II SA/Kr 1434/25

Kraków, dnia 27 listopada 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu Wójta Gminy S. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 18 września 2025 r., znak: SKO-PW-4171-50/25 w przedmiocie odmowy wydania decyzji nakazującej przywrócenie stanu poprzedniego na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom postanawia: 1. odrzucić sprzeciw, 2. zwrócić stronie skarżącej Wójtowi Gminy S. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu od sprzeciwu. Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia 18 września 2025 r., znak: SKO-PW-4171-50/25, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu - po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez S. Z. i M. Z. od decyzji Wójta Gminy S. z dnia 29 lipca 2025 r., znak: RGGZ.6331.2.2024 o odmowie wydania decyzji w sprawie przywrócenia stanu wody na gruncie lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom - działając na podstawie art. 138 § 2 w zw. z art. 7, art. 10, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.) oraz art. 234 ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (tj. Dz. U. z 2025r., poz. 960) - uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W dniu 10 października 2025 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu wpłynął złożony przez Wójta Gminy S. sprzeciw, adresowany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, na wyżej opisaną decyzję SKO. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Sprzeciw, wniesiony przez Wójta Gminy S. podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny. Zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 dalej "k.p.a."), skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Stosownie natomiast do art. 64b § 1 p.p.s.a. do sprzeciwu od decyzji stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeśli ustawa nie stanowi inaczej. Przed merytorycznym rozpoznaniem sprzeciwu należy zbadać czy sprzeciw jest dopuszczalny, w tym czy został wniesiony przez uprawniony do tego podmiot. Zgodnie z art. 50 § 1 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia sprzeciwu jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Natomiast zgodnie z art. 50 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia sprzeciwu jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia sprzeciwu. W niniejszej sprawie sprzeciw został wniesiony przez Wójta Gminy S. , który jako organ I instancji wydał decyzję z dnia 29 lipca 2025r., znak: RGGZ.6331.2.2024, którą - po rozpatrzeniu wniosku M. Z. z dnia 29 kwietnia 2024 r. w sprawie odprowadzania wód powierzchniowych z działek ewid. nr [...] i [...] na działki ewid. nr [...], [...] i [...] w miejscowości M., wobec wykonania odwodnienia liniowego na działkach ewid. nr [...] i [...] w M. - orzekł o odmowie wydania decyzji w sprawie przywrócenia stanu wody na gruncie lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom. SKO, jako organ odwoławczy, orzekł o uchyleniu ww. decyzji w całości i przekazaniu do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wydając tym samym decyzję kasatoryjną na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Organ orzekający w I instancji nie jest uprawniony do zaskarżenia rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Stanowisko takie jest ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (np. postanowienie NSA z 2 marca 2006 r. sygn. II GSK 387/05, LEX nr 197511; postanowienie NSA z 1 lutego 2006 r. sygn. I OSK 386/05, LEX nr 194022; wyrok NSA z 7 grudnia 2005, sygn. I OSK 521/05 LEX nr 189858). Opiera się ono na założeniu, że art. 50 p.p.s.a. ukształtował postępowanie przed sądem administracyjnym, jako spór dwóch podmiotów: skarżącego oraz organu administracji, którego działanie lub zaniechanie było przyczyną wniesienia skargi. Taka struktura postępowania determinuje krąg podmiotów uprawnionych do wniesienia skargi. Nie należy do nich organ administracji, który wydał w danej sprawie rozstrzygnięcie. Przyjęcie odmiennego stanowiska nadawałoby temu organowi dwojakie uprawnienia: władcze w zakresie rozstrzygania sprawy administracyjnej i uprawnienia strony, która kwestionuje poprzez skargę zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie. Wnoszący sprzeciw Wójt Gminy S. działał w niniejszej sprawie na mocy przyznanych mu ustawowo kompetencji, a nie jako podmiot, którego interesu prawnego dotyczy postępowanie. Nadto w orzecznictwie ugruntowany został pogląd, zgodnie z którym organ jednostki samorządu terytorialnego, któremu powierzono orzekanie w indywidualnej sprawie, w formie decyzji administracyjnej, nie ma możliwości dochodzenia interesu prawnego w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Przyjęcie takiego założenia podważałoby zaufanie do organów władzy publicznej. Organ, który orzekł w I instancji, nie jest zatem podmiotem uprawnionym do zaskarżania decyzji organu odwoławczego (por. uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003r. sygn. OPS 1/03, uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lutego 2016 r., I OPS 2/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Skoro Wójt Gminy S. działał w postępowaniu administracyjnym jako organ I instancji, to nie ma interesu prawnego w rozumieniu art. 50 § 1 i § 2 p.p.s.a. Nie jest bowiem możliwe, aby w tej samej sprawie Wójt Gminy S. występował zarówno jako organ wydający decyzję, jak i jako podmiot kwestionujący rozstrzygnięcie organu odwoławczego. Mając powyższe na względzie Sąd odrzucił sprzeciw jako niedopuszczalny, na podstawie 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 64b § 1 p.p.s.a. orzekając jak w pkt 1 sentencji postanowienia. Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Na podstawie tego przepisu orzeczono jak w pkt 2 sentencji postanowienia, orzekając o zwrocie Wójtowi Gminy S. kwoty 100 zł uiszczonej tytułem wpisu sądowego od sprzeciwu.