II SA/Kr 1418/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 18 lipca 2017 r. znak [...] w przedmiocie braku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania postanawia odrzucić skargę. . A. L. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 18 lipca 2017 r. znak [...]. W postanowieniu tym organ, po rozpatrzeniu ponaglenia A. L. w sprawie niezałatwienia w terminie prawem sprawy ustalenia warunków zabudowy- stwierdził, że Burmistrz Miasta Z. nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jako podstawę prawną postanowienia Kolegium wskazało art. 37 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), dalej "k.p.a.". Skarga na to postanowienie podlega odrzuceniu, bowiem jego kontrola nie mieści się w kognicji sądów administracyjnych określonej w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369) - dalej "p.p.s.a.". W pkt 2 tego przepisu wymieniono jakie z postanowień organów administracji publicznej mogą być zaskarżone do sądu administracyjnego. Zgodnie z tym przepisem kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone postanowienie nie mieści się w żadnej w wymienionych kategorii. Postanowienie organu rozpatrującego ponaglenie w trybie art. 37 k.p.a. ma charakter incydentalny, nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia, co do istoty sprawy. Jest to postanowienie mające na celu likwidację bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji publicznej, stanowi też warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego dotyczącą bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Postanowienie to nie może być ponadto zaskarżone zażaleniem. W zaskarżonym postanowieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze błędnie pouczyło skarżącego, że może zaskarżyć je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji, co do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Z przepisu tego nie można jednak wyprowadzać wniosku, że błędne pouczenie kreuje środek zaskarżenia w sytuacji, gdy zgodnie z obowiązującymi przepisami środek taki nie przysługuje. Innymi słowy, pomimo brzmienia art. 112 k.p.a. błędne pouczenie o skardze do sądu administracyjnego nie rozszerza kognicji sądów administracyjnych poza granice wynikające z art. 3 § 2 p.p.s.a. Z tych względów skarga - jako niedopuszczalna - podlegała odrzuceniu, o czym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.