II SA/Kr 1446/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie: Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędzia WSA Wojciech Jakimowicz Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi A.K. i M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 16 lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących A.K. i M. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. II SA/Kr 1446/12 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. znak [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. , po rozpatrzeniu odwołania A.K. i M.K. , na podstawie art. 50 ust. 1, art. 53 i 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, z póz. 717 z późn.zm.) oraz art. 138 § 1 pkt. 1 kpa, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lutego 2012 roku nr [...] orzekającą, na wniosek A. S.A. w B. , o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego "budowa sieci kablowej nn ze złącza nr [...] do 4 złączy kablowych zabudowanych na zewnętrznych ścianach projektowanych zespołów budynków przy ul.[...] w K. na działkach nr [...] ,,[...] ,[...] ,[...],[...] , [...] obr. [...]". W rozpoznanym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze odwołaniu A.K. i M.K. zarzucili, iż na etapie planowania inwestycji nie były prowadzone żadne rozmowy z właścicielami poszczególnych nieruchomości, oraz że nie zostały zabezpieczone interesy odwołujących się jako właścicieli nieruchomości przy ul. [...] w K. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze podało: Teren wskazany we wniosku o wydanie decyzji, nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, w związku z czym przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie art. 50 i nast. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Planowana inwestycja jest inwestycją celu publicznego. Zgodnie bowiem z przepisem art. 6 pkt. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń zakwalifikowana jest jako cel publiczny. W toku postępowania w I instancji dokonano analizy warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, zaś projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego został sporządzony przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów, uzyskano prawidłowe prawem wymagane uzgodnienia i opinie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A.K. i M.K. powtórzyli zarzut odwołania, podnieśli też, że w postępowaniu administracyjnym pominięci zostali właściciele działki nr [...] , na której ma być zlokalizowana inwestycja. W toku postępowania sądowego skarżący przedłożyli odpis księgi wieczystej [...] prowadzonej dla działki nr [...] , w której jako współwłaściciele wpisanych jest 31 osób. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. Rozpoznając sprawę w jej granicach sąd stwierdził, że organy obu instancji naruszyły przepisy o postępowaniu, a naruszenie to, prowadzące do pozbawienia stron możliwości udziału w sprawie, stanowi samoistną podstawę uchylenia decyzji w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Za stronę postępowania administracyjnego organy obu instancji prawidłowo uznały właściciela działki nr [...]. Prawidłowo też przyjęto, że status tej strony odpowiada opisanemu w art. 53 ust 1 zdanie drugie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz postanowieniach i decyzji kończącej postępowanie inwestora oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, zawiadamia się na piśmie. Obowiązkiem organu jest ustalenie kręgu osób zainteresowanych, w tym przede wszystkim tych, do których należy kierować pisemne zawiadomienia. W rozpatrywanej sprawie organy dane właściciela działki nr [...] ustaliły jedynie na podstawie Raportu z Rejestru Gruntu, który nie stanowi dokumentu urzędowego. To zaniedbanie organów doprowadziło do wydania decyzji bez udziału osób zainteresowanych, czyli w warunkach określonych w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Zwrócić przy tym należy uwagę, że w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego ustalenie właścicieli nieruchomości, na których inwestycja ma być realizowana ma szczególnie istotne znaczenie, a to ze względu na skutki , jakie w sferze ich uprawnień decyzja może ( i to bez względu na to, czy inwestorem jest podmiot prywatny czy publiczny) wywrzeć. Zgodnie bowiem z treścią art. 124 ust 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami starosta może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c, w związku z art. 135 ppsa, oraz na podstawie art. 200 ppsa co do kosztów postępowania, orzeczono jak w wyroku.