II SA/Kr 1423/99

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Heleny L. na decyzję Wojewody M. z dnia 22 czerwca 1999 r. (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; (...). Decyzją z dnia 20.04.1999 r., na podstawie art. 28, art. 33 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane /Dz.U. nr 89 poz. 414 ze zm./, po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia 7.12.1998 r., Burmistrz Miasta i Gminy S. zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę dla Bogusława B. na wykonanie szklarni na działce nr 616/12 w F. W uzasadnieniu wskazano, że decyzja uwzględnia w całości wniosek strony - art. 107 par. 4 Kpa. W odwołaniu Helena L. zarzuciła, że nie miała możliwości zapoznania się z aktami sprawy wobec "zaginięcia planów", a nadto, że sprawa uregulowania granicy pomiędzy jej działką nr 617/2 a działką inwestora nr 616/12 nie została zakończona. Decyzją z dnia 22 czerwca 1999 r. (...) Wojewoda M. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż planowana jest na terenach upraw polowych bez prawa zabudowy, ale jako uzupełniający rodzaj użytkowania dopuszczono również inne rodzaje użytkowania rolniczego. Decyzja została wydana w oparciu o aktualne mapy geodezyjne, postępowanie zostało przeprowadzone właściwie. W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego na tę decyzję Helena L. wniosła o jej uchylenie, zarzucając naruszenie art. 8, art. 6, art. 9-10 i art. 73 Kpa oraz art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego, podnosząc przede wszystkim, że proponowane zagospodarowanie działki inwestora pozostaje w sprzeczności z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Przesyłką z dnia 3.03.2000 r. Sądowi została przekazana decyzja Wojewody M. z dnia 25.02.2000 r. (...), którą uchylono decyzję ostateczną z dnia 21.06.1999 r. (...) i odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę Bolesławowi B. na budowę szklarni na działce nr 616/12 w F. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu 22.12.1999 r. utrzymało w mocy własną decyzję stwierdzającą nieważność decyzji orzekającej o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji wydanej w dniu 2.03.1999 r. przez Burmistrza Miasta i Gminy S. Dlatego też organ budowlany zobowiązany był wznowić postępowanie i orzec jak w decyzji z dnia 25.02.2000 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd, zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę aktów wydawanych przez organy administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Nie będąc związany granicami skargi /art. 51 ustawy o NSA/, Sąd ma obowiązek zbadać legalność zaskarżonej decyzji niezależnie od zarzutów zgłoszonych w skardze. Stosownie do treści art. 35 prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ winien sprawdzić m.in. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego. Gdyby w trakcie realizacji kompetencji z art. 35 ust. 1 pkt 1 "a i b" Prawa budowlanego organ dostrzegł niezgodność pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu a miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, powinien zainicjować wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i do czasu rozstrzygnięcia tego zagadnienia zawiesić postępowanie w sprawie wydania pozwolenia na budowę i zatwierdzenia projektu budowlanego, na podstawie art. 97 par. 1 pkt 4 Kpa. Nie wolno mu jedynie odmówić wydania pozwolenia na budowę w sytuacji dostrzeżenia takiej sprzeczności, gdyż ostateczną decyzją ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest związany. W przedłożonych aktach administracyjnych brak jest tak rysunku planu jak i opisu obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, brak jest też innego dokumentu potwierdzającego dokonanie przez organ obowiązkowego sprawdzenia zgodności projektu z planem. Z samej treści decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 2.03.1999 r. wynika jednakże, że planowana inwestycja znajduje się na obszarze upraw polowych i innych rodzajów użytkowania rolniczego, ale bez prawa zabudowy. Organy obydwu instancji w ogóle nie odniosły się do tej okoliczności. Powyższe przesądza już o wadliwości zaskarżonej decyzji. Jak wynika z przedłożonych sądowi akt administracyjnych (...) Helena L. w dniu 15.11.1999 r. złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z dnia 22.06.1999 r., na którą to decyzją została wniesiona skarga w niniejszej sprawie w dniu 23.07.1999 r. Ostateczną decyzją z dnia 22.12.1999 r. (...) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. stwierdziło nieważność decyzji Burmistrza Miasta i Gminy S. z dnia 2.03.19999r w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie 2 budynków szklarniowych na działce 616/12 w F. wydanej Bogusławowi B. Decyzja ta o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu była podstawą wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, zaskarżonej w niniejszej sprawie. Decyzją z dnia 25.02.2000 r., wydaną w wyniku wznowienia postępowania, Wojewoda M. uchylił decyzję z dnia 21.06.1999 r. (...) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę szklarni na działce nr 616/12 w F. Postanowieniem z dnia 5 czerwca 2000 r. w sprawie II SA/Kr 605/00 skarga Bogusława B. na tę decyzję została odrzucona jako niedopuszczalna ze względu na niedopełnienie warunku z art. 34 ust. 1 ustawy o NSA. Złożone następnie w dniu 24.07.2000 r. odwołanie Bogusława B. od decyzji z dnia 25.02.2000 r. wydanej przez Wojewodę M. w I instancji, nie zostało jeszcze rozpatrzone. Decyzja o pozwoleniu na budowę jest wydawana w oparciu o postanowienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co w warunkach określonych w przepisie art. 145 par. 1 pkt 8 Kpa może stanowić przesłankę do wznowienia postępowania. Skoro, zgodnie z ustaleniami Sądu, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydana na rzecz inwestora była na tyle wadliwa, że ostateczną decyzją administracyjną stwierdzono jej nieważność, to decyzja pozwalająca na budowę, wydana w oparciu o wadliwą decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, nie może się ostać w obrocie prawnym. Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym decyzja podlega uchyleniu między innymi wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Pozwolenie na budowę jest wydawane w oparciu o postanowienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, co w warunkach określonych w przepisie art. 145 par. 1 pkt 8 Kpa może stanowić przesłankę do wznowienia postępowania. Podnieść jeszcze należy, że w sytuacji, gdy skarżąca Helena L. w dniu 23.07.1999 r. złożyła skargę na decyzję ostateczną z dnia 22.06.1999 r., a wniosek o wznowienie postępowanie administracyjnego zakończonego tą że decyzją w dniu 15.11.1999 r., w związku z utrwalonym od lat orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, stwierdzić należy, że nie było dopuszczalne wznowienie postępowania. Po wniesieniu skargi do NSA wykluczona jest możliwość wszczęcia przez organy administracji publicznej postępowania w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji /postanowienia/ zarówno z urzędu, jak i w związku z wniesieniem nadzwyczajnego środka prawnego innego niż skarga do NSA /wyrok NSA z dnia 27 sierpnia 1998 r. IV SA 1716/96/. Art. 35 ust. 4 ustawy o NSA wyłącza możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego, jeżeli właściwy organ administracyjny wszczął postępowanie w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji albo wznowił postępowanie. Mimo że przepis ten expressis verbis formułuje zasadę wyłączenia dwutorowości postępowania kontrolnego tylko w odniesieniu do postępowania sądowoadministracyjnego w celu zapobieżenia takiej dwutorowości w stosunku do ostatecznej decyzji, należy przyjąć, że po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego wykluczona jest możliwość wszczęcia przez organ administracji publicznej postępowania w celu zmiany, uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji zarówno z urzędu, jak i w związku z wniesieniem nadzwyczajnego środka prawnego innego niż skarga do sądu administracyjnego /wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2000 r. V SA 909/99/. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 2 pkt 2 i 3 oraz art. 29 i art. 55 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym orzekł, jak w sentencji.