II SA/Kr 1430/00

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia NSA Andrzej Niecikowski / spr. / Sędziowie NSA : Anna Szkodzińska Joanna Tuszyńska Protokolant : Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2004r. sprawy ze skargi B. N. na decyzję Wojewody z dnia 02 czerwca 2000r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego - skargę oddala - Decyzją z dnia 31.03.2000 r. (znak: [...]) Starosta Powiatowy w [...], działając na podstawie art. 49 ust. 1 i art. 55 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo Budowlane (Dz.U. nr 89 poz. 414 z późn.zm.- obecnie tj. Dz.U. z 2003 r. nr 207 poz. 2016 - zwanej dalej Prawem Budowlanym z 1994 r.), odmówił udzielenia pozwolenia na użytkowanie rozbudowanego budynku gospodarczego na działce nr 1 położonej w L. - jako budynku handlowo-gastronomicznego. Odwołanie B. N. nie zostało uwzględnione i Wojewoda [...] decyzją z dnia 2.06.2000 r. (znak: [...]) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje podnosząc w uzasadnieniu co następuje: 1/ przedmiotowy budynek przeznaczony jest do rozbiórki na podstawie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w [...] z dnia 12.08.1994 r., (znak: [...]), której wykonanie odroczono do czasu rozpoczęcia prac związanych z przebudową drogi E-4 i zezwolono na jego czasowe wykorzystanie do celów gospodarczych, 2/ Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] ostateczną decyzją z dnia 27.01.2000 r., (znak: [...]) odmówił wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzja z dnia 15.12.1994 r., na podstawie której odroczono wykonanie rozbiórki obiektu i zezwolono na jego czasowe wykorzystanie do celów gospodarczych, 3/ ustosunkowując się zarzutu odwołania podniesiono, że decyzja z dnia 15.12.1994 r., nie dawała inwestorowi żadnych podstaw do prowadzenia robót budowlanych a jeżeli były one prowadzone to były samowolą budowlaną. Zarzuty odnoszące się do decyzji nakazującej rozbiórkę nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy niniejszej, gdyż decyzja ta jest decyzją ostateczną i polemika z jej słusznością jest bezprzedmiotowa. Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję złożył B. N. i nie precyzując żądania skargi, podniósł co następuje; 1/ w dniu 7.02.2000 r. złożył w Starostwie Powiatowym w [...] wniosek o pozwolenie na użytkowanie budynku zlokalizowanego na działce nr 1 w L. - jako budynku handlowo-gastronomiczno-noclegowego. Wniosek ten oparty został o prawomocną decyzje b. Urzędu Rejonowego w T. (znak: [...]) którą odroczono rozbiórkę przedmiotowego obiektu i zezwolono na wykorzystywanie go do celów gospodarczych. W związku z tą decyzją skarżący dokonał szeregu nakładów na nieruchomość w celu przystosowania budynku do celu na jaki został przeznaczony przez wspomnianą decyzją i spełnienia wymogów stawianych przez prawo naprowadzenie działalności gospodarczej"". 2/ odmowa pozwolenia na użytkowanie obiektu "stoi w jaskrawej sprzeczności z wcześniejszą decyzją zezwalającą mi na wykorzystywanie tego budynku do celów gospodarczych, tak więc z mocy samego prawa jest nieważna ". W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu, dodatkowo podnosząc, że decyzja odraczająca rozbiórkę i zezwalająca na czasowe użytkowanie samowolnie rozbudowanego gospodarczego na cele na które był on pierwotnie przeznaczony, a więc jako budynek gospodarczy w rozumieniu § 3 pkt. 11 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wykorzystywanie budynku na cele gospodarcze nie jest tożsame z prowadzeniem działalności gospodarczej określonej w ustawie o działalności gospodarczej. Bezpodstawny jest więc zarzut, że na podstawie decyzji o odroczeniu rozbiórki mógł skarżący przystosować obiekt do prowadzenia w nim działalności gastronomiczno-handlowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Skarga w sprawie niniejszej została złożona przed dniem 1.01.2004 r. Zgodnie jednak z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r., Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1271), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 - w skrócie p.o.p.s.a.). Skargę należy uznać za nieuzasadnioną. Dokonana w trybie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r., Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269), kontrola sądowa zaskarżonej decyzji, nie stwierdziła aby naruszała ona prawo w takim stopniu aby mogła prowadzić do uwzględnienia skargi. Uchylenie zaskarżonej decyzji może nastąpić w przypadku stwierdzenia (art. 145 § 1 pkt. 1-3 p.o.p.s.a.) a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący domagał się wydania pozwolenia na użytkowanie rozbudowanego budynku gospodarczego - jako budynku handlowo-gastronomicznego. Odmawiając wydania żądanego pozwolenia na użytkowanie organ I instancji powołał się na przepis art. 49 ust. 1 i art. 55 Prawa Budowlanego z 1994 r. Oczywiście odwołań;3 się do wyżej przytoczonych przepisów jest błędne - a przepisy te dotyczące obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w sprawie nie mogą mieć zastosowania. Nie mniej jednak stanowisko orzekających organów zawarte w końcowym rozstrzygnięciu jest trafne. W istocie rzeczy skarżącemu chodzi o pozwolenie na zmianę sposobu użytkowania obiektu gospodarczego na budynek handlowo-gastronomiczny. Kwestie zmiany sposobu użytkowania obiektów budowlanych reguluje przepis art. 71 Prawa Budowlanego z 1994 r. Zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego może dotyczyć obiektu legalnie istniejącego. W sprawie natomiast mamy do czynienia z obiektem w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki a jedynie jej wykonanie odroczono do czasu rozpoczęcia prac związanych z przebudową drogi E-4 zezwalając na jego czasowe wykorzystanie do celów gospodarczych. W stosunku do obiektu co do którego orzeczono nakaz rozbiórki, którą jedynie odroczono, nie może mieć zastosowanie przywołany wyżej przepis art. 71 Prawa Budowlanego z 1994 r. W tym stanie rzeczy skoro dokonana kontrola nie wykazała aby zaskarżona decyzja, czy poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszały prawo w stopniu nakazującym uchylenie zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 ustawy 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270), należało orzec jak w sentencji.