II SA/Kr 1415/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Paweł Darmoń Sędziowie: WSA Joanna Człowiekowska (spr.) WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Nr XVIII/360/2020 Rady Gminy Chełmiec z dnia 23 czerwca 2020 r. w sprawie: uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Chełmiec IV" w Gminie Chełmiec oddala skargę. Pismem z dnia 9 listopada 2020 r. Wojewoda Małopolski wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Gminy Chełmiec nr XVIII/360/2020 z dnia 23 stycznia 2020 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Chełmiec IV" w Gminie Chełmiec. Wojewoda Małopolski wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części, tj. w zakresie § 9, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej uchwale Wojewoda Małopolski zarzucił istotne naruszenie prawa, w szczególności: art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r, o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 293) przez brak określenia maksymalnej wysokości zabudowy dla wszystkich obiektów budowlanych niebędących budynkami, dopuszczonych w przeznaczeniu terenu zabudowy mieszkalno-usługowej, to jest dla obiektów małej architektury. W uzasadnieniu skargi Wojewoda Małopolski wskazał, że przeprowadzona ocena nadzorcza doprowadziła go wniosku, że ww. uchwała została podjęta z naruszeniem zasad sporządzania i zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W § 9 uchwały, zawierającym ustalenia w zakresie kształtowania architektury i ładu przestrzennego brak jest bowiem wyznaczenia maksymalnej wysokości zabudowy dla wszystkich obiektów budowlanych nie będących budynkami, co pozostaje w sprzeczności z wymogami art. 15 ust. 2 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na poparcie swego stanowiska Wojewoda powołał się na wyroki: NSA z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. II OSK 2196/13, WSA w Poznaniu z dnia 26 czerwca 2013 r., sygn. IV SA/Po 505/13, WSA w Gliwicach z dnia 7 października 2010 r., sygn. II SA/Gl 164/10. Wobec powyższego, mając na uwadze brzmienie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zdaniem Wojewody Małopolskiego, zachodzi konieczność stwierdzenia nieważności ww. uchwały w całości lub części. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi jak bezzasadnej, podnosząc, że § 9 zaskarżonej uchwały dotyczy "ustaleń w zakresie kształtowania architektury i ładu przestrzennego"' dla terenów objętych planem i zawiera zapisy odnoszące się do zasad kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej i maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej a także geometrię dachów oraz maksymalną wysokość zabudowy: budynków mieszkalnych, gospodarczych, garaży oraz obiektów nic będących budynkami tj. wiat i altan, których budowa zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane podlega zgłoszeniu do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Zdaniem organu stwierdzenie nieważności § 9 uchwały byłoby równorzędne ze stwierdzeniem nieważności całej uchwały, bowiem bez ustaleń zawartych § 9 plan nie mógłby być realizowany i to z błahego powodu - wysokości obiektów małej architektury. Podkreślono, że § 9 nie zawiera w swej treści zapisów dotyczących obiektów małej architektury. Nie określono w niej również wysokości obiektów małej architektury, dopuszczonych do realizacji, ponieważ zakres zmiany planu obejmował teren stanowiący własność osoby prywatnej (część działki nr [...] położonej w Trzetrzewinie) i przeznaczony na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonej symbolem MN. Rada Gminy wskazała, że zgodnie z przepisami ustawy Prawo budowlane realizacja obiektów małej architektury na takich terenach nie podlega nawet zgłoszeniu do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Teren opracowania nie jest miejscem publicznym. Zatem wprowadzenie w uchwale zapisu określającego wysokość obiektów małej architektury (np. ławki, kosze na śmieci, piaskownica itd.), byłby zapisem "pustym". W tym zakresie Rada Gminy powołała się na art. 30 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane (Dz.U. z 2020 r., poz. 1333, dalej: p.b.). Dalej Rada Gminy wskazując na brzmienie art. 3 pkt 4 p.b. podniosła, że spośród wymienionych w p.b. rodzajów obiektów małej architektury na terenie przeznaczonym na cele zabudowy jednorodzinnej (MN), wyznaczonym w zaskarżonej uchwale możliwe do realizacji są jedynie: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki, ławki, wodotryski, figury np. krasnali, muchomorków, dla których określanie maksymalnej wysokości w miejscowym planie jest bezsensowne i redundantne. W dalszej kolejności Rada Gminy powołała się na art. 37a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazując, że nałożenie na inwestora dodatkowego ograniczenia dotyczącego maksymalnej wysokości obiektów małej architektury jest niecelowe. W ocenie Rady Gminy Chełmiec uchybienie polegające na nie określeniu wysokości obiektów małej architektury na terenie objętym zaskarżoną uchwałą nie stanowi istotnego naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że z mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 ze zmian.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3). Na tej podstawie zarządzeniem Przewodniczącego II Wydziału w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepisy te korespondują z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (obecnie Dz. U. z 2020 r. poz. 713, dalej: u.s.g.), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. Przywołać należy również art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie Dz. U. z 2020 r. poz. 293, dalej: u.p.z.p.), zgodnie z którym istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Zasady sporządzania planu miejscowego rozumiane są jako wartości i merytoryczne wymogi kształtowania polityki przestrzennej przez uprawnione organy dotyczące m.in. zawartych w akcie planistycznym ustaleń. Pojęcie zasad sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego należy wiązać zatem z treścią aktu planistycznego (częścią tekstową, graficzną i załącznikami), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej. Natomiast tryb postępowania odnosi się do sekwencji czynności, jakie podejmuje organ w celu doprowadzenia do uchwalenia studium, czy też planu miejscowego począwszy od uchwały o przystąpieniu do sporządzania studium lub planu, a skończywszy na uchwaleniu studium lub planu (tak: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1037/17, orzeczenia.nsa.gov.pl). Wojewoda Małopolski był legitymowany do wniesienia skargi na podstawie art. 93 ust. 1 u.s.g., zgodnie z którym po upływie terminu wskazanego w art. 91 ust. 1 organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Jak wskazano wyżej stwierdzenie nieważności uchwały w wyniku uwzględnienia skargi na plan miejscowy może nastąpić – po myśli art. 28 ust. 1 u.p.z.p. – tylko w razie stwierdzenia określonych, stypizowanych naruszeń prawa: istotnego naruszenia zasad sporządzania planu, istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, a także w razie naruszenia właściwości organów. W wyniku kontroli dokonanej w powyżej przedstawionych ramach Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, a tym samym skargę należało uznać za pozbawioną podstaw. Dokonując kontroli zaskarżonej uchwały Sąd przeanalizował tok formalnoprawny przygotowania uchwały, który rozpoczęła uchwała Rady Gminy Chełmiec z dnia 30 września 2019 r. w sprawie przystąpienia do zmiany planu zagospodarowania przestrzennego "Chełmiec IV" w Gminie Chełmiec obejmującego część działki nr [...] położonej w obrębie Rdziostów. Następnie Wójt Gminy Chełmiec przeprowadził czynności wymagane przepisami art. 17 u.p.z.p., zachowując właściwą kolejność podejmowanych czynności. Podjęta w wyniku przeprowadzonego postępowania uchwała nr XVIII/360/20202 z dnia 23 czerwca 2020 r. Rada Gminy Chełmiec w sprawie: uchwalenia zmiany miejscowe go planu zagospodarowania przestrzennego "Chełmiec IV" w Gminie Chełmiec została następnie opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z 2020 r., poz. 4313. W wyniku dokonanej kontroli Sąd nie stwierdził żadnych istotnych naruszeń trybu sporządzania miejscowego planu, jak też naruszenia właściwości organów. Pozostało więc poddać analizie, czy miejscowy plan nie narusza zasad sporządzania miejscowego planu. W tym kontekście Sąd wskazuje, że nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska Rady Gminy Chełmiec, zgodnie z którym zmiana miejscowego planu uchwalona zaskarżoną uchwałą nie narusza ustaleń Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Chełmiec wprowadzonego uchwałą nr XV/294/2020 Rady Gminy Chełmiec z dnia 20 stycznia 2020 r. Osią sporu jest natomiast kwestia zarzucanego naruszenia art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., którego Wojewoda Małopolski upatruje w braku ustalenia miejscowym planie wskaźnika maksymalnej wysokości zabudowy dla obiektów małej architektury. Z tego też względu Wojewoda zażądał stwierdzenia nieważności miejscowego planu w części obejmującej § 9, który określa następujące ustalenia w zakresie kształtowania architektury i ładu przestrzennego" "1. Obowiązuje kształtowanie architektury harmonizującej z krajobrazem i nawiązującej do tradycyjnych cech budownictwa regionalnego. 2. Dla budynków mieszkalnych obowiązują dachy dwu- lub wielospadowe o kącie nachylenia głównych połaci dachowych w przedziale od 20 do 45 stopni. Obowiązuje zakaz otwierania połaci dachowych (doświetlenie poddasza) na odcinku większym niż 70% długości dachu, liczonej pomiędzy krawędziami okapu. Obowiązuje zakaz realizacji dachów płaskich. Wysokość budynków mieszkalnych nie może przekroczyć 11 m. 3. Dla budynków gospodarczych i garaży ustala się realizację dachów o kącie nachylenia głównych połaci dachowych w przedziale od 10 do 45 stopni; wysokość budynków nie może przekroczyć 8,0 m. 4. Architektura wiat i altan winna nawiązywać do tradycji miejsca. Pokrycie zadaszenia ażurowe lub pełne kryte gontem, dachówką ceramiczną lub ich imitacją. Wysokość altan nie może przekroczyć 4,5 m.; wysokość wiat - maksymalnie 6,0m. 5. Dopuszcza się realizację budynków gospodarczych i garaży dobudowanych do budynków mieszkalnych. 6. Ustala się następujące wskaźniki intensywność zabudowy: 1) maksymalny wskaźnik - 0,6, 2) minimalny wskaźnik - 0,01. 7. Ustala się minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej - 30%. 8. Ustala się maksymalny wskaźnik powierzchni zabudowy - 40%. 9. W wykończeniu elewacji budynków wyklucza się stosowanie okładzin panelami z tworzyw sztucznych, należy stosować materiały tradycyjne (drewno, kamień itp.) lub ich imitacje. Kolorystyka elewacji w kolorach pastelowych, drewna, kamienia oraz w odcieniu szarości. 10.10.Obowiązuje stosowanie pokryć dachowych w stonowanych, ciemnych kolorach (odcienie brązu, czerwieni, zieleni, szarości, czerni). 11. Obowiązuje ustalenie geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, stosownie do wymagań określonych w przepisach szczególnych." Stanowiska Wojewody Małopolskiego nie można podzielić, a to z następujących powodów. Zgodnie z art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. w planie miejscowym określa się obowiązkowo zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenu, maksymalną i minimalną intensywność zabudowy jako wskaźnik powierzchni całkowitej zabudowy w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, minimalny udział procentowy powierzchni biologicznie czynnej w odniesieniu do powierzchni działki budowlanej, maksymalną wysokość zabudowy, minimalną liczbę miejsc do parkowania w tym miejsca przeznaczone na parkowanie pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową i sposób ich realizacji oraz linie zabudowy i gabaryty obiektów. Sąd w składzie rozpatrującym przedmiotową sprawę podziela wyrażony w doktrynie pogląd, zgodnie z którym "użycie w art. 15 ust. 2 zwrotu, że w planie miejscowym określa się obowiązkowo elementy w nim wymienione, nie oznacza niedopuszczalności w uzasadnionych przypadkach odstępstw od tej zasady. Przepis ten należy bowiem rozumieć w ten sposób, iż określenie w planie miejscowym danych z tego przepisu jest obowiązkowe wówczas, gdy zachodzi taka potrzeba i konieczność. Przy ocenie, czy taka potrzeba oraz konieczność w określonym przypadku zachodzą, należy brać pod uwagę charakterystykę terenu, funkcję i sposób zagospodarowania terenu i charakter zabudowy" (A. Plucińska-Filipowicz, A. Kosicki, komentarz do art. 15, teza 9, w: A. Plucińska-Filipowicz (red.), M. Wierzbowski (red.), "Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz aktualizowany", LEX/el. 2019). W związku z powyższym trzeba wskazać, że w świetle art. 3 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2020 r. poz. 1333) przez obiekty małej architektury należy rozumieć niewielkie obiekty, a w szczególności: a) kultu religijnego, jak: kapliczki, krzyże przydrożne, figury, b) posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej, c) użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Ustawowa definicja, choć otwarta, nakazuje traktować jako obiekty małej architektury wyłącznie obiekty niewielkie. Dostrzec należy przy tym, że sytuowanie obiektów małej architektury (podobnie ogrodzeń) stanowi zwykle kontynuację (i zarazem konsekwencję) określonego sposobu zagospodarowania terenu (por. Z. Gromek, "Uchwały krajobrazowe", Samorząd Terytorialny 7-8/2019, s. 61). W analizowanym przypadku chodzi o teren objęty zmianą miejscowego planu o charakterze punktowym, która obejmuje swoim zasięgiem część nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] położoną we Wsi Rdziostów, przeznaczony w tym planie pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, a w części jako teren istniejącej linii elektroenergetycznej średniego napięcia wraz ze strefą. Lokalizacja w tym obszarze ewentualnego obiektu małej architektury nie wymagałaby zapewne nawet zgłoszenia, skoro obecnie obowiązek zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej dotyczy tylko obiektów małej architektury w miejscach publicznych (vide art. 29 ust. 1 pkt 28 p.b.). To wszystko prowadzi do wniosku, że brak ustaleń co do wysokości obiektów małej architektury w przedmiotowym planie nie miałby istotnego znaczenia ze względu na zasadę zachowania ładu przestrzennego i nie stanowiłoby o istotnym naruszeniu art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. Co istotniejsze jednak, aktualnie, zdaniem Sądu, brak jest w ogóle podstaw do tego, by w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego określać wysokość (gabaryty) obiektów małej architektury. Wskazuje na to przede wszystkim wykładnia art. 37a ust.1 i nast. u.p.z.p., obowiązującego w dacie uchwalenia zaskarżonej uchwały (art. 23 czerwca 2020 r.), jak też w dacie przystąpienia do jej sporządzania (30 września 2019 r.). Stanowi on, że "rada gminy może ustalić w formie uchwały zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane." Wskazana uchwała (określana uchwałą krajobrazową, czy też uchwałą reklamową) jest zgodnie z art. 37a ust. 4 u.p.z.p. aktem prawa miejscowego dotyczącym całego obszaru gminy, z wyłączeniem terenów zamkniętych ustalonych przez inne organy niż ministra właściwego do spraw transportu (ust. 5). Uchwała może wszakże przewidywać różne regulacje dla różnych obszarów gminy określając w sposób jednoznaczny granice tych obszarów (ust. 6). Zauważyć warto, że art. 37a został dodany do u.p.z.p. przez art. 7 pkt 5 ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. - o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz. U. z 2015 r. poz. 774, dalej: ustawa krajobrazowa) z dniem 11 września 2015 r. Mocą tej ustawy w art. 15 ust. 3 u.p.z.p. uchylono pkt 9, który stanowił, że w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb "zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabaryty, standardy jakościowe oraz rodzaje materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane". Dodano natomiast art. 15 ust. 2 pkt 3a u.p.z.p., zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo "zasady kształtowania krajobrazu". Analiza przepisów przejściowych zamieszczonych w art. 12 ustawy krajobrazowej potwierdza, że w przypadku wszczęcia procedury planistycznej po wejściu w życie ustawy krajobrazowej, kwestie objęte zakresem art. 37a ust. 1 u.p.z.p., tj. zasady i warunki sytuowania obiektów małej architektury, tablic i urządzeń reklamowych, w tym wysokość obiektów małej architektury, podlegają regulacji w uchwale podjętej podstawie art. 37a ust. 1 u.p.z.p., nie zaś w miejscowym planie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 18 lutego 2021 r., II SA/Kr 1432/20 oraz powołane tam orzeczenia). Wobec tego Sąd uznał, że zaskarżona uchwała nie narusza zasad sporządzania miejscowego planu, a w szczególności nie zachodzą podstawy do stwierdzenia nieważności § 9 zaskarżonej uchwały z powodu braku określenia w nim maksymalnej wysokości obiektów małej architektury. Dostrzec wypada w tym miejscu, że Wojewoda, wnosząc skargę na uchwałę, jako organ nadzoru, powinien dążyć do spowodowania wyrokiem sądu stanu zgodnego z prawem. Osiągnięcie tego celu, przy uwzględnieniu wniosku skargi obejmującego żądanie stwierdzenia nieważności § 9, byłoby jednak niemożliwe. Przepisy zawarte w § 9 obejmują zasady kształtowania zabudowy na obszarze objętym zmianą planu, których zamieszczenie w planie było obowiązkowe, wziąwszy pod uwagę m.in. art. 15 ust. 2 pkt 3a i 6 u.p.z.p. Co więcej, Wojewoda nie kwestionował legalności zawartych tam postanowień. W skardze zakwestionowano natomiast pominięcie przez Radę Gminy Chełmiec ustaleń, które w ocenie Wojewody były obowiązkowe. Stwierdzenie nieważności planu w części – jak wynika z samej skargi – niewadliwej, takiego naruszenia prawa usunąć w żaden sposób nie mogło, na co słusznie zwrócono uwagę w odpowiedzi na skargę. Wobec powyższego, stwierdzając, że zaskarżona uchwała nie zawiera żadnego z naruszeń prawa spośród wskazanych w art. 28 ust. 1 u.p.z.p., należało skargę oddalić, na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji wyroku.