II SA/Kr 1443/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie : WSA Agnieszka Nawara-Dubiel WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant : Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 4 września 2018 r. (znak: [...]) na podstawie: - art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 z późn. zm. – dalej jako: k.p.a.) w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935 – dalej jako: ustawa nowelizująca) oraz - art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1202 z późn. zm. – dalej jako: u.p.b.), po rozpatrzeniu odwołania J. Ś. od decyzji Starosty Wadowickiego nr [...] z dnia 20 kwietnia 2018 r. (znak: [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu S. M. pozwolenia na: 1. rozbudowę, przebudowę i nadbudowę oraz zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalno-usługowo-handlowy o następujących parametrach technicznych: powierzchnia zabudowy – 218,00 m2, powierzchnia użytkowa – 328,47 m2 – część usługowa, 287,83 m2 – część mieszkalna, kubatura – 2836,00 m3; 2. budowę miejsc postojowych dla samochodów osobowych na działce nr [...] w miejscowości Wadowice, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Na wstępie zaznaczono, że wobec brzmienia art. 16 ustawy nowelizującej, w przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdowały przepisy k.p.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji, która weszła w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. W dalszej kolejności wskazano, że Starosta Wadowicki decyzją nr [...] z dnia 20 kwietnia 2018 r. (znak: [...]), po przeprowadzeniu postępowania w trybie art. 35 ust. 3 u.p.b., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Odwołanie od ww. decyzji wniósł J. Ś., będący stroną postępowania, jako właściciel sąsiedniej działki nr [...] uznanej za znajdującą się w obszarze oddziaływania inwestycji. Odwołujący się podniósł, że realizacja inwestycji spowoduje ograniczenie możliwości przyszłego zagospodarowania jego nieruchomości. Mając na uwadze powyższe Wojewoda Małopolski wskazał, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności był on obowiązany ponownie rozpoznać sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji, wobec czego dokonał on analizy przedstawionych akt, która wykazała, iż decyzja została wydana bez niezbędnego i wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, a zatwierdzony projekt budowlany zawierał rozwiązania niezgodne z ustaleniami obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 z późn. zm. – dalej jako: rozporządzenie z dnia 12 kwietnia 2002 r.), które w przedmiotowej sprawie, z uwagi na datę złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę (13 listopada 2015 r.) obowiązywało w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 1 stycznia 2018 r. Organ odwoławczy podał, że jak wynikało z akt sprawy, analizowana inwestycja zlokalizowana była w terenie oznaczonym – w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w Wadowicach (centrum i śródmieście), zatwierdzonego uchwałą Nr XV/124/2008 Rady Miejskiej w Wadowicach z dnia 14 marca 2008 r. (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2008 r. Nr 269, poz. 1679) – symbolem 1/MU10 o przeznaczeniu: tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Dodano przy tym, że działka inwestycyjna nr [...], o kształcie nieregularnego wieloboku zabudowana była budynkiem gospodarczym jednokondygnacyjnym, zaś projektowana inwestycja polegać będzie na budowie piwnic, nadbudowie o dwie kondygnacje nadziemne, rozbudowie w kierunku wschodnim i północnym, a także zmianę sposobu użytkowania na funkcję mieszkalno-usługowo-handlową, zatem istniejący budynek gospodarczy ma być docelowo obiektem podpiwniczonym, o trzech kondygnacjach nadziemnych, zlokalizowanym w zabudowie wolnostojącej, mieszkalno-usługowej (a więc nie jednorodzinnej, o której mowa w § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia). Organ odwoławczy odniósł się również do parametrów inwestycji wskazując, że: od strony wschodniej ścianą oddzielenia pożarowego w odległości 3,20 m od granicy z dz. nr [...] oraz odległości 5,50 m od ściany budynku gospodarczego zlokalizowanego na tej działce, od strony zachodniej – ścianą pełną szczytową bezpośrednio w granicy dz. nr [...] zabudowanej (najbliższy budynek gospodarczy w odległości 11,60 m), od strony południowej – ścianą pełną do I piętra bezpośrednio przy granicy niezabudowanej dz. nr [...] (na poziomie poddasza budynek jest cofnięty o 6,00 m tworząc taras otwarty dla usytuowanego na tej kondygnacji mieszkania) oraz ścianą z dwoma otworami okiennymi, po jednym na parterze i I piętrze w odległości 0,60 m – 0,80 m od granicy zabudowanej dz. nr [...], - od strony północnej – ok. 5,00 m – 9,30 m od granicy dz. nr [...] oraz w odległości 10,40 m od budynku mieszkalnego zlokalizowanego na tej działce. Wobec powyższego, organ II instancji uznał, że tak zaprojektowany budynek nie spełniał wymagań dotyczących lokalizacji budynku względem granic z sąsiednimi działkami budowlanymi (nr [...], [...] i [...]), jak również lokalizacji tarasu względem granicy z dz. nr [...] i [...], określonych w § 12 ww. rozporządzenia, którego treść – w zakresie ust. 1, 2 i 5 pkt 1 – następnie przytoczono. Wojewoda Małopolski wskazał przy tym, że z § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia wynikało, iż zabudowa w granicy jest możliwa jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Dlatego też odnosząc się do stosownych postanowień obowiązującego planu, organ odwoławczy podał, że w § 5 ust. 6 pkt 3 ustaleń obowiązującego planu w sposób jednoznaczny określono przypadki, w których dopuszcza się lokalizacje w granicy, tj. "Sposób usytuowania projektowanych budynków winien uwzględniać: (...) wymogi wynikające z przepisów odrębnych dotyczące sytuowania budynków w stosunku do granic działki i sąsiedniej zabudowy – z dopuszczeniem budowy w granicy w przypadkach uzasadnionych: - małą szerokością działek, -usytuowaniem w granicy budynków na działkach sąsiednich, -uzupełnieniem zabudowy w obrębie istniejących pierzei, - w obrębie terenów wskazanych w § 23 ust. 3 pkt 2 dopuszczonych dla realizacji zabudowy szeregowej bądź bliźniaczej". Wobec powyższego organ odwoławczy po analizie projektu budowlanego uznał, że w przedmiotowej sprawie żadna z wymienionych okoliczności, uzasadniających możliwość lokalizacji rozbudowy w granicy nie występowała. Podkreślono przy tym, że w projekcie budowlanym nie podano informacji na temat spełniania przez inwestycję ww. ustaleń planu miejscowego, jak również organ wydający zaskarżoną decyzję nie zajął stanowiska w tej sprawie. Tym bardziej więc, w ocenie organu II instancji, żadnego uzasadnienia i oparcia w przepisach prawa nie miało rozwiązanie projektowe polegające na lokalizacji ściany rozbudowywanego obiektu w odległości 0,6 m – 08 m od granicy z dz. nr [...]. Ponadto podniesiono, że z akt sprawy nie wynikało też, aby w toku postępowania wnioskowano, zgodnie z treścią art. 9 u.p.b., o zgodę na odstępstwo od przepisów techniczno-budowlanych. Niemniej jednak Wojewoda Małopolski podkreślił, że z uwagi na to, iż zgoda na odstępstwo może zostać udzielona jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach, które zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie zachodziły, uznano za niecelowe uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W ocenie organu odwoławczego, nie było bowiem możliwości doprowadzenia analizowanego projektu budowlanego do zgodności ze wskazanymi przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych i ustaleniami planu miejscowego, co oznaczało, iż inwestycja wymaga sporządzenia nowego projektu budowlanego. Skargę na ww. decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – skarżący S. M., domagając się uchylenia w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia od organu odwoławczego na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: 1) § 12 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 1 stycznia 2018 r., poprzez błędną wykładnię prowadzącą do nieprawidłowego przekonania, że w przedmiotowej sprawie projekt budowlany nie spełnia norm zawartych we wskazanym przepisie w sytuacji, gdy zapis wskazanego przepisu dopuszcza sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego, 2) § 5 ust. 6 pkt 3 ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w Wadowicach (centrum i śródmieście) zatwierdzonego uchwałą Nr XV/124/2008 Rady Miejskiej w Wadowicach z dnia 14 marca 2008 r. opublikowaną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego Nr 269 pod poz. 1679 z dnia 29 kwietnia 2008 r., poprzez jego błędną wykładnię prowadzącą do stwierdzenia, że projekt budowlany nie spełnia zawartych w nim przesłanek w sytuacji, gdy budowa w granicy jest uzasadniona małą szerokością działki, 2. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: 1) art. 7 i art. 77 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i zbadaniu materiału dowodowego w sprawie, 2) art. 107 § 3 k.p.a., poprzez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi skarżący szczegółowo rozwinął podniesione zarzuty, powołując na ich poparcie orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych( Dz. U. z 2017, poz. 2188 t.j.), oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 t.j. - dalej jako: p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kontrolowanego aktu, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. W myśl art. 145 p.p.s.a.: "§ 1. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach". Sąd jednak podkreśla w tym miejscu, że w świetle zaś art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Skarga jest niezasadna i jako taka podlega oddaleniu. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody Małopolskiego z dnia 4 września 2018 r. (znak: [...]) wydana po rozpatrzeniu odwołania J. Ś. od decyzji Starosty Wadowickiego nr [...] z dnia 20 kwietnia 2018 r. (znak: [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu S. M. pozwolenia na: 1. rozbudowę, przebudowę i nadbudowę oraz zmianę sposobu użytkowania budynku gospodarczego na budynek mieszkalno-usługowo-handlowy o następujących parametrach technicznych: powierzchnia zabudowy – 218,00 m2, powierzchnia użytkowa – 328,47 m2 – część usługowa, 287,83 m2 – część mieszkalna, kubatura – 2836,00 m3; 2. budowę miejsc postojowych dla samochodów osobowych na działce nr [...] w miejscowości Wadowice; którą to decyzją z dnia 4 września 2018 r. Wojewoda Małopolski uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ww. inwestycji. Kontrolowana decyzja została wydana m.in. na podstawie § 12 w zakresie ust. 1, ust. 2 i ust. 5 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (tekst jedn. Dz.U. z 2015 r., poz. 1422 z późn. zm. – dalej jako: rozporządzenie z 2002 r.), które w kontrolowanej sprawie, z uwagi na datę złożenia wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę (13 listopada 2015 r.) obowiązywało w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 1 stycznia 2018 r. Zgodnie ze wskazanym przepisem tj. § 12 rozporządzenia: "1. Jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 1) 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy; 2) 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. 2. Sytuowanie budynku w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. 3. W zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się: 1) sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m; 2) sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce lub do ściany budynku projektowanego, dla którego istnieje ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, pod warunkiem że jego część leżąca w pasie o szerokości 3 m wzdłuż granicy działki będzie miała długość i wysokość nie większe niż ma budynek istniejący lub projektowany na sąsiedniej działce budowlanej; 3) rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych; 4) sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. 4. Usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2 i 3, powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane. 5. Odległość od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie może być mniejsza niż: 1) 1,5 m do okapu, gzymsu, balkonu lub daszku nad wejściem, a także do takich części budynku jak galeria, taras, schody zewnętrzne, pochylnia lub rampa; 2) 4 m do zwróconego w stronę tej granicy otworu okiennego umieszczonego w dachu lub połaci dachowej.". W kontrolowanej sprawie jest bezsprzeczne, że analizowana inwestycja zlokalizowana jest w terenie oznaczonym – w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla obszaru położonego w Wadowicach (centrum i śródmieście), zatwierdzonego uchwałą Nr XV/124/2008 Rady Miejskiej w Wadowicach z dnia 14 marca 2008 r. (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2008 r. Nr 269, poz. 1679, dalej też m.p.z.p. ) – symbolem 1/MU10 o przeznaczeniu: tereny zabudowy mieszkaniowo-usługowej. Działka inwestycyjna nr [...], o kształcie nieregularnego wieloboku zabudowana jest budynkiem gospodarczym jednokondygnacyjnym, zaś projektowana inwestycja polegać będzie na budowie piwnic, nadbudowie o dwie kondygnacje nadziemne, rozbudowie w kierunku wschodnim i północnym, a także na zmianie sposobu użytkowania na funkcję mieszkalno-usługowo-handlową. Zatem istniejący budynek gospodarczy ma być docelowo obiektem podpiwniczonym, o trzech kondygnacjach nadziemnych, zlokalizowanym w zabudowie wolnostojącej, mieszkalno-usługowej. Dokonując oceny parametrów planowanej inwestycji w zakresie odległości zabudowy od granicy z sąsiednimi działkami, i mając na uwadze, że wyglądają następująco : od strony wschodniej ścianą oddzielenia pożarowego w odległości 3,20 m od granicy z dz. nr [...] oraz odległości 5,50 m od ściany budynku gospodarczego zlokalizowanego na tej działce, od strony zachodniej – ścianą pełną szczytową bezpośrednio w granicy dz. nr [...] zabudowanej (najbliższy budynek gospodarczy w odległości 11,60 m), od strony południowej – ścianą pełną do I piętra bezpośrednio przy granicy niezabudowanej dz. nr [...] (na poziomie poddasza budynek jest cofnięty o 6,00 m tworząc taras otwarty dla usytuowanego na tej kondygnacji mieszkania) oraz ścianą z dwoma otworami okiennymi, po jednym na parterze i I piętrze w odległości 0,60 m – 0,80 m od granicy zabudowanej dz. nr [...], - od strony północnej – ok. 5,00 m – 9,30 m od granicy dz. nr [...] oraz w odległości 10,40 m od budynku mieszkalnego zlokalizowanego na tej działce; - Sąd podziela stanowisko kontrolowanego organu jako zgodne z obowiązującym porządkiem prawnym na dzień wydania kontrolowanej decyzji, że tak zaprojektowany budynek w zakresie odległości od sąsiednich działek nie spełnia wymagań dotyczących lokalizacji budynku względem granic z sąsiednimi działkami budowlanymi (nr [...], [...] i [...]), jak również lokalizacji tarasu względem granicy z dz. nr [...] i [...], określonych w § 12 w zakresie ust. 1, ust. 2 i ust. 5 pkt 1 ww. rozporządzenia z 2002 r. Jak wynika z treści § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia, zabudowa w granicy jest możliwa jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W § 5 ust. 6 pkt 3 ustaleń obowiązującego ww. planu w sposób jednoznaczny określono przypadki, w których dopuszcza się lokalizację w granicy: "Sposób usytuowania projektowanych budynków winien uwzględniać: (...) wymogi wynikające z przepisów odrębnych dotyczące sytuowania budynków w stosunku do granic działki i sąsiedniej zabudowy - z dopuszczeniem budowy w granicy w przypadkach uzasadnionych: - małą szerokością działek, -usytuowaniem w granicy budynków na działkach sąsiednich, -uzupełnieniem zabudowy w obrębie istniejących pierzei, - w obrębie terenów wskazanych w § 23 ust. 3 pkt. 2 dopuszczonych dla realizacji zabudowy szeregowej bądź bliźniaczej. W ocenie Sądu dokonanej na podstawie akt sprawy, w tym analizy projektu budowlanego, w kontrolowanej sprawie, wbrew temu co twierdzi skarżący żadna z wymienionych okoliczności, uzasadniających możliwość lokalizacji rozbudowy na działce nr [...] w granicy nie występuje. Realizacja spornej inwestycji nie spełnia, wobec powyżej przywołanych przepisów prawnych, wymagań dotyczących lokalizacji budynku względem granic z sąsiednimi działkami budowlanymi ([...], [...] i [...]) jak również tarasu względem granicy z działkami nr [...] i [...]. Trzeba w tym miejscu wskazać, że żadnego uzasadnienia i oparcia w przepisach prawa budowlanego nie ma rozwiązanie projektowe polegające na lokalizacji ściany rozbudowywanego obiektu w odległości 0,6 m - 08 m od granicy z działką nr [...]. Sąd w tym zakresie podziela stanowisko NSA i uważa za swoje w kontrolowanej sprawie, a zawarte w wyroku NSA z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2920/12, zgodnie z którym "Przepis § 12 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zawiera alternatywę rozłączną co do usytuowania budynków: "dopuszcza się w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy." Z treści tego przepisu, w zw. z jego ust. 1 pkt 2 wynika, iż ściana budynku bez otworów, w warunkach określonych w tym przepisie, może być usytuowana albo w odległości 1,5 m, albo bezpośrednio przy granicy. Podkreślenie bezpośredniości usytuowania ściany przy granicy wyklucza więc przedstawione w skardze kasacyjnej rozumienie tego przepisu, aby ściana taka mogła być usytuowana w dowolnej odległości od granicy, byleby mieściła się w przedziale od 0-1,5" Rację też ma organ, że do kontrolowanej sprawy nie przystają normy m.p.z.p. Jak wynika z § 12 ust. 2 cytowanego rozporządzenia z 2002 r. , zabudowa w granicy jest możliwa jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. W § 5 ust. 6 pkt 3 ustaleń ww. obowiązującego planu w sposób jednoznaczny określono przypadki, w których dopuszcza się lokalizację w granicy: "Sposób usytuowania projektowanych budynków winien uwzględniać: (...) wymogi wynikające z przepisów odrębnych dotyczące sytuowania budynków w stosunku do granic działki i sąsiedniej zabudowy - z dopuszczeniem budowy w granicy w przypadkach uzasadnionych: - małą szerokością działek, -usytuowaniem w granicy budynków na działkach sąsiednich, -uzupełnieniem zabudowy w obrębie istniejących pierzei, - w obrębie terenów wskazanych w § 23 ust. 3 pkt. 2 dopuszczonych dla realizacji zabudowy szeregowej bądź bliźniaczej". Zdaniem Sądu, organ odwoławczy po analizie projektu budowlanego prawidłowo uznał, że w kontrolowanej sprawie żadna z wymienionych okoliczności w treści m.p.z.p. uzasadniających możliwość lokalizacji rozbudowy w granicy nie występuje. Sąd podziela stanowisko organu, które organ rozwinął dodatkowo w odpowiedzi na skargę, że w opisie planu/ tj. w części tekstowej planu, w jego pisemnych postanowieniach, w tym w § 5 ust. 6 pkt 3, nie zawarto określenia/definicji dotyczących tego jaką działkę uznajemy za wąską. W związku z tym można przyjąć, że tym samym pracodawca lokalny odwołał się w tym zakresie do definicji zawartej w obowiązujących przepisach prawa, w tym przypadku do postanowień § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia z 2002 r. Jako trafny podziela Sąd wniosek organu, że w nawiązaniu do treści § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia z 2002 r. uznać należy, że działka wąska to taka, której szerokość nie przekracza 16 metrów. Z projektu zagospodarowania działki inwestycyjnej (str. 22 projektu budowlanego) jasno wynika i to nawet prima facie, że działka ta jest znacznie większa. Działka ta nie jest wielokątem foremnym stąd też wymiary tej działki wynoszą około 20,52 x 21,68. Na pytanie Sądu na rozprawie w dniu w WSA w Krakowie pełnomocnik skarżącego wskazała, że "8 m. działka objęta zamiarem inwestycyjnym ma przy wjeździe na ul. [...]". W ocenie Sądu wskazywany przez stronę skarżącą w skardze front działki inwestycyjnej o szer. 8, 3 m. nie determinuje zastosowania do niej treści § 5 ust. 6 pkt 3 obowiązującego ww. m.p.z.p., gdyż pojęcie szerokości frontu działki funkcjonujące dla potrzeb ustalania warunków zabudowy nie przekłada się na szerokość działki mającą znaczenia dla sprawy. Zdaniem Sądu opisane powyżej kształt i gabaryty działki, na której jest planowana inwestycja w żaden sposób nie uzasadniają zastosowania do niej ww. postanowień § 5 ust. 6 pkt 3 obowiązującego m.p.z.p. Wyciąganie wniosków korzystnych dla inwestora z ww. szerokości 8, 3 m. "frontu działki" mija się z wykładnią systemową, celowościową omawianych regulacji prawnych dopuszczających przy małej szerokości działki odpowiednie ww. odstępstwa. Dla rozumienia małej szerokości działki istotne znaczenie ma to, że jest to szerokość działki poniżej 16 m., mierzalnie, konsekwentnie i obiektywnie w nawiązaniu do pojęcia długości działki ograniczająca potencjał budowlany działki. Wskazana przez stronę skarżącą szerokość 8, 3 m. wjazdu/frontu nie może być traktowana jako przesłanka pozwalają na wykorzystanie ww. postanowień m.p.z.p. do działki inwestora, gdyż nie wpływa w żaden sposób zawężająco na możliwości zagospodarowania działki na cele budowlane i jest obojętna dla treści § 5 ust. 6 pkt 3 m.p.z.p. W ocenie Sądu zarówno szerokość działki inwestora jak i jej usytuowanie wobec działek sąsiednich, ich zagospodarowanie scharakteryzowane trafnie i zgodnie z prawem przez kontrolowany organ - w żaden sposób nie uzasadniają zastosowania do niej warunków zawartych w § 5 ust. 6 pkt 3 m.p.z.p. w postaci: małej szerokości działek, usytuowania w granicy budynków na działkach sąsiednich, uzupełniania zabudowy w obrębie istniejących pierzei. W sprawie też nie chodzi o obręb terenów wskazanych w § 23 ust. 3 pkt. 2 dopuszczonych dla realizacji zabudowy szeregowej bądź bliźniaczej. Na marginesie Sąd zauważa, że w projekcie budowlanym nie podano informacji na temat spełniania przez inwestycję cytowanych powyżej ustaleń planu miejscowego, także organ wydający zaskarżoną decyzję nie zajął stanowiska w tej sprawie. Wobec powyższych ustaleń Sąd nie podziela argumentacji skargi. Zdaniem Sądu kontrolowany organ nie naruszył przepisów postępowania, w sposób który by miał istotny wpływ na wynik sprawy. Kontrolowany organ nie naruszył art. 7 i art. 77 k.p.a., a wręcz przeciwnie w ocenie Sądu wyczerpująco zbadał w pełni wystarczający materiału dowodowy w sprawie. Nie można uwzględnić zarzutu niewyczerpującego zebrania materiału dowodowego przez organ tylko z tego powodu, że organ wydał niekorzystną dla skarżącego decyzję. W ocenie Sądu materiał dowodowy, na którym się oparł organ II instancji pozwala na prawidłowy akt stosowania prawa zgodnie z zasadą prawdy materialnej. Można się zgodzić ze stroną skarżącą, że w kontrolowanej decyzji organ bardzo skrótowo dokonał wykładni norm planu, artykułując, że w sprawie treść planu nie ma zastosowania, i że decyzja organu I instancji jest sprzeczna z prawem w tym, z m.p.z.p., jednak ta kwesta nie ma istotnego znaczenia dla wyniku sprawy a nadto została wyjaśniona dodatkowo przez organ na etapie postępowania sądowego i skontrolowana przez Sąd według kryterium legalności. Kontrolowany organ nie naruszył także, z powodów, które Sąd przedstawił powyżej przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, w postaci: § 12 ust. 2 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w brzmieniu sprzed nowelizacji z dnia 1 stycznia 2018 r. - jak to twierdzi strona skarżąca poprzez błędną wykładnię prowadzącą do nieprawidłowego przekonania, że w przedmiotowej sprawie projekt budowlany nie spełnia norm zawartych we wskazanym przepisie w sytuacji, gdy zapis wskazanego przepisu dopuszcza sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy działki, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego. Jak to już było ocenione przez Sąd, kontrolowany organ II instancji prawidłowo nie wykorzystał w sprawie możliwości wynikających z treści § 12 ust. 2 rozporządzenia z 2002 r. gdyż uprzednio prawidłowo ustalił treść § 5 ust. 6 pkt 3 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego w Wadowicach (centrum i śródmieście) zatwierdzonego uchwałą Nr XV/124/2008 Rady Miejskiej w Wadowicach z dnia 14 marca 2008 r. i prawidłowo stwierdził, że działka i projekt budowlany nie spełniają zawartych w nim przesłanek, gdyż budowa w granicy w realiach stanu faktycznego kontrolowanej sprawy nie jest uzasadniona małą szerokością działki. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.