II SA/Kr 1416/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Małgorzata Łoboz SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) SWSA Monika Niedźwiedź po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. L. S. i D. S. na decyzję Wojewody z dnia [...] października 2021 r., znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę . I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l Instancji, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej B. L. S.h kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. zasądza. od Wojewody na rzecz skarżącej D. S. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta [...], po rozpatrzeniu wniosku M. I., działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ustawy Prawo budowlane, wydał decyzję nr [...] r. z 20 kwietnia 2021 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej (o pow. użytkowej 115,50 m2 i kubaturze 576,47 m3 każdy) z instalacjami (wod.-kan., co., gazowymi i elektrycznymi) oraz przyłącza wodociągowego na działkach nr [...] i [...] w G., obr. S.. Po rozpatrzeniu odwołania S. Ł., D. S., B. R. oraz R. R. Wojewoda decyzją z dnia 27 października 2021 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2021.735 tekst jednolity ze zmianami) - zwanej dalej kpa oraz art. 81 ust. 1 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U.2020.1333 tekst jednolity ze zmianami) - zwanej dalej Pb. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że przed wydaniem decyzji w sprawie pozwolenia na budowę do obowiązków organu należy przeprowadzenie szczegółowej analizy zgodności projektu budowlanego z wymogami określonymi w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Według oceny organu odwoławczego organ pierwszej instancji prawidłowo zrealizował ten obowiązek. Inwestorzy przedłożyli do wniosku z 29 stycznia 2021 r. o pozwolenie na budowę tej inwestycji wymagane art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane dokumenty, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, tj. działkami nr: [...] i [...] położonymi w G., obręb S.. Organ pierwszej instancji prawidłowo wypełnił dyspozycję art. 35 ust. 1 ww. ustawy, w tym sprawdził zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zgodność projektu zagospodarowania działki opracowanego dla omawianego zamierzenia z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Działka inwestycyjna nr [...] zlokalizowana jest w terenie oznaczonym symbolem 5MN tj. tereny budownictwa mieszkaniowego jednorodzinnego, zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego MIASTO G. - PLAN NR [...], zatwierdzonym uchwałą Rady Miasta G. Nr [...] z dnia 26 października 2006 r. ogłoszonym w Dzienniku Urzędowym Województwa z 6 grudnia 2006 r. nr [...] pod pozycją [...] ze zmianami. Podstawowe przeznaczenie tego terenu to budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne przy realizacji nowych budynków również w zabudowie bliźniaczej stosownie do § 8 ust. 1 i ust. 8 lit. d miejscowego planu. Planuje się do realizacji sześć budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej czyli zgodnie z ww. ustaleniami - wbrew twierdzeniu odwołujących. Według oceny organu odwoławczego w okolicznościach niniejszej sprawy nie mamy do czynienia z zabudową mieszkaniową wielorodzinną, tylko ze względu na liczbę budynków na działce i wyodrębnienie w każdych z sześciu budynków po dwa lokale mieszkalne. Plan nie narzuca konieczności lokalizowania budynków w zabudowie wolnostojącej, nie mówi również nic o tym, żeby na działce mógł być tylko jeden budynek mieszkalny. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 2a ustawy Prawo budowlane, ilekroć w ustawie jest mowa o budynku mieszkalnym jednorodzinnym - należy przez to rozumieć budynek wolno stojący albo budynek w zabudowie bliźniaczej, szeregowej lub grupowej, służący zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych, stanowiący konstrukcyjnie samodzielną całość, w którym dopuszcza się wydzielenie nie więcej niż dwóch lokali mieszkalnych albo jednego lokalu mieszkalnego i lokalu użytkowego o powierzchni całkowitej nieprzekraczającej 30% powierzchni całkowitej budynku. Domy jednorodzinne w zabudowie bliźniaczej mają niezależną konstrukcję - stanowią tym samym samodzielną całość pod względem użytkowania. Oznacza to, że ściany między nimi są podwójne, oddylatowane od siebie. Poza ścianami, budynki w zabudowie bliźniaczej mają również podwójne rynny i oddzielne rury spustowe. W każdym z tych sześciu domów wydzielono dwa lokale mieszkalne. Kwestie własności lokali czy ich wyodrębnienia nie są przedmiotem oceny na etapie procedowania postępowania o pozwolenie na budowę. Inwestycja spełnia również pozostałe warunki zawarte w mpzp, w tym w zakresie wskaźnika terenu biologicznie czynnego dla terenu inwestycji, który wynosi 34,40% (673,7 m2 powierzchni działki inwestycyjnej stanowiącej 1958,6 m2) przy określonym na poziomie minimalnym 30% w § 8 ust. 12 miejscowego planu. Planowana inwestycja nie jest zaliczona ani do I, ani do II grupy przedsięwzięć określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie podlega konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Co oznacza, że, zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto zlokalizowana jest ona poza obszarami Natura 2000. Na tym etapie postępowania nie można uznać, by zatwierdzony projekt budowlany wykonany został z uchybieniami w zakresie ochrony środowiska. Ustalenia w tym zakresie są możliwe na etapie eksploatacji, a w przypadku przekroczenia dopuszczalnych norm zastosowanie rozwiązań eliminujących. Organ odwoławczy ocenia wpływ tej inwestycji na zabudowę na działkach sąsiednich. Ponadto z projektu budowlanego wynika, że w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych nie będą prowadzone usługi, ani produkcja, z którą wiązałaby się emisja zanieczyszczeń powietrza, hałasu lub drgań. Budynki mieszkalne, w fazie użytkowania, co do zasady nie generują hałasu, zanieczyszczenia powietrza ani drgań. Natomiast przejściowe uciążliwości zawiązane z fazą budowy występują w przypadku każdej inwestycji i nie mogą stanowić podstawy do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. Za prawidłową organizację placu budowy i prowadzenia robót budowlanych bez szkody dla nieruchomości sąsiednich, zgodnie z art. 22 Prawo budowlane, odpowiada kierownik budowy. Organ administracji architektoniczno-budowlanej po sprawdzeniu zgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska, przystępuje do sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, które zostały opisane w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - obowiązującego na dzień złożenia wniosku. Analiza akt sprawy wykazała, że przedmiotowa inwestycja spełnia wymagania zawarte w przepisie § 12 rozporządzenia, dotyczące zasad sytuowania budynków. Wymagania w zakresie przesłaniania, nasłoneczniania, o których mowa odpowiednio w § 13, § 57 i 60 rozporządzenia, również zostały spełnione, gdyż odległość pomiędzy projektowanymi budynkami a istniejącymi budynkami na sąsiednich działkach jest większa niż wysokość planowanych do realizacji budynków mieszkalnych tj. wysokość budynku nr [...] wynosi 9,40 m przy odległości 16,52 m pomiędzy budynkiem mieszkalnym na działce nr [...]; wysokość budynku nr [...] wynosi 9,40 m przy odległości 15,08 pomiędzy budynkiem na działce nr [...]; wysokość budynku nr [...] wynosi 9,40 m wobec odległości 12,33 m do budynku na działce nr [...]. Oceniając dalej zgodność projektu zagospodarowania działki dla tego zamierzenia z warunkami techniczno-budowlany stwierdza się co następuje. Zgodnie z brzmieniem § 14 ust. 1 ww. rozporządzenia, do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m. Przy czym dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów (§14 ust. 2 ww. rozporządzenia). Zgodnie z kolei z § 14 ust. 3 warunków technicznych, do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m. Wskazany wyżej § 14 ust. 1 warunków technicznych, dotyczy konieczności odpowiedniego skomunikowania działek budowlanych, budynków i urządzeń z nimi związanych z drogą publiczną poprzez dojście i dojazd ewentualnie zastąpionych ciągiem pieszo-jezdnym. Z kolei przepis § 14 ust. 3 warunków technicznych stanowi o konieczności zapewnienia dojazdu do budynku i urządzeń z nim związanych, którego funkcję może pełnić dojście. Według oceny organu odwoławczego wymóg minimalnej łącznej szerokości 4,5 m dla dojścia i dojazdu zorganizowanego w formie wydzielonej jezdni o szerokości 3 m i dojścia pieszego o szerokości 1,5 m obowiązuje w odniesieniu dla połączenia z drogą publiczną budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej. Dla budynków pozostałych w tym domów jednorodzinnych jest to wielkość optymalna, natomiast bezwzględne ograniczenie przepisowe dotyczy jedyne zapewnienia jezdni o szerokości 3 m. W okolicznościach tej sprawy przedmiotowa inwestycja ma zapewniony dostęp do drogi publicznej poprzez działki nr [...] i [...] stanowiące wyłącznie własność inwestora o szerokości od 4,61 do 4,72 (na stronie 11 projektu budowlanego przedstawiono powiązanie działki inwestycyjne z drogą publiczną). Z analizy księgi wieczystej nr [...] [...] prowadzonej dla ww. działek nie wynika, by zostało ustanowione ograniczone prawo rzeczowe na tych nieruchomościach dla skarżących. Przedmiotowa inwestycja ma zagwarantowany faktyczny i prawny dostęp do drogi publicznej. Dostęp prawny oznacza jednak, że musi on wynikać wprost z przepisu prawa, czynności prawnej bądź orzeczenia sądowego. Faktyczny polega na rzeczywistym zapewnieniu możliwości przejścia i przejazdu do drogi publicznej. Musi to być dostęp realny, możliwy do wyegzekwowania przez inwestora przy użyciu dostępnych środków prawnych. Z analizy projektu zagospodarowania działki, zatwierdzonego decyzją Starosty [...] nr [...] r. z 20 kwietnia 2021 r., znak: [...], wynika, że zostały spełnione wymagania § 18 do 21 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczące miejsc postojowych dla samochodów osobowych. Odległość miejsc postojowych w liczbie 12 od granicy działki nr [...] wynosi ponad 6 m, a od działki nr [...] wynosi 8,47 m. Zachowanie odległości od działki drogowej nie jest wymagane stosownie do § 18 ust. 7 warunków technicznych. Projektowane miejsca postojowe zostały zlokalizowane od strony ścian budynków nr [...], w których nie ma okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, wbrew zarzutowi odwołujących. Definicje pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi zostały sformułowane w treści ww. rozporządzenia. Zgodnie z treścią § 4 warunków technicznych, pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi dzielą się na: 1) pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa dłużej niż 4 godziny, 2) pomieszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludzi, w których przebywanie tych samych osób w ciągu doby trwa od 2 do 4 godzin włącznie. Według oceny organu odwoławczego klatka schodowa, garderoba, pomieszczenia gospodarcze nie odpowiadają kryteriom przytoczonej powyżej definicji. Spełnione zatem zostały wymagania § 19 pkt 1 i 2 warunków technicznych, tym samym nie można potwierdzić zarzutu strony skarżącej w zakresie nieprawidłowych odległości do ww. obiektów kubaturowych. Miejsce do gromadzenia odpadów zaprojektowano na własnym terenie utwardzonym i w odległości 3 metrów od granicy działki nr [...], co spełnia dyspozycję § 22 i 23 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Istotą regulacji zawartej w ww. przepisach jest ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane, przed ujemnymi konsekwencjami sąsiedztwa tego rodzaju obiektu. Zaprojektowane miejsce do gromadzenia odpadów o wymiarach 2 m na 3 m, umożliwiające umieszczenie dwunastu pojemników na odpady, jest zlokalizowane według oceny organu odwoławczego bez żadnego wpływu na działki stanowiące własność skarżących. Rolą natomiast właściciela budynków jest właściwa i czasowa segregacja odpadów. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie posiadają kompetencji do podważenia zastosowanych rozwiązań, jeśli odpowiadają one przepisom techniczno-budowlanych. Wody opadowe będą odprowadzane na własny nieutwardzony teren w taki sposób, że z budynków zbierane będą poprzez system rynnowy, a następnie rozsączane po terenie własnym nieutwardzonym, a z powierzchni utwardzonych będą bezpośrednio rozsączane po terenie własnym niezagospodarowanym. Projektowana inwestycja nie spowoduje, że nastąpi zmiana kierunku spływu wód na działce nią objętej ze względu na istniejące i projektowane ukształtowanie terenu. Położenie działek sąsiednich, projektowane ukształtowanie terenu oraz pas wolny od zabudowy pomiędzy terenem inwestycji a nieruchomościami skarżących pozwala według oceny organu odwoławczego na potwierdzenie, iż nie będzie miało miejsce zalewanie działek sąsiednich. Zauważa się również, iż utwardzona droga dojazdowa wzdłuż granicy z działką nr [...] oraz miejsca postojowe wzdłuż granicy z działką drogową nr [...] zostaną wykonane z zachowaniem spadków nawierzchni około 1 do 2 % w kierunku środka działki inwestycyjnej nr [...]. Przyjęte rozwiązania w zakresie odprowadzania wód opadowych są zgodne z § 28 ust. 2 rozporządzenia jw., który brzmi: W przypadku budynków niskich lub budynków, dla których nie ma możliwości przyłączenia do sieci kanalizacji deszczowej lub ogólnospławnej, dopuszcza się odprowadzenie wód opadowych na własny teren nieutwardzony, do dołów chłonnych lub do zbiorników retencyjnych. Wody opadowe i roztopowe z terenu objętego zamierzeniem budowlanym będą rozprowadzone po terenie inwestycji. Organ odwoławczy w tej kwestii nie dysponuje żadnymi środkami, by zobowiązać inwestora do zastosowania innych rozwiązań odprowadzania wód opadowych, tym bardziej, że został spełniony warunek § 29 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, tj. dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Jednocześnie informuje się, że w przypadku, gdy dojdzie do zmiany stanu wody ze szkodą dla terenu sąsiedniego, to wówczas wójt, burmistrz lub prezydent miasta wszczyna postępowanie administracyjne z urzędu lub na wniosek, dokonując precyzyjnego ustalenia stanu faktycznego. To właśnie te organy czuwają, aby nie dochodziło do naruszania postanowień art. 234 ustawy Prawo wodne, zgodnie z którymi właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może ani zmieniać kierunku i natężenia odpływu znajdujących się na jego gruncie wód opadowych lub roztopowych, ani kierunku odpływu wód ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Właścicielowi gruntu nie wolno też odprowadzać wód oraz wprowadzać ścieków na grunty sąsiednie. W przeciwnym wypadku to właśnie na nim będzie ciążył obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie na skutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Zaprojektowane obiekty odpowiadają wymaganiom w zakresie bezpieczeństwa pożarowego. Budynki te ze względu na przeznaczenie i sposób użytkowania tj. mieszkalne zostały, stosownie do § 209 warunków technicznych, zakwalifikowane jako ZL IV. Zaprojektowane z materiałów nierozprzestrzeniających ogień, w lokalizacji od 12,33 m do 16,52 m w stosunku do budynków na sąsiednich działkach, czyli z zachowaniem warunków § 271 ust. 1 rozporządzenia. Projekt budowlany został sporządzony z uwzględnieniem wymagań zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych (Dz.U.2012.463). Projekt budowlany zawiera niezbędne opinie, uzgodnienia i pozwolenia, jego zawartość jest kompletna. Wbrew twierdzeniu odwołujących inwestycja nie wymaga uzyskania pozwoleń wodnoprawnych czy zgód. Przed dniem 1 stycznia 2018 r. wody opadowe i roztopowe, ujęte w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacyjne, pochodzące z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni uznawane były za ścieki. Konsekwentnie do tak rozumianych wód opadowych i roztopowych miały zastosowanie wymogi prawne odnoszące się do ścieków m.in. w zakresie pozwoleń wodnoprawnych. W ustawie Prawo wodne obowiązującej na dzień złożenia wniosku o pozwolenie na budowę tej inwestycji wody opadowe i roztopowe nie są kwalifikowane jako ścieki. Zgodnie z obecnym stanem prawnym wody opadowe i roztopowe to: wody będące skutkiem opadów atmosferycznych. Stosownie do nowego prawa wodnego, pozwolenie wodnoprawne będzie wymagane na tzw. usługi wodne. Usługi wodne obejmują m.in. odprowadzanie do wód -wód opadowych i roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Zatem odprowadzanie wód opadowych ujętej w wymienione powyżej systemy kanalizacji deszczowej do wód wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Projekt zagospodarowania terenu, stanowiący część projektu budowlanego, wykonany został na kopii mapy do celów projektowych w skali 1:500 przyjętej do ewidencji zasobu w dniu 8 maja 2020 r., potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez uprawnionego projektanta. Projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu wpisem do izby samorządu zawodowego, potwierdzonym zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego. W projekcie budowlanym zawarto oświadczenie o wykonaniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, zgodnie z art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, podpisane przez projektantów. Zatem stwierdzono spełnienie wymogów określonych art. 35 ust. 1 i art. 32 ust. 4 Pb. Przedmiotowy projekt budowlany spełnia wymagania art. 34 ust. 3 Pb, ponieważ zawiera projekt zagospodarowania terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, geotechniczne warunki posadowienia obiektu budowlanego. Odnosząc się do zarzutu odwołujących co do braku sprawdzenia możliwości przyłączenia do sieci energetycznej, gazowej, wodociągowej i kanalizacyjnej wyjaśnia się, iż przepis art. 33 ust. 1 zdanie 1 ustawy Prawo budowlane zawiera zasadę, iż pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Od zasady tej są jednak wyjątki, o czym świadczy dalsza część tego przepisu. Za wyjątki należy też uznać sposób realizacji przyłączy, regulowany przepisem art. 29a Pb dodanym ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane i zmianie niektórych ustaw (Dz.U.163. 1364). Celem tego nowego przepisu było ułatwienie realizacji procesu inwestycyjnego i zwolnienie z reglamentacji administracyjno-prawnej wykonywania wszystkich wymienionych w art. 29 ust. 1 pkt 20 przyłączy. Przy budowie budynku zdefiniowanego w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, przyłączy nie zalicza się do jego części składowych. Wynika to z przepisu art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego, który zalicza przyłącza do urządzeń budowlanych i definiuje jako urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Do urządzeń budowlanych przepis ten zalicza również ogrodzenia, place pod śmietniki i same śmietniki i nie do przyjęcia byłby wniosek, że brak w projekcie budowlanym takich urządzeń uniemożliwiłby jego zatwierdzenie i udzielenie pozwolenia na budowę. Pozwolenie na budowę budynku nie musi więc obejmować przyłącza, które nie jest jego częścią składową i tak jest w tej sprawie. Zatem wymóg z art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego określający, iż obiekt "może funkcjonować samodzielnie zgodnie z jego przeznaczeniem" jest zawarty nie w zdaniu pierwszym, lecz zdaniu drugim, wskazującym kiedy pozwolenie na budowę może obejmować wybrane tylko obiekty lub zespoły obiektów budowlanych, stanowiące część tylko zamierzenia inwestycyjnego. Oznacza on tylko tyle, że przy podzieleniu zamierzenia na różne obiekty budowlane obiekty te muszą stanowić odrębną całość zdolną do samodzielnego funkcjonowania w przyszłości. Nie oznacza to natomiast, że powinny one być gotowe do eksploatacji bezpośrednio po zakończeniu budowy. Realizacja przyłączy do budynku ma znaczenie przy udzieleniu pozwolenia na użytkowanie budynku, co wynika z przepisu art. 57 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego. Przy projektowaniu budynku i udzielaniu pozwolenia na budowę istotne znaczenie ma oświadczenie właściwych jednostek organizacyjnych o zapewnieniu dostaw energii, wody, ciepła, gazu, odbioru ścieków oraz o warunkach przyłączenia obiektu do odpowiednich sieci (art. 34 ust. 3 pkt 3a Prawa budowlanego). Wyjaśnić należy odwołującym, że prawa właścicieli nieruchomości sąsiednich podlegają ochronie niemniej jednak, gdy projektowana inwestycja odpowiada wymogom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz obowiązującym przepisom, w tym techniczno-budowlanym, w zakresie ochrony środowiska i innym, o jakich była już mowa wyżej, organ architektoniczno-budowlany nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stosownie do art. 35 ust. 4 Pb. Odpowiadając natomiast na zarzut naruszenia zasady wyrażonej w art. 10 § 1 kpa, wyjaśnia się, powołując na utrwalone stanowisko sądów administracyjnych, iż by był on zasadny koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez nie powiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych, uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a. Odwołujący nie udowodnili naruszenia omawianego przepisu, a przede wszystkim z analizy akt sprawy wynika okoliczność umożliwienia przez organ I instancji zapoznania z całością zgromadzonych dowodów przed wydaniem decyzji. Argumenty podnoszone w odwołaniu nie znajdują potwierdzenia, co zostało wyżej opisane. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie D. S. (sygn. akt II SA/Kr [...]) i L. S. (sygn. akt II SA/Kr [...]). Postanowieniem z dnia 31 marca 2022 r. obie te sprawy zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. II SA/Kr 1416/21. D. S. zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1. naruszenie art. 156 § 1 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 prawa budowlanego w zw. art. 35 ust. 3 i ust. 4 prawa budowlanego poprzez nieuprawnione przyjęcie, iż organ jest zwolniony ze sprawdzenia wskaźnika intensywności zabudowy czy terenów biologicznie czynnych ze względu na odpowiedzialność projektanta za projekt; 2. § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez jego niezastosowanie i w konsekwencji błędne przyjęcie prawidłowej odległości planowanych miejsc parkingowych od zamierzenia inwestorskiego; 3. § 14 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez przyjęcie, że zapewniono odpowiedni dojazd i dojście do działki, w szczególności uznanie, że do przedmiotowej działki zapewniono dojazd wzdłuż ciągu jezdnego z miejscami postojowymi, w sytuacji, brak jest przewidzianej przestrzeni, która umożliwiłaby bezpieczny wjazd na działkę, dojazd jest ograniczony ogrodzeniem z obu stron, co w rezultacie będzie skutkować używaniem przez mieszkańców ciągu pieszego do wjazdu na posesję - takie obciążenie będzie nie tylko bardzo uciążliwe dla obecnych mieszkańców, ale może prowadzić do sytuacji stanowiących zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi; 4. brak zbadania przez Organ jak rozwiązana zostanie kwestia selektywnego gromadzenia odpadów zgodnie z regulaminem utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta G. - brak jest informacji o projektowanym miejscu dla dwunastu oddzielnych mieszkań - z mapy do celów projektowych wynika, że przyjęto zbyt małą powierzchnię na pojemniki do gromadzenia odpadów stałych, co narusza § 22 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - pomimo, że przywołany przepis ma charakter ogólny, to wynika z niego, że przewidziane miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji, muszą być wystarczające do ich gromadzenia, z uwzględnieniem charakteru planowanego zamierzenia inwestycyjnego. W niniejszej inwestycji przewidziana powierzchnia do gromadzenia odpadów jest oczywiście niewystarczająca nie tylko do gromadzenia odpadów segregowanych, lecz nawet dla usytuowania pojemników na odpady niesegregowane; 5. usytuowanie na zewnątrz budynku miejsca do składowania odpadów jest sprzeczne z § 23 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ponieważ nie zachowano wymaganej 3-metrowej odległości od granicy działki, przy czym na działce sąsiedniej nie ma takich urządzeń; 6. art. 3 pkt 20 P.b. i art. 28 k.p.a. poprzez uznanie za prawidłowe ustaleń Starosty, że B. S., właścicielka nieruchomości sąsiedniej, działki nr [...] nie miała interesu prawnego w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla spornej inwestycji, podczas gdy nieruchomość, których jest właścicielką, znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji; 7. art. 3 pkt 20 P.b. poprzez aprobatę wadliwie określonego przez organ I instancji kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę, nieprzyznającego statusu strony właścicielowi działki sąsiedniej - nr [...], podczas działka ta znajduje się w obszarze oddziaływania obiektu; 8. art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. w zw. z art. 140 i 144 k.c. poprzez aprobatę organu II instancji braku poszanowania przez Starostę występujących w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji uzasadnionych interesów osób trzecich i na skutek tego narażenie kręgu osób zainteresowanych na pogorszenie stanu technicznego należących do nich nieruchomości, zlokalizowanych w bezpośrednim sąsiedztwie działek inwestora; 9. naruszenie MPZP poprzez ustalenie ciągów pieszych na planie, węższych niż przepisowe 1,5 m – w projekcie przewidziano ciągi piesze o szerokości 1 m, co ma wpływ na wadliwe wyliczenie terenu biologicznie czynnego; 10. naruszenie § 18 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a także MPZP poprzez zaniechanie obowiązku wyznaczenia minimum dwóch miejsc parkingowych na wyodrębniony lokal – powinny zostać wyodrębnione co najmniej 24 miejsca; 11. naruszenie § 19 ust. 2 pkt 6 w zw. z § 19 ust. 7 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez ustalenie, że parkingi znajdować się będą wzdłuż działki nr [...], która jest działką prywatną, nie ma na niej wyznaczonej drogi gminnej; 12. naruszenie § 28 w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz art. 4 ust. 5 pkt 2 M.P.Z.P. poprzez obchodzenie obowiązujących przepisów w zakresie odprowadzenia wód opadowych z parkingów, ponieważ teren, na którym realizowana będzie inwestycja, ma spadek około 4 % w kierunku wschodnim, co powoduje, że woda zgromadzona na parkingu oraz projektowanym dojeździe nie będzie odprowadzona na teren biologicznie czynny, tylko na działki sąsiednie; 13. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn.: z 2005 r. Dz, U. Nr 239, poz. 2019 z póżn. zm.) polegającą na przyjęciu, że uregulowanie to nie znajduje zastosowania do sytuacji naruszenia naturalnych stosunków wodnych, a jedynie do przypadków polegających na zaburzeniu zastanych stosunków wodnych, tj. ukształtowanych np. w procesie urbanizacji terenu, oraz niezależnie od tego czy stosunki te, w wyniku wcześniejszych działań nie zostały zaburzone ze skutkiem negatywnym dla gruntów sąsiednich. 14. błędne ustalenia faktyczne poprzez przyjęcie, że istniejące sieci: elektryczna, wodociągowa i gazowa, pozwalają na realizację przedłożonego projektu budowlanego; 15. naruszenie art. 388 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 389 pkt 3 i 4 Prawa wodnego poprzez pominięcie i niezastosowanie, tj. zatwierdzenie pozwolenia na budowę mimo braku pozwolenia wodnoprawnego; 16. naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z treścią Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Uchwała Nr [...] Rady Miasta G. z dnia 26 października 2006 r., w sprawie Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego MIASTO G. - PLAN NR [...] - dalej M.RZ.P.) i art. 28 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, poprzez wydanie pozwolenia na budowę inwestycji, które jest sprzeczne z M.P.Z.P. ze względu na fakt, że M.P.Z.P. obowiązujące dla nieruchomości dopuszcza na terenie nieruchomości zabudowę jednorodzinną, zaś zatwierdzony projekt budowlany przewiduje faktyczne przeznaczenie nieruchomości pod budownictwo wielorodzinne/zamieszkania zbiorowego, co może stanowić kwalifikowaną wadę decyzji z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.; 17. naruszenie art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w związku z art. 2 ust. 2 ustawy z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, poprzez uznanie, że projektowane zamierzenie inwestycyjne dotyczy zabudowy jednorodzinnej, podczas gdy Inwestor w rzeczywistości projektuje budynek wielorodzinny, czego plan miejscowy, obowiązujący w terenie nie dopuszcza. Na podstawie tych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. L. S. zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, a to: 1. naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez Organ wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia i załatwienia sprawy; dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego; nierozpoznanie wszystkich zgromadzonych w sprawie dowodów, w zakresie określenia obszaru oddziaływania obiektu oraz brak właściwego uzasadnienia decyzji, 2. art. 10 k.p.a., poprzez uniemożliwienie Skarżącej czynnego udziału w postępowaniu na polegające na niezawiadomieniu o toczącym się postępowaniu administracyjnym pomimo, że planowana inwestycja będzie bezpośrednio oddziaływać na nieruchomość należącą do Skarżącej; 3. art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (dalej: "prawo budowlane") oraz art. 28 k.p.a. poprzez ustalenie przez Organ, że Skarżąca (jako właścicielka nieruchomości bezpośrednio graniczącej z nieruchomością - M. I.) nie ma interesu prawnego w postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji, podczas gdy budynek, którego jest właścicielką znajduje się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, a tym samym winna być stroną postępowania prowadzonego przed organem I instancji oraz Wojewodą; 4. art. 3 pkt 20 prawa budowlanego, poprzez błędne uznanie, że nieruchomość Skarżącej leży poza obszarem oddziaływania planowanej inwestycji zwłaszcza, że Skarżąca była Stroną we wcześniej wszczętym postępowaniu prowadzonym przez Starostę G. pod numerem Znak Sprawy: [...] które zostało umorzone z uwagi na cofniecie wniosku przez inwestora - M. I. po złożeniu przez Skarżącą stanowiska w sprawie; 5. art. 5 ust. 1 pkt 9 prawa budowlanego poprzez brak poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, uzasadnionych interesów osób trzecich i na skutek tego narażenie Skarżącej na pogorszenie stanu technicznego należącego do niej budynku; 6. art. 138 § 1 pkt 2) w zw. z art. 138 § 2 poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Starosty [...] podczas gdy w sprawie zachodzą przesłanki do jej uchylenia z uwagi pominięcie Skarżącej jako Strony w toczącym się postępowaniu administracyjnym, a tym samym wznowienie postępowania. Na podstawie tych zarzutów L. S. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W odpowiedziach na obie skargi Wojewoda wniósł o ich oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia wyrokowania stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. (Dz.U.2021.1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust.3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej. Oprócz Wojewody żadna ze stron postępowania nie podała adresu elektronicznego na platformie ePUAP, dlatego też zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że L. S. nie została uznana przez organy za stronę niniejszego postępowania i w nim nie uczestniczyła. Jednakże złożyła skargę w terminie otwartym dla stron postępowania, którym decyzja organu II Instancji została doręczona. Zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Sformułowanie "każdy, kto ma w tym interes prawny" oznacza, że ustawa przy określaniu podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi odeszła od pojęcia strony, które związane jest z załatwieniem sprawy w postępowaniu administracyjnym. "Zdaniem T. Wosia interes prawny we wniesieniu skargi, na którym została oparta legitymacja skargowa, stanowi nową kategorię interesu prawnego w prawie administracyjnym (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2004, s. 122–123). Istotę legitymacji skargowej stanowi uprawnienie do żądania przeprowadzenia kontroli określonego aktu lub czynności w celu doprowadzenia ich do stanu zgodnego z prawem, czyli z obiektywnym porządkiem prawnym. W tym ujęciu o istnieniu legitymacji nie decyduje zarzut naruszenia interesu prawnego skarżącego, lecz interes prawny, którego istotę stanowi "żądanie oceny przez właściwy sąd administracyjny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z obiektywnym stanem prawnym" (T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2004, s. 122–123). Jednakże nie wyczerpuje to treści terminu "interes prawny" w rozumieniu komentowanego przepisu. Skarżący bowiem musi mieć w złożeniu skargi interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością." - A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021. Zdaniem Sądu, skarżąca L. S., która jest właścicielką zabudowanej działki [...], bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji, ma rację wskazując, że organ błędnie ocenił obszar oddziaływania inwestycji. Tymczasem skarżąca wskazuje, że na jej działce, w odległości około 3 metrów od granicy działki inwestycyjnej znajduje się stary drewniany dom, który po realizacji przedmiotowej inwestycji narażony będzie na zalewanie wodami opadowymi i może zachodzić konieczność wykonania zabezpieczeń na granicy nieruchomości. Nadto podnosi, że stronami postępowania są właściciele nieruchomości położnych po przeciwnej stronie drogi, podczas gdy ona – pomimo bezpośredniego sąsiedztwa z terenem inwestycji - nie została uznana za stronę postępowania. Zdaniem Sądu organ naruszył art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (dalej: "prawo budowlane") oraz art. 10 Kpa poprzez ustalenie, że nieruchomość skarżącej L. S. nie leży w obszarze oddziaływania obiektu i tym samym nie ma ona interesu prawnego w kontrolowanym postępowaniu, co stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 pkt. 4 KPA). Ponownie prowadząc postępowania organ będzie obowiązany uznać skarżącą za stronę postępowania. Jeśli zaś chodzi o skargę D. S., to zarzuty w niej zawarte są w większości uzasadnione. W pierwszej kolejności wskazać należy, że inwestycja położna jest na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w obszarze MN5, gdzie podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Zgodnie z § 8 ust. 8 uchwały Nr [...] Rady Miasta G. z dnia 26 października 2006 r., w sprawie "Miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego MIASTO G. - PLAN NR [...]" (dalej zwany planem), lokalizacja nowych budynków mieszkalnych jednorodzinnych możliwa jest w zabudowie zwartej szeregowej lub bliźniaczej oraz wolnostojącej (lit.d); powierzchnia zabudowy działki w zabudowie zwartej nie może przekroczyć 50% powierzchni działki, a w zabudowie wolnostojącej 40% (lit. e). Zgodnie z § 8 ust. 12 planu, obowiązuje uwzględnienie w projekcie zagospodarowania działki kompozycji zielni urządzonej niskiej i wysokiej z preferencją stosowania gatunków roślin rodzinnych. Minimalna powierzchnia terenów biologicznie czynnych wynosi - 30%, z wyjątkiem terenów oznaczonych symbolem 51a.MN, gdzie dopuszcza się zmniejszenie do 15%. Natomiast zgodnie z § 8 ust. 13 planu, w zakresie wyposażenia w infrastrukturę techniczną obowiązuje: a) przestrzeganie zasad określonych w § 4; b) w terenach oznaczonych symbolami 1 MN., 2 MN., 3 MN., 4 MN., 12a MN., 22 MN., 23 MN., 24 MN., 26 MN., 27 MN., do czasu realizacji kanalizacji sanitarnej dopuszcza się indywidualne rozwiązania gospodarki ściekowej; c) obowiązek realizacji miejsc parkingowych, w zależności od potrzeb - min. 2 miejsca w tym jedno w garażu na każdej z wydzielonych działek; d) dojazd do terenu z istniejących i projektowanych dróg. Z kolei § 4 planu, zawarty w rozdziale II pt.: " ustalenia dla wszystkich terenów objętych planem" reguluje "ustalenia w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji". Zgodnie z tym przepisem, w obszarach objętych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie infrastruktury technicznej obowiązuje: Ust. 1. Utrzymanie istniejących sieci i urządzeń infrastruktury technicznej (wodociągi, kanały sanitarne i opadowe, linie energetyczne, gazociągi i linie teletechniczne itp.) oraz uwzględnienie ich przebiegu, a także stref przy lokalizacji nowych i przebudowie istniejących obiektów. Dopuszcza się przebudowę i rozbudowę istniejących sieci i urządzeń, zgodnie z zasadami określonymi przez zarządzających sieciami; Ust. 2. Realizacja sieci i urządzeń infrastruktury technicznej nie wyznaczonych na rysunku planu, a niezbędnych dla obsługi terenów, głównie w liniach rozgraniczających dróg. Dopuszcza się lokalizację sieci i urządzeń infrastrukturalnych w terenach przeznaczonych pod zainwestowanie, zieleń izolacyjną oraz terenach rolnych i zadrzewionych, zgodnie z przepisami odrębnymi; Ust. 5 W zakresie odprowadzenia wód opadowych: 1) Utrzymuje się istniejące sieci kanalizacji opadowej, z obowiązkiem ich rozbudowy w zależności od potrzeb; 2) Obowiązuje oczyszczenie wód opadowych z placów, parkingów i miejsc postojowych oraz terenów magazynowo - składowych, zgodnie z przepisami odrębnymi. Ust. 6 W zakresie składowania odpadów: 1) Obowiązuje usuwanie i utylizacja odpadów zgodnie z zasadami określonymi w programie gospodarki odpadami sporządzonym dla miasta, z uwzględnieniem selektywnej zbiórki odpadów; 2) Obowiązuje zakaz składowania odpadów w miejscach do tego nie wyznaczonych. Ust.11: W zakresie komunikacji: 1) Utrzymuje się istniejące drogi publiczne, drogi wewnętrzne i ciągi piesze wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi, z dopuszczeniem ich rozbudowy, przebudowy i odbudowy w zależności od potrzeb; 2) Obowiązuje realizacja nowych dróg w liniach rozgraniczających ustalonych na rysunku planu. Dopuszcza się realizację dróg wewnętrznych nie wyodrębnionych na rysunku planu, służących obsłudze terenów przeznaczonych pod zainwestowanie, na zasadach określonych w przepisach odrębnych, w dostosowaniu do projektu podziału terenów na działki; 3) Realizacja dróg pożarowych, zapewniających dojazd jednostek ratowniczych do istniejących i projektowanych obiektów, zgodnie z przepisami odrębnymi; Te ustalenia planu oznaczają, że zamierzenie inwestycyjne, polegające na budowie sześciu budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych w zabudowie bliźniaczej jest zgodne z planem miejscowym. W wyniku zrealizowania przedmiotowej inwestycji powstaną trzy "bliźniaki", w skład każdego z nich wejdą dwa budynki jednorodzinne, a w każdym z tych budynków mogą zostać wyodrębnione dwa lokale mieszkalne. Łącznie zatem zaplanowano dwanaście mieszkań. W tym zakresie wyjaśnienia organu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji są prawidłowe. Natomiast organ nie przeanalizował zgodności z ustaleniami planu zaprojektowanego sposobu odprowadzania wód opadowych – na teren działki inwestora. Zgodnie z przytoczonym powyżej § 4 ust. 5 planu, dotyczącym zasad odprowadzenia wód opadowych, plan przewiduje obowiązek rozbudowy istniejących sieci kanalizacji opadowej w zależności od potrzeb. Nadto wprowadza obowiązek oczyszczenia wód opadowych z miejsc postojowych, zgodnie z przepisami odrębnymi. Zgodnie zaś z ustaleniami szczegółowymi dla terenów MN (§ 8 ust. 13 lit. a planu) w zakresie wyposażenia w infrastrukturę techniczną obowiązuje przestrzeganie zasad określonych w § 4. Do tych ustaleń planu organ nie odniósł się w ogóle, w szczególności nie zajął się kwestią oczyszczania wód opadowych z miejsc postojowych. Sąd administracyjny nie jest uprawniony do rozstrzygania sprawy za organ, jako że wyłącznie kontroluje administrację publiczną, nie zastępując jej. Ponownie prowadząc postepowanie organ będzie obowiązany zbadać tę kwestie i odnieść się do niej w swojej decyzji. Organ wskazał też, że: "Wody opadowe będą odprowadzane na własny nieutwardzony teren w taki sposób, że z budynków zbierane będą poprzez system rynnowy, a następnie rozsączane po terenie własnym nieutwardzonym, a z powierzchni utwardzonych będą bezpośrednio rozsączane po terenie własnym niezagospodarowanym." Jednak z projektu zagospodarowania terenu wynika, że w przypadku budynku oznaczonego nr [...], koncepcja ta może nie być możliwa do zrealizowania. Od strony bowiem działki [...] i w jej granicy znajduje się teren utwardzony (z kostki brukowej) oddzielony od owych budynków bardzo wąskim paskiem terenu o nieustalonym przeznaczeniu (kolor biały) nie opisanym w legendzie projektu zagospodarowania terenu żadnym symbolem – o czym jeszcze będzie mowa poniżej. Podobnie miejsca postojowe od strony działki drogowej KDG również będą stanowiły znaczny obszar terenu utwardzonego, z którego woda – zgodnie ze spadkiem terenu - spływać może na działkę [...]. To oznacza, że mogą być uzasadnione obawy skarżącej L. S., że wody opadowe i roztopowe z tego terenu będą się zlewać na jej nieruchomość, zwłaszcza, że poziom terenu nieznacznie obniża się właśnie w stronę działki [...]. Być może zatem nie zmieni się kierunek spływu wód, ale może się zmienić ich natężenie. Organ będzie zatem obowiązany szczegółowo odnieść się w pierwszej kolejności do tego czy w terenie istnieje kanalizacja opadowa, a jeśli nie, to czy po stronie inwestora istnieje obowiązek rozbudowania kanalizacji opadowej i odprowadzania do niej wód opadowych i roztopowych, po myśli przytoczonych wyżej postanowień planu. Jeśli zaś organ ustali, że kanalizacji opadowej lub ogólnospławnej w pobliżu nie ma i jednocześnie uzna, że w świetle postanowień planu miejscowego inwestor obowiązku rozbudowy takiej kanalizacji nie ma, organ szczegółowo wyjaśni, czy nie jest konieczne zaprojektowani dołów chłonnych lub/i zbiorników retencyjnych, nie zaś tylko odprowadzenie wód na teren własny inwestora, który będzie przecież w 65.60% zainwestowany. Sąd podkreśla, że jeżeli określone rozwiązanie projektowe związane z postanowieniami planu miejscowego lub przepisami w tym techniczno – budowlanymi jest przedmiotem zarzutu strony postępowania, to organ w myśl art. 7 i 77 § 1 Kpa jest obowiązany kwestie te wyjaśnić – choćby poprzez wezwanie projektanta do złożenia stosownych wyliczeń, wyjaśnień itp. Nadto nie jest też tak, że w nowe zamierzenie inwestycyjne w zakresie ewentualnego zakłócenie stosunków wodnych może być zaprojektowane dowolnie, a strony postępowania (sąsiedzi) muszą czekać, aż po jego realizacji wystąpią określone szkody i wówczas rozpoczynać konfliktogenne postępowanie w trybie art. art. 234 ustawy Prawo wodne. Na etapie projektowania inwestycji potencjalne konflikty powinny być w miarę możliwości wyeliminowane, a służy temu także § 28 i § 29 Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 z późn. zm.), dalej jako rozporządzenie. Dalej wskazać należy, że plan miejscowy w § 8 ust. 12 nakazuje uwzględnienie w projekcie zagospodarowania działki kompozycji zielni urządzonej niskiej i wysokiej z preferencją stosowania gatunków roślin rodzinnych oraz nakazuje zachowanie minimalnej powierzchni terenów biologicznie czynnych w wysokości 30%. Projekt zagospodarowania terenu nie zawiera oznaczenia powierzchni biologicznie czynnych. Być może jest to teren nie oznaczony w żaden sposób na projekcie zagospodarowania terenu (biała część rysunku) – ale nie jest rzeczą sądu snucie domysłów w tym zakresie. Projekt nie zawiera również "kompozycji zieleni urządzonej niskiej i wysokiej z preferencją stosowania gatunków roślin rodzinnych" – wskazano jedynie trzy punkty w których ta zieleń ma się znaleźć, jednak wyznaczenie tych miejsc nie jest równoznaczne z uwzględnieniem w projekcie "kompozycja zieleni", nie wiadomo też czy będzie wysoka czy niska i jakie gatunki roślin zostaną tam wykorzystane. Doprowadzenie projektu zagospodarowania terenu do zgodności z planem miejscowym w tym zakresie będzie obowiązkiem organu w ponownie prowadzonym postępowaniu, podobnie jak szczegółowe skontrolowanie czy zaprojektowana powierzchnia biologicznie czynna jest zgodna z wymaganiami planu miejscowego. Kolejne zarzuty podnoszone w skardze D. S. związane są z zaprojektowanymi miejscami postojowymi, zarówno ich ilością jak i usytuowaniem. Jeśli chodzi o ustalenia planu miejscowego, to zgodnie z § 8 ust. 13 lit. c planu, w zakresie wyposażenia w infrastrukturę techniczną obowiązuje obowiązek realizacji miejsc parkingowych, w zależności od potrzeb - min. 2 miejsca w tym jedno w garażu na każdej z wydzielonych działek. Jest oczywiste, że dwa miejsca parkingowe w tym jedno w garażu (który zresztą nie jest w projekcie przewidziany), na potrzeby 12 mieszkań zaprojektowanych na terenie działki inwestycyjnej nie wypełnią potrzeb przyszłych mieszkańców, zatem zaprojektowanie 12 miejsc zwykłych i czterech dla osób niepełnosprawnych jest pewnym minimum. Nie jest jednak tak, że plan nakazuje zaprojektowanie 24 miejsc – po dwa na każdy lokal. Natomiast § 18 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych stanowi, że zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Zatem zarzut związany z niedostateczną ilością miejsc postojowych nie jest uzasadniony. Jeśli zaś chodzi o usytuowanie tych miejsc, wskazywanych przez skarżącą jako niezgodne z § 19 rozporządzenia, to zarzut ten jest częściowo uzasadniony. Przepis ten reguluje odległości miejsc postojowych od okien budynków oraz od granicy działki budowlanej. Co do zasady, odległość stanowisk postojowych, od okien pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym, nie może być mniejsza niż: 1) dla samochodów osobowych: a) 7 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie, b) 10 m - w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie. Zgodnie z ust. 2, stanowiska postojowe, w tym również zadaszone, oraz otwarte garaże wielopoziomowe należy sytuować na działce budowlanej w odległości od granicy tej działki nie mniejszej niż: 1) dla samochodów osobowych: a) 3 m - w przypadku parkingu do 10 stanowisk postojowych włącznie, b) 6 m - w przypadku parkingu od 11 do 60 stanowisk postojowych włącznie. Zgodnie z ust. 5, zachowanie odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, nie jest wymagane w przypadku parkingów niezadaszonych składających się z jednego albo dwóch stanowisk postojowych dla samochodów osobowych przypadających na jeden lokal mieszkalny w budynku mieszkalnym jednorodzinnym, zlokalizowanych przy tym budynku. Zgodnie natomiast z ust. 7, zachowanie odległości, o których mowa w ust. 2, nie jest wymagane w przypadku, gdy sąsiednia działka jest działką drogową. Natomiast zgodnie z § 20, stanowiska postojowe dla samochodów osobowych, z których korzystają wyłącznie osoby niepełnosprawne, mogą być zbliżone bez żadnych ograniczeń do okien innych budynków. Miejsca te wymagają odpowiedniego oznakowania. Wskazać zatem należy, że nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia § 19 ust. 2 pkt 6 w zw. z § 19 ust. 7 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez ustalenie, że parkingi znajdować się będą wzdłuż działki nr [...], która jest działką prywatną, nie ma na niej wyznaczonej drogi gminnej. Jak już wyżej wskazano, odległości miejsc postojowych od granicy działki nie stosuje się gdy sąsiednia działka jest działką drogową – przepis ten nie mówi ani o tym, że ma to być urządzona droga, w szczególności zaś nie wskazuje że ma być to droga publiczna (np. gminna) – wystarczy, że działka do której zbliżone są miejsca postojowe jest działką drogową. Działka nr [...] jest właśnie działką drogową. Natomiast uzasadniony jest zarzut, że miejsca postojowe znajdujące się od strony tej właśnie działki drogowej, zaprojektowane zostały bez zachowania odległości 7 metrów od okien budynku nr [...] (od elewacji północnej). Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, rysunku elewacji północnej (str. 22 proj. bud.), rzutów kondygnacji I i II oraz więźby dachowej, na elewacji północnej znajdują się: - na kondygnacji pierwszej: jedno duże okno (obok drzwi wejściowych), w pomieszczeniu oznaczonym jako 1.3.6a o powierzchni 10,1 mkw, oznaczonym jako pomieszczenie gospodarcze. W mieszkaniu tym są jeszcze dwie garderoby (1.8.6a oraz 1.4.6a), ale oprócz łazienki i kuchni połączonej z salonem, tylko jeden pokój – mniejszy od "pomieszczenia gospodarczego" - z oknem od strony elewacji północnej. - na kondygnacji drugiej znajdują się po trzy okna dachowe w każdym z budynków i także tam, w pomieszczeniu oznaczonym 2.2.6b o pow. 10,3 metra zaprojektowano pomieszczenie gospodarcze, przy identycznym rozkładzie mieszkania jak na kondygnacji pierwszej. Wszystko to oznacza, że według założeń projektanta, mieszkania w każdym z domów składają się w głównej mierze z pomieszczeń gospodarczych i garderób. Takie założenia są niewiarygodne – pomieszczenia z oknami zarówno na I jak i II kondygnacji swoim rozkładem i wielkością wskazują na to, że są typowymi pokojami mieszkalnymi, czyli pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi i mogą być swobodnie w ten sposób wykorzystywane przez przyszłych mieszkańców. Wobec tego, skoro miejsca postojowe (usytuowane przy działce drogowej) składają się z 12 stanowisk, to odległość 6 metrów od pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi w budynku mieszkalnym nie spełnia warunków § 19 ust. 1 rozporządzenia. Ponownie prowadząc postępowanie, organ będzie obowiązany uwzględnić tę okoliczność oceniając projekt budowlany. Kolejny zarzut zawarty w skardze D. S. dotyczy zaprojektowanego miejsca na gromadzenie odpadów. Jeśli chodzi o jego odległość od działki sąsiedniej [...], to zaprojektowane zostało prawidłowo – w odległości 3 metrów od granicy działki. Natomiast co do zaprojektowania tego miejsca w nieodpowiedniej wielkości, to wskazać należy, że regulamin czystości i utrzymania czystości i porządku na terenie Miasta G., stanowiący załącznik do uchwały nr [...] Rady Miasta G. z dnia 17 grudnia 2020 r. nie był analizowany przez organ – a jest to akt prawa miejscowego i projekt budowlany powinien być z nim zgodny - zatem w ponownie prowadzonym postępowaniu organ będzie obowiązany odpowiedzieć na ten zarzut w oparciu o treść tego regulaminu. Nie jest uzasadniony zarzut dotyczący tego, że zaprojektowano ciągi piesze "węższe niż przepisowe 1,5 m" - o szerokości 1 m. Zgodnie z § 16 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, do wejść do budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej powinny być doprowadzone od dojść i dojazdów, o których mowa w § 14 ust. 1 i 3, utwardzone dojścia o szerokości minimalnej 1,5 m, przy czym co najmniej jedno dojście powinno zapewniać osobom niepełnosprawnym dostęp do całego budynku lub tych jego części, z których osoby te mogą korzystać. Przepis ten nie określa zatem wymagań co do szerokości dojść i dojazdów do budynków jednorodzinnych, zatem zaprojektowane dojścia do budynków o szerokości 1 metra nie są sprzeczne z prawem. Nie jest też uzasadniony zarzut naruszenie art. 388 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 389 pkt 3 i 4 Prawa wodnego poprzez pominięcie i niezastosowanie, tj. zatwierdzenie pozwolenia na budowę mimo braku pozwolenia wodnoprawnego. Z przytoczonych przepisów wynika, że pozwolenie wodnoprawne byłoby niezbędne w przypadku długotrwałego obniżenia poziomu zwierciadła wody podziemnej lub rekultywacji wód powierzchniowych lub wód podziemnych, a w sprawie niniejszej takie okoliczności nie występują. Co do zarzutu naruszenia § 14 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, poprzez brak zapewnienie dojścia i dojazdu do terenu inwestycji o parametrach wymaganych tym przepisem, to ponownie prowadząc postępowanie organ będzie obowiązany przeanalizować tę kwestię ponownie. Stwierdzenie zawarte w zaskarżonej decyzji, że: "Z kolei przepis § 14 ust. 3 warunków technicznych stanowi o konieczności zapewnienia dojazdu do budynku i urządzeń z nim związanych, którego funkcję może pełnić dojście. Według oceny organu odwoławczego wymóg minimalnej łącznej szerokości 4,5 m dla dojścia i dojazdu zorganizowanego w formie wydzielonej jezdni o szerokości 3 m i dojścia pieszego o szerokości 1,5 m obowiązuje w odniesieniu dla połączenia z drogą publiczną budynku mieszkalnego wielorodzinnego, zamieszkania zbiorowego i użyteczności publicznej." - nie wynika w żadnym stopniu z tego przepisu. Zgodnie bowiem z § 14 ust. 3 rozporządzenia, "do budynku i urządzeń z nim związanych, wymagających dojazdów, funkcję tę mogą spełniać dojścia, pod warunkiem że ich szerokość nie będzie mniejsza niż 4,5 m.". W żadnym miejscu nie ma zatem mowy o budynkach mieszkalnych wielorodzinnych, zamieszkania zbiorowego czy użyteczności publicznej, a jedynie o budynkach wymagających dojazdów, a zatem w pojęciu tym mieszczą się także budynki jednorodzinne. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie obowiązany uwzględnić wszystkie powyższe wskazania. Zaskarżona decyzja została uchylona na zasadzie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b i c p.p.s.a., decyzja organu i Instancji została uchylona na zasadzie art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w pkt. II i III wyroku na zasadzie art. 200 p.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Na zasądzone w pkt. II wyroku koszty w wysokości 997 zł składa się: kwota 500 zł tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu; kwota 480 zł tytułem wynagrodzenia adwokata reprezentującego skarżących, ustalona jako stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c, rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. (Dz. U. poz. 1800 z późn. zm.) oraz kwota 17 zł tytułem uiszczonej przez pełnomocnika skarżących opłaty skarbowej za złożony dokument pełnomocnictwa (art. 1 ust. 1 pkt. 2 w związku z cz. I.IV załącznika do ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej, t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1827). Na koszty zasadzone w pkt. III wyroku w wysokości 500 zł składa się kwota tytułem uiszczonego przez skarżącą wpisu.