II SA/Kr 1437/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Łomnicka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi A. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 18 lipca 2017 r. znak nr [...] w przedmiocie braku stwierdzenia bezczynności lub przewlekłego prowadzenie postępowania postanawia: skargę odrzucić. A. L. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 18 lipca 2017 r. znak [...]. W postanowieniu tym organ, po rozpatrzeniu ponaglenia A. L. z dnia 9 czerwca 2017 r. w sprawie niezałatwienia w terminie prawem wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy - stwierdził, że Burmistrz Miasta Z. nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jako podstawę prawną postanowienia organ wskazał art. 37 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), dalej "k.p.a.". Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga na to postanowienie podlega odrzuceniu, bowiem jego kontrola nie mieści się w kognicji sądów administracyjnych określonej w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017.1369) - dalej "p.p.s.a.". Z punktu 2 art. 3 § 2 p.p.s.a. wynika, że dopuszczalne są : 1) skargi na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, 2) skargi na postanowienia kończące postępowanie, 3) skargi na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zaskarżone postanowienie nie mieści się w żadnej z wymienionych kategorii. Postanowienie organu rozpatrującego ponaglenie w trybie art. 37 k.p.a. ma charakter incydentalny, nie kończy postępowania w sprawie i nie zawiera rozstrzygnięcia co do istoty sprawy. Jest to postanowienie mające na celu likwidację bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania przez organ administracji publicznej, stanowi też warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego dotyczącą bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Postanowienie to nie może być ponadto zaskarżone zażaleniem. W zaskarżonym postanowieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze błędnie pouczyło skarżącego, że może zaskarżyć je do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zgodnie z art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Z przepisu tego nie można jednak wyprowadzać wniosku, że błędne pouczenie kreuje środek zaskarżenia w sytuacji, gdy zgodnie z obowiązującymi przepisami środek taki nie przysługuje. Przy czym wyjaśnić należy, że błędne pouczenie w zakresie dopuszczalności wniesienia skargi zawarte w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nie ma żadnego znaczenia, gdyż uprawnienie do wniesienia zażalenia określają przepisy p.p.s.a., a nie pouczenie organu. Innymi słowy, błędne pouczenie o skardze do sądu administracyjnego nie rozszerza kognicji sądów administracyjnych poza granice wynikające z art. 3 § 2 p.p.s.a. Z tych względów skarga - jako niedopuszczalna - podlegała odrzuceniu, o czym Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.