II SA/Kr 1414/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędzia WSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 marca 2018 r. sprawy ze skargi M. C. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2017 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia oddala skargę Wójt Gminy B. postanowieniem z dnia 11.08.2017 r., na podstawie art. 219 ustawy z dnia 14.06.1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2017r, póz. 1257 ze zm. - dalej K.p.a. ) odmówił wydania na wniosek M. C. zaświadczenia, które działki figurują w akcie własności ziemi J. T. zamieszkałej S. [...] M. C. wniosła zażalenie na ww. postanowienie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 8.09.2017 r., na podstawie art. 134 w związku z art. 141 §2 i art. 144 K.p.a. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. W uzasadnieniu organ podał, że zasadą jest, że termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie -od dnia ogłoszenia go stronie (art. 141 § 2 K.p.a.). W razie uchybienia terminu do wniesienia zażalenia organ odwoławczy na zasadzie art. 134 w zw. z art. 144 K.p.a. zobligowany jest wydać postanowienie stwierdzające takie uchybienie. Postanowienie organu l instancji zostało doręczone M. C. w dniu 14.08.2017 r., zatem termin do wniesienia zażalenia upływał w dniu 21.08.2017 r. (poniedziałek - dzień roboczy). Zażalenie, sporządzone w dniu 22.08.2017 r., wniesione zostało do organu l instancji za pośrednictwem poczty w tym samym dniu, tj. 22.08.2017 r. Organ wyjaśnił również, że argumenty przedstawione w zażaleniu nie mogły zostać rozpatrzone merytorycznie, z uwagi na niedochowanie terminu do wniesienia zażalenia. M. C. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżąca podała, że skoro postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia zostało jej doręczone w dniu 14.08.2017 r., a dzień 15.08.2017 r. był dniem ustawowo wolnym od pracy, to 7-dniowy termin do wniesienia zażalenia przesuwa się o jeden dzień. W związku z tym, zażalenie zostało wniesione przez nią w terminie. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie rozprawy na której będzie mogła całościowo zapoznać się z dokumentacją. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., póz. 1369 - zwanej dalej p.p.s.a.),, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Na wstępie rozważań należy wskazać, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, a które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiot skargi mieścił się w dyspozycji tego przepisu, dlatego tryb ten mógł mieć zastosowanie w niniejszej sprawie. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o wyznaczenie rozprawy. Ustawodawca przekazanie sprawy rozpoznawanej w trybie uproszczonym do rozpoznania na rozprawie pozostawił uznaniu sądu (art. 121 p.p.s.a.). Sąd nie uznał, aby taka potrzeba zaistniała w odniesieniu do zaskarżonego postanowienia. Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, a istota sporu sprowadza się do oceny prawidłowości liczenia terminu do wniesienia zażalenia. Przechodząc do kontroli zaskarżonego postanowienia należy stwierdzić, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Warunkiem skuteczności czynności procesowej, jaką jest wniesienie zażalenia, jest zachowanie ustawowego terminu. Artykuł 141 § 2 K.p.a. stanowi, że zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia stronie, a gdy postanowienie zostało ogłoszone ustnie - od dnia jego ogłoszenia. Niedotrzymanie ustawowego terminu powoduje bezskuteczność zażalenia i rodzi po stronie organu II instancji obowiązek stwierdzenia, w drodze postanowienia, uchybienia terminu do wniesienia zażalenia (art. 134 w związku z art. 144 K.p.a.). Uchybienie terminu do wniesienia zażalenia jest okolicznością obiektywną i w razie jego stwierdzenia organ II instancji zobowiązany jest do wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia środka zaskarżenia. W związku z tym, stwierdzenie uchybienia terminu do wniesienia odwoływania (odpowiednio zażalenia) nie zależy od uznania organu II instancji. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że skarżącej M. C. doręczono postanowienie organu l instancji w dniu 14.08.2017 r., a zatem ostateczny termin do wniesienia odwołania upłynął w dniu 21.08.2017 r. Skarżąca wniosła zażalenie w dniu 22.08.2017 r., a więc w ósmym dniu od daty doręczenia postanowienia i jednocześnie nie złożyła wniosku o przywrócenie terminu. W świetle powołanych okoliczności zasadnie organ orzekł, że odwołanie wniesione zostało z uchybieniem terminu. Nie ma racji skarżąca, że termin do wniesienia zażalenia, z tego powodu, że dzień 15.08.2017 r. był dniem wolnym od pracy, przedłużał się o jeden dzień. W myśl ogólnej zasady wyrażonej w art. 57 § 1 K.p.a. jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Z kolei art. 57 § 4 K.p.a. stanowi, że jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą. Podkreślić trzeba, że ostatnio cytowany przepis dotyczy wyłącznie sytuacji, gdy dzień wolny od pracy jest ostatnim dniem dla dokonania czynności. Okoliczność, że wolny dzień wypadał w czasie biegu terminu, nie ma wpływu na liczenie terminu. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.