II SA/Kr 1430/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie WSA Aldona Gąsecka –Duda WSA Ewa Rynczak (spr) Protokolant Grażyna Grzesiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2011 r. sprawy ze skarg A. Z., E. K. S. i T. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 27 sierpnia 2007r., nr [...] w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy I. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji , II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego A. Z. kwotę 100 zł ( sto złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej E. K. –S. kwotę 357 zł ( trzysta pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania, IV. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego T. Z. kwotę 357 zł ( trzysta pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postepowania. Postanowieniem z dnia 29 czerwca 2007r. nr znak: [....] Prezydent Miasta K. , działając na podstawie art. 106 k.p.a. w zw. z art. 53 ust. 4 pkt. 9 i ust. 5, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, póz. 717 ze zm.) oraz art. 16 ust. 1, art. 35 ust. 3, art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204 póz. 2086 ze zm.) i § 4 pkt. 12 i 13 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie ( Dz. U. z 1999 r. Nr 43, póz. 430 ze zm.), uzgodnił pozytywnie projekt decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego: "Budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego w części wysokiej (3-14 kondygnacji) z usługami w części niskiej (0,1,2 kondygnacji) na działce nr [....] obr. [....] wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [....] , [....] , [....] , [....] , obr. [....] ie przy ul. [....] w K. ", w odniesieniu do terenów przyległych do pasa drogowego ul. [....] (droga powiatowa w zarządzie KZD) z warunkiem uzupełnienia zapisów projektu decyzji w następujący sposób: a) pkt. M 3e. ZAŁĄCZNIKA NR 1 " inne warunki w zakresie komunikacji": koncepcję obsługi komunikacyjnej wraz z planem zagospodarowania działki należy zaopiniować w KZD, projekt budowlany planowanej inwestycji w zakresie rozwiązań projektowanych w pasie drogowym ul. [....] przedstawić do uzgodnienia w KZD, b) pkt. II 3c. ZAŁĄCZNIKA NR 1 " dostęp do drogi publicznej" powinien brzmieć: " Projektowany obiekt posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej to jest drogi powiatowej, którą jest ul. [....] , ponieważ działka nr [....] obr. [....] na której zlokalizowane jest przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne przylega bezpośrednio do ul. [....] (styka się z granicą działki stanowiącej ul....)". W uzasadnieniu organ l instancji podał, że z uwagi na to, że zamierzenie inwestycyjne spowoduje zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, zmianę polegającą na budowie obiektu budowlanego, zatem dokonanie uzgodnienia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą jest uprawnione. Proponowana lokalizacja obiektu budowlanego objętego przedmiotowym projektem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, spełnia wymóg usytuowania w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni w przypadku drogi ogólnodostępnej - powiatowej, ponieważ wynosi 8 metrów od krawędzi jezdni ul. [....] - dla zabudowy o wysokości 15 m, zaś dla zabudowy o wysokości do 42 m linia zabudowy stanowi przedłużenie linii zabudowy na działce [....] obr. [....]. Ustalenia tego dokonano w oparciu o zbadanie linii zabudowy określonej w załączniku nr 1 pkt. II 1a, oraz na załączniku nr 2 tj. załączniku graficznym stanowiącym integralną część decyzji. Inwestor winien spełnić warunek określony w art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych, co znalazło odzwierciedlenie w załączniku nr 1 pkt. II 3 e - ostatni tiret, przedstawionego do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Jednocześnie ustalono, że układ komunikacyjny objęty projektem decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, będącej przedmiotem uzgodnienia, jest wystarczający dla obsługi komunikacyjnej zamierzenia inwestycyjnego, ponieważ spełnia wymogi § 3 pkt.. 12 i 13 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zgodnie z art. 4 pkt. 8 ustawy o drogach publicznych, przez zjazd rozumieć należy połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej w rozumieniu przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie zaś z pkt. 12 i 13 § 3 w/w rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. przez zjazd z drogi rozumieć należy część drogi na połączeniu z drogą nie będącą drogą publiczną lub na połączeniu drogi z dojazdem do nieruchomości przy drodze, natomiast przez wjazd z drogi (lub wjazd na drogę) rozumieć należy część drogi stanowiącą połączenie jezdni tej drogi z łącznicą na węźle albo z obiektem lub urządzeniem obsługi uczestników ruchu. Aby wymogi cytowanego powyżej przepisu mogły być spełnione zamierzenie inwestycyjne musi posiadać wjazd (dojazd) do inwestycji (pas włączenia) oraz wyjazd (zjazd) z tej inwestycji (pas wyłączenia), przy włączeniu do drogi publicznej drogą dwukierunkową wymagane jest aby jeden pas drogi stanowił pas włączenia (wjazd), drugi pas drogi stanowił pas wyłączenia (zjazd). W przedmiotowym stanie faktycznym, wyznaczony został jeden zjazd posiadający pas włączenia i pas wyłączenia. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne spełnia ww. wymóg, ponieważ posiada jeden zjazd z pasem włączenia i pasem wyłączenia. Ustalono także, że projektowany obiekt posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej to jest drogi powiatowej, którą jest ul. [....] , ponieważ działka nr [....] obr. [....] , na której zlokalizowane jest przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne przylega bezpośrednio do ul. [....] tj. granica działki nr [....] obr. [....] styka się bezpośrednio z granicą działki stanowiącej ul. [....] Zażalenia na przedmiotowe postanowienie wnieśli: T.Z. , J.D. , E. K. oraz A.Z. T.Z. zarzucił brak powiadomienia o mających nastąpić pomiarach geodezyjno-wysokościowych na działce, na której znajduje się nie podpiwniczony obiekt oficyny dla Kamienicy przy ul. [....] , gdzie mieści się Hurtownia [....] W budynku tym przylegającym do granicy działki, na której ma być posadowiony przedmiotowy 14-kondygnacyjny budynek - wskutek prowadzonej inwestycji, a zwłaszcza głębokich wykopów i robót przy modernizacji ulicy - mogą wystąpić wskutek drgań liczne uszkodzenia starych murów, włącznie z zawaleniem się tego obiektu. J.D. zarzucił wydanie postanowienia pod warunkiem, ale bez zastrzeżenia terminu wykonania warunku. Ponadto w zakresie dojazdu do inwestycji podniósł, że planowana ul. [....] stanowi grunt prywatny, a nie drogę publiczną. E.K. zarzuciła, że w sprawie powinni występować spadkobiercy jej zmarłego męża T.S. i do czasu ich ustalenia w drodze sądowej postępowanie winno być również zawieszone, skoro postępowanie w sprawie o ustalenie warunków zabudowy zostało zawieszone. Zarzuciła także, że nie została zawiadomiona o wszczęciu postępowania uzgodnieniowego, czym naruszono art. 8 i 9 k.p.a. A.Z. zarzucił, że zachodzi nieścisłość pomiędzy zawiadomieniem o wszczęciu postępowania o ustaleniu warunków zabudowy a zaskarżonym postanowieniem uzgodnieniowym, w zakresie określenia inwestycji - trzech kondygnacji garaży oraz zwiększenia rozmiaru części usługowej. Ponadto zarzuty dotyczyły braku umożliwienia wypowiedzenia się skarżącego co do zebranych materiałów i zgłoszonych uwag, braku zawiadomienia o wszczęciu postępowania, nieustalenia następców prawnych E.S. i F.S. , braku zawieszenia postępowania do czasu ustalenia następców prawnych T.S. , błędnego wpisania w podstawie prawnej § 4 pkt. 12 i 13 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r., niejasnego sformułowania sentencji postanowienia, odesłania w postanowieniu do załączników i dokumentów niestanowiących integralnej części postanowienia, braku uzasadnienia prawnego, nieprawidłowego uzasadnienia faktycznego i nieprzeprowadzenie żadnych dowodów, a także sprzeczności między sentencją a uzasadnieniem postanowienia. Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2007r. nr [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , działając na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1995r. o drogach publicznych, oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 144 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że uzgodnienie będące przedmiotem zaskarżonego postanowienia stanowi jeden z etapów postępowania o ustalenie warunków zabudowy, regulowany art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ prowadzący to postępowanie, w tym przypadku Prezydent Miasta K. , ma obowiązek zwrócenia się do innego organu, właściwego w danym zakresie, o zajęcie stanowiska odnośnie wniosku Inwestora. Organ ten jest powołany do zajęcia stanowiska w sprawie administracyjnej, która już zawisła przed innym organem administracyjnym. Tak więc przedmiotem postępowania uzgodnieniowego prowadzonego w trybie przywołanego wyżej przepisu, jest stwierdzenie organu, który w tym przypadku spełnia funkcję zarządcy drogi, czy planowana inwestycja może zostać zrealizowana w proponowanym przez inwestora kształcie, w obszarze przyległym do pasa ruchu drogowego, oraz to, czy z faktu realizacji inwestycji w tym obszarze Inwestor winien spełnić ewentualnie warunki ponad te, które zostały wskazane w projekcie przesłanej do uzgodnienia decyzji. Jednakże warunki te, muszą znajdować oparcie w obowiązującej regulacji i wynikać z zadań zarządcy drogi, tj. z konieczności zapewnienia prawidłowego funkcjonowania ruchu drogowego i samej drogi. Podstawowym zatem aspektem w przedmiotowej sprawie jest ustalenie, czy inwestycja znacząco wpłynie na drogę będącą w zarządzie tej jednostki, która przedmiotowe uzgodnienie wydaje. Stąd więc organ winien działać w zakresie swoich kompetencji i wydać postanowienie uwzględniające obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa, w rozstrzyganej sprawie w szczególności przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, oraz wydanych na jej podstawie rozporządzeń wykonawczych, zwłaszcza rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Tak więc organ l Instancji jest władny do uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy w zakresie obsługi komunikacyjnej inwestycji, oraz planowanego zagospodarowania układu drogowego, w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego lub obszarów przyległych do ujętej w planie projektowanej inwestycji drogowej. W art. 20 ustawy o drogach publicznych zostały określone zadania zarządcy drogi. Ponadto zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, zmianę zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego, w szczególności polegającą na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmianę sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, zarządca drogi uzgadnia w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego spowodowanego tą zmianą. Organ rozstrzygający w niniejszej sprawie winien więc dokonać uzgodnienia zamierzenia inwestycyjnego w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego, z punktu widzenia m. in. utrzymania, ochrony i zarządu drogami, w oparciu, tak jak to już wyżej wskazano - przepisy ustawowe i wykonawcze regulujące te kwestie. Tak też w niniejszej sprawie się stało. Organ uzgadniający, którym jest w niniejszej sprawie Krakowski Zarząd Komunalny, działając w trybie art. 106 k.p.a., w oparciu o powołane przepisy, wydał niniejsze postanowienie stanowiące uzgodnienie dla sprawy głównej. Kolegium - mając na uwadze zarzuty zażalenia - zwróciło uwagę skarżących, iż w uzgodnieniu wskazano na warunki, jakie muszą zostać spełnione, aby planowana inwestycja mogła zostać zrealizowana. Jednocześnie Kolegium podkreśliło, iż organ uzgadniający [tu: KZD w K. ] dokonuje uzgodnienia tylko w zakresie swoich kompetencji oraz tylko co do zakresu inwestycji wskazanej we wniosku przez Inwestora. W zaskarżonym postanowieniu nie mogą znaleźć się elementy, które nie należą do merytorycznego zakresu działania organu uzgadniającego. Zarządca drogi nie będzie oceniał, ani tym bardziej wypowiadał się w sprawach należących do kompetencji organów załatwiających sprawy z zakresu melioracji wodnych, bezprawnego usytuowania poszczególnych obiektów i ich gabarytów, czy też problemów dotyczących prawa własności. Również w zakresie prowadzonego postępowania zażaleniowego, organ II instancji zajmuje się jedynie problemami dotyczącymi ściśle postępowania uzgodnieniowego. Postępowanie toczące się przed KZD na tym etapie ma jedynie na celu pozyskanie zapewniania, iż istnieje obsługa komunikacyjna dla planowanej inwestycji. Postanowienie uzgadniające nie daje inwestorowi prawa do wejścia na teren w nim opisany, a jedynie wskazuje na możliwości zapewnienia komunikacji /wjazdu i wyjazdu/. Wszelkie inne sprawy, poruszane przez wnoszących zażalenia, a nie będące związanymi z meritum sprawy, wymykają się w tym postępowaniu spod kontroli organu II instancji, jednakże będą oceniane przez inne organy uzgadniające bądź też w postępowaniu głównym przez Prezydenta Miasta K. na etapie wydawania decyzji ustalającej warunki zabudowy. Na powyższe rozstrzygnięcie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli T.Z. , A.Z. oraz E.K. . T.Z. zarzucił nie dołożenie należytej staranności w fazie przygotowania treści merytorycznej postanowień oraz gromadzeniu dokumentacji, brak powiadomienia skarżącego o mających nastąpić pracach techniczno-pomiarowych na terenie jego działki, oraz robotach geodezyjno-wysokościowych na działce, na której znajduje się nie podpiwniczony obiekt oficyny dla kamienicy przy ul. [....] , gdzie mieści się Hurtownia [....] ", prowadzona przez jego żonę, a także wynikach prac, badań i robót, kiedy to robotnicy łamiąc przepisy prawa o własności nieruchomości wielokrotnie wtargnęli na nią, nie powiadamiając kogokolwiek o mających nastąpić tam pracach, ich celu czy choćby pytając o zgodę na wejście w teren. A.Z. zarzucił naruszenie: - przepisów postępowania: art. 28, art. 10 § 1, art. 102, art. 8, art. 15, art. 124 § 1 i § 2 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 144 i art. 138 § 1 pkt 1, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., - przepisów prawa materialnego przez zastosowanie: § 4 pkt 12 i 13 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie i zastosowanie art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przez zaniechanie zastosowania art. 1 ust. 2 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 5, pkt 6 i pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - w zakresie dokonywanego uzgodnienia drogowego, przez zaniechania zastosowania art. 20 pkt 13 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, przez zaniechanie zastosowania przepisów § 1 ust. 3 pkt 1 lit. a/ i lit. d/, § 4 ust. 1 i ust. 2, § 109 ust. 2 w zw. § 114 ust. 1 pkt 2, § 114 ust. 2 i § 115, § 174 -176 i § 177 - 178 oraz § 181 - 182 w/w rozporządzenia, przez zaniechanie zastosowania art. 61 ust. 1, art. 64 ust. 1 w zw. z art 52 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Uzasadniając zarzuty wskazał, że stanowisko organu drugiej instancji w zakresie określenia stron postępowania jest dalece niespójne. Przypisuje on status strony osobom (podmiotom), które nie są stronami (......) jednak pomija całkowicie osoby, którym przysługuje status strony. Stronami tego postępowania nie byli współwłaściciele nieruchomości oznaczonej jako działka nr [....] obr. [....] (zabudowanej budynkiem przy ul. [....] w K. ) -bezpośrednio sąsiadującej z terenem zamierzonej inwestycji. Stroną tego postępowania nie jest także [....] Sp. z o.o. (dz. ew. nr....), którego tereny graniczą od strony południowej z terenem zamierzonej inwestycji. Całkowicie nielogiczne pozostaje także stanowisko organu drugiej instancji w odniesieniu do spadkobierców zm. T.S. . Jeśli przyjąć za tym organem, że spadkobiercami tego zmarłego są: E.K. , D.S. i K.S,. - tak jak to przyjął ten organ w wydanym w postępowaniu głównym postanowieniu z 21 czerwca 2007 r. (znak:....) - to nie wiadomo dlaczego D.S. i K.S. nie są ujęci w "wykazie stron". Nie wiadomo też dlaczego stronami przedmiotowego postępowania administracyjnego nie byli wszyscy spadkobiercy zm. E.S. i F.S. Organ drugiej instancji we wcześniejszym postanowieniu z 14 grudnia 2005 r. (znak:....) trafnie stwierdzał, że osoby te nie żyją i zwracał uwagę na obowiązki organu administracji publicznej w zakresie należytego ukształtowania kręgu stron, w tym także na wypadek śmierci strony (pomijając i to, że skarżący wskazywał w toku postępowania na bezpośrednich spadkobierców ustawowych zm. E.S. i F.S. ). Nie wiadomo również dlaczego wśród stron postępowania organ drugiej instancji nie wskazał: K.M. , J.C. i A.K. . Jak wynika z postanowienia Prezydenta Miasta K. z 18 stycznia 2006 r. (znak: ......- wydanym w postępowaniu głównym) osoby te są współwłaścicielami nieruchomości sąsiednich. W pozostałym zakresie obszernej skargi A.Z. powtórzył zarzuty podniesione w zażaleniu, wskazując że dotyczą one działania organu odwoławczego i nie uwzględnienia przez ten organ zarzutów względem uchybień organu l instancji. W szczególności dotyczyło to: - braku tożsamości między postanowieniem a uzgadnianą decyzją w zakresie określenia inwestycji, - braku umożliwienia wypowiedzenia się skarżącego co do zebranych materiałów i zgłoszonych uwag, - braku zawiadomienia o wszczęciu postępowania, braku uczestnictwa następców prawnych E.S. i F.S. oraz braku zawieszenia postępowania, - naruszenia art. 124 § 1 i § 2 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez powołanie w sentencji postanowienia organu pierwszej instancji nieistniejących przepisów § 4 pkt 12 i 13 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, - braku należytego określenia aktu prawnego, - wskazania w podstawie prawnej art. 35 ust. 3 ustawy o drogach publicznych, który jest przepisem kompetencyjnym i nie może on stanowić samoistnej podstawy prawnej aktu administracyjnego nakładającego obowiązek lub przyznającego uprawnienie, - wadliwości rozstrzygnięcia w postanowieniu organu pierwszej instancji przez "odesłanie" w postanowieniu do dokumentów, które nie stanowią integralnej części aktu administracyjnego (postanowienia) a nadto nie były nigdy doręczone wnoszącemu skargę; - brak uzasadnienia prawnego w postanowieniu organu pierwszej instancji, - brak wskazania w postanowieniu organu pierwszej instancji jakichkolwiek faktów, które organ pierwszej instancji uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł; - nieadekwatność uzasadnienia postanowienia organu pierwszej instancji wobec sentencji postanowienia tego organu, w szczególności przez nałożenie na 8 inwestora przez organ uzgodnieniowy obowiązku ("warunku") poza aktem administracyjnym; - brak wskazania w uzasadnieniu postanowienia organu pierwszej instancji zakresu przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, - powołanie się w postanowieniu organu pierwszej instancji do "decyzji" i poczynienie dowolnego ustalenia w zakresie "przedłużenia zabudowy"; - naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. przez zaniechanie przeprowadzenia przez organ pierwszej instancji jakiegokolwiek postępowania dowodowego w zakresie "uzgodnienia drogowego"; - ograniczenia warunków nałożonych na inwestora; - braku poczynienia ustaleń co do: wpływu istniejących uwarunkowań w przedmiotowym rejonie ul. [....] w K. na dokonanie uzgodnienia drogowego oraz istnienia dostępu do drogi publicznej od ul. [....] , - zaniechania zastosowania przez organ pierwszej instancji art. 1 ust. 2 pkt 1, pkt 2, pkt 3, pkt 5, pkt 6 i pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - w zakresie dokonywanego uzgodnienia drogowego, - zaniechania zastosowania przez organ pierwszej instancji art. 20 pkt 13 ustawy o drogach publicznych; - zaniechania zastosowania przez organ pierwszej instancji przepisów § 1 ust. 3 pkt l lit. a/ i lit. d/ rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. W skardze wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia lub o uchylenie zaskarżonego postanowienia jak i o uchylenie postanowienia organu l instancji. Skarżący A.Z. na rozprawie [....] .2011r. zmienił żądanie wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia jak i postanowienia organu l instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. E.K. zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania: art. 28, art. 10 § 1, art. 102, art. 8, art. 15, art. 124 § 1 i § 2 w zw. z art. 107 § 3 w zw. z art. 144 i art. 138 § 1 pkt 1, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., a także naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie przez niewłaściwe zastosowanie ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko oraz wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, póz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością: uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi sąd w myśl art. 151 p.p.s.a. skargę oddala. Skargi A.Z. , E.K. i T.Z. są uzasadnione, z tym że skargi E.K. i skarżącego T.Z. z innych przyczyn niż w nich wskazano. Skarżący A.Z. na rozprawie w dniu [....] .2011 r. sprecyzował skargę wnosząc o stwierdzenie nieważności postanowień organów obu instancji. Natomiast odnośnie skarg E.K. i T.Z. Sąd uznał zasadność tych skarg z przyczyn, na podstawie których Sąd zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę uchybień organów z urzędu, o czym mowa w przepisie art. 134 p.p.s.a. Sąd dokonując oceny zaskarżonego postanowienia, jak też postanowienia organu l instancji uznał, że postanowienia te rażąco naruszają prawo, w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy dotyczy obszaru nieobjętego miejscowym polanem zagospodarowania przestrzennego oraz przyległego do pasa drogowego. W związku z tym organy uznały, że koniecznym w sprawie o ustalenie warunków zabudowy jest dokonanie uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi tj z Prezydentem Miasta K. 10 Z akt sprawy wynika, że ulica [....] jest drogą powiatową, a więc zgodnie z przepisem art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych ( Dz. U. 2004r. Nr 204 póz. 2086 ze zm.) zarządcą tej drogi jest Prezydent Miasta K. Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie przepisu art. 106 kpa w zw. z art. 53 ust.4 pkt 9 i ust. 5 ustawy z dnia 27.03.2003 r. podstawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. 2003 r., Nr 80, póz. 717 ze zm.). Stosownie do tych przepisów decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1, wydaje się po uzgodnieniu z właściwym zarządcą drogi- w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego. Ustęp 5 - uzgodnień, o których mowa w art. 4, dokonuje się w trybie art. 106 kpa. Przepis art. 106 kpa z kolei odnosi się do współdziałania organów. Stosownie do tego przepisu §1 - jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. §2 - Organ załatwiający sprawę, zwracając się do innego organu o zajęcie stanowiska, zawiadamia o tym stronę. § 3 - Organ, do którego zwrócono się o zajęcie stanowiska, obowiązany jest przedstawić je niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia doręczenia mu żądania, chyba że przepis prawa przewiduje inny termin. §4 - Organ obowiązany do zajęcia stanowiska może w razie potrzeby przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. §5 - Zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. § 6- W przypadku niezajęcia stanowiska w terminie określonym w § 3 stosuje się odpowiednio przepisy art. 36-38. Mając to na uwadze, organy współdziałające w wykonywaniu swoich uprawnień są organami równorzędnymi, posiadającymi samodzielne i autonomiczne kompetencje, a zatem uzgodnienie organu dokonywane w trybie art. 106 k.p.a. nie dotyczy organów powiązanych ze sobą zależnością służbową, pozostających w stosunku nadrzędności i podporządkowania organizacyjnego. Przepis art. 106 ma zastosowanie, gdy do wydania decyzji w prowadzonej sprawie głównej, jak i do zajęcia stanowiska uprawniony jest inny organ. W przeciwnym razie dochodziłoby do uzgodnienia organu "samego z sobą". W niniejszej sprawie właściwym zarządcą drogi ul. [....] w K. był, w chwili wydawania zaskarżonego postanowienia, jak i postanowienia organu l instancji - Prezydent Miasta K. na mocy przepisu art. 19 ust.2 pkt 4 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych, wykonujący swoje obowiązki przy pomocy 11 jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi tj. [....] Zarządu Komunalnego. Stosownie do przepisu art. 21ust. 1 "a" cyt. ustawy z dni a 21.03.1985 r. o drogach publicznych - "zarządca drogi może upoważnić pracowników odpowiedniego : urzędu marszałkowskiego, starostwa, urzędu miasta lub gminy albo pracowników jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, do załatwiania spraw w jego imieniu, w ustalonym zakresie, a w szczególności do wydawania decyzji administracyjnych". W niniejszej sprawie postanowienie z dnia 29.06.2007 r. znak: [....] zostało wydane przez Dyrektora [....] Zarządu Komunalnego, który działał z upoważnienia Prezydenta Miasta K. , a zatem postanowienie to, podjęte w trybie art. 106 kpa, nie zostało wydane przez "inny organ", tylko przez "ten sam organ", ponieważ do wydania decyzji o WZ w niniejszej sprawie uprawniony jest również Prezydent Miasta K. , na podstawie art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z powyższym, zaskarżone postanowienie jak i postanowienie organu l instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem przepisu art. 106 kpa w związku z art. 53 ust.4 pkt 9 i ust. 5 ustawy z dnia 27.03.2003 r. podstawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. 2003 r., Nr 80, póz. 717 ze zm. ). Przepis ten nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż uzgodnienie nie nastąpiło z "innym organem", tylko Prezydent Miasta K. " sam ze sobą" uzgodnił warunki zabudowy przedmiotowej inwestycji w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego ulicy [....] . W ocenie Sądu, orzekającego w niniejszym składzie, to uchybienie organów administracji publicznej nie można zakwalifikować jako inne naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o którym mowa w przepisie art. 145§1 pkt 1 lit. "c" ustawy o p.p.s.a., tylko jako rażące naruszenie prawa z przyczyn wyżej wskazanych. W myśl przepisu art. 145 § 1 pkt 2 p. p. s. a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kpa lub w innych przepisach. Przepis art. 156 § 1 pkt 2 kpa stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. 12 Skoro Sąd uznał, że postanowienia organów obu instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa to dalsza kontrola zaskarżonego postanowienia jest bezprzedmiotowa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w pkt ł sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 ust. 2 ustawy z dnia 30.08.2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 2002 r, Nr 153, póz. 1270zpóźn. zm.). O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p. p. s. a.