II SA/Kr 1413/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie : Sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Z. sp. z o.o. w Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 29 sierpnia 2025 r., znak: SKO-Z-4100-15/25 w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o zgodności budowy urządzenia rozrywkowego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oddala skargę II SA/Kr 1413/25 UZASADNIENIE Z. sp. z o.o. w Z. (dalej: "spółka") na potrzeby postępowania legalizacyjnego wniosła do Burmistrza Miasta Zakopane o wydanie zaświadczenia o zgodności budowy koła widokowego na działce nr [...] obr. [...] w Z. z uchwałą nr LI/678/2014 Rady Miasta Zakopane z dnia 27 lutego 2014 r. w sprawie uchwalenia "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego SKOCZNIA" (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2014 r. poz. 1557, dalej: "mpzp"). Spółka wskazała, że infrastruktura jest niezbędna do organizacji – cyklicznej, propagującej zdrowy styl życia i promującej region – imprezy sportowej polegającej na jeździe na rowerach stacjonarnych w gondolach koła widokowego. Podkreśliła, że w terenach zieleni urządzonej (1.ZP) przeznaczenie dopuszczalne to "urządzenia sportowo-rekreacyjne z urządzonymi miejscami do odpoczynku, realizowane poza kompleksami leśnymi" (§ 6 ust. 11 pkt 2 mpzp), a zakaz realizacji nowych obiektów budowlanych nie dotyczy "związanych z obsługą i organizacją imprez sportowych i masowych" (§ 6 ust. 11 pkt 6 lit. c mpzp). Burmistrz Miasta Zakopane postanowieniem z 27 czerwca 2025 r., znak: BPP.6724.56.2025, wydanym m.in. na podstawie art. 219 kpa i art. 48b ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2025 r. poz. 418 ze zm.), odmówił wydania zaświadczenia. Ogromne koło widokowe (nawet jako obiekt związany z imprezą sportową) nie jest zielenią urządzoną. To całoroczna usługa rozrywkowa dla turystów pod przykrywką obiektu związanego z karkołomną imprezą sportową, której idea powstała po interwencji nadzoru budowlanego. Choć obiekt funkcjonuje od kwietnia 2024 r., to żadna impreza sportowa nie odbyła się, a w dokumentach spółki nie została określona nawet jej data. Gdyby zaś uznać, że jest to obiekt związany z imprezą sportową, to ona musiałaby mieć określoną datę, a on mógłby funkcjonować wyłącznie w tej dacie dla uczestników, a nie przygodnych turystów. Organ pierwszej instancji nawiązał też do uchwały nr VII/78/2007 Rady Miasta Zakopane z dnia 1 marca 2007 r. w sprawie utworzenia parku kulturowego (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z 2007 r. nr 245 poz. 1635). W zażaleniu spółka podniosła, że w postępowaniu w sprawie wydawania zaświadczeń cytuje się dane z dokumentów urzędowych, a nie merytorycznie rozstrzyga. Nawiązanie do ogólnikowej i nieobjętej wnioskiem uchwały w sprawie utworzenia parku kulturowego jest niedopuszczalne, zaś wymóg funkcjonowania obiektu wyłącznie w dniu imprezy sportowej jako warunek uznania go za związany z nią nie ma podstawy prawnej. Obiekt może pełnić funkcję atrakcji dla widzów i uczestników imprezy sportowej – związek z imprezą "[...]" jest bezpośredni, a związek z imprezami na skoczni narciarskiej Wielka Krokiew pośredni. Żądanie tego, aby obiekt funkcjonował wyłącznie w trakcie imprezy "[...]", jest arbitralne i implikuje uznanie skoczni narciarskiej Wielka Krokiew (na której imprezy odbywają się tylko przez kilka dni w roku) za sprzeczną z planem miejscowym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu postanowieniem z 29 sierpnia 2025 r., znak: SKO-Z-4100-15/25, utrzymało postanowienie organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że koło widokowe (z agregatem prądotwórczym i trzema obiektami kontenerowymi) ma konstrukcję stalową; gondole do przewozu ludzi zaczepiono do pionowego koła o poziomej osi obrotu mocowanej do ośmiu elementów rurowych na podstawie o stalowej konstrukcji i punktowych fundamentach z płyt drogowych i bloczków betonowych; średnica koła jest większa niż szerokość działki w miejscu posadowienia obiektu (ok. 35 m), więc znajduje się ono ponad działką nr [...]. Organ odwoławczy stwierdził, że o ile w art. 48b Prawa budowlanego jest mowa o "zgodności z ustaleniami: obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego", to nawiązanie do uchwały w sprawie utworzenia parku kulturowego było chybione z uwagi na jej ogólnikowość i charakter oceny § 3 tej uchwały. W zakresie przeznaczenia dopuszczalnego (§ 6 ust. 11 pkt 2 mpzp) organ odwoławczy wskazał, że brak sportowego przeznaczenia koła (zakwalifikowanego przez nadzór budowlany jako urządzenie rozrywkowe, czyli służące odprężeniu i wypoczynkowi) dyskwalifikuje je jako "urządzenie sportowo-rekreacyjne", bo takie musi łączyć ćwiczenia i gry mające na celu rozwijanie sprawności fizycznej (słownikowa definicja sportu) z wypoczynkiem na świeżym powietrzu (słownikowa definicja rekreacji). W zakresie wyjątków od zakazu realizacji nowych obiektów (§ 6 ust. 11 pkt 6 lit. c mpzp) organ odwoławczy wskazał, że koło nie jest obiektem "związanym z obsługą i organizacją imprez sportowych". Stanowi bowiem bez wątpienia samo w sobie autonomiczny obiekt rozrywkowy, zaś ewentualne wykorzystanie go podczas imprezy sportowej może być wyłącznie incydentalne i z tego względu w żadnym razie nie charakteryzuje go ów związek. Obsługa i organizacja imprezy sportowej stanowi de facto zarządzanie wydarzeniem sportowym. Koło widokowe, zważywszy na jego przeznaczenie, w żadnym razie nie może służyć takim celom. W skardze spółka wniosła o uchylenie postanowień organów obu instancji, zasądzenie kosztów postępowania (w tym zastępstwa adwokackiego) i przeprowadzenie dowodu z dokumentacji imprezy sportowej "[...]" z 20 września 2025 r. i informacji z serwisu społecznościowego na okoliczność rzeczywistego charakteru cyklicznych zawodów na rowerach stacjonarnych w gondolach koła widokowego, tj. realnego charakteru sportowo-rekreacyjnej funkcji obiektu i jego związku z organizacją i obsługą imprez sportowych. Spółka zarzuciła naruszenie: 1) § 6 ust. 11 pkt 2 mpzp przez przyjęcie, że koło widokowe, w którym organizowane są cykliczne zawody na rowerach stacjonarnych w gondolach, nie stanowi "urządzenia sportowo-rekreacyjnego z urządzonymi miejscami do odpoczynku"; 2) § 6 ust. 11 pkt 6 mpzp przez przyjęcie, że koło widokowe, w którym organizowane są cykliczne zawody na rowerach stacjonarnych w gondolach, nie stanowi obiektu budowlanego "związanego z obsługą i organizacją imprez sportowych i masowych"; 3) art. 218 § 2 kpa przez brak uwzględnienia faktu organizacji cyklicznych zawodów na rowerach stacjonarnych w gondolach; 4) art. 217 § 2 kpa przez odmowę wydania zaświadczenia. W uzasadnieniu skargi podniosła, że podejście organów jest wyrazem nieuzasadnionego wstecznictwa i blokowania innowacji, których atrakcyjność i popularność może przyczyniać się do rozwoju zainteresowania aktywnością fizyczną. Rzekoma incydentalność wykorzystania ignoruje historyczne przykłady przekształceń urządzeń rekreacyjnych w dyscypliny sportowe (np. deskorolka, BMX, frisbee, parkour). Spółka podkreśliła, że funkcję obiektu ocenia się przede wszystkim w odniesieniu do jego zamierzonego i rzeczywistego przeznaczenia, a nie cech fizykalnych (konstrukcyjnych), bo w przeciwnym razie samochody dostawcze nie mogłyby pełnić funkcji obiektów gastronomicznych (food-trucków) i całkowicie wymykałyby się żywnościowym regulacjom prawnym. Zdaniem spółki to funkcja deklarowana przez nią (a przy okazji faktyczna) powinna podlegać ocenie zgodności z mpzp, bo ewentualne odstępstwa przynależą już do innego postępowania (w sprawie zmiany sposobu użytkowania). Spółka zaznaczyła, że mpzp nie definiuje "urządzenia sportowo-rekreacyjnego" czy "imprezy sportowej". Jeśli zatem "obsługa imprez sportowych" obejmuje organizację zawodów kolarskich na rowerach stacjonarnych w gondolach, to właśnie takie przeznaczenie powinno być uznane za sportowo-rekreacyjne, niezależnie od częstotliwości organizacji zawodów (analogicznie do skoczni narciarskiej, która pozostaje obiektem sportowo-rekreacyjnym, nawet jeśli zawody w skokach narciarskich odbywają się raz lub dwa razy do roku). Spółka podkreśliła, że obiekt może pełnić wiele funkcji jednocześnie (sportową, rekreacyjną, komercyjną, rozrywkową), a dodatkowa funkcja rozrywkowa/komercyjna nie pozbawia funkcji sportowej, chociażby nie była ona dla tego rodzaju obiektu swoista. Spółka zaznaczyła, że w pierwszej edycji imprezy udział wzięło 15 z 23 zgłoszonych zawodników (w tym profesjonalni kolarze), a druga edycja ma odbyć się w pierwszej połowie 2026 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodne z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 P.p.s.a. w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Mając na względzie powyższe, skarga okazała się nieuzasadniona. Na wstępie należy przytoczyć stan faktyczny ustalony przez organy oraz podstawę prawną rozstrzygnięcia. Jak trafnie wskazało SKO, podstawę wydania zaświadczenia, o które chodzi w sprawie, stanowi art. 217 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Stosownie do § 2 zaświadczenie wydaje się jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa (pkt 1) lub osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego (pkt 2). Stosownie do art. 218 § 1 k.p.a. w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Stosownie do § 2 organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 219). W dniu 2.05.2025 r. Z. sp. z o.o. zwróciła się do organu I instancji o wydanie zaświadczenia o zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego SKOCZNIA, przyjętego uchwałą nr LI/678/2014 Rady Miasta Zakopane z 27.02.2014 r. (Dz. Urz. Woj. Małop. Z 17..03.2014 r. poz. 1557) budowy "urządzenia sportowo-rekreacyjnego w postaci koła widokowego wraz z urządzeniami towarzyszącymi, zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] w Z.". Wynikało to z faktu, że postanowieniem z dnia 23.01.2025 r. numer 46/25 Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Zakopanem (PINB) na podstawie art. 48b ust. 1 i 2, art. 80 ust. 2 pkt 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane nałożył na inwestora obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych, w tym zaświadczenia Burmistrza Miasta Zakopane o zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego. Zgodnie z art. 48b ust.2 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U.2025.418 t.j.): 2. W przypadku budowy wymagającej decyzji o pozwoleniu na budowę lub w przypadku budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3, do dokumentów legalizacyjnych należą: 1/ zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami: obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego lub uchwał w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub towarzyszącej. Jak wynika z postanowienia ( k. 42 akt I inst.), PINB nałożył ten obowiązek w związku z faktem samowoli budowlanej polegającej na wybudowaniu bez pozwolenia na budowę urządzenia rozrywkowego wraz z urządzeniami towarzyszącymi - "koła widokowego" wraz z agregatem prądotwórczym, 3 kontenerami i innymi obiektami. Koło widokowe jest obiektem o konstrukcji stalowej z doczepionymi gondolami, a jego średnica (ok. 35 m) jest większa niż szerokość działki. Organy nadzoru zakwalifikowały obiekt jako tymczasowy obiekt budowlany - urządzenie rozrywkowe – połączony trwale z gruntem, wraz z urządzeniami towarzyszącymi. Jak ustalono w toku postępowania, dla terenu obejmującego działkę nr [...] obręb [...] w Z. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego SKOCZNIA, przyjęty uchwałą Nr LI/678/2014 Rady Miasta Zakopane z dnia 27 lutego 2014 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia 17 marca 2014 r. poz. 1557) - dalej "Plan". W Planie przedmiotowa działka jest położona na terenie zieleni urządzonej, oznaczonym symbolem 1.ZP. Oto treść § 6 ust. 11 pkt 1-5 Planu ( istotnych w sprawie): "11. Tereny zieleni urządzonej, oznaczone symbolem 1.ZP - pow. 6,21 ha. Obowiązują następujące zasady zagospodarowania terenów: Przeznaczenie podstawowe terenów - park miejski; Przeznaczenie dopuszczalne - urządzenia sportowo - rekreacyjne z urządzonymi miejscami do odpoczynku, realizowane poza kompleksami leśnymi; Obowiązek ochrony istniejących kompleksów leśnych, oznaczonych na rysunku planu pionowymi szrafami; Obowiązuje zakaz zalesienia obszarów. Dopuszcza się realizację zieleni niskiej i wysokiej wyłącznie jako kępowych zadrzewień lub zakrzaczeń; Dopuszcza się wykorzystanie terenów dla imprez masowych - sportowych, rekreacyjnych, kulturalnych i okolicznościowych. Dopuszczenie wykorzystania terenów dla imprez masowych nie dotyczy terenów leśnych; Obowiązuje zakaz realizacji nowych obiektów budowlanych, w tym obiektów tymczasowych i realizowanych na zgłoszenie zgodnie z przepisami odrębnymi, za wyjątkiem: a) obiektów związanych z gospodarką leśną, w tym dróg leśnych, b) urządzeń turystycznych, realizowanych jako trawiaste boiska sportowe, place zbaw dla dzieci, ciągi spacerowe (typu: ścieżki piesze, ścieżki zdrowia, ścieżki rowerowe, turystyczne trasy narciarskie itp.), urządzone miejsca do odpoczynku z ławkami i koszami na śmieci, c) związanych z obsługą i organizacją imprez sportowych i masowych, d) sieci i urządzeń infrastruktury technicznej;" Należy w tym miejscu wskazać, że wydanie zaświadczenia dla celów legalizacji samowoli budowlanej ma swoją specyfikę. O ile przy okazji wydawania "standardowych" zaświadczeń obowiązkiem organu, do którego skierowano wniosek inicjujący to postępowanie, jest dokonanie w pierwszej kolejności porównania treści żądania strony ze stanem wynikającym z prowadzonych przez niego ewidencji, rejestrów lub innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, co oznacza, że przedmiot postępowania o wydanie zaświadczenia jest wąski – o tyle w tym wypadku jest inaczej. Organ właściwy do wydania zaświadczenia na podstawie k.p.a. w zw. z art. 48b ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem zaświadczenia albo postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia lub zaświadczenia o żądanej treści jest zobowiązany przeprowadzić postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w art. 218 § 2 k.p.a., w celu ustalenia - istotnych z uwagi na ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - parametrów i funkcji samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego ( por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 26 czerwca 2024 r. II SA/Gd 279/24, LEX nr 3735736 ). Tak więc nie wystarczy już proste porównanie danych, ale konieczne jest 1/ przeprowadzenie identyfikacji położenia obiektu w obszarze planu miejscowego lub innego aktu prawa miejscowego, 2/ ustalenie rodzaju obiektu i jego cech, w oparciu o dane, jakimi dysponuje organ; przede wszystkim w oparciu o dane z postanowień organów nadzoru; 3/ dokonanie wykładni adekwatnych przepisów planu miejscowego lub innego aktu, 4/ ustalenie, czy określony obiekt może funkcjonować na danym terenie objętym planem. W kwestii położenia obiektu, organy ustaliły, co już wyżej powiedziano, że leży on w obszarze 1 ZP ( zieleń urządzona), na terenach zielonych, wolnych od zabudowy. Wskazano też, w zakresie jego cech, że jest to urządzenie rozrywkowe wraz z urządzeniami towarzyszącymi - "koło widokowe" wraz z agregatem prądotwórczym, 3 kontenerami i innymi obiektami. Należy w tym miejscu odnieść się do twierdzenia skarżącej, że koło widokowe ma być urządzeniem sportowo – rekreacyjnym. Z doświadczenia co do funkcjonowania takich urządzeń wiadomo, że jest to przede wszystkim urządzenie rozrywkowe. Na etapie postępowania sądowego skarżąca usiłuje wskazać, że nosi ono także charakter sportowy – poprzez wskazanie zdjęcia wnętrza gondoli z zamontowanym rowerkiem oraz ogłoszeń internetowych o możliwości skorzystania. W ocenie Sądu przedstawianie takich treści na tym etapie postępowania jest spóźnione. Orzekanie "na podstawie akt sprawy" (art. 133 p.p.s.a.) oznacza, iż sąd przy ocenie legalności decyzji bierze pod uwagą okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u podstaw zaskarżonego aktu. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny jest zatem materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania, na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Niezależnie od tego, ta argumentacja nie przekonuje. Urządzenia sportowe to różnorodne sprzęty, przyrządy i stałe elementy infrastruktury wykorzystywane do uprawiania aktywności fizycznej, treningów oraz zawodów, zarówno amatorskich, jak i profesjonalnych. Obejmują one sprzęt przenośny (rakiety, deski) oraz stałe instalacje (bramki, trybuny, boiska), mające na celu wspieranie kondycji i rekreacji. Skarżąca nie wykazała, że od początku funkcjonowania urządzenia, na stałe, zostały zamontowane w każdej gondoli urządzenia sportowe, takie jak rowery. Krótkotrwale wstawienie do jakiejś gondoli takiego urządzenia w ocenie Sądu nie zmienia jego charakteru ( rekreacyjne, a nie sportowe). Jednak wbrew stanowisku skarżącej – charakter urządzenia w kontekście tego, czy jest urządzeniem także sportowym, nie ma zasadniczego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Przechodząc bowiem do wykładni Planu, trzeba powiedzieć, że wprawdzie zgodnie z § 6 ust. 11 pkt 2 Planu przeznaczenie dopuszczalne to urządzenia sportowo - rekreacyjne z urządzonymi miejscami do odpoczynku, realizowane poza kompleksami leśnymi. Jednak to stosunkowo szerokie ujęcie dotyczy urządzeń już istniejących w momencie wejścia w życie Planu. Wynika to z zestawienia tego przepisu z § 6 ust. 11 pkt 6 Planu, gdzie jest mowa o zakazie realizacji nowych obiektów budowlanych, w tym obiektów tymczasowych i realizowanych na zgłoszenie, ze wskazanymi wyjątkami. Wspomniana relacja tych dwóch przepisów jest kluczowa dla prawidłowej interpretacji Planu. Organ Odwoławczy trafnie zatem wskazał, że żaden ze wskazanych w tym przepisie wyjątków nie zachodzi. Nie ulega wątpliwości, że omawiane koło widokowe nie stanowi obiektu związanego z gospodarką leśną, urządzenia turystycznego wymienionego w tym przepisie ani urządzenia infrastruktury technicznej. Nie ma miejsca także wyłączenie spod zakazu budowy przedmiotowego koła widokowego rozumianego przez wnioskodawcę jako obiektu związanego z obsługą i organizacją imprez sportowych. Przedmiotowy obiekt stanowi bowiem bez wątpienia sam w sobie autonomiczny obiekt rozrywkowy, zaś ewentualne wykorzystanie go podczas imprezy sportowej może być wyłącznie incydentalne i z tego względu w żadnym razie nie charakteryzuje go związek z obsługą i organizacją imprezy sportowej. Słusznie bowiem wskazał Organ Odwoławczy, że obsługa i organizacja imprezy sportowej stanowi de facto zarządzanie wydarzeniem sportowym, zatem koło widokowe zważywszy na jego przeznaczenie w żadnym razie nie może służyć takim celom. Nie chodzi bowiem o to, że dany obiekt może być elementem wykorzystywanym w trakcie imprezy sportowej czy masowej; chodzi o to, by był on związany z obsługą i organizacją tychże, co jest czymś odrębnym. Należy pamiętać także o przeznaczeniu terenu jako zieleni urządzonej i w tym kontekście odczytywać wyjątki z § 6 ust. 11 pkt 6 Planu. Wobec powyższego trafnie organy uznały, że brak jest podstaw do wydania zaświadczenia o zgodności budowy obiektu budowlanego - koła widokowego na działce nr [...] obr. [...] w Z. z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego SKOCZNIA, przyjętego uchwałą Nr LI/678/2014 Rady Miasta Zakopane z dnia 27 lutego 2014 r. (Dz. Urz. Woj. Małopolskiego z dnia 17 marca 2014 r. poz. 1557). Organ I instancji powołał się także na zapisy art. 48b ust. 1 pr.bud., który dotyczy zgodności budowy z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego. W tym kontekście przywołał inny akt prawa miejscowego - uchwałę Nr VII/78/2007 Rady Miasta Zakopane z dnia 01 marca 2007r. w sprawie: utworzenia parku kulturowego (Dz. Urz. Woj. Małop. Z 2007 r. Nr 245, poz. 1635). Organ Odwoławczy wskazał natomiast, że z uwagi na ogólnikowe ustalenia tej uchwały oraz charakter oceny postanowień zawartych w § 3 tej uchwały uzasadnienie organu I instancji w tej części należało uznać za chybione. Sąd administracyjny zgadza się z oceną, że przedmiotowa uchwała zawiera ogólne sformułowania. Jednak w ocenie Sądu została uchwalona po to, aby wprowadzić pewną instytucję ( Park Kulturowy) dla jej wykorzystania w celu kierunkowego uporządkowania i ochrony przestrzeni, którą miała objąć. Innymi słowy, o ile przepisy tej uchwały nie mogą stanowić co do zasady jedynego wzorca normatywnego dla wydania zaświadczenia, o tyle mogą stanowić argumenty uzupełniające. Park kulturowy jest formą ochrony zabytków o charakterze nie restytucyjnym, lecz konserwatorskim, czyli nastawioną na zachowanie pewnych wartości kulturowych, nie na ich odtworzenie czy przywrócenie. Z uchwały takiej bezspornie mogą jedynie wynikać dla jej adresatów takie obowiązki, które polegają na konieczności przestrzegania ustanowionych zakazów i ograniczeń. Organ I instancji ustalił, że zgodnie z załącznikiem graficznym nr 1 do uchwały, przedmiotowa działka jest położona na terenie Strefy I, obejmującej tereny otwarte "pas podreglowy i polan". Zgodnie z § 2 uchwały: § 2. 1."Park Kulturowy Kotliny Zakopiańskiej" obejmuje rejony Miasta Zakopane, przedstawione na załączniku graficznym Nr 1 do niniejszej uchwały. 2.Ustala się następujące strefy, występujące w rejonach Parku Kulturowego: 1) Strefa pierwsza obejmująca tereny otwarte nazwane: "Pas podreglowy i polan"; 2) Strefa druga obejmująca tereny zainwestowane nazwane: "Pas zabudowany z elementami zabudowy rozproszonej". Wedle zaś § 3 ust. 1-3 uchwały: § 3. Ustalenia ogólne 1. Na terenie Parku Kulturowego ochronie podlega krajobraz kulturowy. 2. W celu ochrony Parku Kulturowego zakazuje się prowadzenia wszelkiej działalności, która może prowadzić do zniszczenia: 1) historycznie ukształtowanej formy, skali i funkcji miasta; 2) osi i otwarć widokowych; 3) kompozycji zieleni urządzonej, w tym zadrzewień, zakrzewień i terenów otwartych oraz otwartych terenów rolnych – z uwzględnieniem ustaleń § 4. 3. Do działalności, o której mowa w ust. 2, należy w szczególności prowadzenie: 1) robót budowlanych; 2) przetwórstwa przemysłowego; 3) upraw rolnych, chowu i hodowli zwierząt, łowiectwa; 4) handlu; 5) usług. – z wyjątkami określonymi w § 4. Wyjątki z § 4 ust. 1 pkt 1 i 2 ( co do strefy I): § 4. Ustalenia dla stref. 1. Dla strefy pierwszej "pasa podreglowego i polan" ustala się: 1) Ograniczenie realizacji zabudowy, za wyjątkiem zabudowy dopuszczonej przez plan ochrony parku kulturowego lub miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego albo ostateczną decyzję o warunkach zabudowy wydaną przed 16 listopada 2006 r. 2) Dopuszcza się zagospodarowanie w zakresie rekreacji, turystyki pieszej, rowerowej lub konnej oraz narciarstwa, a także tradycyjnego wypasu." Tak więc w kwestii ograniczeń zabudowy uchwała odsyła do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ale w § 3 zakazuje wszelkiej działalności, która może prowadzić do zniszczenia osi i otwarć widokowych oraz kompozycji zieleni urządzonej, w tym terenów otwartych. Trzeba przyznać rację organowi I instancji, który powołuje powyższe zapisy dla podkreślenia charakteru otwartych terenów, wolnych od zabudowy i ich roli dla tej części miasta, negując posadowienie przedmiotowego urządzenia. Tego rodzaju obiekt jak przedmiotowy ( wys. 35 m) nie wpisuje się pozytywnie w powyższe zapisy uchwały. Wobec tego zdaniem Sądu także przepisy cytowanej uchwały w sposób uzupełniający sprzeciwiają się wydaniu zaświadczenia. Z wymienionych przyczyn, na zas. Art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.