II SA/Kr 1428/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 22 czerwca 2009r., nr [...] w przedmiocie uzgodnienia zamierzenia inwestycyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Skarżąca I. M., reprezentowana przez pełnomocnika Z. Z., pismem z dnia 15 lipca 2009r. wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 22 czerwca 2009r., nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Geodety Powiatowego z dnia 5 maja 2009r., znak: [...], uzgadniające na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy, zamierzenie inwestycyjne, polegające na budowie budynku usługowo – mieszkalnego na działce nr "1" w miejscowości W. gmina T.. W piśmie z dnia 3 sierpnia 2010r. strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia, podnosząc, iż wniesienie skargi na w/w orzeczenie "nie wstrzymało dalszych działań Wójta". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2002 Nr 152, poz.1270 ze zm. zwanej dalej p.p.s.a.) po przekazaniu skargi do sądu, na wniosek skarżącego sąd może wstrzymać wykonanie w całości lub części aktu bądź czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Mając na uwadze powyższe warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość ziszczenia się przesłanek z art. 61 § 3, w szczególności nie wystarczy samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., FZ 65/04 niepubl.). Niezbędne jest zatem poparcie wniosku stosowną argumentacją, w tym w szczególności dowodzącą istnienie wskazanych wyżej przesłanek. Na równi z powyższym wskazać należy jeszcze, iż przesłanki powyżej wskazane nie zachodzą w sprawie niniejszej również z uwagi na charakter zaskarżonego postanowienia. Nie każdy bowiem akt administracyjny ma charakter wykonalny. Tymczasem przedmiotem wstrzymania mogą być jedynie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania, albowiem tylko wtedy można mówić o możliwości wystąpienia zagrożeń dla czyjegoś interesu prawnego. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Ten stan w rzeczywistości społecznej, którego spowodowanie nakazuje akt administracyjny, stanowi przedmiot jego wykonania. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania (adresata aktu), polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, pod red. T. Wosia, Warszawa 2005r.). W świetle powyższych uwag nie sposób uznać, że zaskarżone postanowienie jest wykonalne w rozumieniu art. 61 ust. 3 p.p.s.a. Nie nadaje ono stronom żadnych uprawnień, ani nie kreuje obowiązków o charakterze materialnoprawnym. Dodatkowo należy podkreślić, że wyżej omówiona instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia ma na celu jedynie zapewnienie tymczasowej ochrony, gdyż po myśli przepisu art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy przez sąd pierwszej instancji co do istoty nastąpi na rozprawie, która została wyznaczona na 13 grudnia 2010r. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.