II SA/Kr 144/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2010 r. sprawy ze skargi I.B. i Wojewody Małopolskiego na uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 7 października 2009 r., nr LXXXII/1076/09 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Sudół Dominikański" I. stwierdza nieważność § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 40 ust. 1 pkt 2 części tekstowej zaskarżonej uchwały, oraz rysunku planu w zakresie przebiegu drogi publicznej oznaczonej symbolem KDZ; II. w pozostałej części skargę Wojewody Małopolskiego oddala; III. zasądza od Rady Miasta Krakowa na rzecz skarżącej I.B. kwotę 300,00 zł (trzysta złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. I.B. (zwana dalej skarżącą) złożyła w dniu [...] 12.2009r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której wniosła o stwierdzenie nieważności uchwały nr LXXXII/1076/09 Rady Miasta Krakowa z dnia 7 października 2009r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Sudół Dominikański" w zakresie przebiegu trasy drogi klasy zbiorczej KDZ po działkach [...],[...], i [...]. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż ustalony w przedmiotowym planie przebieg tej drogi jest niezgodny z postanowieniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa obowiązującym na tym obszarze. W studium droga ta zaplanowana była w innym miejscu, a w uchwalonym planie zagospodarowania przestrzennego przebieg tej drogi jest inny i przechodzi przez działki skarżącej. Również Wojewoda Małopolski pismem z dnia 10 lutego 2010r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę, w której wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały Nr LXXXII/1076/09 Rady Miasta Krakowa z dnia 7 października 2009r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Sudół Dominikański" w części graficznej planu w zakresie terenu oznaczonego na rysunku planu miejscowego symbolem KDZ – teren drogi publicznej klasy zbiorczej oraz części graficznej planu odnośnie południowej części działek o nr [...],[...],[...],[...] w zakresie, w jakim działki te położone są według obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa w obszarze terenów przeznaczonych do zabudowy i zainwestowania oznaczonych na rysunku studium symbolem MW (terenu o przeważającej funkcji mieszkaniowej wysokiej intensywności). W uzasadnieniu skargi wskazano, że uchwałą Nr LXXXII/1076/09 Rada Miasta Krakowa uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru "Sudół Dominikański". Uchwała ta została opublikowana w Dzienniku Województwa Małopolskiego z dnia 27 października 2009r., nr 661, poz.4978. Zgodnie ze sprawowanym nadzorem przedmiotowa uchwała została oceniona w oparciu o przedstawioną dokumentację planistyczną pod kątem zgodności z przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 roku, Nr 80, póz. 717 z późn. zm.). W tym kontekście Wojewoda Małopolski zarzucił, iż w jego ocenie uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest w części sprzeczny z ustaleniami obowiązującego studium. Stwierdzenie to dotyczy rysunku przedmiotowego miejscowego planu w zakresie południowej części działek nr [...],[...],[...],[...], oraz dotyczy planowanego przebiegu na obszarze przedmiotowego planu drogi oznaczonej na rysunku planu symbolem KDZ (droga publiczna klasy zbiorczej). W studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa dla obszaru, który został objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Sudoł Dominikański, leżące w obszarze przedmiotowego planu działki o nr [...],[...],[...],[...], w ich południowej części położone są w obszarze oznaczonym na planszy K 1 - Struktura przestrzenna: Kierunki i zasady rozwoju symbolem MW - tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej wysokiej intensywności. Pozostała część ww. działek położona jest w obszarze oznaczonym na planszy K 1: symbolem ZP - tereny zieleni publicznej w systemie zieleni i parków rzecznych wzdłuż potoku Sudół Dominikański. Zgodnie z ustaleniami dla terenów ZP zawartymi w Studium w części dotyczącej zasad kształtowania struktury przestrzennej Miasta Krakowa główną funkcją dla tych terenów zieleni publicznej mają być ogólnodostępne tereny otwarte w formie ogrodów i parków miejskich (w tym parków rzecznych, ogrodów botanicznych, parku ekologicznego), ogrodów działkowych, wyposażone w ciągi spacerowe, place, aleje, bulwary, promenady, ścieżki rowerowe, terenowe urządzenia sportu i rekreacji (place zabaw, boiska), cieki i zbiorniki wodne oraz cmentarze. Jako główne kierunki zagospodarowania przestrzennego dla terenów zieleni publicznej zapisano w Studium ukształtowanie miejskiego systemu zieleni publicznej (w przeważającej części ogólnodostępnej) w oparciu o istniejące zasoby przyrodnicze, urządzenie terenów zieleni jako przestrzeni publicznych o wysokich walorach estetycznych, przyrodniczych, funkcjonalnych i krajobrazowych, urządzenie ogrodu botanicznego, utworzenie parku ekologicznego itp. Odnośnie planowanego w obszarze objętym przedmiotowym planem przebiegu drogi klasy zbiorczej oznaczonej na rysunku planu symbolem KDZ strona skarżąca stwierdziła, iż planowany jej przebieg wg Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa ma inny przebieg aniżeli przebieg ustalony w planie miejscowym dla obszaru Sudół Dominikański. Według rysunku planszy K 1 przedmiotowa droga winna przebiegać wzdłuż południowej granicy terenu oznaczonego w planie symbolem ZPf.1, ZPp.2, ZPp.3 i ZPr.15. Tymczasem w przedmiotowym planie miejscowym przebieg tej drogi ustalony został w taki sposób, iż droga ta przecina tereny mieszkaniowe oznaczone na rysunku planu symbolem MN.5 i MN.6, przebiegając dalej po północnej granicy tego obszaru. W konsekwencji Wojewoda Małopolski zakwestionował ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Sudół Dominikański przyjętego Uchwałą Nr LXXXII/1076/09 Rady Miasta Krakowa z dnia 7 października 2009r. w zakresie, w jakim jego ustalenia odnoszą się do południowej części terenów działek o nr [...],[...],[...],[...], , gdyż w ocenie strony skarżącej zgodnie z obowiązującym Studium wg planszy K 1 przedmiotowe działki położone są w niewielkiej części (od strony południowej) w terenach oznaczonych symbolem MW, przeznaczonych do zabudowy i zainwestowania. Zgodnie ze Studium na tym obszarze jako główną funkcje przewidziano zabudowę mieszkalną i mieszkalno - usługową wysokiej intensywności. Pozostała część tych działek położona jest w terenie oznaczonym w Studium symbolem ZP. Tymczasem przedmiotowy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustalił przeznaczenie ww. działek o nr [...],[...],[...],[...], w całości jako tereny zielone. Wg planu bowiem działki te leżą w terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem ZPr.5 - tereny zieleni przeznaczone pod zieleń urządzoną ogólnodostępną w sąsiedztwie potoku Sudół Dominikański, w tym jego obudowę biologiczną. Zgodnie z zapisem § 17 uchwały, zawierającym ustalenia m. in. dla terenu ZPr.5, w obszarze tym dopuszcza się utrzymanie oraz prowadzenie robót budowlanych istniejących obiektów budowlanych, z wykluczeniem rozbudowy i nadbudowy. Z powyższego wynika zatem, iż dotychczasowe przeznaczenie części działek o nr [...] , [...] , [...] , [...] , (konkretnie części południowej tych działek) umożliwiało posadowienie nań budynków mieszkalnych czy mieszkalno - usługowych wielorodzinnych. Poprzez natomiast zmianę przeznaczenia tego terenu uniemożliwiono jego właścicielom zagospodarowanie tego terenu w sposób przewidziany w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa. Odnośnie zaprojektowanego w przedmiotowym planie miejscowym przebiegu drogi oznaczonej w planie symbolem KDZ wskazano, że ów przebieg został zaprojektowany w sposób sprzeczny z postanowieniami Studium w tym zakresie. Wprawdzie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa uchwalane było pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego musiał być spójny (nie zgodny) ze Studium, to jednak aż do czasu zmiany Studium i dostosowania jego ustaleń do zmienionego porządku prawnego w ocenie strony skarżącej w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego winny być uwzględniane ustalenia obowiązującego Studium w sposób budzący jak najmniej wątpliwości. Inaczej mówiąc, zapisy planów miejscowych, co do których badana jest zgodność ze Studium uchwalonym przed zmianą przepisów prawa w tym zakresie, winny być w pełni zgodne z ustaleniami Studium. Odnosi się to przede wszystkim do zakresu terenowego poszczególnych kategorii użytkowania terenu wyznaczonych w Studium, które powinny w jak największym stopniu odzwierciedlać przeznaczenie terenu i główne funkcje danego obszaru określone w studium. Zasada zgodności planu miejscowego ze studium powoduje konieczność uwzględnienia ustaleń studium w planie dotyczącym danego obszaru. W sytuacji natomiast, kiedy projektowane w planie miejscowym przeznaczenie danego obszaru odbiega od ustaleń Studium, w ocenie strony skarżącej w pierwszej kolejności należy podjąć działania zmierzające do zmiany studium. Zgodnie z wypracowanym w tym przedmiocie stanowiskiem doktryny prawa administracyjnego studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego gminy określa strukturę przestrzenną gminy i lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego, przeznaczenie poszczególnych obszarów gminy, wstępną lokalizację przestrzeni publicznych i infrastruktury technicznej. Realizacja ustaleń studium następuje poprzez uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, jako aktów prawa miejscowego, których ustalenia muszą być zgodne z ustaleniami studium, co wynika wprost z przepisu art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przejawia się to w szczególności w obowiązku dokonania oceny zgodności projektów planów miejscowych przez organy stanowiące gmin, przy czym dokonanie oceny tej zgodności jest obligatoryjnym elementem uchwalenia planu. Merytoryczne ustalenia w zakresie kierunków zagospodarowania i zasad ochrony na poszczególnych obszarach, a także w zakresie obszarów rozmieszczenia infrastruktury technicznej określone zostają na etapie uchwalania studium. Ustalenia studium znacząco zatem, choć pośrednio, oddziałują na prawa i obowiązki podmiotów zewnętrznych wobec administracji, przede wszystkim użytkowników przestrzeni oraz właścicieli i władających nieruchomościami. Urządzenia prawne planowania i zagospodarowania przestrzennego przewidziane w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym składają się na swego rodzaju system, w którym studium jako akt o wyższym stopniu ogólności od pozostałych urządzeń planistycznych wykorzystywanych na szczeblu gminnym (np. miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego) wyznacza przedmiotowe granice, w jakich ma następować wiążące, zarówno organy władzy publicznej, jak i obywateli, ustalenie przeznaczenia poszczególnych terenów oraz sposobów ich zagospodarowania i zabudowy. Pomimo, iż w przeciwieństwie do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego studium nie jest aktem prawa miejscowego, to jednakże owa zgodność ustaleń planów miejscowych ze studium winna być zachowana. Ustawodawca wprost bowiem stanowi, iż ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Z uwagi zatem na wszystko, co wyżej zostało podniesione, strona skarżąca podkreśliła, iż przeznaczenie danego rodzaju terenu ustalone w planie miejscowym, które to przeznaczenie koliduje z ustaleniami studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego gminy w taki sposób, iż uniemożliwia na danym obszarze realizację funkcji przewidzianej w studium, powoduje, iż taki plan miejscowy ze studium nie jest zgodny. W konsekwencji zatem naruszone zostały te przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które stanowią wprost o obowiązku zachowania zgodności obydwu dokumentów planistycznych - studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto poprzez zmianę przeznaczenia południowej części ww. działek w sposób odbiegający od ustaleń Studium organ planistyczny doprowadził do ograniczenia dotychczasowych uprawnień podmiotów trzecich - właścicieli przedmiotowych działek co do możliwości zagospodarowywania nieruchomości będących ich własnością. Także projektując drogę KDZ na terenie innym aniżeli przewidywało to Studium organ planistyczny także doprowadził do ograniczenia prawa własności właścicieli działek, przez które przebiega owa droga. Jednocześnie strona skarżąca podkreśliła, że ma świadomość tego, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawnym wpływającym na sposób wykonywania prawa własności i że w pewnym zakresie plan może ów sposób wykonywania prawa własności ograniczać. Złagodzenie skutków takiego działania przewiduje ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w przepisie art. 36 ust. 1 i ust. 2, zgodnie z którym w przypadku, kiedy wskutek uchwalenia planu miejscowego lub jego zmiany korzystanie z nieruchomości lub jej części w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem stało się niemożliwe bądź istotnie ograniczone, właściciel albo użytkownik wieczysty nieruchomości może żądać od gminy odszkodowania za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienia nieruchomości lub jej części. Realizacja ww. roszczeń może nastąpić również w drodze zaoferowania przez gminę właścicielowi albo użytkownikowi wieczystemu nieruchomości zamiennej. Jednak ramy działania w tym zakresie organu planistycznego, w tym przede wszystkim ramy dowolności działania organu określa m. in. przepis art. 9 ust. 4 ustawy stanowiący, iż ustalenia studium są obowiązujące przy ustaleniach planów miejscowych. Inaczej mówiąc, studium wprowadza pewne ograniczenia dla organu planistycznego, uniemożliwiając organowi bezgranicznie dowolne kształtowanie przestrzeni, także w sposób sprzeczny z ustaleniami studium. Studium wprowadza zatem pewnego rodzaju granice dowolności działania organu planistycznego, a zatem granice owego władztwa planistycznego. Zgodnie z przepisami organy administracji publicznej zobowiązane są to działania na podstawie i w granicach prawa, a co za tym idzie - zobowiązane są działać w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. Zatem podjęcie uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ustalenie w niej przeznaczenia terenu innego niż było przewidziane w studium oznacza, iż taki plan miejscowy w zakresie w jakim jego ustalenia odbiegają od ustaleń studium narusza obowiązujący porządek prawny, w szczególności przepis art. 9 ust. 4 ustawy. Powyższe w ocenie strony skarżącej stanowi naruszenie zasad tworzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co w myśl regulacji art. 28 ust. 1 ustawy powoduje sprzeczność z prawem planu w zakresie owej niezgodności ze studium. W konsekwencji argumenty te uzasadniają wniosek, iż uchwała Nr LXXXII/1076/09 Rady Miasta Krakowa z dnia 7 października 2009 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Sudół Dominikański" została sporządzona w sposób niezgodny z obowiązującym porządkiem prawnym. Na rozprawie w dniu [...] .04.2010r. Sąd, działając na zasadzie art.111 § 1 p.p.s.a., postanowił połączyć obie skargi do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Na tej samej rozprawie Sąd odmówił również dopuszczenia do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania Przedsiębiorstwa Produkcji Różnej, Handlu i Usług [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Krakowie, wydając w tym przedmiocie stosowne postanowienie (k. 44 - 47 akt). W odpowiedzi na wniesione skargi Rada Miasta Krakowa wniosła o ich oddalenie. Po pierwsze podniesiono, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru "Sudoł Dominikański" w Krakowie został sporządzony i uchwalony w trybie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późno zm.). W uzasadnieniu faktycznym streszczono przebieg dotychczasowego postępowania planistycznego. Następnie odniesiono się szczegółowo do stanowisk skarżących. W zakresie dokumentów graficznych (map) Studium wskazano, że dokumenty te zostały sporządzone w skali 1 :25000 i w takiej skali zostały uchwalone - Uchwałą nr XII/87/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 kwietnia 2003r. Zatem wszelkie "przeskalowywanie" rysunków Studium, np. do skali danego planu zagospodarowania przestrzennego, ze względów formalnych nie może być stosowane. Przesuniecie "granicy terenów przeznaczonych do zainwestowania" jest uściśleniem, które nastąpiło w drodze rozwiązań szczegółowych, zgodnych z zapisami Studium, w wyniku przejścia na wyższy stopień dokładności - ze skali 1:25000 do skali 1:2000. Uściślenie to mieści się w granicach dopuszczalnych korekt, wg Studium, których zakres określony jest w zawartych w Studium dyspozycjach (Rozdział 5 - Realizacja polityki przestrzennej) formułujących zasady spójności (zgodności) planu miejscowego z ustaleniami Studium. Wg ustaleń Studium dopuszcza się w planach miejscowych korektę określonych w Studium linii rozgraniczających pomiędzy wyodrębnionymi kategoriami terenów (a więc również dopuszcza się przesunięcia tych linii) "pod warunkiem realizacji zasad zrównoważonego rozwoju i kształtowania ładu przestrzennego określonych dla Krakowa w Studium, a w szczególności: - nienaruszalności najcenniejszych elementów systemu przyrodniczego, - nie rozpraszania zabudowy i tworzenia zwartych zespołów zabudowy, - integralności zagospodarowania przestrzennego oraz infrastruktury drogowej i technicznej, - respektowania ustaleń dla stref określonych w studium." Działki nr [...],[...],[...],[...], , są położone w Studium w strefie miejskiej, w której głównym kierunkiem zmian w zagospodarowaniu jest intensyfikacja zainwestowania przy równoczesnym zachowaniu i ochronie istniejących zespołów zieleni publicznej oraz wykorzystanie zachowanych terenów otwartych, szczególnie tych położonych wzdłuż rzek i potoków, dla kształtowania publicznie dostępnych parków miejskich oraz w strefie kształtowania systemu przyrodniczego, z czym wiąże się konieczność zapewnienia ochrony cennych elementów środowiska i różnorodność biologiczną, w tym obszarów usytuowanych wzdłuż rzek i cieków wodnych. Wskazując szczegółowo: przedmiotowe działki w przeważającej części leżą w korycie potoku poniżej skarpy doliny potoku Sudół (Rozrywka). Wyznaczenie terenu zabudowy wielorodzinnej w tym obszarze kolidowałoby z racjonalnymi zasadami ochrony bezpośredniego otoczenia potoku. Również warunki fizjograficzne nie sprzyjają wykorzystaniu wskazanego terenu pod zainwestowanie. Jest to teren przestrzennie należący do doliny potoku. Ponadto, bardzo znikoma część wskazanych działek (nr.....) należy wg Studium do terenów określonych jako tereny inwestycyjne (działki nr ....w całości leżą w terenach ZP). W tym przypadku korekta granic określonych w Studium nastąpiła nie na korzyść terenów przewidzianych do zainwestowania, ale na korzyść terenów ogólnodostępnej zieleni urządzonej. W ocenie Rady Miasta nie powoduje to niezgodności ze Studium. Odnosząc się do zarzucanego niezachowania zgodności między ustaleniami Studium a zapisami planu miejscowego w jego części graficznej w zakresie terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem KDZ — teren klasy zbiorczej, należy wskazać, że w Studium nie określono pełnego zakresu ulic zbiorczych istniejących i planowanych. W części graficznej studium, na planszy K3 -Systemy transportu - kierunki i zasady rozwoju, pod symbolem KT/G/Z, są wrysowane "wybrane drogi zbiorcze - istniejące/projektowane, w tym przeznaczone do modernizacji". Między innymi istniejąca ulica [...] jest oznaczona jako ulica zbiorcza KT/Z. Wyznaczona w projekcie planu trasa jest lokalnym przełożeniem przebiegu ul. [...] , na odcinku od ul. [...] , czyli zasada powiązań wewnątrz struktury systemu, określona w Studium została spełniona. Przesuniecie to jest uszczegółowieniem, które powstało w wyniku analizy uwarunkowań oraz projektowania rozwiązań szczegółowych, właściwych dla skali i problematyki planu miejscowego. Jest też zdeterminowane wcześniejszymi ustaleniami prawa miejscowego dla terenów sąsiednich. Przesunięcie to mieści się przy tym w granicach dopuszczalnych uściśleń, możliwych do wprowadzenia w planie miejscowym w stosunku do Studium, których zakres określony jest w zawartych w Studium dyspozycjach (Rozdział 5 - Realizacja polityki przestrzennej), formułujących zasady spójności (zgodności) planu miejscowego z ustaleniami Studium. Wg ustaleń Studium dopuszcza się w planach miejscowych korektę określonych w Studium linii rozgraniczających pomiędzy wyodrębnionymi kategoriami terenów (a więc również dopuszcza się przesunięcia tych linii) "pod warunkiem realizacji zasad zrównoważonego rozwoju i kształtowania ładu przestrzennego określonych dla Krakowa w Studium, a w szczególności: - nienaruszalności najcenniejszych elementów systemu przyrodniczego (ten warunek jest spełniony w rozwiązaniach związanych z omawianym przebiegiem) - nie rozpraszania zabudowy i tworzenia zwartych zespołów zabudowy (omawiane rozwiązanie nie ma znaczenia z punktu widzenia tego kryterium, gdyż zabudowa wyznaczona po obu stronach planowanej ulicy ma charakter zespołu zwartego) - integralności zagospodarowania przestrzennego oraz infrastruktury drogowej i technicznej (omawiane rozwiązanie jest korzystne z punktu widzenia tego kryterium, bowiem zwiększa stopień integracji obszarów o podobnej funkcji — Cmentarz [...] - poza obszarem przedmiotowego planu - obszar nie jest podzielony trasą ulicy zbiorczej KDZ, która omija teren cmentarza wykorzystując częściowo teren kolejowy) - respektowania ustaleń dla stref określonych w studium (omawiane rozwiązanie nie ma znaczenia z punktu widzenia tego kryterium)". Lokalne przełożenie odcinka drogi w ciągu ul. [...] poza obszar realizowanych poszerzeń cmentarza [...] (na północ i na wschód) stało się koniecznością. Warunki terenowe i konserwatorskie (dla otoczenia.....) ograniczyły wybór nowej trasy do przebiegu, wskazanego w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Sudół Dominikański". Ustalenia, nawiązujące do tego wyboru, mają miejsce w Uchwale Nr V/55/07 Rady Miasta Krakowa z dnia 31 stycznia 2007r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Cmentarz - [...] , część od strony północnej ul. [...] i w Uchwale Nr LXVI/845/09 Rady Miasta Krakowa z dnia 18 marca 2009r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Poszerzenie Cmentarza [...] " (§14 ust l pkt 2). Podczas opracowywania ww. projektów planów analizowane były i poddane konsultacjom także inne warianty rozwiązania, ale wybrany został i uzyskał wymagane uzgodnienia właściwych jednostek organizacyjnych "przebieg północny" - wniesiony do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Sudół Dominikański". W ustaleniach ww. miejscowych planów odcinek ul. [...] , od ul. [...] do Fortu Sudół przebiega pomiędzy terenami po obu stronach ulicy przeznaczonymi pod cmentarz. Wprowadzenie pomiędzy dwa cmentarze ulicy o parametrach technicznych drogi zbiorczej nie jest możliwe ze względów przestrzennych, ale także ze względów technicznych i ze względów bezpieczeństwa (np. przechodzenie przez ulicę w trakcie pogrzebu). Jednocześnie celem sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Sudół Dominikański" było powiązanie funkcjonalne pomiędzy terenami Parku Dominikańskiego, zlokalizowanego w południowej części planu z terenami otaczającymi Fort 47 1/2 "Sudół" w północnej części planu. Ten odcinek ul. [...] jest ulicą dojazdową (KDD). Zapewnienie zgodności planu miejscowego ze Studium na zasadzie "mechanicznego" przeskalowania trasy ulicy zbiorczej KDZ z rysunku Studium do rysunku planu, nie znajduje uzasadnienia w przepisach prawa i byłoby niewłaściwe z punktu widzenia zasad planowania przestrzennego i osiągania celów polityki przestrzennej. Studium, zgodnie z wolą ustawodawcy, poprzez wskazanie zasad i kierunków rozwoju przestrzennego określa politykę przestrzenną gminy, a inną rzeczą jest jak zasady i kierunki tej polityki zostaną przełożone na język norm prawnych umieszczonych w planie miejscowym. Regulacje normatywne - ustalenia planu miejscowego, mówiąc potocznie, są wypadkową: uwarunkowań faktycznych, prawnych, społecznych i polityki przestrzennej gminy oraz ważenia interesów publicznych jak i prywatnych. Racjonalne, z merytorycznego punktu widzenia, rozwiązania ustalone planem, nie stają w sprzeczności z polityką przestrzenną wyrażoną w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, a tym samym kwestionowany skargą plan miejscowy, zdaniem Rady Miasta jest zgodny ze Studium. Na rozprawie w dniu [...] lipca 2010r. Sąd dopuścił do udziału w postępowaniu sądowym w charakterze uczestnika Stowarzyszenie [...] w K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Oznacza to, iż w przedmiotowej sprawie sąd bierze pod uwagę przede wszystkim obowiązujące w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia regulacje ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 z późn. zm.) Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, konieczne jest podkreślenie, że przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie były zaskarżone przez skarżących zarzuty: w zakresie terenu oznaczonego na rysunku planu miejscowego symbolem KDZ – teren drogi publicznej klasy zbiorczej oraz części graficznej planu odnośnie południowej części działek o nr [...],[...],[...],[...] w zakresie, w jakim działki te położone są według obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa w obszarze terenów przeznaczonych do zabudowy i zainwestowania oznaczonych na rysunku studium symbolem MW (terenu o przeważającej funkcji mieszkaniowej wysokiej intensywności). Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 80, poz.717) podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie trybu sporządzania planu miejscowego oraz właściwości organów w tym zakresie. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego (art. 14 ust.8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Zakres treści planu nie został precyzyjnie określony w przepisach ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, nie ulega jednak wątpliwości, że organ uchwalający plan nie jest umocowany do stanowienia regulacji prawnych w zakresie kompetencji organów administracji. Przede wszystkim bowiem normy prawne, które regulują zarówno podstawy, jak i kierunki oraz cele działania administracji nie mogą być w państwie prawa, w którym obowiązuje zasada trójpodziału władz, stanowione przez nią samą. Po drugie wyłącznie do materii ustawowej w zakresie prawa administracyjnego należy ustalanie obowiązków i praw obywateli i ich sytuacji wobec państwa, regulowanie organizacji aparatu państwowego i kompetencji organów administracji. Po trzecie należy podzielić pogląd, że ustawa nie może dopuszczać do normowania w przepisach rangi podstawowej zakresu i form stosowania władczej ingerencji w konstytucyjnie gwarantowane prawa i wolności obywateli oraz kompetencji organów państwa w tej mierze, a przepisy podustawowe, wydawane z upoważnienia ustawy i w celu jej wykonania, mogą stanowić jedynie dopełnienie tych podstaw, zawierając szczegółowe, niezasadnicze elementy regulacji prawnej (zob. orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 22.09.1997r., K 25/97, publ. OTK z 1997r., nr 3-4, poz.35). Dokonując oceny zgodności ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Sudoł Dominikański" z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, przyjętego uchwałą Nr XII/87/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 kwietnia 2003r. stwierdzić należy, że przedmiotowy plan miejscowy jest w części sprzeczny z ustaleniami obowiązującego Studium. Powyższe dotyczy terenu oznaczonego na rysunku planu symbolem KDZ – teren drogi publicznej klasy zbiorczej. Jak wynika z przedłożonego materiału planistycznego ten fragment uchwalonego planu miejscowego jest sprzeczny z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa, co potwierdza analiza wyrysu ze Studium - planszy K1 - struktura przestrzenna, kierunki i zasady rozwoju. Stwierdzenie to odnosi się do obszaru oznaczonego na rysunku uchwalonego planu symbolem KDZ, który w studium obejmuje tereny oznaczone symbolem MN (tereny o przeważającej funkcji mieszkaniowej niskiej intensywności oraz ZF (tereny zieleni fortecznej). Zgodnie z ustaleniami zawartymi w Studium w części dotyczącej zasad kształtowania struktury przestrzennej Miasta Krakowa główną funkcją dla terenów: - MN mają być zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wraz z niezbędnymi obiektami i urządzeniami służącymi realizacji zadań publicznych na poziomie lokalnym oraz obiektami i urządzeniami usług komercyjnych, służącymi zaspokajaniu potrzeb mieszkańców na poziomie lokalnym; nadto według głównych kierunków zagospodarowania przestrzennego obszary te obejmują m.in. wytyczanie lokalnych układów komunikacyjnych; - ZF mają być zespoły zieleni związane z istniejącymi obiektami dawnej Twierdzy Kraków wykorzystywanymi dla lokalizacji usług publicznych lub usług komercyjnych w tym kultury, turystyki i rekreacji. Jednocześnie z analizy wyrysu ze Studium - planszy K1- struktura przestrzenna, kierunki i zasady rozwoju jasno wynika, iż korytarz podstawowego układu drogowo-ulicznego był przewidywany w studium na południe od obszarów MN i ZF (droga zatem powinna przebiegać wzdłuż południowej granicy terenów oznaczonego w zaskarżonym planie symbolami ZPf.1, ZPp.2, ZPp.3 i ZPr.15). Potwierdza to analiza planszy K 3 – system transportu – kierunki zasady rozwoju, gdzie oznaczono ta drogę jako KT/Z - drogę zbiorczą. Zatem po pierwsze stwierdzić należy, iż w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Krakowa (Uchwała nr XII/87/03 Rady Miasta Krakowa z dnia 16 kwietnia 2003r.) przewidziano przebieg drogi zbiorczej i jest on odmienny od tego, który przewiduje zaskarżony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Po drugie obszary, na których w uchwalonym planie zagospodarowania przestrzennego przewidziano przebieg drogi zbiorczej KDZ, zgodnie z postanowieniami studium nie przewidują możliwości lokalizacji tam takiej drogi, a jedynie na obszarze MN dopuszcza się wytyczanie lokalnych (a więc nie zbiorczych) układów komunikacyjnych. Niezależnie zatem od kwestii zasadności i racjonalności rozwiązania przyjętego w zaskarżonym planie zagospodarowania przestrzennego co do przebiegu drogi KDZ, to stwierdzić należy, iż jest ono niezgodne z ustaleniami obowiązującego dla tego obszaru studium. W konsekwencji ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Sudoł Dominikański przyjętego Uchwałą Nr LXXXII/1076/09 Rady Miasta Krakowa z dnia 7 października 2009r. w zakresie § 14 ust.1 pkt 1 lit. c, § 40 ust.1 pkt 2 części tekstowej zaskarżonej uchwały oraz rysunku planu w zakresie przebiegu drogi publicznej oznaczonej symbolem KDZ są sprzeczne z postanowieniami Studium, które określa te obszary jako tereny MN i ZF. Wprawdzie obowiązujące Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa uchwalane było pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego musiał być tylko spójny (a nie zgodny) ze Studium, to do czasu zmiany Studium - jego ustalenia powinny być uwzględniane przy tworzeniu planów zagospodarowania przestrzennego. Odnosi się to przede wszystkim do poszczególnych kategorii użytkowania terenu wyznaczonych w Studium. Zasada zgodności miejscowego planu ze studium powoduje konieczność uwzględnienia kierunkowych ustaleń studium w planie zagospodarowania dotyczącego danego obszaru. Zgodnie z wypracowanym w tym przedmiocie stanowiskiem doktryny prawa administracyjnego studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego gminy określa strukturę przestrzenną gminy i lokalne zasady zagospodarowania przestrzennego, przeznaczenie poszczególnych obszarów gminy, wstępną lokalizację przestrzeni publicznych i infrastruktury technicznej. Realizacja ustaleń studium następuje poprzez uchwalanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, jako aktów prawa miejscowego, których ustalenia muszą być zgodne z ustaleniami studium, co wynika wprost z przepisu art. 9 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przejawia się to w szczególności w obowiązku dokonania oceny zgodności projektów planów miejscowych przez organy stanowiące gmin, przy czym dokonanie oceny tej zgodności jest obligatoryjnym elementem uchwalenia planu. Merytoryczne ustalenia w zakresie kierunków zagospodarowania i zasad ochrony na poszczególnych obszarach, a także w zakresie obszarów rozmieszczenia infrastruktury technicznej określone zostają na etapie uchwalania studium. Ustalenia studium znacząco zatem, choć pośrednio, oddziałują na prawa i obowiązki podmiotów zewnętrznych wobec administracji, przede wszystkim użytkowników przestrzeni oraz właścicieli i władających nieruchomościami. Urządzenia prawne planowania i zagospodarowania przestrzennego przewidziane w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym składają się na swego rodzaju system, w którym studium jako akt o wyższym stopniu ogólności od pozostałych urządzeń planistycznych wykorzystywanych na szczeblu gminnym (np. miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego) wyznacza przedmiotowe granice, w jakich ma następować ustalenie przeznaczenia poszczególnych terenów oraz sposobów ich zagospodarowania i zabudowy. Ustawodawca wprost bowiem stanowi, iż ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych (por. wyroki: Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1191/08, z dnia 30 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1294/07). W konsekwencji zatem naruszone zostały te przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które stanowią wprost o obowiązku zachowania zgodności obydwu dokumentów planistycznych - studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W obecnym stanie prawnym wprowadzony został wymóg zachowania zgodności, który należy interpretować jako obowiązek uwzględnienia ustaleń Studium w ustaleniach planów miejscowych. Studium wyznacza bowiem granice działania organu planistycznego, uniemożliwiając organowi dowolne kształtowanie w planie przestrzeni w sposób sprzeczny z jego ustaleniami. W obecnie obowiązującym stanie prawnym ustawodawca odstąpił od zapewnienia "spójności" między studium o postanowieniami planu na rzecz "zgodności" pomiędzy zapisami tych aktów. Oczywiście studium na charakter kierunkowy i nie oznacza bezwzględnego przenoszenia ustaleń studium do planu zagospodarowania przestrzennego. Nie oznacza to jednak możliwości swobodnego zmiany sposobu przeznaczenia terenu w uchwalonym planie w stosunku do postanowień studium. W ten sposób byłby kreowany odmienny sposób zagospodarowania przestrzeni w zapisach planu w stosunku do postanowień studium (którego wiążący dla organów planistycznych kierunkowy charakter stałby się wówczas iluzoryczny). Podsumowując uznać należy, iż podjęcie uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i ustalenie w niej przeznaczenia dla danego terenu innego niż było przewidziane w studium oznacza, iż taki plan miejscowy w zakresie w jakim jego ustalenia odbiegają od ustaleń studium narusza obowiązujący porządek prawny, a w szczególności narusza art. 9 ust. 4 ustawy i stanowi naruszenie zasad tworzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co w myśl regulacji art. 28 ust. 1 ustawy powoduje sprzeczność z prawem planu w zakresie owej niezgodności ze studium. W tym zakresie Sąd podzielił zarzuty skarg I.B. i Wojewody Małopolskiego. Natomiast takich uchybień – niezgodności pomiędzy ustaleniami obowiązującego Studium a zaskarżonym planem - nie dopatrzył się Sąd odnośnie drugiego zarzutu Wojewody Małopolskiego tj. południowej części działek o nr [...],[...],[...],[...], w zakresie, w jakim działki te położone są według obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Krakowa w obszarze terenów przeznaczonych do zabudowy i zainwestowania oznaczonych na rysunku studium symbolem MW (terenu o przeważającej funkcji mieszkaniowej wysokiej intensywności) a w zaskarżonym planie objęte zostały obszarem o symbolu ZPr.5 – zieleń urządzona ogólnodostępna w sąsiedztwie potoku Sudoł Dominikański (Rozrywka), w tym jego obudowa biologiczna. Przebieg granicy planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Sudoł Dominikański" pokrywa się w zasadzie we wskazanym wyżej obszarze z wyznaczoną w studium granicą oddzielającą tereny do zainwestowania od terenów zieleni publicznej (co wynika z analizy wyrysu ze Studium planszy K1- struktura przestrzenna, kierunki i zasady rozwoju). Występujące w zaskarżonym planie ewentualne niewielkie odstępstwa w przebiegu tej granicy w stosunku do przebiegu granicy pomiędzy obszarami o różnym przeznaczeniu wyznaczonym w Studium nie mają istotnego znaczenia dla stwierdzenia niezgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Sudoł Dominikański" ze Studium. Ewentualne odstępstwa w tym zakresie (w zasadzie niezauważalne przy porównaniu granic planu i granic wyznaczonych w studium) wynikać mogą z różnicy skali w jakiej sporządzone zostały mapy do Studium (1:25000) w stosunku do skali w jakiej sporządzono rysunek planu (1:2000). Podzielić należy pogląd wyrażony w odpowiedzi na skargę Wojewody Małopolskiego, iż przesuniecie "granicy terenów przeznaczonych do zainwestowania" jest uściśleniem, które nastąpiło w drodze rozwiązań szczegółowych, zgodnych z zapisami Studium, w wyniku przejścia na wyższy stopień dokładności - ze skali 1:25000 do skali 1:2000. Po drugie uściślenie to mieści się w granicach dopuszczalnych wg Studium korekt, których zakres określony jest w zawartych w Studium dyspozycjach. I tak na str.142 tekstu Studium, w części 4.2 dotyczącej "Kształtowania struktury przestrzennej" w pkt 4 "Kierunki i wskaźniki dotyczące zagospodarowania oraz użytkowania wyodrębnienia kategorii terenów" zapisano, iż "granice ww. kategorii zagospodarowania terenów, uwidocznione na rysunku nr K 1, należy traktować jako orientacyjne a ich skorygowany przebieg określony będzie w planach miejscowych, zgodnie z zasadami określającymi spójność planów z polityką zawartą w Studium". Następnie na str.134 tekstu Studium pkt.1 Granice terenów przeznaczonych do zabudowy wskazano, że "w celu konkretyzacji struktury przestrzennej miasta, a także zapobieganiu niekontrolowanemu jej rozprzestrzenianiu się, zostaje wyznaczona w studium granica terenów przeznaczonych do zabudowy, rozgraniczająca tereny otwarte od zabudowanych (zainwestowanych) i przeznaczonych do zainwestowania oraz określająca dopuszczalnych ich zasięg. (...) Granica ma charakter orientacyjny, a jej ostateczny pzrezbieg zostanie ustalony w planach miejscowych." Wreszcie w rozdziale 5 "Realizacja polityki przestrzennej" sformułowano zasady spójności (zgodności) planu miejscowego z ustaleniami Studium. Według ustaleń Studium (str.234-235) dopuszcza się w planach miejscowych korektę określonych w Studium linii rozgraniczających pomiędzy wyodrębnionymi kategoriami terenów (a więc również dopuszcza się przesunięcia tych linii) "pod warunkiem realizacji zasad zrównoważonego rozwoju i kształtowania ładu przestrzennego określonych dla Krakowa w Studium, a w szczególności: - nienaruszalności najcenniejszych elementów systemu przyrodniczego, - nie rozpraszania zabudowy i tworzenia zwartych zespołów zabudowy, - integralności zagospodarowania przestrzennego oraz infrastruktury drogowej i technicznej, - respektowania ustaleń dla stref określonych w studium." Po trzecie działki nr [...],[...],[...],[...], , są położone w Studium w strefie miejskiej, w której głównym kierunkiem zmian w zagospodarowaniu jest intensyfikacja zainwestowania przy równoczesnym zachowaniu i ochronie istniejących zespołów zieleni publicznej oraz wykorzystanie zachowanych terenów otwartych, szczególnie tych położonych wzdłuż rzek i potoków, dla kształtowania publicznie dostępnych parków miejskich oraz w strefie kształtowania systemu przyrodniczego, z czym wiąże się konieczność zapewnienia ochrony cennych elementów środowiska i różnorodność biologiczną, w tym obszarów usytuowanych wzdłuż rzek i cieków wodnych. Przedmiotowe działki w przeważającej części leżą w korycie potoku poniżej skarpy doliny potoku Sudół Dominikański (Rozrywka). Wyznaczenie terenu zabudowy wielorodzinnej w tym obszarze kolidowałoby z racjonalnymi zasadami ochrony bezpośredniego otoczenia potoku. Również warunki fizjograficzne nie sprzyjają wykorzystaniu wskazanego terenu pod zainwestowanie. Jest to teren przestrzennie należący do doliny potoku. Nadto, jak wskazano wyżej tylko bardzo znikoma południowa część działek (nr....) miałaby wg Studium leżeć w obszarze określonym jako tereny przeznaczone do zainwestowania. W tym przypadku ewentualna korekta granic określonych w Studium nastąpiła na korzyść terenów ogólnodostępnej zieleni urządzonej. Wynika to jednoznacznie z treści opracowania ekofizjograficznego sporządzonego dla potrzeb zaskarżonego planu, gdzie stwierdzono, że "za niedopuszczalne należy uznać lokalizowanie na obszarze opracowania dalszych obiektów wielokondygnacyjnych zabudowy wielorodzinnej lub zabudowy o szeregach usytuowanych poprzecznie do osi doliny (...)." W ocenie Sądu znikoma korekta granic w planie zagospodarowania przestrzennego w stosunku do granic między obszarami wyznaczonymi w studium jest w pełni dopuszczalna, zgodna z postanowieniami studium i nie można tu zarzucić niezgodności zapisów zaskarżonego planu z postanowieniami Studium. Co więcej owa korekta w pełni znajduje merytoryczne uzasadnienie w ekofizjograficznych warunkach terenu. Dlatego też Sąd w tym zakresie skargę Wojewody Małopolskiego oddalił. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku z dnia 23.04.2010r., sygn. akt II OSK 311/10 "zgodnie z art. 3 ust. 1 gminie przysługuje prawo do władczego przeznaczania terenu pod określone funkcje i ustalania zasad zagospodarowania terenu, określone w doktrynie jako "władztwo planistyczne". Jest ono ograniczone przepisami prawa, w tym normą z art. 6 u.p.z.p. oraz szczegółowymi przepisami, w tym Konstytucji RP, chroniącymi prawo własności. Zakres ochrony prawa własności nie jest jednak bezwzględny a gmina kształtując i prowadząc politykę przestrzenną na swoim terenie musi uwzględniać także interesy ogólnospołeczne. Ingerencja w sposób wykonywania własności musi się mieścić w granicach wyznaczonych interesem publicznym." Biorąc pod uwagę przedmiot zaskarżenia, którym w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miasta Krakowa nr LXXXII/1076/09 z dnia 7 października 2009r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu gospodarowania przestrzennego obszaru "Sudoł Dominikański" należało - na podstawie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - stwierdzić nieważność uchwały Rady Miasta Krakowa nr LXXXII/1076/09 z dnia 7 października 2009r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu gospodarowania przestrzennego obszaru "Sudoł Dominikański" w części graficznej planu w zakresie terenu oznaczonego na rysunku planu miejscowego symbolem KDZ oraz części tekstowej uchwały w zakresie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) oraz § 40 ust. 1 pkt 2, a w pozostałej części skargę oddalić. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.