II SA/Kr 1418/03

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 lutego 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie WSA Małgorzata Brachel -Ziaja (spr) AWSA Wojciech Jakimowicz.. Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2007 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody M. z dnia [...] 2003 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania skargę oddala Decyzją z dnia [...] 2003 r., znak: [....] Wojewoda M. na podstawie art 9a ustawy z dnia 21.08.1997r. o gospodarce nieruchomościami /tekst jednolity: Dz. U. Nr 46 póz. 543 z 2000 roku z zm./ oraz art. 138 par. l pkt 2 k.p.a. - po rozpatrzeniu odwołania M. M. od decyzji Prezydenta Miasta K. - miasta na prawach powiatu z dnia [...] 2003 roku nr [...] orzekającej o odmowie wypłaty na jego rzecz odszkodowania w wysokości 227 159,75 złotych na rzecz za powierzchnię 113,8 m2 z parcel 1. kat. 37/2 o pow. 247,1 m2 i 1. kat. 38 o pow. 166,7 m2 objętych Iwh 515 kw [...]K., będących poprzednio własnością m.in. J. M. w 5/12 częściach, wywłaszczonych ostatecznym orzeczeniem o wywłaszczeniu nieruchomości Prezydium Rady Narodowej w m. K. z dnia [...] 1959 r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta K. - miasta na prawach powiatu z dnia [...] 2003 roku nr [...] orzekł o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania w wysokości 227 159,75 złotych na rzecz M. M. za powierzchnię 113,8 m2 z parcel 1. kat. 37/2 o pow. 247,1 m2 i l.kat. 38 o pow. 166,7 m2 objętych Lwh [...] kw [...] K., będących poprzednio własnością m.in. J. M. w 5/12 częściach, wywłaszczonych ostatecznym orzeczeniem o wywłaszczeniu nieruchomości Prezydium Rady Narodowej w m. K. z dnia [...] 1959 r. nr[...]. W uzasadnieniu swojej decyzji Wojewoda M. stwierdził co następuje: W dniu [...] 2002 r. M. M. złożył wniosek o wypłatę odszkodowania w wysokości 227 159,75 złotych za powierzchnię 113,8 m2 z parcel 1. kat. 37/2 o pow. 247,1 m2 i 1. kat. 38 o pow. 166,7 m2 objętych Lwh [...] kw [...] K. Prezydent Miasta K. wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej ustalił, iż wskazane nieruchomości zostały wywłaszczone na rzecz Skarbu Państwa ostatecznym orzeczeniem o wywłaszczeniu nieruchomości Prezydium Rady Narodowej w m. K. z dnia [...] 1959 r. nr[...]. Przedmiotem wywłaszczenia było 8/12 części nieruchomości odpowiadających udziałom A. B. w 1/12 cz, J. B. w 2/12, J. M. w 5/12 cz. Udziały A. S. i S. C. zostały zbyte na rzecz Skarbu Państwa umowami sprzedaży [...] w dniu [...] 1960 roku i Rep [...] w dniu [...]1959 roku. Celem wywłaszczenia była budowa na tych nieruchomościach Miejskiego Pawilonu Wystawowego. Spadkobiercami J. M. na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego dla K. z dnia [...] 1996 r. /syg akt [...]/ są M. M., J. Ż., D. L. i B. M. Tą samą decyzją przyznano współwłaścicielom odszkodowanie w wysokości 46 355,32 złotych obejmujące odszkodowanie za grunt, składniki roślinne i budowlane oraz za ustanowienie ograniczonego prawa rzeczowego. Tytułem odszkodowania za wywłaszczenie przyznano Pani J. M. kwotę 27 455,41 złotych. Należność została przelana na książeczkę oszczędnościową uprawnionej prowadzoną przez P.K.O. Na skutek odwołania J. M. od decyzji Prezydium Rady Narodowej w m. K. z dnia [...] 1959 r. Komisja Odwoławcza ds. Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych orzeczeniem z dnia [...] 1960 roku L.dz. [...] w punktach dotyczących wywłaszczenia i ustanowienia prawa rzeczowego zatwierdziła kwestionowane przez stronę orzeczenie. W zakresie ustalenia odszkodowania Komisja Odwoławcza ds. Wywłaszczenia wystąpiła do organu I instancji o dodatkowe wyjaśnienia. Powyższe spowodowane było zarzutem przedstawionym w odwołaniu dotyczącym pominięcia w kwestionowanym rozstrzygnięciu odszkodowania za znajdujące się pod ziemią fundamenty. Po przedstawieniu przez Prezydium Rady Narodowej wyjaśnień w tym zakresie organ II instancji orzeczeniem z dnia [...] 1961 roku nr [...] odwołania nie uwzględnił i orzeczenie Prezydium Rady Narodowej w części o ustaleniu odszkodowania zatwierdził. Prezydent Miasta K. mając na uwadze powyższe okoliczności orzekł o odmowie wypłaty odszkodowania na rzecz wnioskodawcy uzasadniając swoją decyzję brakiem podstaw prawnych do ponownego orzekania o odszkodowaniu za wywłaszczoną nieruchomość. Postępowanie w tym przedmiocie zostało już bowiem zakończone ostatecznym orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej w m. K. z dnia [...] 1959r. nr [...]. Podjęte rozstrzygnięcie w części dotyczącej ustalenia odszkodowania było zgodne z regulacjami art. 8 ust.6 obowiązującej wówczas, ustawy z dnia 12.03.1958 roku o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Powołany przepis w zakresie ustalania odszkodowania za grunt położony w mieście, skutkował ustaleniem za obszar odpowiadający działce normatywnej odszkodowania w wysokości 5-10 % kosztów wybudowania domu jednorodzinnego pięcioizbowego w danym mieście. W czasie wydawania orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w m. K. normatyw parceli budowlanej na terenach miejskich, nie przekraczający 300 m2, ustalony został na podstawie zarządzenia Prezesa Komitetu ds. Urbanistyki i Architektury z dnia [...] 1957 r. Biegły- rzeczoznawca majątkowy J. K. oszacował odszkodowanie za wywłaszczane parcele 1. kat. 37/2 i 1. kat. 38 na 30 000 złotych przy zastosowaniu obowiązujących wówczas normatywów. Należna kwota odszkodowania została przelana na książeczkę oszczędnościową PKO wywłaszczonej J.M., o czym zawiadomił ją Wydział Kultury pismem z dnia [...] 1965 r,. Zatem roszczenie o zapłatę odszkodowania przedawniło się z dniem [...]1975 r. W odwołaniu od powyższej decyzji M.M. wniósł o jej zmianę, poprzez uwzględnienie jego żądania w całości. Zdaniem odwołującego organ I instancji nie rozpoznał istoty sprawy, gdyż żądał on wypłaty odszkodowania za część nieruchomości, za którą w ogóle odszkodowania nie wypłacono. Bowiem w orzeczeniu Prezydium Rady Narodowej w m. K. z dnia[...]1959 r. nr [...] ustalono odszkodowanie za część nieruchomości o pow. 300 m . W ten sposób został on pozbawiony prawa własności wywłaszczonych parcel bez słusznego odszkodowania. Odwołujący się uważa za błędne powołanie się przez Prezydenta Miasta K. na przepisy kodeksu cywilnego w zakresie przedawnienia roszczenia zgłoszonego we wniosku [...] 2002 roku. W piśmie z dnia [...] 2003 r. odwołujący się wyjaśnił; iż jego zamiarem było dochodzenia roszczenia o ustalenie i wypłatę odszkodowania za powierzchnię 113,8 m2 z parcel 1. kat. 37/2 i 1.kat.38 wywłaszczonych orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej w m. K. z dnia [...]1959r. nr[...]. Rozpatrując złożone odwołanie oraz biorąc pod uwagę całość materiału dowodowego sprawy, a w szczególności przedmiotową decyzję o wywłaszczeniu Wojewoda M. stwierdził, że Prezydium Rady Narodowej w m. K. orzekło w pkt. l o wywłaszczeniu 8/12 części odpowiadających udziałom A. B. w 1/12 cz, J. B. w 2/12 cz, J. M. w 5/12 cz nieruchomości stanowiących parcele 1. kat. 37/2 o pow. 247,1 m2 i 1. kat. 38 o pow. 166,7 m2 objętych Lwh [...] kw [...] K. Celem wywłaszczenia była budowa na tych nieruchomościach Miejskiego Pawilonu Wystawowego W pkt. III ustalono odszkodowanie m. in. za grunt budowlany obj. Kw 3443,1. kat. 37/2 i 1. kat 38 o pow. 413,8 m2 w kwocie 30 000 złotych. Odszkodowanie za grunt, a także znajdujące się na nim składniki roślinne i budowlane, zostało przyznane odpowiednio do udziału we współwłasności wywłaszczanych parcel m. in. J. M. w kwocie 27 455, 41 zł. Jak wynika z uzasadnienia orzeczenia Prezydium Rady Narodowej, do obliczenia wartości wywłaszczonego gruntu budowlanego przyjęto zgodnie z art. 8 ust.6 ustawy z 1958 roku 10% przeciętnych kosztów wybudowania w Krakowie domu jednorodzinnego 5-izbowego. Koszty te wynosiły 300 000 złotych a normatyw parceli budowlanej 300 m2. Powołany art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 12.03.1958 roku o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości /Dz. U. nr 17 póz. 70/ w brzmieniu obowiązującym w chwili wydawania przez Prezydium Rady Narodowej w m. K. orzeczenia z dnia [...] 1959r. nr [...] brzmiał (inaczej niż przyjął organ I instancji): "Odszkodowanie za grunt budowlany w mieście lub osiedlu podlegający podatkowi od nieruchomości określa się w zależności od rodzaju miasta (osiedla), położenia gruntu i jego obszaru w wysokości 5-10% przeciętnych kosztów wybudowania w danej miejscowości domu jednorodzinnego pięcioizbowego. Odszkodowanie ulega odpowiedniemu zmniejszeniu, jeżeli obszar gruntu wywłaszczonego jest mniejszy, niż dopuszczalna najmniejsza powierzchnia działki pod budowę domu jednorodzinnego". Powierzchnia działki normatywnej pod budowę domu jednorodzinnego wynosiła 300 m2 ( zarządzenie Prezesa Komitetu ds. Urbanistyki i Architektury z dnia [...] 1957 roku). Kwota odszkodowania ustalanego z tytułu wywłaszczenia gruntu budowlanego położonego w mieście musiała odpowiadać 5-10% przeciętnych kosztów wybudowania w danej miejscowości domu jednorodzinnego pięcioizbowego. Ówczesna regulacja nie rozróżniała zatem w przypadku gruntu o powierzchni większej, niż działka normatywna pod budowę domu jednorodzinnego (300m2), ustalania odszkodowania za część nieruchomości odpowiadającą działce normatywnej w wysokości 5-10% przeciętnych kosztów wybudowania w danej miejscowości domu jednorodzinnego pięcioizbowego a za pozostałą część nieruchomości według innych zasad . Jak wynika z treści III pkt. orzeczenia, ustalono nim odszkodowanie za grunt budowlany obj. Kw [...], kat. 37/2 i 1. kat. 38 o łącznej pow. 413,8 m2 w kwocie 30.000 zł. Taki sposób ustalenia odszkodowania znajdował odzwierciedlenie w powołanym wyżej art.8 ust. 6 ustawy z 12.03.1958 roku o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości. Zatem orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej w m. K. z dnia [...] 1959 r. nr [...] została rozstrzygnięta sprawa odszkodowania za całą powierzchnie parcel 1. kat. 37/2 o pow. 247,1 m2 1. kat. 38 o pow. 166,7 m2 , czyli łącznie za pow. 413,8 m. Orzeczenie w tym zakresie zostało utrzymane w mocy decyzją Komisji Odwoławczej ds. Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych z [...] 1961 roku nr [...] stało się ostateczne. Tym samym wystąpienie przez M. M. z wnioskiem o ustalenie i wypłatę odszkodowania w wysokości 227 159,75 złotych za powierzchnię 113,8 m z parcel 1. kat. 37/2 o pow. 247,1 m2 i 1. kat. 38 o pow. 166,7 m2 objętych Lwh [...] kw [...] w ocenie Wojewody M. odnosi się do sprawy już rozstrzygniętej w tym zakresie ostateczną decyzją administracyjną Prezydium Rady Narodowej w m. K. z dnia [...] 1959 r. nr [...]. W taki przypadku nie można ponownie orzekać o odszkodowaniu. Wynika to wprost z treści art. 156 par. l pkt. 3 k.p.a. stanowiącego, że decyzja rozstrzygająca sprawę już poprzednio będącą przedmiotem innej decyzji ostatecznej, zostaje dotknięta wadą skutkującą stwierdzeniem jej nieważności. Jest to bezwzględny zakaz orzekania drugi raz w tej samej sprawie bez uchylenia uprzednio zapadłego rozstrzygnięcia. Zastosowanie przepisu art. 156 par. l pkt 3 kpa następuje tylko w przypadku stwierdzenia, że istnieje tożsamość sprawy rozstrzygniętej kolejno po sobie dwoma decyzjami, z których pierwsza jest ostateczna. Przez tożsamość sprawy w rozumieniu powołanego wyżej art. 156 por. l pkt. 3 k.p.a. należy rozumieć przypadek, gdy w sprawie występują te same podmioty, dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w nie zmienionym stanie faktycznym tej sprawy oraz interes prawny (lub faktyczny) podmiotów postępowania jest taki sam (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia [...] 1999 roku [...]-niepublikowany i z dnia [...]1999 roku[...]). Wobec przedstawionego wyżej stanu prawnego należało przyjąć, iż prowadzenie postępowania, które naruszałoby przedstawioną wyżej zasadę jest niedopuszczalne i jako takie powinno zostać bezwzględnie umorzone. Odnosząc powyższe uwagi do wniosku złożonego przez spadkobiercę J. M., Wojewoda M. stwierdził, co następuje: W niniejszej sprawie, co wyżej przedstawiono, kwestia odszkodowania z tytułu wywłaszczenia parcel 1. kat. 37/2 i 1. kat. 38 o łącznej pow. 413,8 m2 została rozstrzygnięta ostatecznym orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej w m. K. dnia [...] 59 r. nr [...]. Od daty wydania powyższego rozstrzygnięcia nie nastąpiły zmiany w tożsamości sprawy, zarówno pod względem przedmiotowym jak i leżącym po stronie podmiotów postępowania. Zgodnie z poglądem o tożsamości sprawy, która wyłącza możliwość prowadzenia postępowania administracyjnego, można mówić wówczas, gdy sprawę cechuje potrójna tożsamość, tj. w zakresie okoliczności faktycznych, stron postępowania i podstawy prawnej. Fakt wejścia w prawa i obowiązki poprzedniego właściciela jego spadkobiercy nie uzasadnia możliwości wystąpienia przez ten podmiot z żądaniem zaspokojenia roszczenia, które poprzednio przysługiwało spadkodawcy i zostało już w przeszłości zaspokojone. Także zmiana stanu prawnego po wejściu życie w dniu [...] 1998 roku ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (która uchyliła ustawę z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, a która z kolei uchyliła ustawę z dnia 12.03.1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości), nie wpłynęła na zmianę tożsamości sprawy. Nie jest dopuszczalne zatem wydanie decyzji o ustaleniu odszkodowania gdy istnieje już ostateczna decyzja administracyjna rozstrzygającą w tym przedmiocie. Cecha ostateczności decyzji administracyjnych jest techniczno-prawną formą w jakiej uzewnętrznia się moc wiążąca w czasie skonkretyzowanego w niej stosunku prawnego. Oznacza ona, że ostateczna decyzja administracyjna wiąże wszystkich, nie wyłączając organów administracji publicznej. Istotą i celem tego związania jest zapobieganie ponownemu konkretyzowaniu przez organ administracji publicznej abstrakcyjnej normy prawnej dla konkretnej sprawy, która została już rozstrzygnięta ostateczną decyzją Podstawowe znaczenie dla identyfikacji skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego odgrywają jego podstawy: prawna i faktyczna. Na trwanie w czasie, stosunków prawnych powstałych przed wejściem w życie nowych przepisów prawnych, regulujących odmiennie określoną dziedzinę stosunków społeczno gospodarczych, te nowe unormowania posiadają tylko wtedy moc oddziaływania, gdy zostały wyposażone - bezpośrednio lub pośrednio - w moc wsteczną obowiązywania. Ostateczna decyzja administracyjna będzie wiązać nadal, mimo że przestała istnieć lub uległa zmianie podstawa prawna w oparciu o którą została decyzja wydana. Oznacza to, że ostateczna decyzja w przedmiocie ustalenia odszkodowania z tytułu wywłaszczenia nieruchomości (zarówno orzekająca o ustaleniu odszkodowania, jak i o odmowie ustalenia odszkodowania), wydana pod rządem ustawy 12.03.1958 roku wiąże w czasie erga omnes również po wejściu w życie z dniem l stycznia 1998 roku ustawy o gospodarce nieruchomościami. Ponowne wydanie decyzji w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość wywłaszczoną, stanowiłoby rozstrzygnięcie o sprawie już uprzednio rozstrzygniętej ostateczną decyzją, co uzasadniałoby zarzut nieważności takiej decyzji na podstawie art. 156 par. l pkt 3 k.p.a. Nie ulega wątpliwości, że zachodzi tożsamość sprawy rozstrzygniętej, pod rządami ustawy z dnia 12.03.1958r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej w m. K. z dnia [...] 1959 r. nr [...] w zakresie ustalenia odszkodowania z tytułu wywłaszczenia nieruchomości ze sprawą wszczętą na wniosek spadkobiercy J. M. z dnia [...] 2002 r. W tej sytuacji faktycznej i prawnej mając na uwadze, zarówno treść wniosku strony z dnia [...] 2002 r wskazującego, iż jej intencją jest dochodzenie roszczenia o ustalenie i wypłatę odszkodowania za powierzchnię 113,8 m2 z parcel 1. kat. 37/2 i 1.kat.38 wywłaszczonych orzeczeniem Prezydium Rady Narodowej w m. K. z dnia [...] 1959 r. nr [...], jak i wyjaśnienia odwołującego się z dnia [...] 2003 r, Wojewoda uznał za konieczne uchylenie decyzji Prezydenta Miasta K. - miasta na prawach powiatu z dnia [...] 2003 roku nr [...] i orzeczenie o umorzeniu postępowania w sprawie ustalenia i wypłaty odszkodowania toczącego się w sprawie już rozstrzygniętej decyzją ostateczną. W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący M. M. zarzucił, że decyzja narusza przepisy postępowania , a to art. 6, 8, 10 kpa, które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów prawa materialnego art. 130 ust. l ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz art. 64 ust. 3 konstytucji RP, powtarzając argumenty podniesione już w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a w szczególności, że nie zostało wypłacone odszkodowanie za wywłaszczanie w całości. Wypłata odszkodowania na zasadzie ryczałtu za część wywłaszczonej nieruchomości nie spełnia wymogu słuszności. Konieczna jest więc korekta wyliczonego odszkodowania przez biegłego w toku postępowania wywłaszczeniowego i wypłacenia skarżącemu, jako następcy prawnemu wywłaszczonego właściciela, odszkodowania w dochłodzonej wysokości. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy - Wojewoda M. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając skargę zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 97 par l ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 12717 sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30,08.2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Właściwym zatem do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. Skarga nie jest zasadna. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Organ odwoławczy dokonał prawidłowej analizy i oceny zgromadzonego w sprawie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i prawidłowo zastosował przepisy prawa. Trzeba stwierdzić, że w świetle znajdującej się w aktach sprawy decyzji wywłaszczeniowej Prezydium Rady Narodowej w m. K. z dnia [...] 1959 r. Nr [...] nie budzą wątpliwości okoliczności dotyczące wywłaszczenia i przyznanego odszkodowania wywłaszczonym właścicielom nieruchomości, położonej w K. przy ul.[...], składającej się z dwóch parcel ozn. 1. kat 37/2 o pow. 247,1 m2 i 1. kat 38 o pow. 166,7 m2 obj. kw [...] K., a stanowiącej m. in. własność J. M. w 5/12 cz. Przedmiotową nieruchomość wywłaszczono na rzecz Skarbu Państwa, w celu realizacji budowy Miejskiego Pawilonu Wystawowego. W punkcie III decyzji wywłaszczeniowej orzeczono o odszkodowaniu ustalając jego wysokość i przyznając każdemu ze współwłaścicieli nieruchomości odszkodowanie w części odpowiadającej wielkości jego udziału. Odszkodowanie ustalono za grunt budowlany wymienionych wyżej parceli obj. kw [...] ozn. 1. kat 37/2 i 1. kat 38 o łącznej pow. 413, 8 m2. J. M. przyznano stosownie do wielkości jej udziału w nieruchomości (5/12) - kwotę 27. 455, 41 zł. Odszkodowanie to zostało ustalone wedle zasad przewidzianych art. 8 ust. 2-3 i 5-6 obowiązującej wówczas ustawy wywłaszczeniowej z dnia [...] 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości, po zasięgnięciu opinii biegłego. Decyzja PRN została poddana kontroli instancyjnej na skutek odwołania wniesionego przez J. M. Organ odwoławczy - Komisja Odwoławcza ds. Wywłaszczenia przy Ministrze Spraw Wewnętrznych po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego, odwołania nie uwzględniła i orzeczenie Prezydium Rady Narodowej w m. K. z dnia [...] 1959r. / nr j. w./ w części o ustaleniu odszkodowania zostało zatwierdzone. Przyznane J. M. odszkodowanie zostało jej w całości wypłacone. Na tle powyższych okoliczności trzeba w pierwszym rzędzie zauważyć, że wbrew twierdzeniom skarżącego - podnoszonym już w odwołaniu od decyzji organu I instancji, - ustalone i przyznane odszkodowanie z tytułu wywłaszczenia nieruchomości obejmowało całą nieruchomość o łącznej pow. 413, 8 m2. Nie znajduje więc oparcia w okolicznościach sprawy twierdzenie skarżącego jakoby odszkodowanie zostało ustalane tylko za część nieruchomości obejmującą powierzchnię 300 m2., skoro z treści decyzji wywłaszczeniowej i jej części odszkodowawczej (pkt III) wynika ponad wszelką wątpliwość, że odszkodowanie ustalono i przyznano za całą wywłaszczoną powierzchnię gruntu tj. za 413,4 m2. Decyzja o wywłaszczeniu i odszkodowaniu jest ostateczna, co jest bezsporne i nadal funkcjonuje ona w obiegu prawnym. Oznacza to - zgodnie z zasadą trwałości decyzji ujętą w przepisie art. 16 k.p.a. zd. drugie - że uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub w ustawach szczególnych. Skarżący w istocie domaga się zmiany ostatecznej decyzji Prezydium Rady Narodowej w m. K. z dnia [...] 1959r,. kwestionując obecnie sposób i wysokość obliczenia dokonanego przez biegłego w postępowaniu wywłaszczeniowym poprzedzającym jej wydanie. Te okoliczności można było podnosić w postępowaniu wywłaszczeniowym. Skarżący domaga się w gruncie rzeczy kontynuowania zakończonego już w 1959 r. ostateczną decyzją postępowania wywłaszczeniowego w zakresie przyznanego odszkodowania poprzedniemu właścicielowi, które jego zdaniem nie spełnia wymogu "słusznego odszkodowania". Takie żądanie nie znajduje oparcia w przepisach prawa i jest niedopuszczalne. Rozstrzygnięcie o odszkodowaniu poddane było kontroli instancyjnej, w toku postępowania wywłaszczeniowego, i nie może podlegać kontroli w niniejszym postępowaniu. Decyzja zaś dotycząca sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną byłaby obarczona wadą skutkującą jej nieważność, stosownie do treści art. 156 par l pkt 3 k.p.a. na co słuszne zwrócił uwagę organ odwoławczy. Zarzuty skarżącego dotyczące naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania, Konstytucji RP i prawa materialnego zwłaszcza art. 130 ust. l ustawy o gospodarce nieruchomościami są chybione. Postępowanie odwoławcze zostało przeprowadzone bezbłędnie. Zaskarżona decyzja jest trafna, prawidłowo uzasadniona. Organ odwoławczy zajął stanowisko wobec całego materiału dowodowego (faktów i dowodów), a wywody prawne, które Sąd" podziela zawierają wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Biorąc pod uwagę powyższe, skargę jako nie zasługującą na uwzględnienie należało oddalić na postawie art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.