II SA/Kr 1410/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie: WSA Aldona Gąsecka-Duda WSA Ewa Rynczak (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi K.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 14 lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala. Decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], Prezydent Miasta K. , działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 ze zm.), § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego oraz § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1589), art. 94 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2000r. Nr 46, poz.543 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., ustalił na wniosek J.C. z dnia 6.11.2006r. warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Remont, przebudowa i rozbudowa (modernizacja) oficyn bocznych i tylnej budynku przy [...] na dz. nr 1 obr. [...]. w K. , obejmujący przebudowę tylnej klatki schodowej wraz z wykonaniem windy osobowej oraz podszybia i nadszybia windy, wykonanie windy osobowej w podwórzu - przy tylnej ścianie budynku frontowego, wykonanie tarasu na poziomie IV piętra (w miejscu dachu) na oficynie bocznej, rozbudowa ciągów komunikacji (krużganków) między budynkiem frontowym a oficyną tylną -wzdłuż oficyny bocznej, zmiana sposobu użytkowania oficyn z funkcji mieszkalno -usługowej na funkcję usługową, tj. zaplecze sanitarno kuchenne dla restauracji, kawiarni oraz klubu". W uzasadnieniu streszczono dotychczasowy przebieg postępowania prowadzonego w następstwie postępowania legalizacyjnego w trybie przepisów Prawa budowlanego. Organ l instancji podkreślił, że zostały spełnione łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przedstawiając w uzasadnieniu argumenty przemawiające za zasadnością przyjęcia stosownych rozwiązań. Wydana decyzja określa stosowne warunki zabudowy oraz dołączono do niej wymagane prawem załączniki. W toku postępowania uzyskano niezbędne uzgodnienia i opinie. Odwołanie od powyższej decyzji złożył Prokurator Okręgowy w K. , wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi l instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i naruszenie przepisów ustawy o ochronie zabytków oraz § 5, § 7, i § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 roku w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a ponadto rażące naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 107 §3 k.p.a. Decyzją z dnia [...] lipca 2011r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. działając na podstawie art. 4, art. 59, art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 ze zm.), oraz art. 105 w zw. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję i umorzyło postępowanie pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, że na terenie objętym planowaną inwestycją, co do której prowadzone było niniejsze postępowanie, obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego obszaru "[...]" zgodnie z Uchwałą Rady Miasta . nr Xll/131/11 z dnia 13 kwietnia 2011 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego w dniu 17 maja 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Mał. nr 255, póz. 2059). Plan ten obowiązuje od dnia 17 czerwca 2011 r. W związku z tym brak jest merytorycznych podstaw prawnych do procedowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Decyzja w tym przedmiocie może być bowiem wydana jedynie w odniesieniu do obszaru, na którym plan miejscowy nie obowiązuje. Wynika to w sposób jednoznaczny z treści art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu .i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 póz. 717 ze zm.) -zgodnie z którym w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zaskarżona decyzja Organu l instancji wydana została jeszcze w momencie, gdy plan ten nie był uchwalony. Z kolei jego wejście w życie powoduje konieczność uchylenia w toku postępowania odwoławczego zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla niniejszej inwestycji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. jako organ orzekający w administracyjnym toku instancji związane jest stanem faktycznym i stanem prawnym z dnia orzekania. W konsekwencji - zarzuty odwołania nie mogą zostać rozpoznane z uwagi na brak formalnych podstaw do wydania decyzji merytorycznej - a wejście w życie planu miejscowego stanowi wystarczającą przeszkodę prawną uniemożliwiającą dalsze prowadzenie postępowania w sprawie. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożył K.G. zarzucając, że zaskarżona decyzja naruszyła prawo budowlane w szczególności art. 48 ust. 2 i 3 w zw. z art. 59 i art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto decyzja ta narusza art. 105 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt.3 k.p.a. ze względu na brak przesłanki bezprzedmiotowości całości postępowania. Uzasadniając powyższe podał, że celowo przedłużał postępowanie administracyjne i pozytywna obecnie wydana decyzja organu l instancji w istocie rzeczy umożliwiała przeprowadzenie tzw. procedury legalizacyjnej w części dotyczącej już zrealizowanych robót budowlanych polegających na wykonaniu rozbudowy ciągów komunikacji (krużganków) wzdłuż oficyny bocznej. Inwestycja ta była zrealizowana do czerwca 2006 r. Organ II instancji nie uwzględnił faktu, że zasadnicza część decyzji odnosiła się do inwestycji już zrealizowanej i miała na celu jedynie tzw. legalizację budowy w trybie art. 48 ust.2 i 3 prawa budowlanego. Skoro decyzja organu l instancji była merytorycznie prawidłowa i wydana w okresie kiedy nie obowiązywał p.z.p. to z samej racji uchwalenia planu postępowanie legalizacyjne nie stało się bezprzedmiotowe. Tym bardziej, że ustawodawca przewidział możliwość legalizacji zarówno w terenach co do których istnieją plany jak i w terenach nie objętych planem. Wydana decyzja l instancji była uzasadniona. Skarżący powołał się na wyrok TK z dnia 20.12.2007 P 37/06 , art. 65 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wskazał też, że postępowanie legalizacyjne nie stało się bezprzedmiotowe. Wykładnia art. 105 kpa zastosowana przez organ II instancji stoi w sprzeczności z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego wyrażonymi w art. 7, 8 ,12 k.p.a. W ocenie skarżącego postępowanie odwoławcze winno być umorzone (art. 138 § 1 pkt 3 kpa).. W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością: uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala. Skarga jest nieuzasadniona. Sąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji SKO w K. z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...], uznał że decyzja ta są zgodna z prawem. Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie umorzył postępowanie uznając je za bezprzedmiotowe. Stanowisko skarżonego organu jest prawidłowe, ponieważ dla terenu objętego przedmiotową inwestycją został uchwalony w międzyczasie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[...]" uchwałą Rady Miasta Krakowa nr Xll/131/11 z dnia 13 kwietnia 2011 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego w dniu 17 maja 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Mał. nr 255, póz. 2059), który wszedł w życie i obowiązuje od dnia 17 czerwca 2011 r. Organ administracji wydaje decyzję o ustaleniu warunków zabudowy na podstawie przepisu art. 59 i następnych ustawy z dnia 27 marca o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym tylko w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Stosownie do przepisu art. 4 ust. 2 cyt. ustawy w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowaniu terenu, przy czym: 1. lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; 2. sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych decyzji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Miejscowy plan zagospodarowania jest zasadniczym aktem prawa miejscowego, który w sposób zasadniczy określa kształtowanie przestrzeni na danym obszarze. Ustalenia miejscowego planu są wiążące dla właścicieli czy też użytkowników wieczystych nieruchomości położonych w jego obrębie. Plan taki wiąże też gminy oraz organy państwa we właściwości których są one uprawnione do wypowiadania się w kwestii praw i obowiązków właścicieli nieruchomości. Plan miejscowy ustala przede wszystkim przeznaczenie terenu do jego ewentualnego zainwestowania. Organ odwoławczy rozpatrując odwołanie od decyzji organu l instancji zobowiązany jest do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy w ramach zakreślonych postępowaniem pierwsze instancyjnym, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny przedmiotowej sprawy obowiązujący w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Skoro zatem, od dnia 17 czerwca 2011r. dla terenu objętego niniejszym wnioskiem z dnia 6 listopada 2006r., został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[...]", to organ zobowiązany był do uwzględnienia tego faktu, gdyż w przeciwnym razie decyzja zostałaby wydana z rażącym naruszeniem prawa. Organ nie mógł więc merytorycznie orzec w przedmiotowej sprawie.. W związku z tym, skoro w chwili orzekania przez organ odwoławczy brak było podstaw prawym do wydania decyzji o warunkach zabudowy, to tym samym organ odwoławczy zasadnie uchylił decyzję organu l instancji Prezydenta Miasta K. z dnia [...].05.2011 r. nr [...] i umorzył postępowanie na podstawie art. 105 § 1 kpa jako bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze zaskarżona decyzja jest prawidłowa, gdyż nie narusza przepisów prawa. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, to należy uznać je za bezzasadne, w kontekście wyżej przedstawionych i ustalonych przez Sąd okoliczności sprawy. Zbędnym jest szczegółowe odniesienie się do zarzutów skargi .ponieważ organ administracji publicznej, w przypadku wystąpienia przesłanek bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego, zobowiązany jest je umorzyć. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), w myśl którego w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala .