II SA/Kr 1414/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabela Dobosz (spr.) Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski WSA Barbara Pasternak Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2006 r. sprawy ze skargi H.K. na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...] maja 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji skargę oddala Decyzją Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...].04.2000r., Nr [...] utrzymano w mocy decyzję własną z [...].09.1999 r. o odmowie przyznania H.K. uprawnień kombatanckich z tytułu działalności w Ruchu Oporu (B. Ch.). Stwierdzono, iż H.K. nie przedstawił żadnych wiarygodnych dowodów przynależności do tej organizacji, a nadto w chwili wstąpienia do B. Ch. miałby 13 lat. Zakwestionowano także oświadczenia świadków: R.S., F.W. i W.F. Decyzja zawierała pouczenie o możliwości wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego, z której H.K. nie skorzystał, natomiast wystąpił 24.02.2003r. z pismem, w którym opisał swoją działalność za okupacji, odwołując się jednocześnie do przebiegu przesłuchania przed Kierownikiem Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z 1998 r. Ponieważ strona powołała się na okoliczności, które już podniosła w postępowaniu weryfikacyjnym, a nie powołała się na ustawowe podstawy wznowienia postępowania ani też na podstawy stwierdzenia nieważności uprzedniej decyzji Kierownik Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych, zgodnie z art. 235 § 1 kpa zakwalifikował pismo to jako wniosek o uchylenie decyzji własnej w trybie art. 154 kpa. W rezultacie wydał decyzję z [...].03.2003 r., Nr [...], na podstawie art. 154 § 1 kpa oraz art. 22 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 1 ustawy z 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r. Nr 42, póz. 371 ze zm.), w której odmówił uchylenia decyzji własnych z [...].10.1999 r. i z [...].04.2000r. Strona nie wykazała bowiem, by za uchyleniem tych decyzji przemawiał interes społeczny albo jej słuszny interes. Po ponownej analizie materiału dowodowego należy stwierdzić, że okoliczności, na które powołuje się strona we wniosku, takiej oceny nie uzasadniają. Nadto postępowanie, po przeprowadzeniu którego wydana została zaskarżona decyzja nie zostało dotknięte wadliwością. Decyzja ta była również zgodna z obowiązującym stanem prawnym w dacie jej wydania i stan prawny w przedłożonym zakresie nie uległ zmianie. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy H.K. powołuje się na chorobę A. i podnosi, że Kierownik Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych wydając decyzję nie wziął pod uwagę tego, iż cierpi na zaniki pamięci. Prosi zatem o zmianę stanowiska. Decyzją Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...].05.2003 r., Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 i art. 154 § 1 i 2 kpa odmówiono uchylenia decyzji z [...].03.2003 r. Organ podtrzymał swoje uprzednie stanowisko i stwierdził, że brak podstaw do uchylenia decyzji o odmowie przyznania uprawnień kombatanckich z tytułu działalności w B. Ch. Na zmianę decyzji nie może mieć również wpływu podnoszona kwestia udzielenia podwód żołnierzom radzieckim w czasie II wojny światowej, gdyż okoliczność taka nie została przewidziana w ustawie o kombatantach, jako przesłanka do przyznania uprawnień kombatanckich. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego H.K. podnosi, iż sprawa jego uprawnień kombatanckich ciągnie się od 6 lat. Kwestionuje się przedłożone przez niego dowody dotyczące przynależności do B. Ch. Dodaje, że został z domu zabrany w trakcie działań wojennych przez Armię Czerwoną i zmuszony do kopania okopów i chowania poległych żołnierzy. Powołuje się też na swoje schorzenia i inwalidztwo. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych wnosi o jej oddalenie podtrzymując stanowisko, o którym mowa w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Skargi wniesione przed 1.01.2004 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego podlegają obecnie rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne. Sądowa kontrola nie wykazała naruszenia prawa. Bezsporne jest, że skarżącemu nie przyznano uprawnień kombatanckich decyzją Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych z [...].10.1999r., Nr [...]i utrzymano tę decyzję w mocy decyzją KUdsKiOR z [...].04.2000 r. Nr [...]. Ponieważ skarżący od tej decyzji nie wniósł skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego stała się ona prawomocna. Nieuzasadnione są zatem zarzuty skarżącego, iż jego sprawa ciągnie się już 6 lat, gdyż zakończyła się ona w 2000 r. Pismo, które wniósł skarżący 24.02.2003 r. (k. 37 akt administracyjnych) prawidłowo zostało zakwalifikowane przez organ jako skarga złożona w trybie art. 235 § 1 kpa i po jej przeanalizowaniu stwierdzono, iż w swojej treści odpowiada ona żądaniu uchylenia ostatecznej decyzji organu. Zgodnie z art. 154 kpa decyzja ostateczna, na mocy której żadna ze stron nie nabyła prawa (w tym przypadku uprawnień kombatanckich) może być w każdym czasie uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Kierownik Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych słusznie zauważył, iż Skarżący nie wykazał na czym ów interes społeczny lub słuszny interes strony miałby polegać. Jeśli skarżący nie zgadzał się z decyzjami nie przyznającymi mu uprawnień kombatanckich, to powinien był zaskarżyć je do sądu, czego jednak nie uczynił. Natomiast podnoszone w pismach do Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych okoliczności udzielania pomocy Armii Czerwonej w trakcie działań wojennych z końcem wojny nie stanowią przesłanki ustawowej pozwalającej uznać je za okoliczności, z tytułu których przysługują uprawnienia kombatanckie. Również stan zdrowia, inwalidztwo, czy trudna sytuacja materialna nie są tego rodzaju przesłankami. Z powyższych względów należało orzec jak w sentencji oddalając skargę jako nieuzasadnioną na podstawie art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. p. o. p. p. s. a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).