II SA/Kr 143/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Tadeusz Kiełkowski SWSA Jacek Bursa (spr.) SWSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi "M" sp. z o.o. sp. k. w K. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 31 grudnia 2018 roku, znak: [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania skargę oddala Prezydent Miasta K., postanowieniem z 3 września 2018 r., znak: [...], zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 22.07.2016 r., znak: [...], zmieniającą decyzję Nr [...] z dnia 29.09.2015 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Budowa placu manewrowego [...] wraz z budową studni i odwodnienia liniowego na działce nr [...] obr. [...] jedn. ew. [...] przy ul. [...] w K.". Powyższe postanowienie wydane zostało w oparciu o przepisy art. 97 § 1 pkt 4 kpa, w związku z prowadzonym przez organ odwoławczy postępowaniem w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...] z dnia 29.09.2015 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu powyższego postanowienia organ I instancji wskazał, że w toku rozpatrywania wniosku o wznowienie postępowania, w dniu 16.08.2018 r. Wydział Infrastruktury [...] Urzędu Wojewódzkiego zwrócił się do Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta K. z prośbą o przesłanie akt przedmiotowej sprawy z uwagi na złożony przez J. S. wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...] z dnia 29.09.2015 r. w związku z faktem, iż zainicjowane zostały dwa postępowania nadzwyczajne - w sprawie wznowienia postępowania, w którym właściwy jest Prezydent Miasta K., jak i w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, w którym właściwy jest Wojewoda. Wg. organu kodeks postępowania administracyjnego nie reguluje wprost skutków prawnych zbiegu dwóch trybów weryfikacji decyzji na drodze administracyjnej. W literaturze wskazuje się, iż wobec tego, że zastosowanie trybu stwierdzenia nieważności decyzji powoduje następstwa prawne dalej idące niż zastosowanie trybu wznowienia postępowania, należy dać priorytet pierwszemu z nich, a wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności w trakcie toczącego się już postępowania w sprawie wznowienia powoduje konieczność zawieszenia postępowania na podstawie ar t. 97 § 1 pt. 4 k.p.a. (B Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa, 2006, s. 632). Organ I instancji wskazał, że następstwem prawnym stwierdzenia nieważności decyzji jest bezprzedmiotowość postępowania w sprawie wznowienia postępowania, gdyż stwierdzenie nieważności decyzji oznacza wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Tym samym postępowanie w sprawie wznowienia postępowania należałoby uznać za bezprzedmiotowe. Wobec powyższego organ I instancji stwierdził, że zakończenie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] stanowi zagadnienie wstępne, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 kpa. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł A. J., zarzucając naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez zawieszenie postępowania w sytuacji braku wystąpienia zagadnienia wstępnego w sprawie oraz art. 35 ust. 3 ustawy prawo budowlane poprzez nie wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę po bezskutecznym upływie terminu nałożonego postanowieniem o obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości w zakresie dostarczenia decyzji środowiskowej. Wojewoda postanowieniem z dnia 31.12.2018 r. nr [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 97 § 1 oraz art. 144 kpa oraz art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2018.1202), uchylił zaskarżone postanowienie i orzekł o braku podstaw prawnych do zawieszenia postępowania. W uzasadnieniu powołał się na uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 lipca 2017 r. sygn. akt II SA/Kr 529/17, który to zapadł w przedmiotowej sprawie w związku ze skargą A. J. na postanowienie Wojewody z 7 lutego 2017 r., znak: [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z 10 listopada 2016 r. znak: [...], odmawiające wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr [...] PMK z 29 września 2015 r. znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla Fundacji [...] "[...]", ul. [...], [...], zamierzenia budowlanego pn.: "Budowa placu manewrowego [...] wraz z budową studni i odwodnienia liniowego, na działce nr [...] obręb [...], przy ul. [...] w K."; przeniesioną decyzją nr [...] z 6 listopada 2015 r. znak: [...] - na rzecz nowego inwestora: Klub Sportowy "[...] ul. [...], [...]; sprostowaną postanowieniem PMK z 6 lipca 2016 r. znak: [...] [...] oraz zmienioną decyzją nr [...] PMK z 22 lipca 2016 r. znak: [...] Powyższym wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji. Jako powód m.in. wskazał, że kpa "nie przewiduje łącznego czy też zbiorczego orzekania o wznowieniu lub odmowie wznowienia kilku postępowań administracyjnych. Konsekwentnie też art. 151 k.p.a. stanowi o uchyleniu (odmowie uchylenia) jednej decyzji - decyzji ostatecznej, zwanej tam "dotychczasową". Rozstrzygnięcie z art. 151 k.p.a. w założeniu nie mogłoby zatem odnosić się do kilku decyzji ostatecznych. W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że nie można łącznie czy też zbiorczo orzekać o wznowieniu lub odmowie wznowienia kilku postępowań administracyjnych, które dotyczą różnych spraw w ujęciu materialnoprawnym. Ale tak naprawdę wypada postawić tezę jeszcze dalej idącą - tezę, że nawet w przypadku, gdyby w jednej sprawie toczyło się kilka postępowań administracyjnych (np. postępowanie zwyczajne i postępowanie nadzwyczajne), kwestia ewentualnego wznowienia mogłaby być rozpatrywana i rozstrzygana tylko w odniesieniu do każdego z nich z osobna. Wskazuje na to powołany już art. 151 k.p.a., a także art. 145 § 1 in principio k.p.a., odczytywany prawidłowo, tj. przy założeniu, że użyte tam słowo "sprawa" jest pewnym skrótem, a w istocie chodzi o "postępowanie w sprawie" (zob. T. Woś, Pojęcie "sprawy" w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, AUWr 1990/1022, Prawo CLXVIII, s. 329-335)". Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, organ odwoławczy wskazał, że prowadzi postępowanie z wniosku J. S. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta K. Nr [...] z dnia 29.09.2015 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Budowa placu manewrowego [...] wraz z budową studni i odwodnienia liniowego na działce nr [...] obr. [...]jedn. ew. [...] przy ul. [...] w K.". O powyższej treści wniosek złożony został przez wnioskującego i przekazany przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. do załatwienia wg. właściwości. Natomiast, biorąc pod uwagę powyższe orzeczenie sądu o konieczności rozdziału kilku postępowań administracyjnych, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 22.07.2016 r., znak: [...], zmieniającą ww. decyzję nie został złożony i w tej sprawie organ odwoławczy nie prowadzi postępowania. Skoro zatem nie jest w trybie stwierdzenia nieważności prowadzona weryfikacja ww. decyzji z dnia 22.07.2016 r. znak: [...], zmieniająca decyzję Nr [...] z dnia 29.09.2015 r., znak: [...], o udzieleniu pozwolenia na przedmiotową inwestycję, brak jest podstaw do zawieszenia wznowionego postępowania w sprawie zakończonej tą decyzją. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzją złożyła Firma A . w K. zarzucając naruszenie art. 40 § 2 kpa w zw. z art. 10 § 1 kpa skutkujące naruszeniem dającym podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 10 § 1 kpa) i powodująca konieczność uchylenia postanowienia w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ppsa albowiem w sprawie był ustanowiony pełnomocnik adwokat G. J., któremu organ nie doręczył w/w postanowienia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu aktów administracyjnych z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt. 3 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może zostać rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu skargi należy wskazać, że jest on oczywiście bezzasadny. Jak wynika z akt sprawy, strona skarżąca nie była w postępowaniu administracyjnym reprezentowana przez pełnomocnika adwokata G. J., a zatem organ prawidłowo postąpił doręczając postanowienie stronie skarżącej. Dodać należy, że w postępowaniu sądowym – na wypadek jeśli akta administracyjne z jakichś przyczyn byłyby niekompletne - pełnomocnik strony skarżącej został zobowiązany do wykazania, że w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym przedkładał pełnomocnictwo do działania imieniem strony skarżącej (k. 49 i k. 61). Na powyższe zobowiązanie pełnomocnik nie udzielił żadnej odpowiedzi. Niezależnie od powyższego ma rację organ, że tego rodzaju naruszenie przepisów postępowania nawet jeśli miałoby miejsce, to i tak byłoby naruszeniem nie mającym wpływu na wynik postępowania, ponieważ nie pociągało dla strony skarżącej negatywnych skutków. Odnosząc się natomiast do meritum sprawy należy wskazać, że rozstrzygnięcie organu II instancji – dokonane z powołaniem się na rozstrzygnięcie WSA zapadłe w związku z przedmiotowa sprawą - jest prawidłowe. Kontrolowane postępowanie, dotyczy bowiem wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Nr [...] Prezydenta Miasta K. z dnia 22.07.2016 r., znak: [...] Wniosek o stwierdzenie nieważności został złożony wyłącznie odnośnie decyzji Nr [...] z dnia 29.09.2015 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę, która została zmieniona w/w decyzją z dnia 22.07.2016 r. Każda z tych decyzji stanowi odrębny akt administracyjny i posiada samodzielny byt prawny. Złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności pierwotnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, nie uzasadniało zatem zawieszenia na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa postępowania o wznowienie postępowania zakończonego decyzją, która pierwotną decyzję zmieniała. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.