II SA/Kr 141/05

Sygn. akt II SA/ Kr 141/ 05 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 kwietnia 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki Sędziowie: WSA Barbara Pasternak WSA Renata Czeluśniak (spr.) Protokolant: Karina Lutyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi I.S. i E.S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] na rzecz skarżących I.S. i E.S. kwotę 755 (siedemset pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją nr [...] z dnia 7.10.2002r., znak:[...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. Powiat Grodzki odmówił wydania decyzji nakazującej rozbiórkę budynku gospodarczo-magazynowego z przeznaczeniem na przechowanie maszyn, narzędzi rolniczych i ogrodniczych oraz płodów rolnych, zlokalizowanego na działce nr "1" obr. [...] przy ul. O. w K. Organ l instancji ustalił, iż w/w budynek gospodarczo-magazynowy realizowany był na podstawie decyzji Prezydenta Miasta K. w przedmiocie pozwolenia na budowę z dnia [...].10.1997 r., znak:[...], utrzymanej w mocy przez Wojewodę K. decyzją z dnia [...].04.1998 r., znak:[...]. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie wyrokiem z dnia 09.05.2000r., sygn. akt II S.A./Kr 1282/98 uchylił w/w decyzję Wojewody K., jak i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. w przedmiocie pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu. Od decyzji organu l instancji odwołał się pełnomocnik I.S. i E.S. wnosząc o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odwołaniu zarzucono naruszenie art. 48 prawa budowlanego i art. 7, 77, 107 k.p.a. - poprzez brak ustalenia, w jakim terminie inwestor wybudował przedmiotowy obiekt. Odwołujący wskazali, iż organ l instancji nie ustalił istotnych okoliczności sprawy i nie podał na podstawie jakich dowodów dokonano ustaleń w sprawie. Po rozpatrzeniu powyższego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].08.2004r., utrzymał w mocy decyzję organu l instancji z dnia [...].10.2002r. W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż w/w obiekt został zrealizowany jeszcze przed wydaniem wyroku przez NSA, z zatem w czasie obowiązywania ostatecznej decyzji w przedmiocie pozwolenia na budowę. W ocenie organu II instancji - organ pierwszoinstancyjny w sposób prawidłowy odmówił wydania decyzji w przedmiocie nakazania rozbiórki przedmiotowego obiektu budowlanego. Powyższe rozstrzygniecie, zdaniem organu odwoławczego, koreluje z utrwaloną linią orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którą: "inwestor, który prowadził roboty budowlane lub wybudował obiekt budowlany na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która to decyzja została następnie wyeliminowana z obrotu prawnego, nie może być traktowany jako osoba dopuszczająca się samowoli budowlanej a także jako osoba, która prowadzi roboty budowlane bez pozwolenia na budowę". WINB wskazał, iż w niniejszej sprawie ma zastosowanie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 16.04.2004r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz.U. z 2004 r. nr 93, poz. 888), zgodnie z którym do spraw wszczętych a nie zakończonych przed dniem wejścia jej w życie, stosuje się przepisy tej ustawy z zastrzeżeniem ust. 2-4 tego artykułu. Przedmiotowe postępowanie zostało wszczęte przed nowelizacją obecnie obowiązującej ustawy Prawo budowlane, która weszła w życie 31.05.2004r., zatem powołany wyżej art. 2 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy - Prawo budowlane ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Organ II instancji wyjaśnił, iż przepis art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego odnosi się do sytuacji, gdy obiekt budowlany lub jego część został wybudowany bez pozwolenia na budowę. W niniejszym postępowaniu brak jest - zdaniem organu odwoławczego -podstawowej przesłanki uzasadniającej zastosowanie tego przepisu, bowiem inwestor posiadał ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, zatem zrealizowany przez niego obiekt może być jedynie doprowadzony do stanu zgodnego z przepisami w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ odwoławczy stwierdził, że nie podziela zawartych w nim wywodów, a wszelkie uwagi odwołujących, dotyczące naruszenia przepisów prawa przy realizacji przedmiotowego obiektu będą rozpatrzone w toku postępowania prowadzonego w trybie art. 50 i 51 Prawa budowlanego. W ocenie WINB analiza zgromadzonego materiału dowodowego wykazała, iż organ l instancji dokonał właściwej jego oceny i brak było przesłanek do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę przedmiotowego budynku gospodarczo-magazynowego, gdyż był on realizowany w oparciu o ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę. Postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargi I.S. i E.S. z daty 29.09.2004r. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].08.2004 r., nr [...]. Skarżący zarzucili w uzasadnieniu skargi naruszenie: art. 40 § 2 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak doręczenia zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi skarżących; naruszenie art. 7, 77, 107 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez brak ustalenia w jakim terminie inwestor J.C. wybudował przedmiotowy obiekt, którego rozbiórki domagają się skarżący oraz poprzez brak wskazania na podstawie jakich konkretnych dowodów organ odwoławczy uznał, iż przedmiotowy obiekt został wybudowany jeszcze przed wydaniem wyroku przez NSA; brak zastosowania art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, co doprowadziło do odmowy wydania nakazu rozbiórki mimo, iż w chwili orzekania w przedmiocie rozbiórki brak było decyzji administracyjnej pozwalającej na istnienie tego obiektu. Wnieśli o uchylenie zatem zaskarżonej decyzji WINB oraz poprzedzającej jej decyzji organu l instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia; zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym odrębnie wynagrodzenia radcy prawnego wg norm przepisanych. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Organ II instancji zgodził się z zarzutem, iż organ administracyjny czynił ustalenia bez poparcia ich konkretnymi dowodami. Uznano za trafny zarzut naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. Według organu II instancji, rację ma strona przeciwna, że z chwilą ustanowienia przez stronę pełnomocnika wszelkie pisma doręcza się temu pełnomocnikowi, a nie stronie. Nie doręczenie pisma pełnomocnikowi strony stanowi pominięcie strony w postępowaniu administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz.1271) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany granicami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W oparciu o art. 134 p.o.p.s.a Sąd jest zobowiązany do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w sprawie. Skarga jest częściowo uzasadniona. W niniejszym postępowaniu naruszono przepisy art. 40 § 2 oraz 107 k.p.a. Zgodnie z przyjętą w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organy administracji publicznej, prowadzące postępowanie mają obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością, mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji, zgodnie z art. 107 k.p.a. Poza sporem pozostaje okoliczność, iż w niniejszej sprawie została wydana decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia [...].10.1997r., znak:[...] w przedmiocie pozwolenia na budowę w/w obiektu, utrzymana w mocy przez Wojewodę K. decyzją z dnia [...].04.1998 r., znak:[...], które to decyzje zostały uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie z dnia 9.05.2000 r. Istotnym dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, było ustalenie przez organy administracyjne kiedy został wybudowany budynek gospodarczo-magazynowy na działce nr "1" obr.[...] przy ul. O. w K., a mianowicie czy nastąpiło to przed czy po dacie (tj. 9.05.2000r.) wyroku NSA uchylającego przedmiotowe pozwolenie na budowę. Zarówno organ l jak i II instancji poczynił w tym zakresie ustalenia, bez przytoczenia na ich poparcie konkretnych dowodów. W uzasadnieniach decyzji w/w organów wskazano jedynie, iż inwestor J.C. wybudował przedmiotowy budynek w czasie ważności decyzji pozwolenia na budowę, tzn. przed wydaniem wyroku przez NSA. Organy administracyjne nie powołały żadnego dowodu na poparcie swojego stanowiska w tym zakresie co już słusznie zostało podniesione w odwołaniu I.S. i E.S. W ocenie Sądu, uznanie przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w/w okoliczności stanu faktycznego za udowodnioną, bez odniesienia do konkretnych dowodów i ograniczenie się jedynie do stwierdzenia, iż materiał dowodowy na to wskazuje, czyni to uzasadnienie zbyt ogólnym i sporządzonym wbrew regułom określonym w art. 107 § 3 k.p.a., wiążącym organ administracyjny z zakresie niezbędnych składników uzasadnienia. Organ administracyjny powinien mieć bowiem na uwadze, iż motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy wydaniu decyzji. Pomimo, iż zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca nie spełniały wymogów zawartych w art. 107 § 3 k.p.a., Sąd nie uchylił decyzji organu l instancji, gdyż ze znajdujących się w aktach administracyjnych dokumentów wynika, iż przedmiotowy budynek został wybudowany przed datą wydania przez NSA orzeczenia, tj. w czasie obowiązywania decyzji o pozwoleniu na budowę. Na powyższą okoliczność wskazują m.in. następujące dowody: wniosek skarżących z dnia 18.05.1998r. o wstrzymanie robót budowlanych obiektu gospodarczo-magazynowego; zapisy z dziennika budowy nr [...] wydanego dnia 30.04.1998r., tj. wpis o rozpoczęciu robót z dnia 25.05.1998r. i wpis z dnia 30.10.1999r. o zakończeniu części konstrukcyjnej budynku ("budynek został wykonany zgodnie z dokumentacją"); pismo z dnia 9.07.1998r., w którym skarżący podnieśli fakt rozpoczęcia budowy w/w obiektu w maju 1998r; pismo skarżących do Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 9.03.1999r., w którym skarżący podali, iż obiekt został wybudowany i jest używany; protokół oględzin z 30.05.2000r. j.w., protokół kontroli w/w obiektu z dnia 18.01.2000r., notatka służbowa z dnia 29.05.2000r. Dokonując sądowej kontroli postępowania administracyjnego, stwierdzono, iż organ odwoławczy nie doręczył zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi skarżących, upoważnionemu do działania przed organami administracyjnymi na podstawie udzielonego pełnomocnictwa z dnia 17.10.2002r. Brak doręczenia decyzji z dnia [...].08.2004r. pełnomocnikowi skarżących stanowi naruszenie art. 40 § 2 k.p.a. w zw. z art.140 k.p.a., co przyznał organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę. Powyższe naruszenie prawa daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego i dlatego Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit b ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylił decyzję organu II instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. (Dz. U. Nr 163 poz. 1349)