II SA/Kr 1411/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Zimmermann / spr./ Sędziowie WSA Mariusz Kotulski Aldona Gąsecka-Duda Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi W. D. na decyzję Wojewody z dnia 08 lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania skargę oddala II SA/Kr 1411/09 UZASADNIENIE W dniu [....] 2009 r. adwokat M.M. , pełnomocnik H.S. i reprezentowanej przez H.S. W.D. , złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną Starosty T. z dnia 11 kwietnia 2007 r. o udzieleniu Firmie [....] s.j. pozwolenia na budowę m. in. na działce nr [....] w S. M. M. podniósł, że W.D. jest współwłaścicielką działki nr [....] w S. i nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy. Mieszka ona w [....] i nie była informowana o toczącym się postępowaniu a o decyzji dowiedziała się przypadkiem, podczas rozmowy telefonicznej, która odbyła się pod koniec marca 2009 r. Starosta T. decyzją z dnia 8 maja 2009 r. odmówił wznowienia w/w postępowania. W uzasadnieniu tej decyzji napisano, że H.S. , działając w imieniu swoim i w imieniu swojej matki W.D. na podstawie udzielonego przez nią pełnomocnictwa, wystąpiła w dniu [....] 2008 r. z wnioskiem o udostępnienie dokumentacji sprawy. W dniu [....] 2008 r. odebrała ona osobiście potrzebne dokumenty, w tym kopię decyzji z dnia 11 kwietnia 2007 r. Skoro H. S. była pełnomocnikiem W. D. , należało uznać, że obie panie dowiedziały się o tej decyzji w dniu 1 sierpnia 2008 r. a zatem wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony z uchybieniem miesięcznego terminu, o jakim mowa wart. 148 k.p.a. W odwołaniu od powyższej decyzji adw. M. M. i zarzucił,, że uznanie, jakoby W. D. dowiedziała się o decyzji w dniu [....] 2008 r. było niewłaściwe. Podniósł on, że wniosek o udostępnienie dokumentacji sprawy a w tym decyzji z dnia 11 kwietnia 2007 r. H. S. skierowała we własnym imieniu, a nie jako pełnomocnik W.D. Nie można więc przyjmować, że W.D. powzięła informację o decyzji za pośrednictwem H.S. Informacja ta dotarła do W. D. poprzez rozmowę telefoniczną odbytą w końcu marca 2008 r. i dlatego wniosek o wznowienie postępowania należy traktować jako skierowany w terminie. Wojewoda [....] decyzją z dnia 8 lipca 2009 r. Nr [....] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu napisano, że organ l instancji słusznie przyjął wniesienie wniosku o wznowienie postępowania z uchybieniem terminu. Powołano się na orzecznictwo, zgodnie z którym strona musi udowodnić, w jakiej dacie dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, ze ścisłością dostateczna do ustalenia, że jej podanie wpłynęło z zachowaniem jednomiesięcznego terminu. Nie jest dowodem informacja, że W.D. dowiedziała się o wydaniu decyzji z rozmowy telefonicznej, mającej miejsce w końcu marca 2009 r. Nie budzi też wątpliwości fakt, że jej pełnomocnik - H.S. powzięła wiadomość o tej decyzji w dniu [....] 2008 r. Na powyższą decyzję Wojewody [....] adw. M.M. skierował w dniu [....] 2009 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Krakowie, zarzucając naruszenie art. 10 i art. 148 2 1 i 2 k.p.a. Skarżący podniósł te same argumenty, jakie zawierało poprzednie odwołanie zwracając uwagę na to, że H.S. odebrała decyzję we własnym imieniu, a nie jako pełnomocnik W.D. oraz na to, że wiadomość o decyzji dotarła do W.D. pod koniec marca 2009 r. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 148 § 2 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji, jeżeli wniosek o wznowienie jest oparty o przyczynę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., czyli gdy strona zarzuca, że nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy. Ciężar dowodu w kwestii początku biegu terminu do wniesienia wniosku należy tu do wnioskodawcy, gdyż wznowienie postępowania z powyższego powodu następuje wyłącznie na wniosek (art. 147 in fine k.p.a.) i tylko wnioskodawca jest w stanie ustalić moment, w którym dowiedział się o decyzji. Moment ten powinien być przy tym określony precyzyjnie, gdyż wprawdzie termin jest określony w miesiącach (jeden miesiąc), ale zgodnie z art. 57 § 3 k.p.a. terminy określone w miesiącach kończą się z upływem tego dnia w ostatnim miesiącu, który odpowiada początkowemu dniowi terminu. Dlatego ustalenie daty dziennej początku biegu terminu jest konieczne. W analizowanej tu sprawie sporna jest najpierw kwestia, czy odebranie decyzji przez H. S. , będąca pełnomocnikiem W.D. , można uznać za początek biegu powyższego terminu. Pełnomocnictwo udzielone H.S. przez W. D. w dniu [....] 2007 r. dotyczyło m. in. "w razie potrzeby poczynienia wszelkich czynności mających na celu usunięcia inwestycji poczynionych na działce nr [....] " położonej w S. Objęło ono zatem również czynność odbioru decyzji w sprawie pozwolenia na budowę na tej działce i z tego punktu widzenia można przyjąć, że H.S. odbierając tę decyzję działała jako pełnomocnik W. D. Jednakże sama H.S. również była stroną postępowania zakończonego decyzją o pozwoleniu na budowę z dnia [....] 2007 r. Uprawnione jest zatem również twierdzenie, że decyzję tę odebrała ona nie dla W.D. , ale dla siebie i że nie była zobowiązana do poinformowania o tym fakcie swojej mocodawczyni. W opinii Sądu argumentacja Strony Skarżącej, dotycząca powyższej kwestii jest zasadna. Niezależnie jednak od powyższego, Strona Skarżąca nie wskazała dokładnej daty, w jakiej W. D. dowiedziała się o wydaniu spornej decyzji, a zlokalizowała tę datę "w końcu marca" 2009 r. Co więcej ustalenie to jest oparte tylko fakt enigmatycznej rozmowy telefonicznej, co do której organy orzekające w sprawie nie miały żadnej wiedzy, bo żadnych informacji im nie podano. Stwierdzenie, że pierwszym dniem biegu miesięcznego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania jest data jakiejś rozmowy telefonicznej, odbytej w końcu marca 2009 r. z całą pewnością nie wystarcza. Nie można na tej podstawie udowodnić, że wniosek o wznowienie postępowania został wniesiony w terminie, a skoro tak, to nie można było przyjąć, że termin ten został dochowany. Jeżeli z kolei termin z art. 148 § 2 dochowany nie był, to organy obu instancji działały zgodnie z prawem odmawiając wznowienia postępowania. W rezultacie Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późn. zm.).