II SA/Kr 1409/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie NSA Andrzej Niecikowski WSA Piotr Głowacki (spr.) Protokolant Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2007 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody z dnia 5 maja 2003 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala Sygn. akt II SA/ Kr 1409/03. Uzasadnienie. Decyzją z dnia 5.05.2003 r. nr [...] Wojewoda na podstawie art. 81 ust. 1 i 82 ust.3 ustawy z 7.07.1994 r. Prawo budowlane i art.138 § 1 pkt 1 K.p.a. po rozpatrzeniu odwołania J. S. od decyzji z dnia [...] .2003 r. znak [...] wydanej przez Wójta Gminy [...] - [...] w sprawie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działkach nr [...],[...] i [...] położonych w [...] - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W ocenie organów obu instancji rozpoznających sprawę projekt budowlany nie został w sposób prawidłowy uzupełniony przez wnioskującego, a ponadto Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych zaopiniował negatywnie przedmiotową inwestycję wskazując , że teren na którym ma być zlokalizowany obiekt znajduje się na obszarze zalewowym. W skardze od decyzji Wojewody J.S. zarzucił , że znaczna część braków złożonego przezeń wniosku została uzupełniona , nie została natomiast przedłożona zgoda Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych ; wszelako negatywne stanowisko tego podmiotu jest nieuzasadnione , albowiem skarżący dysponuje ekspertyzą sporządzoną na jego zlecenie przez rzeczoznawcę budowlanego w zakresie budownictwa wodno - melioracyjnego , z której jednoznacznie wynika, że teren na którym ma być zrealizowany budynek nie pozostaje pod działaniem zalewowym Zauważył jednocześnie skarżący , że organy obu instancji nie odniosły się do owej ekspertyzy, chociaż przedłożona ona została do akt sprawy. W ocenie J. S. stanowisko Zarządu Melioracji wyrażone zostało w formie zwykłego pisma, co uniemożliwiło instancyjną jego weryfikację. Doszło jednocześnie do złamania zasady wyrażonej w art. 7 k.p.a. ,brak ustosunkowania się do ekspertyzy należy bowiem uznać za zaniechanie podjęcia kroków mających na celu dokładne wyjaśnienie sprawy. Ponadto skarżący podniósł, że pozostałe uchybienia projektu budowlanego mogą być usunięte w toku postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wnosił ojej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Uczestnik S. S. wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje : Zgodnie z treścią art. 97§ 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 , poz. 1271 z późn. zm. ) sprawy , w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone , podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. ) Właściwym do rozpoznania skargi jest zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny. Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej ,przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem t. j. legalności kwestionowanego rozstrzygnięcia organu administracyjnego ( art. 3 ustawy z 30. 08. 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) Orzekanie w myśl art.135 powołanej ustawy następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Mając powyższe na uwadze ,a także zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy ,tudzież przebieg postępowania przed organami administracji publicznej - zarzuty wyartykułowane w skardze uznać należy za bezzasadne. Sąd nie będąc związany skargą i orzekając w granicach sprawy nie dopatrzył się również żadnych innych naruszeń prawa czy uchybień - nie podniesionych w środku zaskarżenia - o jakich mowa w art. 145§ 1 ustawy o.p.p.s.a. W pierwszej kolejności stwierdzić należy , iż organy administracyjne prowadziły postępowanie zgodnie z dyrektywami art. 10 i 28 k.p.a. zapewniając możliwość czynnego udziału w postępowaniu wszystkim podmiotom , którym służył przymiot strony, natomiast zbierając i prawidłowo oceniając całokształt niezbędnego materiału dowodowego uczyniły zadość wymogom określonym w art. 7 i 77 k.p.a. Decyzje organów obu instancji wypełniają również dyrektywy art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Zaskarżona decyzja , a także poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają także przepisom ustawy - Prawo budowlane. Trafnie przyjęły organy , że przedłożony przez wnioskującego projekt budowlany nie kwalifikuje się do zatwierdzenia , nie może także stanowić podstawy do wydania pozytywnej decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. Organy administracji publicznej prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego, w szczególności art.3 5 ust. 3 Prawa budowlanego ( Dz.U. Nr 106, poz. 1126 z 2000 r. ) w związku z ust 1 pkt 2 tegoż artykułu , stosując przewidziane tamże sankcje . Zgodnie bowiem z ówczesnym brzmieniem przywołanej normy prawnej przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdzał kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, zaś w razie stwierdzenia w tym zakresie naruszeń nakładał postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia , a po jego bezskutecznym upływie obowiązany był wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. W realiach niniejszej sprawy istniały uzasadnione podstawy do nałożenia na wnioskującego wskazanego obowiązku ; abstrahując od przywołania wszystkich określonych w postanowieniu braków projektu zaakcentować należy, iż ten kontestowany przez skarżącego wynikał jednoznacznie z treści ostatecznej i prawomocnej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu . Decyzja ta wprost stanowiła bowiem o koniecznym, pozytywnym uzgodnieniu lokalizacji budynku wraz z infrastrukturą techniczną z Zarządem Melioracji i Urządzeń Wodnych. Wbrew twierdzeniom skarżącego wymóg uzgodnienia o którym mowa nie jest tożsamy z zajęciem stanowiska przez inny organ w rozumieniu art.106 k.p.a., lecz powinnością obciążającą wnioskującego o zatwierdzenie przedłożonego przezeń projektu budowlanego i o uzyskanie pozwolenia na budowę - co jasno wynika z treści art.35 Prawa budowlanego. To rozwiązanie normatywne przesądza o bezzasadności artykułowanych przez skarżącego zarzutów dotyczących pozbawienia go możności instancyjnej weryfikacji negatywnego stanowiska Zarządu Melioracji, tudzież potraktowania ekspertyzy sporządzonej na zlecenie inwestora jako nieprzydatnej dla istotnych w sprawie ustaleń. W końcu zauważyć należy, że wnioskujący nie uzupełnił także innych braków projektu budowlanego - szczegółowo omówionych w uzasadnieniach decyzji obu rozstrzygających sprawę organów - co rzutuje dodatkowo na ocenę tych rozstrzygnięć , gdyż wbrew sugestiom skarżącego braki te nie mogą być usunięte wtoku tego postępowania przez poprawienie złożonej dokumentacji przez osobę uprawnioną ,czy poprzez złożenie projektu budowlanego zamiennego. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art.151 ustawy o p.p.s.a.