II SA/Kr 1428/14

sygn. akt II SA/Kr 1428/14 Kraków, dnia 22 października 2014 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka - Duda po rozpoznaniu w dniu 22 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. K. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 21 lipca 2014r., znak [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów w sprawie egzekucji postanawia: oddalić wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. sygn. akt II SA/Kr 1428/14 Kraków, dnia 22 października 2014 r. UZASADNIENIE Niniejsza sprawa została wszczęta wskutek skargi K. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 21 lipca 2014r., znak [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutów w sprawie egzekucji. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. K. K. nie podniósł żadnych argumentów na poparcie tego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol.: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na wstępie podkreślić należy, że instytucja udzielenia przez sąd administracyjny tymczasowej ochrony skarżącemu poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może odnosić się wyłącznie do takich rozstrzygnięć organów administracji publicznej, które nadają się do wykonania. W orzecznictwie zasadnie podkreśla się, że pod pojęciem wykonania aktu administracyjnego trzeba rozumieć spowodowanie takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem, zawartym w danym akcie, przy czym może to nastąpić w sposób dobrowolny bądź przymusowy (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 stycznia 2009 roku, sygn. akt II SA/Gd 888/08, Lex nr 477238). Powyższe oznacza, że wykonalna będzie decyzja nakładająca na jej adresata obowiązek, ponieważ możliwa jest dobrowolna realizacja jej dyspozycji bądź wykonanie jej w trybie przymusowym, a także decyzja przyznająca adresatowi uprawnienie do konkretnego działania- wówczas realizując takie uprawnienie, strona będzie wykonywała akt administracyjny. Nie można natomiast mówić o wykonaniu- a zatem także o możliwości wstrzymania wykonania decyzji w sytuacji, kiedy ma ona charakter odmowny- nie uwzględnia wniosku strony o przyznanie uprawnienia bądź nałożenie obowiązku na inną stronę, ponieważ akt taki nie ma przedmiotu wykonania (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2008 roku, sygn. akt II OZ 714/08, Lex nr 493646 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 października 2008 roku, sygn. akt II SA/Wr 411/08, Lex nr 504587). W judykaturze wskazuje się między innymi, iż nie podlega wykonaniu decyzja umarzająca postępowanie administracyjne (zob. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 października 2008 roku, sygn. akt II SA/Wr 251/08, Lex nr 504581), a także taka, którą odmówiono stronie umorzenia należności pieniężnej (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 15 lipca 2008 roku, sygn. akt II GZ 136/08, Lex nr 493692). Pogląd, że wstrzymanie wykonania w trybie art. 61 p.p.s.a. dotyczy wyłącznie tych aktów administracyjnych, które podlegają wykonaniu, prezentowany jest również w doktrynie (zob. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II, komentarz do art. 61, teza 7 i powołana tam literatura). Powyższe uwagi odnieść można również do postanowienia, będącego przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił w nim uwzględnienia zarzutu w sprawie egzekucji, opartego na błędzie co do osoby zobowiązanego. Uwzględnienie takiego zarzutu musiałoby prowadzić do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Nie można zatem – za pomocą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego – "chwilowo" przyjąć, że zarzut w sprawie egzekucji jest uzasadniony i uznać że egzekucja została skierowana przeciwko niewłaściwej osobie. Zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu, rozstrzyga jedynie o zasadności zarzutu w sprawie prowadzonej egzekucji. Stąd też nie ma możliwości wstrzymania jego wykonania w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Dodatkowo należy zwrócić uwagę na ugruntowaną już linię orzecznictwa, zgodnie z którą do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Użyte w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 maja 2012r., sygn. akt II OZ 358/12, Lex Omega nr 1166174 oraz z dnia 25 kwietnia 2012r., sygn. akt II FSK 921/12, Lex Omega nr 1137672). Ponieważ postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności aktu administracyjnego, strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do tak ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012r., sygn. akt II OSK 768/12, Lex Omega nr 1145639). Sąd podziela pogląd, prezentowany w orzecznictwie, iż nie wskazanie jakiejkolwiek okoliczności faktycznej, która uprawdopodobniałaby niebezpieczeństwo poniesienia przez niego znacznej szkody albo powstania trudnych do odwrócenia skutków, uniemożliwia uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2009 roku, sygn. akt II FZ 39/09, Lex nr 489786 i z dnia 25 lipca 2008 roku, sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672). W niniejszej sprawie K. K. nie wskazał na żadne okoliczności, mogące wskazywać na realizację przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę przyjmując art. 61 § 3 p.p.s.a.