II SA/Kr 1416/15

Kraków, dnia 8 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. J. o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia 15 września 2015 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odrzucić sprzeciw R. J. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez częściowe zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. We wniosku podał, że czasowo mieszka w N., a o niniejszej sprawie dowiedział się dopiero w styczniu i wtedy też zapoznał się z aktami sądowymi. Wskazał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe wraz z żoną J. J.. Uczestnik prowadzi działalność gospodarczą lecz nie podał wysokości miesięcznego dochodu z niej uzyskiwanego, stwierdzając jedynie, iż są to dochody nieregularne. Nie podał też wysokości miesięcznego dochodu żony ani jej stanu majątkowego stwierdzając, że pozostaje nią w rozdzielności majątkowej. Według oświadczenia w skład posiadanego majątku uczestnika wchodzą trzy mieszkania: w Z. o pow. 40 m2 o wartość około 240.000 zł, w Z. o pow. 50 m2 i 70 m2 o łącznej wartości 300.000 zł, samochód osobowy o wartości 55.000 zł. Uczestnik posiada też oszczędności zgromadzone na rachunku bankowym w wysokości 180.000 zł. Na uzasadnienie wniosku podał, iż po analizie akt sprawy stwierdził, że nie może reprezentować swoich interesów przed sądem sam, gdyż nie zna się na prawie i nie do końca rozumie skargę. Poza tym nie ma on realnej możliwości, żeby przyjeżdżać do Polski i występować w sądzie. Nie stać go także na zatrudnienie adwokata z wyboru. Uzbierane oszczędności przeznaczył on na wynagrodzenie za budowę domu. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie postanowieniem z dnia 2 lutego 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 1416/15 oddalił wniosek uczestnika R. J. o częściowe zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W uzasadnieniu referendarz wskazał, że udzielenie stronie prawa pomocy dotyczy wyłącznie osób na tyle ubogich, iż ich rzeczywiste zdolności płatnicze uniemożliwiają wywiązanie się z obowiązku partycypowania w kosztach postępowania sądowoadministracyjnego. Prawo pomocy to inaczej prawo ubogich, tymczasem referendarz uznał, że do takiej kategorii osób z pewnością nie można zaliczyć uczestnika z jego majątkiem i wykazanymi oszczędnościami. Instytucja ta ma charakter wyjątkowy co oznacza, że może być stosowana tylko w przypadku osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną, bądź gdy środki te są bardzo ograniczone i zaspakajają tylko niezbędne potrzeby egzystencjonalne ( vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2005 r. I GZ 107/05, niepubl.). W przedmiotowej sprawie uczestnik wykazał, iż jest właścicielem trzech mieszkań, luksusowego samochodu oraz dysponuje oszczędnościami w wysokości 180.000 zł, zgromadzonymi na rachunku bankowym. W ocenie orzekającego przedstawiona przez uczestnika sytuacja finansowa nie uzasadnia wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych w żadnym zakresie ani również ustanowienia pełnomocnika z urzędu. Niniejsze postanowienie zostało doręczone R. J. w dniu 17 lutego 2016 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru w aktach sądowych.) Pismem z dnia 29 lutego 2016 r. złożonym osobiście R. J. wniósł sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego. Podniósł, że nie zgadza się z orzeczeniem, gdyż nie ma pieniędzy na poniesienie kosztów sądowych i opłacenie profesjonalnego pełnomocnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 259 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – powoływana dalej jako P.p.s.a.), sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez profesjonalnego pełnomocnika bez uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie zaś z art. 259 § 1 P.p.s.a. sprzeciw od postanowienia lub zarządzenia referendarza sądowego wnosi się do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie siedmiu dni od otrzymania rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie postanowienie referendarza sądowego zostało doręczone R. J. w dniu 17 lutego 2016 r., zatem termin do wniesienia sprzeciwu upływał z dniem 24 lutego 2016 r. Natomiast R. J. sprzeciw wniósł dopiero w dniu 29 lutego 2016 r., czyli już po upływie ustawowego terminu do jego wniesienia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a odrzucił sprzeciw.