II SA/Kr 1412/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący SędziaWSA Halina Jakubiec Sędziowie AWSA Dorota Dąbek WSA Tadeusz Wołek (spr.) Protokolant Monika Pilch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 listopada 2005 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia 5 maja 2003 r Nr [...] w przedmiocie wymeldowania uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji Decyzją z dnia 5 maja 2003 r. nr [...] Wojewoda [...] i na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity; Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz..U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm.) po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez B. W. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] 2003 r. znak [...] orzekającej o wymeldowaniu B. W. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ul. [...] w [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W odwołaniu do Wojewody [...] B. W. zarzucała naruszenie przepisu art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, gdyż nie zachodziły przesłanki do wymeldowania oraz niewyjaśnienie istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy mających wpływ na ustalenie przesłanki trwałego opuszczenia miejsca zameldowania wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu ostatecznej decyzji organ drugiej instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją Prezydent Miasta [...] orzekł o wymeldowaniu B.W. z pobytu stałego z lokalu przy ul. [...] w [...] uznając, że przeprowadzone postępowanie pozwoliło na ustalenie, iż B. W. nie zamieszkuje w lokalu w którym jest zameldowana na pobyt stały. Organ 11 instancji stwierdził, że zgodnie z art. 15 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, wymeldowanie następuje gdy osoba utraciła uprawnienia wymienione w art.9 ust. 2 i bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego, albo wtedy gdy bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim co najmniej przez okres 6 miesięcy a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić.Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 27 maja 2002 r. orzekł, że art. 9 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest niezgodny z Konstytucją RP co oznacza, że orzekając zarówno o zameldowaniu jak i o wymeldowaniu organy administracji państwowej nie badają kwestii uprawnień strony do lokalu. Ewidencja ludności ma jedynie charakter rejestracyjny. W przedmiotowej sprawie zdaniem organu II instancji zastosowanie znajduje pierwsza z opisanych sytuacji, gdyż miejsce pobytu B.W. jest znane natomiast z wnioskiem o wymeldowanie z pobytu stałego B.W. wystąpił w dniu [...] 1998 r. A.M.- administrator i współwłaściciel lokalu. Wniosek uzasadniał tym, że skarżąca od wielu lat nie mieszka pod wyżej wskazanym adresem, lecz zamieszkuje na stałe za granicą. W trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego przez organ I instancji ustalone zostało, iż B.W. nie mieszka w lokalu przy ul. [...] w [...]. Ustalenia te dokonane zostały w oparciu o wyjaśnienia stron, świadków,wyniki kontroli dyscypliny meldunkowej przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Policji i wywiad środowiskowy wśród sąsiadów. W dniu [...] 1998 r. przed organem I instancji B. W. oświadczyła, iż od 1949 r. mieszka w przedmiotowym lokalu, posiada tam swoje rzeczy i przyjeżdżając do Polski tam się zatrzymuje.Do Austrii wyjeżdża 4 - 5 razy w roku do swojego brata któremu pomaga a pobyty tam nie przekraczają 2 miesięcy. Na rozprawie w dniu [...] 2003 r. pełnomocnik skarżącej podał, iż B.W. przebywa obecnie w [...] u swojej córki. W Austrii posiada swoje dzieci i wnuki, tam też odbywa rehabilitację po wypadku w Polsce. Za granicą przebywa przez okres nie dłuższy niż dwa miesiące bowiem nie ma prawa do pobytu stałego w Austrii i w przypadku przebywania przez okres dłuższy zostałaby deportowana do Polski. Miejscem gdzie koncentruje się cała aktywność życiowa B.W. jest lokal przy ul. [...] w [...] Twierdzenie to zdaniem organu II instancji nie znajduje potwierdzenia w świetle przeprowadzonego postępowania dowodowego ponieważ B.W. na przestrzeni wielu lat przybywa do przedmiotowego lokalu sporadycznie i jak wynika z wyjaśnień pełnomocnika związane to jest z koniecznością przekroczenia granicy austriackiej w celu uniknięcia deportacji z Austrii. W tej sytuacji nie można uznać aby B. W. była mieszkanką [...] stale zamieszkującą w lokalu przy ul. [...]. Zgodnie bowiem z treścią art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania Pozostawienie B. W. zameldowania na pobyt stały pod dotychczasowym adresem stałoby się jedynie fikcją meldunkową i byłoby niezgodne z obowiązującymi przepisami ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.Dlatego też decyzja organu I instancji jest zasadna i brak jest podstaw do jej zmiany albowiem spełniona została pierwsza z przesłanek z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Zdaniem organu n instancji wymeldowanie nie jest środkiem eksmisyjnym i jeżeli w przyszłości B.W. ponownie zamieszka w lokalu przy ul. [...] w [...] do czego ma uprawnienie w postaci tytułu do lokalu sprawa zameldowania będzie otwarta Na powyższą ostateczną decyzję Wojewody [...] B. W. złożyła skargę do Naczelnego Sadu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy na podstawie art. 16 ust 1 pkt1, oraz art. 37 pkt. 1 i 2 w zw. z art. 35 ust 1 Ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sadzie Administracyjnym (Dz. U z 1995 r. nr 74 poz. 368 z późn. zm.).Zaskarżając decyzję w całości zarzuciła: 1. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie prawa materialnego a to art. 15 ust. 2 Ustawy z dnia 10.04.1974 r o ewidencji ludności i dowodach osobistych przez jego zastosowanie, podczas gdy nie zachodziły przesłanki do wymeldowania B. W. z pobytu stałego z lokalu nr [...] przy ulicy [...] w [...] z uwagi na fakt, iż skarżąca jest znana z miejsca pobytu i nie opuściła w sposób trwały miejsca zamieszkania, 2. rażące naruszenie przepisów postępowania w szczególności art. 6 i 7 k.p.a. przez zaniechanie przez organy administracji obu instancji, ciążącego na nich obowiązku dochodzenia prawdy obiektywnej i działania na podstawie prawa poprzez podejmowanie wszystkich istotnych w sprawie czynności zmierzających do ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego i jego prawidłowej oceny prawnej. Podnosząc te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] 2003 r., wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody [...] a nadto o zawieszenie postępowania administracyjnego w trybie art.97 §1 pkt 4 k.p.a. Uzasadniając skargę wskazała,że podstawą orzeczeń obu organów- meldunkowego i odwoławczego miała być potwierdzona dowodowo okoliczność nie zamieszkiwania przez skarżącą w przedmiotowym lokalu od dłuższego czasu, a nadto wytyczne Trybunału Konstytucyjnego wyznaczające organom administracji nowy kierunek orzecznictwa. Kierunek ten ma się sprowadzać w ocenie obu organów administracji do dokonywania ustaleń wyłącznie w przedmiocie sprawdzania zaistnienia faktu opuszczenia miejsca zameldowania przez stronę i jednocześnie zaniechania przez nią obowiązku wymeldowania. Z uzasadnień obu decyzji motywów rozstrzygnięcia wynika,iż fakty tego rodzaju zaistniały. Tymczasem innych okoliczności, które przepis art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności nakazuje uwzględniać organowi administracji podczas badania przesłanek warunkujących prawidłowość podejmowanych decyzji o wymeldowaniu uzasadnienia skarżonych decyzji nie powołują. Naruszony przez obie decyzje art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji jednoznacznie nakłada na organ obowiązek ustalenia i odniesienia się do okoliczności opuszczenia przez stronę dotychczasowego miejsca pobytu stałego bez wymeldowania w koniunkcji odniesienia się zarówno do przesłanki wyznaczającej minimalny okres sześciu miesięcy nie przebywania w tym miejscu oraz przesłanki dotyczącej braku informacji o aktualnym, nowym miejscu pobytu strony. Prawidłowego ustalenia powyższych okoliczności zdaniem skarżącej a tym samym wykazania spełnienia ustawowych przesłanek wyżej powołanego przepisu ustawy skarżone decyzje są pozbawione. Organy administracji ustalając, iż skarżąca sporadycznie przebywa w Austrii, gdzie posiada rodzinę a także gdzie leczy się w związku z doznanym wypadkiem wyprowadzają błędny wniosek, iż fakty powyższe potwierdzają zamiar B. W. dobrowolnego i trwałego opuszczenia przez nią dotychczasowego miejsca pobytu stałego. Jest to konstatacja nieuprawniona i nie znajdująca oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. Z faktu czasowego przebywania przez skarżącą w kraju, w którym mieszka jej córka i wnuki a także w sytuacji równocześnie wskazującej bezspornie na fakt nie wykluczenia przez organy administracji zlikwidowania przez skarżącą dotychczasowo zajmowanego przez nią mieszkania w Polsce przy ul. [...] nie można przesądzać, czy wręcz ustalać okoliczności najważniejszej w sprawie, iż zaistniała przesłanka opuszczenia przez skarżącą tego lokalu. B. W. na przestrzeni ostatnich 53 lat nigdy nie opuściła kraju ani miejsca swego stałego pobytu przy ul. [...] w [...] na czas dłuższy niż dwa miesiące i fakty te zostały przyznane przez skarżącą.Przyczyn takiej sytuacji i takiego jej zachowania organy administracji nie zbadały, odmawiając im znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Według skarżącej organy obu instancji dokonały ustaleń stanu taktycznego w sposób dowolny albowiem wybór treści rozstrzygnięcia nie wynikał z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy takich jak choroba skarżącej i jej leczenie poza granicami krąju.Tymczasem powody te są w sprawie istotne o czym skarżąca informowała organy wielokrotnie.Okoliczności uniemożliwiające skarżącej korzystanie z przedmiotowego mieszkania, w którym znajdują się jej rzeczy osobiste a także niezbędne w gospodarstwie domowym przedmioty nie zostały sprawdzone i wyjaśnione w toku obu postępowań co świadczy o zaniedbaniu przez oba urzędy obowiązku wszechstronnego zbadania sprawy a rym samym przestrzegania zasady dochodzenia prawdy obiektywnej. Kolejna nieuwzględniona przez organ w trakcie badania przesłanka z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji okoliczność dotyczyła stopnia wiadomości urzędu o nowym miejscu pobytu skarżącej. Przyczyny należy zdaniem skarżącej należy poszukiwać albo w wiedzy posiadanej w tym zakresie i braku wątpliwości co do aktualnego miejsca pobytu strony, względnie powodem tym było odrzucenie potrzeby badania tej przesłanki. Tymczasem zgodnie z praktyką i orzecznictwem NSA, jeżeli w toku postępowania administracyjnego w sprawie o wymeldowanie, nowej miejsce pobytu osoby zostanie ustalone brak jest podstaw do wymeldowania tej osoby na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji, choćby w chwili składania wniosku o wymeldowanie wszystkie wymienione w tym przepisie przesłanki były spełnione.Ponadto orzecznictwo NSA wielokrotnie wskazywało,że przesłanka opuszczenia jest spełniona wyłącznie wówczas, jeżeli zachowanie tego rodzaju ma charakter trwały i dobro wolny .Kompletna dewastacja lokalu wymagającego remontu kapitalnego jest czynnikiem utrudniającym zamieszkanie ponieważ lokal w nieruchomości znajduje się w katastrofalnym stanie a zarządca budynku nic nie robi aby usunąć zacieki i niszczenie stropów. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł ojej oddalenie podtrzymując wnioski i motywy zawarte w zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe\ Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sprawy,w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r i postępowanie nie zostało zakończone zgodnie z art.97 §1 Przepisów wprowadzających ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r , Nr 153, poz.1271 ze zm.) podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r.,Nr 153, poz.1270). Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r.,Nr 153, poz.1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem . Oznacza to , że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji i usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy , gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania , że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145§ 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z art. 134 § 1 tej ustawy Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny - zgodnie z ustawowymi kompetencjami - badał czy treść zaskarżonej decyzji jest zgodna z prawem i czy postępowanie prowadzące do jej wydania było niewadliwe i rzetelne. Z tego punktu widzenia skardze nie można odmówić trafności choć nie w pełnym zakresie zarzutów w niej podnoszonych a organy prowadzące postępowanie - naruszyły prawo w zakresie poniżej wskazanym. Nie ulega najmniejszej wątpliwości,że w toku postępowania przed organami znane było miejsce zamieszkania skarżącej na terenie Austrii natomiast podstawą podjęcia decyzji o wymeldowaniu była ustalona zdaniem organów przesłanka opuszczenia stałego miejsca zameldowania przez skarżącą bez wymeldowania określona jako pierwsza we wskazywanym art.15 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Jako dowolne należy jednak traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym ale niekompletnym czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art.80 kpa),zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art.77 § 1 kpa) a więc przy podjęciu wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści(wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4.07.2001 r.sygn.I SA 1768/99 LEX nr 54171). Nie sposób nie zauważyć, że organy prowadzące postępowanie o wymeldowanie skarżącej z pobytu stałego miały wystarczająco dużo czasu i możliwości na takie zebranie i rozważenie materiału dowodowego które pozwalało uniknąć zarzutu dowolności w rozumieniu powyżej wskazanym przy podejmowaniu decyzji, jednak z takiej możliwości nie skorzystały. Wniosek o wymeldowanie skarżącej sporządzony przez A.M. wpłynął bowiem do Wydziału Spraw Administracyjnych Urzędu Miasta [...] w dniu [...].1998 r. i wprawdzie postanowieniem Prezydenta Miasta [...] z dnia [...].1998 r.postępowanie zostało zawieszone a następnie podjęte postanowieniem z dnia [...] .2002 r. to jednak decyzja organu I instancji zapadła w dniu [...] .2003 r.a ostateczna decyzja została wydana w dniu [...].2003 r. Organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji orzekającej o wymeldowaniu skarżącej powołał się na zgromadzone w toku postępowania : -kontrole dyscypliny meldunkowej przeprowadzonej przez Komisariat Policji [...] w dniach [...].1998 r. oraz [...].2003 r., -zeznania świadków Z. Ś.(dozorcy domu),A.Ś. a, Ł.K. (mieszkańca domu przy ul. [...] w [...]), -uzasadnienie wyroku Sądu Rejonowego dla [...] w [...] w sprawie do sygn. [...] oddalającego pozew A.M. o eksmisję skarżącej z przedmiotowego lokalu w którym sąd wskazał, że B.W. przebywa na stałe od 1989 r.w Austrii a pobyty w Polsce mają jedynie charakter sporadyczny i czasowy, -decyzję Wojewody [...] z dnia [...] .1998 r. [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...][...] o wymeldowaniu B. H.,córki skarżącej w uzasadnieniu której organ odwoławczy podał na podstawie informacji Wydziału Konsularnego Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w Wiedniu,że skarżąca i B.H. są zameldowane w Wiedniu. Z kolei organ II instancji w niniejszej sprawie uzasadniając swoją decyzję powołał się na : -zgromadzony przez organ I instancji materiał w postaci wyjaśnień stron,świadków,kontrole dyscypliny meldunkowej i przeprowadzony w trakcie tej kontroli wywiad środowiskowy, -przesłuchanie B. W. w dniu [...] 1999 r., -oświadczenie pełnomocnika skarżącej na rozprawie w dniu [...].2003 r. W toku postępowania zgromadzono jednak znacznie obszerniejszy aniżeli wynikało by z uzasadnień powyższych decyzji materiał dowodowy a brak odniesienia się do niego wskazuje, że nie był rozważany i oceniany przy ustaleniach stanu faktycznego. Przesłuchano bowiem ponadto A. M., S. W. byłego męża skarżącej, dołączono do akt kopie wpłat czynszu za przedmiotowy lokal z 1998 r. Dołączono także do akt postępowania w dniu [...] .2003 r. a więc bezpośrednio przed wydaniem ostatecznej decyzji pisemną informację Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...].2003 r. w której Wydział Konsularny stwierdził m.in, że oficjalnego potwierdzenia z Centralnego Rejestru Meldunkowego miasta [...] na temat aktualnego miejsca zameldowania B.W. nie może podać. Treść tej niejednoznacznej informacji niewątpliwie powinna być sprecyzowana w zakresie przyczyn takiej odpowiedzi. Organ I instancji nie odniósł się w trybie przewidzianym w art.78 kpa w zw.z art.77 §2 kpa i nie przeprowadził dowodów mimo wniosków: -pełnomocnika skarżącej podtrzymany w trakcie rozprawy w dniu [...].1998 r.o przesłuchanie w charakterze świadków M. Ł. i I. Z. (k.52-53),świadkowie byli wprawdzie wezwani na rozprawę w dniu [...].1998 r.ale usprawiedliwili nieobecność zaświadczeniami lekarskimi, -pełnomocnika skarżącej o przeprowadzenie dowodu z Kart Informacyjnych z [...] Pogotowia Ratunkowego z [...].2002 r. oraz [...].2002 r.(k.127-128), -pełnomocnika skarżącej o przeprowadzenie dowodu z akt postępowania Sądu Rejonowego dla [...] w [...] sygn. [...] (k.135-136)i dołączonego do tego wniosku odpisu wyroku z uzasadnieniem z dnia [...] .2002 r. Sądu Okręgowego w [...] sygn. akt [...] oddalającego apelację A. M. od wyroku Sądu Rejonowego dla [...] w [...] oddalającego powództwo o eksmisję skarżącej(k. 134-130), -A. M.o przesłuchanie w charakterze świadka J. T. (k.37-38) oraz M. N.(k.25). Przepis art.7 oraz 77 §1 kpa nakłada na organy administracji publicznej obowiązek przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego.Dlatego też za uchybienie temu obowiązkowi należy uznać, że nie przeprowadzono dowodu w postaci oględzin paszportu skarżącej albowiem przeprowadzenie tego dowodu niewątpliwie umożliwiało by ustalenie czy skarżąca zgodnie ze swoimi twierdzeniami aby nie zostać deportowana z Austrii powracała do miejsca stałego zameldowania co może potwierdzać lub zaprzeczać okoliczności czasowego charakteru opuszczania przedmiotowego lokalu.Z faktów powszechnie znanych wynika,że powinna była dla potwierdzenia przekroczenia granicy Austrii uzyskiwać stosowne adnotacje służb granicznych w paszporcie zawierające daty przekraczania granicy. Nie przeprowadzono także z urzędu dowodu z oględzin przedmiotowego mieszkania przed wydaniem decyzji na okoliczność zagospodarowania mieszkania jako centrum życiowego skarżącej oraz stanu substancji mieszkaniowej utrudniającej zamieszkiwanie i zmuszającej skarżącą do czasowego opuszczania -jak twierdziła -mieszkania. Nie skorzystano także z możliwości oceny zeznań B.W .i S.W. składanych w rozpoznawanej sprawie administracyjnej w oparciu o ustalenia dokonane przez Sąd Rejonowy dla [...] zawarte w uzasadnieniu wyroku w sprawie o sygn. [...] ustaleń tych wynika, że okoliczność wyprowadzenia się B.W. z przedmiotowego mieszkania ,wyjazd na stałe do Austrii, podjęcie tam zatrudnienia zostały przyznane przez skarżącą i jej męża w sprawie rozwodowej która toczyła się do sygn. [...]. Dlatego też stwierdzając, że naruszone zostały przepisy prawa materialnego i postępowania powyżej opisane co miało wpływ na wynik sprawy ,Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą j ą decyzję organu I instancji na podstawie art.145§1 pkt 1 a oraz c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. z 2002 r.,Nr 153, poz.1270).Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy meldunkowe powinny zgodnie z zasadami wskazanymi ponownie rozważyć zebrany dotychczas w sprawie materiał dowodowy po uzupełnieniu go w zakresie określonym powyżej. Ponadto należy zauważyć, że zawarty w skardze wniosek o zawieszenie postępowania administracyjnego wskazujący na podstawę takiego żądania art.97§ 1 pkt 4 kpa dotyczyć może postępowania toczącego się przed organem administracyjnym natomiast orzeczenia sądu administracyjnego uwzględniające skargi zapadają w treści określonej w art.145 i nast.ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.