II SA/Kr 1443/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie WSA Mirosław Bator / spr./ WSA Krystyna Daniel Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi T. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia 4 września 2013 r., znak: [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na rozbiórkę skargę oddala Prezydent Miasta decyzją z dnia 20 marca 2013 r. nr [...] działając na podstawie art. 28, art. 31, art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane oraz na podstawie art. 104 K.p.a. udzielił pozwolenia na rozbiórkę dla spółki Projekt [...] Sp.z.o.o. s.k.a. następujących obiektów budowlanych: budynku mieszkalno usługowego na działce nr [...], budynku magazynowego na działce nr [...] i [...], budynku magazynowo – produkcyjnego na działce nr [...] i [...], budynku magazynowego na działce nr [...] i [...], budynku magazynowego na działce nr [...], obręb [...], przy ul. W. w K. z zachowaniem następujących warunków, zgodnie z art. 36 ust.1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego: 1/ szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych: a/ teren rozbiórki należy zabezpieczyć przed dostępem osób trzecich, b/ prace budowlane należy wykonywać pod nadzorem osoby uprawnionej i zgodnie z przepisami BHP, c/ po zakończeniu robót budowlanych teren należy uporządkować, 2/ kierownik robót jest obowiązany prowadzić dziennik rozbiórki oraz umieścić w widocznym miejscu tablicę informacyjną. Obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego obejmuje nieruchomości – działki nr [...], [...], [...], [...] obręb [...]. W zakresie złożonych uwag organ wyjaśnił, że postanowieniem z dnia 10 stycznia 2013 r. nałożono na Projekt [...] Sp.z.o.o. s.k.a. obowiązek uzupełnienia dokumentacji dotyczącej wniosku o rozbiórkę o brakujące rozwiązania i doprowadzenia do zgodności ze stanem faktycznym. W dniu 14 lutego 2013 r. inwestor złożył uzupełnienia i wyjaśnienia do wyżej wymienionych uwag strony postępowania. Przedłożono skorygowany projekt rozbiórki obiektu zlokalizowanego na działce nr [...] w taki sposób, że ściana wspólna z obiektem zlokalizowanym na działce nr [...] zostanie rozebrana tak, aby ściana obiektu A nie została naruszona, zostanie również zgodnie ze złożoną informacją zabezpieczona obróbką blacharską. Wyjaśniono również wątpliwości dotyczące przyłącza jak i instalacji PE 75x4,3. Od tej decyzji odwołanie wniósł T. M., domagając się jej uchylenia. Podniósł, że dokonanie rozbiórki wyżej wymienionych obiektów budowlanych w sposób oczywisty zagraża życiu i zdrowiu ludzi przebywających w budynku stanowiącym współwłasność odwołującego, położonego na działce nr [...]. Wskazał, że obiekt przeznaczony do rozbiórki posiada wspólną ścianę z obiektem zlokalizowanym na działce nr [...] co może doprowadzić do zawalenia budynku stanowiącego jego własność. Wojewoda [...] decyzją z dnia 4 września 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że przedłożona dokumentacja opracowana przez uprawnioną osobę nie wskazuje na istnienie zagrożeń dla bezpieczeństwa konstrukcji i użytkowników budynku sąsiedniego usytuowanego na działce nr [...], który jak wynika z opracowania – stanowi odrębny obiekt pod względem konstrukcyjnym, nie posiadając wspólnej ściany. Skarżący nie przedstawił kontropracowania sporządzonego przez uprawnioną osobę, stwierdzającego odmienny stan w sprawie. Mając na uwadze cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie organ stwierdził że spełnione zostały wymogi zawarte w art. 33 ust. 4 Prawa budowlanego. Przedłożono wszystkie wymagane dokumenty i tym samym spełniono niezbędne wymogi do uzyskania pozwolenia na rozbiórkę. Na tą decyzję T. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 136 K.p.a. ze względu na niewyjaśnienie dokładnie okoliczności faktycznych sprawy i nieuwzględnienie faktu, że występuje ściana wspólna obiektu zlokalizowanego na działce nr [...] wraz z obiektem zlokalizowanym na działce nr [...] oraz poczynienie ustaleń sprzecznych z ustaleniami organu I instancji; art. 75 § 1 zdanie drugie K.p.a. ze względu na nieprzeprowadzenie przez organ oględzin spornych nieruchomości w celu ustalenia, czy występuje ściana wspólna obiektu zlokalizowanego na działce nr [...] wraz z obiektem zlokalizowanym na działce nr [...]. W uzasadnieniu podniesiono, że fakt, iż obiekt zlokalizowany na działce nr [...] oraz obiekt zlokalizowany na działce nr [...] mają wspólną ścianę w ocenie skarżącego jest bezsporny. Dowodem na to jest między innymi mapa ewidencyjna działki nr [...] oraz działki nr [...] z dnia 25 lipca 2013 r. Tym samym zasadnym jest zarzut, że organ naruszył art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., gdyż nie ustalił dokładnie okoliczności faktycznych. Planowana przez wnioskodawczynię rozbiórka niesie w obecnym stanie faktycznym realną obawę zawalenia się przedmiotowej hali. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej powoływana jako P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 P.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych – o ile ich naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. treść wydanej decyzji lub postanowienia. Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tak więc sąd administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, ocenia legalność decyzji administracyjnej w szerokim zakresie niezależnie od trafności zarzutów sformułowanych w skardze jak i ponad te zarzuty – w razie stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego bądź postępowania mającego wpływ na wynik postępowania. Przepis art. 151 P.p.s.a. mówi z kolei, iż w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Przedmiotem rozpoznania sądu w niniejszej sprawie jest ocena legalności decyzji organów administracji udzielających pozwolenia na rozbiórkę obiektów budowlanych tj.: budynku mieszkalno usługowego na działce nr [...], budynku magazynowego na działce nr [...] i [...], budynku magazynowo – produkcyjnego na działce nr [...] i [...], budynku magazynowego na działce nr [...] i [...], budynku magazynowego na działce nr [...], obręb [...], przy ul. W. w K.. Zdaniem skarżącego decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, gdyż organ prowadzący postępowanie nie zebrał i nie rozpatrzył w całości materiału dowodowego, potrzebnego do właściwego rozstrzygnięcia sprawy. Stanowiska tego nie podziela sąd rozpoznający niniejszą sprawę. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2006 roku Nr 156, poz. 1118 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W art. 31 Prawa budowlanego został uregulowany szczególny rodzaj robót budowlanych – rozbiórka obiektu budowlanego. Również w stosunku do tych robót obowiązuje ogólna zasada wyrażona w art. 28 ust. 1, że wszelkie roboty budowlane – jeżeli ustawa nie stanowi inaczej – wymagają ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. W ust. 1 omawianego artykułu zawarte zostało wyłączenie tej zasady – pozwolenia (w drodze decyzji administracyjnej) nie wymaga rozbiórka budynków i budowli – niewpisanych do rejestru zabytków oraz nieobjętych opieką konserwatorską – o wysokości poniżej 8 m, jeżeli ich odległość od granicy działki jest nie mniejsza niż połowa wysokości, oraz obiektów i urządzeń budowlanych, na budowę których nie jest wymagane pozwolenie na budowę, jeżeli nie podlegają ochronie jako zabytki. Wszelkie inne rozbiórki niż wymienione w art. 31 ust. 1 wymagają uprzedniego uzyskania pozwolenia. Do wniosku o takie pozwolenie należy dołączyć dokumenty wymienione w art. 33 ust. 4, to jest: 1) zgodę właściciela obiektu; 2) szkic usytuowania obiektu budowlanego; 3) opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych; 4) opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia; 5) pozwolenia, uzgodnienia lub opinie innych organów, a także inne dokumenty, wymagane przepisami szczególnymi; nie dotyczy to uzgodnienia i opinii uzyskiwanych w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; 6) w zależności od potrzeb, projekt rozbiórki obiektu. Projekt rozbiórki podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę (art. 34 ust. 4 w związku z art. 31 Prawa budowlanego). Jak wynika z akt postępowania podmiot wnioskujący o rozbiórkę przedłożył wszystkie wymagane dokumenty. Zgodnie z orzeczeniem technicznym sporządzonym przez uprawnioną osobę budynek przeznaczony do wyburzenia znajduje się na działce nr [...] i przylega do budynku na działce nr [...]. Przedmiotowy budynek przeznaczony do wyburzenia i sąsiadujący z nim budynek stanowią odrębne obiekty pod względem konstrukcyjnym, nie posiadają wspólnych murów konstrukcyjnych, fundamentów i kominów, są od siebie zdylatowane. Stwierdzono również, że projektowana rozbiórka istniejącego na działce nr [...] nie spowoduje zagrożeń dla bezpieczeństwa konstrukcji i użytkowników budynku znajdującego się na działce nr [...] oraz nie obniży przydatności do użytkowania tego budynku. W opinii technicznej wyraźnie podkreślono, że budynki stanowią oddzielne obiekty budowlane i są od siebie zdylatowane. Wbrew twierdzeniom skarżącego mapa z dnia 25 lipca 2013 r. nie może być dowodem na to, że twierdzenia zawarte w orzeczeniu technicznym są błędne. Zatem za zupełnie nieuzasadnione należy uznać przypuszczenie, że rozbiórka przedmiotowego budynku grozi niebezpieczeństwem zawalenia się hali należącej do skarżącego. Podkreślić również należy, że w skardze podniesione zostało, że obiekt zlokalizowany na działce nr [...] oraz obiekt zlokalizowany na działce nr [...] mają wspólną ścianę. Twierdzenia te nie mają nic wspólnego z rzeczywistością, co potwierdza chociażby mapa załączona do skargi. Stwierdzić należy, że argumenty podnoszone w skardze są niezasadne. Organ prawidłowo zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, uwzględniając przy tym charakter prowadzonego postępowania administracyjnego. Wskazać trzeba, że kierowanie się zasadami wyrażonymi w art. 7 oraz 77 § 1 K.p.a. przy wydaniu rozstrzygnięcia nie zawsze musi oznaczać zadośćuczynienie żądaniu strony postępowania, chociaż musi wykazywać, że wydane orzeczenie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu. Materiał sprawy musi odpowiadać na wątpliwości strony i nawet jeśli nie zgadza się ona z rozstrzygnięciem, musi, w razie kontroli instancyjnej lub sądowoadministracyjnej, dawać przekonanie kontrolującemu o słuszności zaskarżonego aktu. W ocenie sądu rozpoznającego niniejszą sprawę ustalenia faktyczne i ocena prawna dokonana przez organ administracyjny nie budzi żadnych wątpliwości. W świetle okoliczności niniejszej sprawy nie sposób zatem przyjąć, że organ rozpoznając niniejszą sprawę nie dopełnił obowiązków przewidzianych w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., nie wykazując niezbędnej dbałości o dokładne wyjaśnienie sprawy. Wszystkie istotne w sprawie fakty i zdarzenia zostały ustalone oraz w dostateczny sposób rozważone, a motywy podjętego rozstrzygnięcia należycie przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że analiza akt nie daje podstawy do stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji w oparciu o art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.