II SA/Kr 1414/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie : Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędzia WSA Mariusz Kotulski Protokolant : Justyna Owczarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2012 r. sprawy ze skargi S.G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 5 lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia skargę oddala. wyroku z dnia 24 stycznia 2012r. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010r., nr [...] Dyrektor Zarządu Drogowego w D. po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez Burmistrza D. wydał postanowienie, którym pozytywnie zaopiniował zamierzenie inwestycyjne polegające na zmianie sposobu użytkowania istniejącego budynku mieszkalnego na budynek usług fryzjersko – kosmetycznych z dobudową schodów od strony północnej oraz południowej (ul. [...] w ciągu drogi powiatowej nr [...] ([...]). Zażalenie na powyższe postanowienie złożył S.G. . W wyniku jego rozpatrzenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. postanowieniem z dnia [...] maja 2010r., nr [...] utrzymało w mocy w/w postanowienie. Następnie na to postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożył S.G. W wyniku rozpoznania skargi WSA w Krakowie wyrokiem z dnia 9 lutego 2011r., sygn. akt II SA/Kr 892/10 uchylił postanowienie SKO w T. z dnia [...] maja 2010r. Następnie SKO w T. , postanowieniem z dnia [...] lipca 2011r., nr [...] po rozpatrzeniu zażalenia S.G. na postanowienie Dyrektora Zarządu Drogowego w D. z dnia [...] kwietnia 2010r., nr [...] w sprawie pozytywnego zaopiniowania zamierzenia inwestycyjnego, stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że od dnia 17 lipca 2010r. obowiązuje nowe brzmienie art. 53 ust. 5 ustawy z dnia 27 marca 2007r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), zmienionego na podstawie art. 70 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. Nr 106, poz. 675). Zgodnie zatem z art. 53 ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Stosownie zatem do art. 80 ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, do spraw o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, do postępowań wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy decyzją ostateczną, przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek inwestora, który może być złożony najpóźniej w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Zdaniem organu, jak wynika z akt sprawy inwestor w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy (tj. od 17 lipca 2010 r.) nie złożył wniosku o stosowanie przepisów wcześniejszych. Z przepisu art. 53 ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika zatem, że na postanowienie w sprawie uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy zażalenie przysługuje tylko inwestorowi. Inne strony postępowania są wyłączone z możliwości składania zażaleń. Kolegium zaznaczyło w tym miejscu, iż jak wynika z akt sprawy inwestorem jest H.T. , która nie złożyła zażalenia na postanowienie organu l instancji. Kolegium stwierdziło, iż brak jest formalnych przesłanek do rozpatrzenia zażalenia S.G. Ponadto SKO w T. wyjaśniło, że jeśli chodzi o nie doręczenie postanowienia skarżącemu, to wskazania wymaga, iż w aktach sprawy zalega koperta, z której wynika, iż korespondencja była dwukrotne awizowana (7 i 14 lipca 2011 r.). Nadto, niezależnie od tego, skarżący zapoznał się z postanowieniem Kolegium z dnia [...] lipca 2011r. w dniu 2 sierpnia 2011r. podczas przeglądania akta sprawy w siedzibie organu. Z powyższym postanowieniem SKO w T. z dnia [...] lipca 2011r., nr [...] nie zgodził się S.G. i w dniu 2 sierpnia 2011r. złożył za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący wniósł o uchylenie w całości w/w postanowienia, zwrócił się także o ponowne przesłanie lub wydanie skarżonego postanowienia, którego – jak stwierdził – nie odebrał w wyniku braku awizo. Nadto S.G. wniósł o zwolnienie z kosztów sądowych i przyznanie pomocy prawnej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. w odpowiedzi podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim na wstępie rozważań podnieść należy, iż przedmiotem dokonywanej kontroli sądowej jest postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności zażalenia wydanego na podstawie art. 134 k.p.a. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w postępowaniu organu odwoławczego, w którym organ podejmuje czynności mające na celu ustalenie, czy zażalenie jest dopuszczalne oraz czy zostało wniesione z zachowaniem terminu. Organ odwoławczy badając dopuszczalność odwołania, nie może zatem wejść w ocenę zasadności odwołania. Podkreśla to NSA w wyroku z dnia 24 lutego 1992 r., I SA 1318/91 (ONSA 1992, Nr 3-4, poz. 80) stwierdzając, iż "wniosku o niedopuszczalności odwołania (art. 134 k.p.a.) organ nie może wyprowadzić z oceny zarzutów podniesionych w odwołaniu". Omawiane postanowienie SKO w T. z dnia [...] lipca 2011r., nr [...] ma zatem charakter wyłącznie procesowy i nie rozstrzyga sprawy merytorycznie. Warunkiem bowiem przystąpienia do oceny merytorycznej zarzutów zażalenia jest pozytywne zakończenie postępowania wstępnego przed organem odwoławczym, czyli stwierdzenie dopuszczalności zażalenia. Tymczasem w konkretnym przypadku pierwsza faza badania wniesionego zażalenia zakończyła się negatywnie. Nie przystąpiono zatem do merytorycznego rozpoznania sprawy. W konsekwencji powyższego i kognicja Sądu ogranicza się do oceny zgodności z prawem rozstrzygnięcia w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia, to jest oceny czy w konkretnej sprawie faktycznie zaistniały przyczyny formalne do stwierdzenia niedopuszczalności wniesionego zażalenia. W literaturze przedmiotu wskazuje się, iż niedopuszczalność odwołania (czy też jak w niniejszej sprawie zażalenia) może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również i podmiotowych. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn przedmiotowych obejmuje przypadki braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadki wyłączenia przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia w toku instancji. Niedopuszczalność zaś odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez jednostkę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka odwołania, a zatem gdy odwołanie wniosła osoba trzecia lub podmiot na prawach strony, który nie brał udziału w postępowaniu przed organem I instancji albo też wniesienia odwołania przez stronę niemającą zdolności do czynności prawnej (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. 9, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2008, str. 609). Biorąc pod uwagę powyższe należy wskazać, że organ odwoławczy prawidłowo przyjął, iż w konkretnym przypadku mamy do czynienia z niedopuszczalnością zażalenia z przyczyn podmiotowych - zawężenie przez przepisy prawne możliwości zaskarżenia rozstrzygnięcia wyłącznie przez inwestora zgodnie z art. 53 ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717). Zauważyć należy, że w świetle wskazanych powyżej przepisów inne strony postępowania są wyłączone z możliwości składania zażaleń. Jak wynika z akt sprawy, inwestorem jest H.T. , która nie złożyła zażalenia na postanowienie organu l instancji – Dyrektora Zarządu Drogowego w D. z dnia [...] kwietnia 2010r. Mając to na uwadze należy stwierdzić, iż brak jest formalnych przesłanek do rozpatrzenia zażalenia S.G. . Podzielić należy poglądy Kolegium, iż od dnia 17 lipca 2010r. obowiązuje nowe brzmienie art. 53 ust. 5 w/w ustawy, zmienionego na podstawie art. 70 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz.U. Nr 106, poz. 675). Zgodnie zatem z art. 53 ust. 5 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 k.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi – o czym była już mowa w rozważaniach Sądu. Jednocześnie stosownie do art. 80 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, do spraw o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia wżycie ustawy decyzją ostateczną, przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek inwestora – czyli H.T. który może być złożony najpóźniej w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że inwestor w terminie 2 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. od 17 lipca 2010r.) nie złożył wniosku o stosowanie przepisów wcześniejszych. Tym samym w sprawie znajdą zastosowanie przepisy w brzmieniu ustalonym w/w nowelizacją. Kolejną kwestią - słusznie zauważoną przez organ odwoławczy - jest zasada bezpośredniego stosowania prawa administracyjnego, która oznacza w przedmiotowej sprawie, że stosuje się przepisy obowiązujące w dacie rozpoznawania zażalenia, co znajduje także potwierdzenie w doktrynie: "zasadą jest iż postępowanie odwoławcze nie może ograniczać się do stanu sprawy z daty wydania orzeczenia przez organ l instancji, lecz musi uwzględniać stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozpatrywania środka odwoławczego" (tak. B. Adamiak, J. Borkowski- Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck Warszawa 2008 r., wyd. 9, s. 619). Mając powyższe na względzie, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, dlatego też skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2001r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), o czym orzeczono jak w sentencji.