II SA/Kr 1433/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak WSA Ewa Rynczak (spr.) Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2011 r. sprawy ze skargi Z.M.-T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 7 listopada 2008 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy skargę oddala Decyzją z dnia 21 lipca 2008r. nr [...] Prezydent Miasta K., działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), § 1 - 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego oraz § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. 2003, Nr 164, poz. 1589) oraz art. 104 k.p.a., ustalił na wniosek "A" sp. z o.o. w K. warunki zabudowy dla zmierzenia inwestycyjnego pn.: Budowa drogi dojazdowej wraz ze zjazdami, chodnikami, odwodnieniem i oświetleniem oraz wjazdem z ul. [...] na działkach "1", "2", "3", "4", "5", "6", "7", "8" obr. [...] w rejonie ul. [...] - ul. [...] w K.. W uzasadnieniu wskazano, iż wobec faktu, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, postępowanie przeprowadzono na zasadach i w trybie art. 59 i następne ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W toku postępowania uzyskano wymagane opinie właściwych organów. Organ stwierdził również, że zostały spełnione łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy określone w art. 61 ust. 1 pkt 3-5 wyżej wskazanej ustawy. Organ I instancji nadmienił także, że z uwagi na rodzaj inwestycji nie mają zastosowania wymogi określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 wymienionej ustawy. W związku z powyższym osoba uprawniona, wpisana na listę izby samorządu zawodowego architektów, przygotowała projekt decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Ponadto organ I instancji zaznaczył, że zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi żadnych praw do terenu oraz nie narusza praw własności i uprawnień osób trzecich. Zatem warunkiem wydania decyzji nie jest uzyskanie zgody właściciela terenu inwestycji ani innych stron postępowania. Organ zaakcentował, że stosownie do brzmienia art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ nie ma możliwości odmówienia ustalenia warunków zabudowy w sytuacji, gdy zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Odwołanie złożyła Z. M. oraz J. D., żądając uchylenia przedmiotowej decyzji w całości względnie o przeprowadzenie ponownego postępowania. Odwołująca Z. M. podniosła zarzut nieważności postępowania z uwagi na fakt, iż nie uczestniczyła ona w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji i nie była informowana przez organ o podejmowanych w sprawie czynnościach. W związku z tym nie została ona zapoznana z koncepcją przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, w szczególności z parametrami drogi oraz liczbą i usytuowaniem poszczególnych zjazdów dróg okalających inwestycję i sąsiadujące z nią nieruchomości. Z kolei J. D. zarzucił naruszenie przepisu art. 1 ust. 1 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ustalenie warunków zabudowy dla obszaru nie będącego własnością wnioskodawcy z naruszeniem prawa własności Odwołującego się. Dodatkowo wskazał, iż przedmiotowa decyzja narusza przepis § 3 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Naruszenie to polega na wadliwym ustaleniu granic analizowanego terenu oraz nieuwzględnieniu i niezamieszczeniu w załączniku nr 1 do decyzji wyników analizy, a także na braku części graficznej decyzji. W ocenie Odwołującego się przy wydaniu kwestionowanej decyzji naruszono także art. 7 kpa, gdyż nie wyjaśniono dokładnie stanu faktycznego i nie uzasadniono interesu prawnego wnioskodawcy do uzyskania przedmiotowej decyzji. Natomiast z uwagi na niekompletne uzasadnienie decyzji, tj. nie dość wyraźne wskazanie jej podstawy faktycznej został naruszony art. 107 kpa. Odwołujący zaakcentował, że w wymienionej decyzji organ nie odniósł się do kwestii "usytuowania drogi i jej parametrów w odniesieniu do całościowej zabudowy terenu". Decyzją z dnia 7 listopada 2008r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1, art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, po. 717) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu odnosząc się do zarzutów wskazano, że niezasadne jest powoływanie się przez Z. M. na stanowiącą przesłankę nieważności postępowania okoliczność, iż strona nie brała udziału w postępowaniu. Ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji wynika bowiem, iż odwołująca się została prawidłowo zawiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie. Zawiadomienie to zawierało pouczenie w przedmiocie możliwości zapoznania się przez strony w każdym stadium postępowania ze zgromadzonym materiałem dowodowym, zgłaszania uwag i zastrzeżeń oraz informację o środkach odwoławczych przysługujących stronom od decyzji, która zostanie w sprawie wydana. W aktach znajduje się także dowód doręczenia odwołującej decyzji z dnia 21 lipca 2008 r. Żaden przepis nie nakłada na organ administracyjny obowiązku doręczania stronom postępowania o ustalenie warunków zabudowy takich dokumentów, jak odpis wniosku inwestora czy też projekt koncepcji zamierzenia inwestycyjnego, z którymi to dokumentami osoby będące stronami mogą zaznajomić się przeglądając akta sprawy czy też żądając z nich wypisów. W zakresie zarzutu, że ustalone warunki zabudowy nie odnoszą się do kwestii prawa własności działek objętych wnioskiem, Kolegium podkreśliło, że brak uregulowanych obecnie spraw własnościowych w zakresie działek podlegających inwestycji, nie stanowi ono na etapie tego postępowania żadnej prawnej ani faktycznej przeszkody. Podstawowym celem i zadaniem tego postępowania jest zbadanie zgodności projektowanej inwestycji z wymogami opisanymi w cytowanej już wielokrotnie ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z tego względu traktuje się to postępowanie jako pierwszy etap procesu inwestycyjnego, w następstwie którego zostanie już skonkretyzowany, w oparciu o przepisy prawa budowlanego i normy ujęte w innych ustawach szczegółowych i przepisach wykonawczych, zamiar inwestycyjny wnioskodawcy. Wyżej przedstawione okoliczności przesądzają o tym, iż na etapie postępowania o ustalenie warunków zabudowy nie bada się planowanej inwestycji z punktu widzenia spełnienia przez nią wymogów zawartych w prawie budowlanym. Z tych samych powodów nie bada się stosunków własnościowych terenu, jako że dopiero w kolejnej fazie, tj. w momencie ubiegania się o pozwolenie na budowę, inwestor będzie zobowiązany do wykazania się tytułem prawnym do terenu. Co zaś się tyczy zarzutu naruszenia interesu prawnego właścicieli terenu przez organ I instancji Kolegium wskazuje, iż odwołujący się nie wykazał, na czym owo naruszenie miałoby polegać. Zresztą ów interes prawny nie podlega badaniu na tym etapie postępowania. Organ odwoławczy dokonał bowiem analizy materialnego prawa administracyjnego w celu ustalenia unormowań obejmujących obszar inwestycji i unormowań dotyczących charakteru samego zamierzenia ze względu na jego typ. W wyniku tej analizy obecny skład orzekający Kolegium stwierdził, że projektowana zmiana zagospodarowania terenu jest dopuszczalna, a warunki i zasady zagospodarowania ustalone przez organ I instancji dla tego przedsięwzięcia w tej fazie procesu inwestycyjnego mogą być zrealizowane. Podobnie odwołujący się nie sprecyzował następnych podniesionych zastrzeżeń ograniczając się jedynie do konstatacji, iż wydając przedmiotową decyzję organ naruszył art. 7 kpa i art. 107, gdyż nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego i nie wskazał wyraźnie na podstawy faktyczne wydanej decyzji. W ocenie Kolegium stan faktyczny w niniejszej sprawie nie budzi żadnych wątpliwości, a jego uzasadnienie w decyzji jest pełne i wyczerpujące. Organ przedstawił bowiem fakty i dowody, które legły u podstaw wydania decyzji. Uzasadnienie to również zawiera ustosunkowanie się organu do tej części faktów i dowodów, którym organ administracji nie przyznał mocy dowodowej przy podejmowaniu decyzji. Co ważne rozstrzygnięcie w sprawie ma swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu, a uzasadnienie w zebranym materialne dowodowym. Ponadto odwołujący się zarzucił, iż organ pierwszej instancji nie uzasadnił interesu prawnego wnioskodawcy do uzyskania tej decyzji. Odnosząc się do tego zastrzeżenia organ podał, że ustawodawca nie uzależnił wydania decyzji o warunkach zabudowy od istnienia interesu prawnego inwestora w uzyskaniu tego typu decyzji. Wedle brzmienia art. 63 ust. 2 przywołanej wyżej ustawy decyzja ta nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Zatem żądanie wykazania się interesem prawnym przez wnioskodawcę byłoby dodatkowym, nieprzewidzianym w przepisach wymogiem, co skutkowałoby naruszeniem normy ujętej w art. 52 ust. 3 ostatnio cytowanej ustawy. W zakresie naruszenia § 3 i § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy Kolegium podało, iż analizowana decyzja ustala warunki zabudowy dla inwestycji niekubaturowej. Taki, jak przedmiotowy rodzaj zamierzenia inwestycyjnego nie wymaga analizy cech istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym, tj. linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki czy też geometrii dachu. Brak obowiązku dokonania analizy zabudowy sąsiedniej i określenia wymagań dotyczących nowej zabudowy dla konkretnej działki w decyzji ustalającej warunki zabudowy, wynika to z zastosowania art. 61 ust. 3 ustawy. Powyższe zdaniem Kolegium skutkuje odstąpieniem od sporządzania obszaru analizowanego będącego załącznikiem do decyzji. Obowiązek wyznaczenia takiego obszaru wynika z przywołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. W rozporządzeniu tym zdefiniowano samo pojęcie obszaru analizowanego rozumiejąc przez to teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania. Przytoczona definicja, jak również § 3 ust. l rozporządzenia nakładający na organ obowiązek wyznaczenia wokół działki budowlanej obszaru analizowanego i przeprowadzenie na nim analizy funkcji i cech zabudowy, wskazują wyraźnie, że wyznaczenie obszaru analizowanego ściśle związane jest z celem, jakim jest ustalenie wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Zatem w przypadku, kiedy organ z mocy ustawy tj. art. 61 ust. 3 zwolniony jest z obowiązku określania wymagań dotyczących nowej zabudowy w kontekście kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych, odpada również konieczność wyznaczania granic obszaru analizowanego i dokonywania analizy. Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 14 lutego 2008 r.(sygn. akt: II SA/Rz 746/07, LEX 351925). Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła Z. M. zarzucając art. 9 oraz art. 10 ust. 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie nieważności postępowania przed Prezydentem Miasta K. w sprawie ustalenia warunków zabudowy, z uwagi na fakt, iż skarżąca nie brała udziału w przedmiotowym postępowaniu. Uzasadniając zarzuty podała, że będąc właścicielką nieruchomości objętych decyzją Prezydenta Miasta K. nie uczestniczyła w żadnych czynnościach prowadzonego postępowania, w trakcie których mogłaby zgłaszać swoje zastrzeżenia. Brak uczestniczenia spowodowany był brakiem informowania strony o toczącym się postępowaniu, czego skutkiem była między innymi niemożność zapoznania z koncepcją inwestora, projektem inwestycji, w szczególności w zakresie parametrów drogi oraz liczby poszczególnych zjazdów z dróg okalających inwestycję. W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko i argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art.1§ 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem tj. zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego aktu. Wady postępowania administracyjnego, skutkujące koniecznością: uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności bądź wydania decyzji z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Skarga jest nieuzasadniona. Sąd dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, jak też decyzji organu I instancji uznał, że decyzje te nie naruszają prawa. Organ rozpoznając wniosek inwestora "A" Sp. z o.o. w K. z dnia 4.12.2007 r. ustalił warunki zabudowy dla zmierzenia inwestycyjnego pn.: Budowa drogi dojazdowej wraz ze zjazdami, chodnikami, odwodnieniem i oświetleniem oraz wjazdem z ul. [...] na działkach "1", "2", "3", "4", "5", "6", "7", "8" obr. [...] w rejonie ul. [...] - ul. [...] w K.. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w związku z tym organ przeprowadził postępowanie w trybie art. 59 i przepisów następnych ustawy z dnia 27.03.2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. 2003 r. Nr 80 poz. 717 z późn. zm. ). Podstawą materialnoprawną do wydania zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 61 ust. 1 pkt. 3-5 ustawy z dnia 27.03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.). Zgodnie z brzmieniem całego przepisu art. 61 ust. 1 pkt. 1-5 cytowanej wyżej ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Z treści wniosku inwestora wynika, że przedmiotowa inwestycja należy do dróg publicznych i obiektów infrastruktury technicznej, o czym mowa w § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosownych w decyzji ustaleń lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy ( Dz. U. 2003 r. Nr 164 poz. 1589 ), a więc należy do inwestycji niekubaturowej. Zatem inwestycja ta nie wymaga spełnienia warunków do wydania decyzji, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 1-2 cytowanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przepis art. 61 ust. 3 tej ustawy stanowi, że przepisów ust. 1 pkt. 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej. Z akt sprawy administracyjnej wynika, że projekt decyzji o warunkach zabudowy został sporządzony przez mgr. Inż. arch A. U., wpisanego na listę izby samorządu zawodowego architektów nr [...]. Organ pozyskał też pozytywne opinie dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego, a to : 1) Opinię Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego Urzędu Miasta K. z dnia [...].12.2007 r. znak: [...] (karta 27 akt administracyjnych) 2) Opinię Urzędu Miasta Wydziału Kształtowania Środowiska z dnia 4 stycznia 2008r. [...] ( karta 28 akt administracyjnych ) 3) Opinię [...] Zarządu Komunalnego w K. z dnia 8 stycznia 2008r znak: [...] (karta 30 akt administracyjnych) Dla przedmiotowej inwestycji została sporządzona analiza urbanistyczno- architektoniczna przez uprawnionego projektanta. Załączniki do decyzji o warunkach zabudowy z dnia 21.07.2008 r. znak: [...] stanowią jej integralną część. Załącznik Nr 1 określa warunki zabudowy oraz wyniki analizy urbanistyczno- architektonicznej. Załącznik Nr 2 jest częścią graficzną wyników analizy. Dokonując oceny pod kątem spełnienia przesłanek do wydania decyzji o warunkach zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego należy stwierdzić, że inwestor spełnił łącznie warunki określone w przepisach art. 61 ust.1 pkt.3-5 w zw. z ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Organ nie mógł odmówić ustalenia tych warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami odrębnymi, o czym mowa w przepisach art. 63 ust. 2 i art.56 w zw. z art. 64 ust. 1 cyt. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze przez Z. M. to należy stwierdzić, że są one nieuzasadnione. Skarżąca głównie zarzuca, że nie uczestniczyła w żadnych czynnościach organu prowadzącego postępowanie oraz że istnieje zagrożenie naruszenia jej praw własności nieruchomości. Z akt administracyjnych ( teczka: dane osobowe) wynika, że skarżąca Z. M. jest właścicielką nieruchomości nr "4", nr "8", oraz współwłaścicielką działek nr "1", nr "2" i nr "8" na których inwestor planuje zrealizować swoją inwestycję. Jednakże należy stwierdzić, że przedmiotowa decyzja określa jedynie warunki czy na tym terenie objętym wnioskiem możliwe będzie zrealizowanie przedmiotowej inwestycji. Jeżeli tak, to organ ustala w decyzji parametry inwestycji możliwej do zrealizowania na tym terenie. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy nie jest uzależnione, na tym etapie postępowania, od wyrażenia zgody przez innych właścicieli, gdyż jak już wyżej wspomniano decyzja taka nie rodzi żadnych praw do terenu. Inwestor dopiero na kolejnym etapie procesu budowlanego tj. na etapie pozwolenia na budowę będzie musiał wykazać się prawem do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odnośnie zarzutu nieuczestniczenia skarżącej w postępowaniu to należy stwierdzić, że na karcie 22 akt administracyjnych znajduje się dowód potwierdzenia pisma organu z dnia 10/12/2007 r. w którym organ zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie wraz z pouczeniem o możliwości zapoznawania się z materiałem dowodowym w każdym stadium postępowania (dowód doręczenia z datą odbioru: 17.12.2007 r.). Skarżąca otrzymała też decyzję organu I instancji w dniu 28.07.08 r., co wynika z potwierdzenia jej odbioru na karcie 81 akt administracyjnych. Z powyższych okoliczności i akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca do dnia wydania decyzji przez organ I instancji ( do 21.07.2008r. ) miała możliwość zapoznawania się z aktami przedmiotowej sprawy, jak też składania ewentualnych wniosków czy uwag, zgodnie z pouczeniem organu. Skarżąca złożyła jedynie odwołanie od decyzji organu I instancji. Niewątpliwie organy obu instancji uchybiły obowiązkowi powiadomienia stron o zakończeniu postępowaniu i możliwości składania ewentualnych wniosków czy też uwag, o czym mowa w art. 10 kpa, niemniej jednak skarżąca w pierwszym swoim piśmie zawierającym zastrzeżenia do planowanej inwestycji – tj. dopiero w odwołaniu od decyzji organu I instancji złożonym w organie w dniu 11.08.2008 r., podnosząc zarzuty do tej decyzji nie wykazała na czym miałoby polegać naruszenie jej interesu prawnego w związku z niepowiadomieniem jej o zakończeniu postępowania w niniejszej sprawie i jaki mogło to mieć wpływ na wynik sprawy. Zresztą skarżąca tych okoliczności nie zrzuca, jedynie ogólnie podnosi, że organ nie zawiadomił jej o żadnych podejmowanych czynnościach w tym postępowaniu. Zgodnie z przepisem art. 10 kpa organ nie ma obowiązku powiadomienia stron o każdych podjętych czynnościach, jak to żąda skarżąca. Organ w sposób prawidłowy zawiadomił i pouczył stronę w trybie art. 10 kpa, że na każdym etapie postępowania ma możliwość zapoznawania się ze sprawą i skarżąca z tej możliwości wcześniej nie skorzystała. W ocenie Sądu, skarżąca nie była pozbawiona możliwości obrony swoich praw i jej interes prawny – (prawo własności) nie został naruszony. Reasumując, zarzuty skargi należało uznać za bezzasadne, a uchybienia organów o braku zawiadomienia skarżącej o zakończeniu postępowania nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy. W ocenie Sądu organy w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie administracyjne, zgodnie z podstawowymi zasadami wyrażonymi w przepisach art. 7 kpa zasadą ustalania prawdy obiektywnej, art. 77 § 1 kpa zasadą zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia też wymogi prawidłowo sporządzonego uzasadnienia, o którym mowa w art. 107 § 3 kpa. Organy wskazały na okoliczności sprawy wynikające z zebranego materiału dowodowego które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia, a także dokonały na ich podstawie ustaleń prawnych wskazując na normy prawa materialnego stanowiące podstawę rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w myśl którego sąd w razie nieuwzględnienia skargi skargę oddala.