia 1 września 2025 r. o godz. 12:35 w czasie oględzin terenu działki zauważono 3 okazy imago motyla czerwończyka nieparka, gatunku chronionego, przelatującego i siadającego na przekwitniętych okazach szczawiu. Z powyższego wynika li tylko, że taki gatunek zaobserwowano w tym miejscu, nie wynika natomiast, że jest to jego siedlisko. Jeśli chodzi o zarzuty dotyczące parametrów drogi dojazdowej, to z p.z.t. wynika, że ma ona szerokość 3 m. Jest to minimalna szerokość wymagana przez §14 ust. 1 r.w.t. Za nieuzasadniony i gołosłowny należy uznać także zarzut związany z podniesieniem terenu, który miał być zawarty w piśmie z dnia 22 maja 2025 r. (k.32 a.a.). Przedłożone podczas rozprawy zdjęcia nie poddają się weryfikacji. Podkreślenia wymaga, że samo pismo z dnia 22 maja 2025 r. jest bardzo ogólnikowe i w istocie nie zawiera konkretnych zarzutów. Okoliczności takie jak spadek wartości nieruchomości czy immisje związane z realizacją inwestycji pozostają całkowicie bez wpływu na wynik sprawy. Słusznie wskazuje organ odwoławczy, że "P.b i r.w.t. regulują kwestie związane m.in. z zachowaniem odpowiednich odległości od granic działek, przesłanianiem, nasłonecznieniem, czy dostępem do drogi publicznej. Nie obejmują jednak one pojęć takich jak "intymność", "komfort psychiczny" czy "prawo do niezakłóconej prywatności" jako kryteriów oceny dopuszczalności inwestycji budowlanej. Prawo do prywatności, rozumiane jako subiektywne odczucie mieszkańców dotyczące np. widoczności ich posesji z sąsiedniego obiektu, nie podlega ochronie na gruncie przepisów prawa budowlanego. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są uprawnione do oceny inwestycji z punktu widzenia wpływu na prywatność sąsiadów, o ile inwestycja spełnia wymogi określone w przepisach prawa – w szczególności dotyczące odległości, wysokości, parametrów technicznych. Nadmienić należy, że realizacja inwestycji w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami nie może być uznana za naruszenie interesu prawnego właścicieli sąsiednich nieruchomości, a jedynie – co najwyżej – za naruszenie interesu faktycznego, który nie podlega ochronie na gruncie postępowania administracyjnego". Stanowisko organu Sąd w pełni podziela. W uzasadnieniu skargi wskazano także na rozbieżności w zakresie powierzchni projektowanych budynków (s. 5 skargi). W tej kwestii należy zauważyć, że na s. 4 części opisowej p.z.t. wskazano powierzchnię zabudowy, zaś w części opisowej p.a-b. wskazano powierzchnie użytkową. Powierzchnia zabudowy to rzut budynku na grunt (obrys zewnętrzny ścian), istotny dla zagospodarowania działki, podczas gdy powierzchnia użytkowa to suma powierzchni pomieszczeń wewnątrz, mierzona po wewnętrznej długości ścian (netto) na wszystkich kondygnacjach, wyznaczająca realną przestrzeń do życia. Za niezasadne uznać także należy zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. W szczególności Sąd nie stwierdził braków w materiale dowodowym, ani też nie dopatrzył się wadliwej oceny dowodów przez organ odwoławczy. Podkreślenia wymaga, że organ odwoławczy szczegółowo odniósł się do wszystkich istotnych zarzutów odwołania, a także uzupełnił materiał dowodowy. Nie doszło zatem do naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Jako, że Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenia przepisów prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.