II SA/Kr 145/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska Sędziowie: WSA Magda Froncisz (spr.) Asesor WSA Anna Kopeć Protokolant: sekretarz sądowy Katarzyna Migda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2025 r. sprawy ze skargi D. Spółka z o.o. z siedzibą w J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 25 listopada 2024 r., znak SKO.OŚ/4170/207/2024 w przedmiocie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu oddala skargę. Starosta S. decyzją z 24 kwietnia 2024 r., znak: WS.6241.3.2023.TJ, po rozpatrzeniu wyników pomiarów, wniosku P. H. w sprawie uciążliwości hałasowych powodowanych działalnością firmy D. Sp. z o.o. z siedzibą w J. , ul. P. oraz przeprowadzeniu postępowania, ustalił dla D. Sp. z o.o. z siedzibą w J. 1. dopuszczalny poziom hałasu: LAeq d = 50 dB (A) w porze dziennej oraz LAeq n = 40 dB (A) w porze nocnej, emitowanego w kierunku terenów chronionych akustycznie położonych wokół zakładu, 2. konieczność przedkładania Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w Krakowie oraz Staroście S. wyników pomiarów rozprzestrzeniania się hałasu na działce nr ewid. [...] w J. (w punktach pomiarowych: P1, P2) z częstotliwością raz na dwa lata, wykonanych przez akredytowane laboratorium. Jako podstawę prawną decyzji organ I instancji wskazał art. 104 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz.572), dalej: "K.p.a.", art.115a ust. 1, 3, 5, art. 141 ust. 1, 2, art. 144, art. 112 pkt 1, 2, art. 112a pkt b, art. 378 ust. 1, art. 147 ust. 1, 6, art. 147a ust. 1 pkt 1 i art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2024 r. poz. 54), dalej: "P.o.ś", § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r. poz.112) oraz § 8, 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji (Dz.U. z 2023 r., poz. 1706). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał m.in., że Małopolski Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w Krakowie zawiadomieniem Wl.7024.3.12.2023.KB z 13 marca 2023 r. przekazał Staroście S. wniosek P. H. (dalej: "wnioskodawca") w sprawie uciążliwości hałasowych powodowanych działalnością ww. spółki. Organ przywołał treść art. 115a P.o.ś. Wskazał, że pismem WS.6241.3.2023.TJ z 12 kwietnia 2023 r. wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z zapytaniem, czy organ prowadzi postępowanie dotyczące legalności inwestycji zgodnie z ustawą Prawo budowlane, gdyż przeprowadzenie pomiarów emisji hałasu możliwe jest po stwierdzeniu zgodności inwestycji z przepisami prawa budowlanego. Pismem PINB.7355.1.57.2023.RL z 24 kwietnia 2023 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował, że nie prowadzi postępowania dotyczącego legalności inwestycji w ww. firmie. W związku z powyższym 29 maja 2023 r. pracownicy Wydziału Środowiska przeprowadzili wizję w terenie na działce wnioskodawcy, w celu stwierdzenia uciążliwości związanych z emisją hałasu powodowaną przez zakład. Wstępne rozeznanie bez prowadzenia pomiarów hałasu potwierdziło zasadność skargi. W związku z tym w celu potwierdzenia podejrzeń 13 lipca 2023 r. pracownicy Wydziału Środowiska, przy udziale jedynie wnioskodawcy, przeprowadzili wstępne pomiary hałasu w dwóch punktach na terenie działki nr ewid. [...]. Pomiary wykazały przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu. W związku z powyższym, zawiadomieniem WS.6241.3.2023 r. z 19 lipca 2023r., wskazując na art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2024 r. poz. 236) oraz art. 379 P.o.ś., poinformowano spółkę o zamiarze wszczęcia kontroli przestrzegania przez firmę dopuszczalnego poziomu hałasu. Jednocześnie odrębnym pismem wezwano spółkę do przedstawienia informacji koniecznych do ustalenia stanu faktycznego, tj. godz. pracy zakładu, źródeł hałasu z rozmieszczeniem i czasem pracy oraz udzieleniem informacji, czy 13 lipca 2023 r., kiedy odbywały się wstępne pomiary, zakład pracował w warunkach normalnych. Pismem z 26 lipca 2023 r. Prezes Zarządu spółki poinformował, że firma w chwili obecnej objęta jest kontrolą MWIOŚ dotyczącą przestrzegania przepisów ochrony środowiska i nie wyraża zgody na równoczesne prowadzenie więcej niż jednej kontroli. Wyraził również swoje negatywne stanowisko dotyczące przeprowadzonych przez organ wstępnych pomiarów hałasu bez udziału przedstawiciela firmy. Właściciel przedstawił stanowisko dotyczące lokalizacji zakładu informując, że jest to teren przemysłowy, gdzie działają inne firmy, które również mogą emitować hałas. Ponadto odniósł się do czasu pracy zakładu oraz wykorzystywanych maszyn i urządzeń. Potwierdził, że w dniu przeprowadzanych pomiarów praca w zakładzie odbywała się w warunkach normalnych. Kolejno pismem z 25 sierpnia 2023 r MWIOŚ poinformował organ, że aktualnie nie prowadzi żadnych czynności kontrolnych w przedmiotowym zakładzie. Starosta zwrócił się pismem z 1 sierpnia 2023 r. do Urzędu Miasta w J. celem potwierdzenia, czy działka nr ewid. [...] położona jest w jednostce strukturalnej MNR 120 i dopuszczalny poziom hałasu należy przyjąć jak dla zabudowy mieszkaniowej, tj. 50 dB - pora dnia i 40 dB - pora nocy (tab. Nr 1, Lp 2.) załącznika do rozporządzenia MŚ z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Pismem AGP.6727.139.2023 z 31 sierpnia 2023 r. Urząd Miasta J. poinformował, że dopuszczalny poziom hałasu przyjmowany jest zgodnie z tab. Nr. 1 (Lp 3.) wymienionego rozporządzenia, tj. 55 dB - pora dnia i 45 dB - pora nocy. W związku z faktem odmiennej interpretacji zapisów planu zagospodarowania przestrzennego Miasta J. organ zwrócił się ponownie pismem z 8 września 2023 r. do Urzędu Miasta J. o wyjaśnienia dlaczego pominięto w interpretacji zapisy § 11 ust. 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego uchwałą z dnia 26 czerwca 2006 r. nr XXXVI/245/2006 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta J. (Dz.Urz.Woj.Mał. z 2006 r. nr 567 poz. 3572, ze zm., to jest Dz.Urz.Woj.Mał. z 2008 r. nr 681 poz. 4715), dalej "m.p.z.p.", wskazujące, że dla MNR1-MNR-142 należy w zakresie ochrony przed hałasem przyjąć jak tereny pod zabudowę mieszkaniową. Ponadto sam zapis jednostki strukturalnej MNR 120 wskazuje na teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej Lp.2, a nie wielorodzinnej Lp. 3. Pismem z 6 października 2023 r. Urząd Miasta J. , po przeanalizowaniu zapisów § 11 ust. 1 m.p.z.p. poinformował, że dla przedmiotowej działki dopuszczalny poziom hałasu przyjmowany jest jak dla zabudowy mieszkaniowej, tj. 50 dB - pora dnia i 40 dB - pora nocy. W związku z powyższym zawiadomieniem z 8 września 2023 r., wskazując na art. 48 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców oraz art. 379 P.o.ś., poinformowano spółkę o zamiarze wszczęcia kontroli przestrzegania przez firmę dopuszczalnego poziomu hałasu. Ze względu jednak na niesprzyjające warunki atmosferyczne i inne obowiązki służbowe nie udało się w wyznaczonym przedziale czasowym (do 30 dni) przeprowadzić pomiarów emisji hałasu, dlatego też ponownie poinformowano spółkę, wskazując na art. 48 ust. 1, ust. 2 ustawy Prawo przedsiębiorców, o ponownym zamiarze wszczęcia kontroli. Organ zaplanował przeprowadzenie dwóch pomiarów emisji hałasu emitowanego przez spółkę na 2 listopada 2023 r. Pierwsze pomiary (nieoficjalne - niebędące podstawą wydania decyzji) odbyły się tylko w obecności wnioskodawcy, bez przedstawiciela spółki. Miały stanowić źródło porównania (w jednakowych warunkach) do pomiarów formalnych przeprowadzonych przez organ w obecności przedstawiciela spółki oraz wnioskodawcy. Starosta stwierdził, że wyniki pomiarów wskazują na przekroczenia wartości dopuszczalnych emisji hałasu do środowiska w obydwu punktach pomiarowych, zarówno podczas pomiarów oficjalnych, jak i orientacyjnych. Pomiary hałasu wykonane zostały przez organ wg metodyki referencyjnej zawartej w § 9 ust. 2 ww. rozporządzenia MŚ z 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji. Punkty pomiarowe zlokalizowane były na terenie posesji wnioskodawcy, zgodnie z kryteriami lokalizacji ujętymi w pkt B załącznika nr 7 do wymienionego rozporządzenia, zestawy pomiarowe spełniały wymagania wymienione w załączniku nr 7 miernik poziomu dźwięku, wzorcowe źródło dźwięku klasy dokładności 1, skalibrowane zgodnie z instrukcją producenta przyrządu, przyrządy pomiarowe i wzorce ze świadectwem nie starszym niż 24 miesiące, mikrofon wyposażony w osłonę przeciwwietrzną. Podczas pomiaru zachowano zalecenia dotyczące warunków meteorologicznych w zakresie wysokości punktów pomiarowych oraz granicznych warunków przy których można prowadzić pomiary (tj. temperatury, wilgotności, średniej prędkości wiatru, ciśnienia atmosferycznego), wartości pomiarowe ujęto w protokole, w którym znajdują się także wartości graniczne przeniesione wprost z rozporządzenia. Organ podkreślił, że przedstawiciel spółki nie wniósł zastrzeżeń co do miejsca, czasu, sposobu wykonania pomiarów, zastosowanych przyrządów pomiarowych oraz podpisał protokół z wykonania pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego od instalacji lub urządzeń. Starosta wskazał, że pomiary przeprowadzono zgodnie z zaleceniami rozporządzenia w zakresie charakterystyki częstotliwościowej A oraz stałej czasowej F (fast). Stwierdził, że jak wynika z oświadczenia przedstawiciela zakładu złożonego do protokołu 2/XI/2023, zakład pracuje od 6:00-22:00 z przerwą od 10:00 do 10:20 oraz od 13:45- 14:15 oraz od 18:00 do 18:15. Według przedstawiciela zakładu hałas poza okresem przerw ma charakter stały, a praca zakładu w dniu pomiarów przebiega w sposób normalny. Tak więc przyjmując pierwszy 8 godzinny (28 800 s) okres odniesienia (od 6 do 14) wyznaczono czas pracy źródła (26 700 s) uwzględniające czas przerw w tym okresie. Pomiary tła akustycznego przeprowadzono w cieniu akustycznym budynku wnioskodawcy (punkt T1). Czas pomiaru t0 = 60 s określono jak dla hałasu stałego, gdyż zmiany poziomu dźwięku nie przekraczały 5 dB. Zdaniem organu źródłem ponadnormatywnego hałasu jest praca maszyn i urządzeń w hali, wentylatorów hali (zaznaczonej nr 1 na planie sytuacyjnym zalegającym w aktach) - budynek najbliższy posesji wnioskodawcy. Przedstawiciel zakładu podczas pomiaru 2 listopada 2023 r. wskazał, że hala zaznaczona nr 1 na planie sytuacyjnym, położona na działce nr ewid. [...], należy do spółki. Starosta stwierdził, że zakłady sąsiednie, z uwagi na odległość od granicy wnioskodawcy, nie mają wpływu na wartość otrzymanego wyniku pomiarów. Usytuowanie pozostałych zakładów wraz z odległościami od nieruchomości wnioskodawcy przedstawiono na mapie zalegającej w aktach sprawy. Miejsce lokalizacji punktów pomiarowych umożliwia obserwację drogi i linii kolejowej. Podczas pomiarów nie zaobserwowano ruchu pojazdów mechanicznych i szynowych, nie był włączony także system ostrzegawczy sygnalizacji dźwiękowej przed przejazdem kolejowym. Podczas pomiarów nie zaobserwowano poruszających się po placu zakładu pojazdów, ani innych czynności wykonywanych na placu. Na podstawie danych pomiarowych z punktów P1, P2 oraz T1 wyznaczono równoważny poziom dźwięku oraz niepewność rozszerzoną pomiaru. Dla punktu pomiarowego P1 równoważny poziom dźwięku wynosi 54.7dB(A), a dla punktu pomiarowego P2 - 57.1 dB(A), przy niepewności pomiarowej dla obu punktów - 1,5 dB(A). Porównując wartości równoważnego poziomu dźwięku dla punktów P1 i P2 z wartością dopuszczalną dla pory dnia 50dB(A), ujętą w piśmie Urzędu Miasta w J. z 6 października 2023 r., organ otrzymał przekroczenie wartości dopuszczalnej odpowiednio w punkcie: P1 - 4,7 dB(A), P2 - 7,1 dB(A). Wartości tła akustycznego zmierzone w pkt. T1 podczas normalnej pracy zakładu nie wskazują na przekroczenie wartości dopuszczalnej hałasu dla pory dnia. Średni poziom tła akustycznego wynosił 44 dB(A), a średni poziom dźwięku wynosił dla punktu P1 = 55,3 dB(A) , a dla punktu P2 = 57,6 dB(A). Tak więc różnica pomiędzy średnim poziomem tła akustycznego a średnim poziomem dźwięku dla poszczególnych punktów pomiarowych nie była mniejsza niż 3 dB(A), co wyklucza zastosowanie metody obliczeniowej zgodnie z wytycznymi zawartymi w pkt 5 załącznika do wymienionego rozporządzenia. W dniu 20 listopada 2023 r. S. S. (prezes zarządu spółki) zapoznał się ze zgromadzoną dokumentacją. W piśmie z 24 listopada 2023 r. spółka przedstawiła swoje uwagi dotyczące prowadzonego postępowania, przeprowadzonych badań oraz statusu strony wnioskodawcy. Pismem z 7 grudnia 2023 r. organ wezwał spółkę (do rąk radcy prawnego reprezentującego spółkę) m.in. do przedstawienia mapy z naniesionym rozkładem źródeł emitujących hałas do środowiska w spornym zakładzie. W piśmie z 2 stycznia 2024 r. wyznaczono termin dostarczenia m.in. przedmiotowej mapy w terminie 7 dni od doręczenia (doręczenie 4 stycznia 2024 r.). Termin ten organ przedłużył na prośbę spółki, o czym poinformował ją pismem z 22 stycznia 2024 r. W końcu drogą elektroniczną na adres podany w dokumentacji Starosta przesłał informacje o ostatecznym terminie dostarczenia dokumentów do 13 marca 2024 r. Dokumentów nie dostarczono. W związku z powyższym organ dokonał rozstrzygnięcia na podstawie ustaleń własnych poczynionych w trakcie postępowania. Zarzuty pełnomocnika w zakresie oddziaływania na hałas innych zakładów, z uwagi na odległość ich punktów pomiarowych organ uznał za bezzasadne. Podczas wizji nie stwierdzono aby na tło akustyczne wpływały inne zakłady. Nadto organ przywołał z literatury, że: "(...) Poziom ciśnienia akustycznego fali dźwiękowej maleje wraz ze wzrostem odległości od źródła. Dzieje się tak, ponieważ fale dźwiękowe rozprzestrzeniają się we wszystkich kierunkach, gdy oddalają się od źródła, a energia fali jest rozprowadzana na coraz większym obszarze. Spadek SPL wraz z odległością jest znany jako tłumienie dźwięku. Szybkość tłumienia dźwięku zalety od wielu czynników, takich jak częstotliwość fali dźwiękowej, rozmiar i kształt źródła oraz środowisko, w którym dźwięk się przemieszcza. Jednakże, zgodnie z ogólną zasadą, SPL spada o 6 dB na każde podwojenie odległości od źródła. Na przykład, jeśli SPL fali dźwiękowej w odległości 1 metra wynosi 80 dB, będzie to 74 dB w odległości 2 metrów, 68 dB w odległości 4 metrów i tak dalej. Oznacza to, że głośność dźwięku zależy w dużej mierze od odległości od jego źródła (https://svantek.com/pl/akademia/poziom-cisnienia-akustycznego-spl/; NTL M.Kirpluk Podstawy akustyki str. 8 , Warszawa 2012). Svantek to producent przyrządu użytego do pomiaru. Przenosząc powyższą zasadę na niniejsze postępowanie organ stwierdził, że nawet przy przyjęciu emisji hałasu źródła hałasu na poziomie 80 dB(A) w odległości 1 m hałas wynosił będzie 74 dB, a w odległości 64 m hałas ten wynosił będzie 42 dB, czyli będzie o 2 dB mniejszy o zmierzonego średniego poziomu tła. Organ zaznaczył, że odległości innych zakładów od punktów pomiarowych przedstawione na mapie poglądowej zalegającej w aktach wynoszą odpowiednio około 145 m, 310 m oraz 406 m. Twierdzenia spółki dotyczące oddziaływania dwóch dróg wojewódzkich na tło akustyczne zakładu organ potraktował jako oczywistą omyłkę, gdyż koło zakładu znajduje się droga o statusie drogi powiatowej. Organ uzasadnił też, dlaczego negatywnie ustosunkował się do żądania spółki pozbawienia wnioskodawcy statusu strony postępowania. Przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych organ wskazał, że podmioty uznane na podstawie wyjściowego pomiaru, o którym mowa w art. 115a ust. 1 P.o.ś., za strony, powinny zachować status strony w toku postępowania, aby mieć możliwość czuwania nad prawidłowością weryfikacji kwalifikacji terenu oraz ustalonych poziomów hałasu. Starosta wskazał, że pismem z 2 kwietnia 2024 r. poinformował strony o zakończeniu postępowania przed wydaniem decyzji i możliwości składania uwag i wniosków. Dalej organ stwierdził, że zgodnie z art. 141 ust. 1, 2 oraz art. 144 P.o.ś., eksploatacja instalacji nie powinna powodować przekroczenia standardów emisyjnych ani standardów jakości środowiska. Oddziaływanie instalacji lub urządzenia nie powinno powodować pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenia życia lub zdrowia ludzi. Za takie przekroczenie standardów emisyjnych jakości środowiska należy uznać hałas zmierzony podczas kontroli zakładu w punktach pomiarowych P1 i P2 na terenie należącym do wnioskodawcy (działka nr ewid. [...] w J. - pomiary wykazały wartości emitowanego dźwięku LAeq D odpowiednio: 54,7 dB(A), i 57,1 dB(A), przy błędzie niepewności 1,5 dB (A). Starosta wskazał, że zgodnie z art. 112 pkt 1 i 2 P.o.ś., ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez: utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie, zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. Decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu prowadzi do ograniczenia ponadnormatywnej emisji hałasu do środowiska, a tym samym do zachowania ładu akustycznego w środowisku, którego parametry określa rozporządzenie MŚ z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu. Zgodnie z art. 112a pkt 1b P.o.ś. w decyzji określono dopuszczalny poziom hałasu poprzez podanie wskaźników hałasu mających zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska w odniesieniu do jednej doby (...) dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Organ wskazał, że za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeqD lub LAeqN. W decyzji określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu ww. wskaźników hałasu, w odniesieniu do rodzajów terenów, na które oddziałuje zakład. Postępowanie w przedmiocie wydania decyzji wydaje się z urzędu. Na podstawie art. 378 ust. 1 P.o.ś. organem ochrony środowiska właściwym w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu jest starosta. Podsumowując, organ ocenił zgromadzoną w toku postępowania dokumentację jako wiarygodną, o pełnej wartości dowodowej. Podkreślił, że zgodnie z art. 147 ust. 1 i 6 P.o.ś., prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia obowiązani są do okresowych pomiarów wielkości emisji i ewidencjonowania wyników przeprowadzonych pomiarów oraz ich przechowywania przez 5 lat od zakończenia roku kalendarzowego, którego dotyczą. Z kolei na podstawie art. 147a ust. 1 pkt 1 P.o.ś. prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani zapewnić wykonanie pomiarów wielkości emisji hałasu przez akredytowane laboratorium w rozumieniu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz.U. z 2023 r., poz. 215). Natomiast zgodnie z § 8 rozporządzenia MŚ z 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji, okresowe pomiary hałasu w środowisku, które są wyrażane wskaźnikami hałasu mającymi zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska (LAeq D i LAeq N), prowadzi się dla zakładu, na terenie którego są eksploatowane instalacje lub urządzenia emitujące hałas, dla którego została wydana decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu. W myśl § 8 ust. 3 ww. rozporządzenia, okresowe pomiary hałasu w środowisku, w tym hałasu impulsowego, prowadzi się raz na dwa lata, licząc od daty, w której decyzja o dopuszczalnym poziomie hałasu stała się ostateczna, z uwzględnieniem specyfiki pracy źródeł hałasu. Według zaś art. 149 ust. 1 P.o.ś., wyniki pomiarów, o których mowa w art. 147 ust. 1, 2 i 4, prowadzący instalację i użytkownik urządzenia przedstawiają organowi ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska, jeżeli pomiary te mają szczególne znaczenie ze względu na potrzebę zapewnienia systematycznej kontroli wielkości emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska. Końcowo, przywołując tezy z orzecznictwa sądów administracyjnych, organ wskazał, że przesłanką do wydania decyzji jest naruszenie dopuszczalnego poziomu hałasu, jednak sama decyzja ma charakter deklaratoryjny, gdyż ustala jedynie dopuszczalny poziom hałasu przenikającego z danego zakładu do środowiska. Decyzja ta spełnia również funkcje prewencyjne, gdyż ma na celu zapobieganie naruszaniu przez dany zakład poziomu hałasu w przyszłości. Samo ustalenie dopuszczalnego poziomu hałasu dla danego zakładu nie rodzi negatywnych skutków prawnych. Takie skutki w postaci administracyjnych kar pieniężnych mogą nastąpić dopiero w przypadku przekroczenia ustalonego poziomu hałasu po wydaniu tej decyzji. Norma zawarta w art. 115a ust. 1 P.o.ś. obliguje właściwy organ do wydania decyzji o dopuszczalnych poziomach hałasu w każdej sytuacji stwierdzenia ponadnormatywnej emisji. Przepis ten nie wskazuje bowiem na jakiekolwiek przesłanki umożliwiające odstąpienie od jego zastosowania, bez względu na to, czy przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu miało charakter wyjątkowy (incydentalny, jednorazowy), czy powtarzalny. Wystarczy jednorazowe przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu, by mogła być wydana decyzja na podstawie art. 115a P.o.ś., w celu zabezpieczenia praw osób, na które szkodliwie oddziałuje działalność określonego podmiotu. Od opisanej na wstępie decyzji Starosty S. z 24 kwietnia 2024 r. spółka D. Sp. z o.o. z siedzibą w J. , reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła odwołanie, zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie: 1. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, co doprowadziło do poczynienia dowolnych i w ocenie odwołującego się błędnych ustaleń faktycznych w zakresie tego, że: a) cyt. "źródłem ponadnormatywnego hałasu jest praca maszyn i urządzeń w hali, wentylatorów hali (zaznaczonej nr 1 na planie sytuacyjnym zalegającym w aktach)" położonej na działce nr [...] należącej do spółki, bez przeprowadzenia w tym zakresie stosownych dowodów i wyłącznie oparciu się na przypuszczeniach i domniemaniach organu, b) sąsiednie zakłady przemysłowe w bliskiej okolicy a także inni emitenci hałasu, tj. użytkownicy dróg publicznych oraz kolej, nie mają wpływu na wartość otrzymanego wyniku pomiarów, w sytuacji gdy organ nie przeprowadził w tym zakresie postępowania dowodowego, nawet w najmniejszym stopniu; 2. art. 84 K.p.a. poprzez zastąpienie dowodu z opinii biegłego informacjami pozyskanymi przez organ w internecie, w odniesieniu do kwestii, których ustalenie wymaga wiedzy specjalnej, co miało wpływ na zaskarżoną decyzję poprzez stwierdzenie, że przemysłowe w bliskiej okolicy oraz inni emitenci hałasu, tj. drogi publiczne i ich użytkownicy, nie mają wpływu na wartość otrzymanego wyniku pomiarów; 3. art. 115a P.o.ś. poprzez: a) nieprzeprowadzenie dodatkowych pomiarów w odniesieniu do zakładów sąsiednich, pomimo zgłoszenia zastrzeżeń przez spółkę, co do ich wpływu na wyniki pomiarów przeprowadzonych przez organ i emisję hałasu, co miało wpływ na decyzję poprzez uznanie, że zakłady sąsiednie nie mają wpływu na wartość otrzymanego wyniku, a jedynym źródłem hałasu jest zakład należący do spółki, b) wydanie decyzji ustalającej dopuszczalne poziomy hałasu dla spółki w sytuacji, gdy ustalenia faktycznego co do przekroczenia poziomów hałasu i źródła hałasu nie zostały przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zatem brak było podstaw faktycznych do wydania zaskarżonej decyzji w sprawie. Wskazując na powyższe spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu zarzutów i wniosków odwołania spółka, powołując się na wyrok wojewódzkiego sądu administracyjnego podniosła, że w odniesieniu do naruszenia art. 115a ust. 1 P.o.ś., gdy w sprawie są wątpliwości, starosta nie może odmówić ponownych pomiarów akustycznych. Spółka podkreśliła, że zakwestionowała wyniki badań przeprowadzonych przez organ, a mimo to nie przeprowadzono innych dowodów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie decyzją z 25 listopada 2024r. znak SKO.OŚ/4170/207/2024, na podstawie art. 115a P.o.ś. i art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.: 1. uchyliło decyzję Starosty z 24 kwietnia 2024 r. w części punktu 1 dotyczącego ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu dla pory nocnej, 2. w pozostałym zakresie utrzymało ww. decyzję I instancji w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przywołał treść art. 115a ust. 1 i ust. 3 P.o.ś. Wskazał, że zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego postępowanie zmierzające do wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu wszczynane jest z urzędu, a do jego wszczęcia dochodzi dopiero z momentem stwierdzenia przekroczenia hałasu, czyli dopiero po wykonaniu badań, o których mowa w art. 115a P.o.ś. Zdaniem organu odwoławczego organ I instancji dokonywał licznych czynności zmierzających do ustalenia zasadności wydania decyzji o ustaleniu dopuszczalnego poziomu hałasu. Czynności te Kolegium szczegółowo opisało. Obszernie uzasadniło też dlaczego zaakceptowało wyprowadzone przez Starostę wnioski z zebranego materiału dowodowego. Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo ustalił, iż zgodnie z rozporządzeniem MŚ z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, dopuszczalny poziom hałasu dla tego terenu wyrażony równoważnym poziomem dźwięku LAeqD w dB wynosi w porze dziennej tj. od 6:00 do 22:00 i w przedziale czasu odniesienia równym ośmiu najmniej korzystnym godzinom dnia - 50 dB (pięćdziesiąt decybeli) - teren zabudowy jednorodzinnej. W związku z tym Starosta słusznie pismem z 16 listopada 2023 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu. Organ II instancji nie znalazł podstaw do stwierdzenia, iż postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób nieprawidłowy. Nie są zasadne zarzuty w odniesieniu do ustalenia kręgu stron postępowania. Wnioskodawca (P. H.) i B. H., jako właściciele nieruchomości, na którą niekorzystnie oddziałuje emitowany przez odwołującego hałas, mają przymiot stron w tym postępowaniu, co zostało również wyjaśnione w decyzji I instancji. Odpowiadając na zarzuty niezbadania możliwości emitowania hałasu przez inne źródła, organ odwoławczy stwierdził, że jak wynika z akt sprawy, pracownicy organu I instancji dokonywali pomiaru poziomu tła akustycznego, jak również mierzono poziom hałasu w czasie przerwy w pracy zakładu. W tym ostatnim wypadku nie dochodziło do przekroczenia norm hałasu, co dowodzi, że źródłem hałasu jest zakład. Słusznie też, zdaniem Kolegium, organ I instancji wskazał, że zwracał się do strony o wyjaśnienia, to jest przedstawienie mapy, na której zlokalizowane są obiekty i źródła hałasu, jednakże bez odpowiedzi. Za bezpodstawny uznało również Kolegium zarzut zakwestionowania przez pełnomocnika spółki dokonanych pomiarów poziomu hałasu jako niezgodnych z prawem. Organ I instancji zgodnie z dyspozycją art. 115a P.o.ś. przeprowadził postępowanie wnikliwie, badając przekroczenie przez zakład poziomu hałasu. Żaden przepis nie został naruszony poprzez dokonanie badań. Organ II instancji podkreślił, że obowiązek przestrzegania dopuszczalnych norm natężenia hałasu wynika bezpośrednio z mocy prawa i nie jest wymagane stwierdzenie tego obowiązku w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie jednak z dyspozycją art. 115a P.o.ś., stwierdzenie przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu na podstawie dokonanych przez organ pomiarów skutkować może wydaniem decyzji, a przez to wcześniej wszczęciem postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie organ I instancji przeprowadził konieczne pomiary, które wykazały przekroczenie dopuszczalnych poziomów hałasu, a następnie wszczął w sprawie postępowanie administracyjne, które zakończyło się wydaniem decyzji. Kolejno, odnosząc się do materiałów zawartych w aktach sprawy, organ odwoławczy zaznaczył, że dokonane pomiary hałasu dotyczą pory dziennej. Jak wynika z akt pomiary odbywały się 2 listopada 2023 r. w godzinach 9.30-10.30 i 11.08-11.50. Mając na względzie powyższe Kolegium w pkt. 2 niniejszej decyzji utrzymało w mocy decyzję organu I instancji w zakresie, w jakim ustalono dopuszczalny poziom hałasu w wysokości 50 dB w godz. 6:00-22:00 oraz w zakresie, w jakim ustalono okresowe pomiary emisji hałasu. Odnosząc się do pkt 1 decyzji Starosty (uchylenie w części przez SKO) organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji w sposób nieprawidłowy przyjął, iż naruszenie poziomów hałasu w ciągu dnia (stwierdzone na podstawie dokonanych badań) skutkuje koniecznością określenia w drodze decyzji tak dopuszczalnych poziomów hałasu w ciągu dnia jak i w ciągu nocy. Powołując się na orzecznictwo NSA organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 115a ust. 3 P.o.ś. określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeqD i LAeqN w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład, tylko w takim zakresie czasowym w ujęciu dobowym, w jakim nastąpiło owo przekroczenie. W konsekwencji, tylko w takim zakresie dobowym, w jakim następuje ponadnormatywne przekroczenie hałasu, organ może wydać decyzję określającą dopuszczalne poziomy hałasu. Efekt w postaci rozstrzygnięcia zawartego w decyzji organu administracyjnego musi być adekwatny do ustaleń zawartych w zgromadzonym materiale dowodowym. Rozstrzygnięcie decyzji administracyjnej nigdy nie może następować w oderwaniu od stanu faktycznego sprawy wynikającego z akt sprawy, które świadczą o podstawie lub o braku podstawy do określonego jego sformułowania. W konsekwencji organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji orzekając o ustaleniu dopuszczalnego poziomu hałasu dla pory nocnej naruszył przepisy postępowania administracyjnego (art. 7 i art. 77 K.p.a.). Skoro w zakresie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu dla pory nocnej nie zostały stwierdzone wcześniej przekroczenia owego poziomu (zwłaszcza, że zakład pracuje w godzinach 6.00-22.00), to nie było podstawy do wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 115a P.o.ś. Zasadnym więc było uchylenie decyzji I instancji w tym zakresie. Spółka D. Sp. z o.o. z siedzibą w J. wniosła na ww. decyzję Kolegium z 25 listopada 2024 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaskarżając ją w części, to jest w zakresie pkt 2 rozstrzygnięcia SKO. Zarzuciła naruszenie: 1. prawa materialnego: A. poprzez naruszenie art. 115a ust. 1 P.o.ś. poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowych pomiarów w odniesieniu do zakładów sąsiednich pomimo ich wpływu na wyniki pomiarów przeprowadzonych przez organ I instancji i emisje hałasu; B. przez naruszenie art. 115a ust. 3 P.o.ś. poprzez nieprawidłowe ustalenie dopuszczalnego poziomu hałasu wskutek błędnego określenia rodzaju terenu, na który zakład oddziałuje; 2. przepisów prawa procesowego mających istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 7, art. 77, art. 80, art. 84 § 1 i art. 85 § 1 K.p.a., poprzez ich niezastosowanie, a w konsekwencji brak podjęcia wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności poprzez niezasięgnięcie opinii biegłego w sytuacji, gdy w sprawie wymagane byty wiadomości specjalne. Wobec powyższego skarżąca spółka wniosła o uchylenie decyzji w ww. zakresie oraz o przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów na rzecz skarżącej według norm prawem przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że w obrębie obszaru przemysłowego, na którym znajdują się zakłady skarżącej spółki, mieszczą się również inne zakłady przemysłowe, infrastruktura kolejowa oraz dwie drogi wojewódzkie. Ich występowanie ma oczywiście znaczący wpływ na tło akustyczne obszaru i tym samym na poziom generowanego hałasu. Skarżąca zakwestionowała wnioskowanie organu II instancji, że skoro "mierzono poziom hałasu w czasie przerwy w pracy zakładu [...] nie dochodziło do przekroczenia norm hałasu, co dowodzi, że źródłem hałasu jest zakład". Zdaniem skarżącej brak jest podstaw do wyartykułowania wskazanego wniosku. Jeżeli w czasie przerwy w pracy zakładu poziom hałasu jest już na wysokim poziomie, nawet niewielki hałas może doprowadzić do przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu. W przedmiotowej sprawie różnica między poziomem hałasu w czasie przerwy zakładu, a w czasie pracy, nie jest diametralna. Bazując na protokole Starostwa S. znajdującego się w aktach sprawy, waha się ona ok. wartości 10 dB. W związku z niebagatelnym wpływem innych zakładów przemysłowych, infrastruktury kolejowej i dwóch dróg wojewódzkich na poziom hałasu, zdaniem skarżącej kwestia prawidłowego przeprowadzenia pomiarów stała się dyskusyjna. Jednakże mimo to organy nie przeprowadziły dodatkowych pomiarów dopuszczając się naruszenia art. 115a ust. 1 P.o.ś. Zdaniem skarżącej fakt nieprzeprowadzenia dodatkowych pomiarów przez organ nie znajduje uzasadnienia ani w stanie faktycznym, ani w stanie prawnym. Wykonanie ich nie tylko było ustawowym obowiązkiem, lecz również umożliwiłoby pełne i rzetelne rozpoznanie sprawy przez organ. W zakresie zarzutu naruszenia art. 115a ust. 3 P.o.ś. skarżąca podniosła, że Kolegium w zaskarżanej decyzji wskazuje, jakoby teren, na którym znajduje się zakład, kwalifikował się jako teren zabudowy jednorodzinnej. Natomiast w m.p.z.p. teren objęty działką nr [...] (ul. P. ) oznaczony jest jako teren obiektów produkcyjnych składów i magazynów, co oczywiście zaprzecza faktowi przeznaczenia go pod zabudowę jednorodzinną. Przywołując tezy z wyroku NSA skarżąca podniosła, że organ powinien swoje ustalenia oprzeć na odpowiednich mapach ewidencyjnych i lokalizacyjnych, jak również, jeśli jest to konieczne w sprawie, na dokumentacji fotograficznej, z których wynikać będzie usytuowanie i zagospodarowanie działki objętej inwestycją i terenów sąsiednich. Jeżeli teren może być zaliczony do kilku rodzajów terenu, zastosowanie znajdzie art. 114 ust. 2 P.o.ś., który uznaje, że dopuszczalne poziomy hałasu powinny być ustalone jak dla przeważającego rodzaju terenu. W praktyce powyższe ustalenia służyć mają na wskazaniu, że dany obszar przynależy do jednej z kategorii wymienionej w art. 113 ust. 2 P.o.ś., a nawet podkategorii określonej w rozporządzeniu MŚ z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Zdaniem skarżącej organ dokonuje powyższe ustalenia w niezbędnym zakresie, a następnie, po zakwalifikowaniu do odpowiedniej kategorii (podkategorii) potwierdza, że na danym terenie obowiązuje wyrażona w decybelach norma "hałasowa" określona w stosowanej tabeli ww. rozporządzenia. Nie ma on przy tym żadnych uprawnień do jej zmiany - w kierunku zaostrzenia wymagań, jak i ich złagodzenia. W każdym przypadku obowiązywania planu miejscowego ustalenia organów administracji publicznej co do faktycznego zagospodarowania terenu w tym zakresie stają się bezprzedmiotowe. Fakt obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w istotny sposób wpływa na tryb postępowania w sprawie ustalenia dopuszczalnego poziomu hałasu. Skarżąca podniosła też, że poziom hałasu na terenie działki wnioskodawcy, bazując na wynikach pomiarów z protokołu Starosty, plasował się w granicach 40-43 dB. W związku z powyższym, zdaniem skarżącej w oparciu o rozporządzenie MŚ z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku, jeśli przyjąć stanowisko organu o prawidłowości badań pomiarowych, zmierzony hałas mieścił się w dopuszczalnych granicach. "Czego dowodzi odpowiedź z dnia 31.08.2023 r., znak AGP.6727.139.2023, Starosty S. , który wskazał, że działka nr ewid. [...] znajduje się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i zagrodowej, dla której dopuszczalny poziom hałasu w porze dnia wynosi 55 dB". Podnosząc powyższe skarżąca stwierdziła, że organ nie tylko w sposób nieprawidłowy dokonał kwalifikacji rodzaju terenu, na którym znajduje się zakład, lecz również wyszedł poza swoje kompetencje dokonując jakiejkolwiek kwalifikacji sprzecznej z m.p.z.p. Z uwagi na obowiązujący m.p.z.p. organ zobligowany jest oprzeć na nim swoje rozważania. Natomiast przyjmowanie założeń sprzecznych z m.p.z.p. jest oczywistym naruszeniem przepisów prawa miejscowego (art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Uzasadniając natomiast zarzuty naruszenia wskazanych wyżej przepisów postępowania skarżąca wskazała, że mimo jej próśb oraz występujących w sprawie wątpliwości, organ nie wykonał ponownych pomiarów. Ponadto pomimo posiadania możliwości zebrania dodatkowych dowodów, takich jak świadkowie czy opinie biegłych, nie podjęto stosownych działań zmierzających do ich pozyskania. Zastosowanie tylko częściowego materiału dowodowego, w tym dowodów przedstawionych przez stronę, doprowadziło do wydania decyzji na podstawie niepełnych i nierzetelnych informacji. O czym świadczy brak wzięcia pod uwagę w swoich rozważaniach obowiązującego w J. e miejscowego planu zagospodarowania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935), dalej "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu, stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. Z istoty kontroli wynika również, że zgodność z prawem zaskarżonej decyzji lub postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 145 § 1 P.p.s.a. uwzględnienie skargi na decyzję lub postanowienie następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c); a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność aktu lub wydanie go z naruszeniem prawa (pkt 2 i pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami Sąd stwierdził, że nie ma podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego, bowiem odpowiada ona prawu, a skarga jest niezasadna. Zakres możliwego orzekania przez Sąd w niniejszej sprawie jest wyznaczony granicami sprawy administracyjnej, określonej przepisami prawa materialnego, a to art. 115a P.o.ś. Sąd zaznacza, że przedmiotem kontroli Sądu była jedynie część decyzji Kolegium z 25 listopada 2024 r., to jest jej zaskarżony pkt 2, obejmujący rozstrzygnięcie w zakresie dopuszczalnego poziomu hałasu w porze dziennej. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji wykazała, że, wbrew ogólnikowym i gołosłownym zarzutom skarżącej, zaskarżona decyzja została wydana w niezawierającym wad procesowych postępowaniu; spełnia wymogi określone w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., a treść uzasadnienia decyzji świadczy o tym, że wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich relewantnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 K.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 K.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 K.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne. W szczególności uzasadniono stanowisko organu i wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. Organy precyzyjnie wskazały też, którym dowodom dały wiarę i dlaczego. Ustalenia i rozważania organu przedstawione w uzasadnieniu decyzji nie uzasadniają usunięcia jej z obrotu prawnego, wobec prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy Sąd aprobuje rozstrzygnięcie i ocenę prawną wyrażoną w zaskarżonym pkt 2 decyzji SKO z 25 listopada 2024 r. ponieważ jest ona zgodna z obowiązującym prawem. Sąd stwierdza, że istotne elementy stanu faktycznego przedstawiają się tak, jak to opisał organ II instancji. Stwierdzony w przedmiotowej sprawie przez organ stan faktyczny sprawy obejmuje okoliczności istotne dla wydanego rozstrzygnięcia, w zakresie stwierdzenia przesłanek ustalenia dla zakładu będącego własnością D. Sp. z o.o. z siedzibą w J. (ul. P. ), zajmującego się obróbką mechaniczną drewna, z użyciem m.in. traków i pił tarczowych (przetwórstwo drewna i produkcja palet): 1) dopuszczalnego poziomu hałasu w porze dziennej LAeq N = 50 dB (A) w porze dziennej, emitowanego w kierunku terenów chronionych akustycznie położonych wokół zakładu, 2) konieczności przedkładania WIOŚ w Krakowie oraz Staroście S. wyników pomiarów rozprzestrzeniania się hałasu na działce nr [...] w J. (w punktach pomiarowych: P1, P2) z częstotliwością raz na dwa lata, wykonanych przez akredytowane laboratorium. W konsekwencji należało uznać, że organy zastosowały w sprawie odpowiednie przepisy prawa i zweryfikowały istnienie przesłanek do ww. rozstrzygnięcia. Ustalenia stanowiące podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, które w uzasadnieniu decyzji zostały w wystarczającym zakresie powołane, znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Nie budzą one, wbrew zarzutom skarżącej, istotnych zastrzeżeń co do ich prawidłowości, czy też jakichkolwiek innego rodzaju wątpliwości. Podstawę materialnoprawną kontrolowanej decyzji stanowił przede wszystkim art. 115a P.o.ś. ust. 1, ust. 3 i ust. 4 (w brzmieniu obowiązującym od 23 września 2021 r.), zgodnie z którym: 1. W przypadku stwierdzenia przez organ ochrony środowiska, na podstawie pomiarów własnych lub pomiarów podmiotu obowiązanego do ich prowadzenia, że poza zakładem, w wyniku jego działalności, są przekroczone dopuszczalne poziomy hałasu, organ ten wydaje decyzję o dopuszczalnym poziomie hałasu. Za przekroczenie dopuszczalnego poziomu hałasu uważa się przekroczenie wskaźnika hałasu LAeq D lub LAeq N. (...) 3. W decyzji, o której mowa w ust. 1, określa się dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem przy zastosowaniu wskaźników hałasu LAeq D i LAeq N w odniesieniu do rodzajów terenów, o których mowa w art. 113 ust. 2 pkt 1, na które oddziałuje zakład. 4. W decyzji, o której mowa w ust. 1, mogą być określone wymagania mające na celu nieprzekraczanie poza zakładem dopuszczalnych poziomów hałasu, a w szczególności: (...) 2) zakres, sposób i częstotliwość prowadzenia pomiarów poziomu hałasu w zakresie, w jakim wykraczają one poza wymagania, o których mowa w art. 147 i 148. Niewątpliwie, zgodnie z art. 141 P.o.ś., eksploatacja instalacji lub urządzenia nie powinna powodować przekroczenia standardów emisyjnych, a oddziaływanie instalacji lub urządzenia nie powinno powodować pogorszenia stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagrożenia życia lub zdrowia ludzi. W myśl art. 144 ust. 1 P.o.ś. eksploatacja instalacji nie powinna powodować przekroczenia standardów jakości środowiska. Stosownie do art. 112 P.o.ś. ochrona przed hałasem polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu akustycznego środowiska, w szczególności poprzez utrzymanie poziomu hałasu poniżej dopuszczalnego lub co najmniej na tym poziomie i zmniejszanie poziomu hałasu co najmniej do dopuszczalnego, gdy nie jest on dotrzymany. Zgodnie z art. 112a pkt 1 lit. b P.o.ś. przez wskaźniki hałasu rozumie się przez to wskaźniki mające zastosowanie do ustalania i kontroli warunków korzystania ze środowiska w odniesieniu do jednej doby: – LAeq D - równoważny poziom dźwięku A dla pory dnia (rozumianej jako przedział czasu od godz. 600 do godz. 2200). W myśl art. 147 ust. 1 i ust. 6 P.o.ś. prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani do okresowych pomiarów wielkości emisji a także do ewidencjonowania wyników przeprowadzonych pomiarów oraz ich przechowywania przez 5 lat od zakończenia roku kalendarzowego, którego dotyczą. Stosownie zaś do art. 147a. ust. 1 P.o.ś. prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia są obowiązani zapewnić wykonanie pomiarów wielkości emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska, w tym pobieranie próbek przez: 1) akredytowane laboratorium w rozumieniu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2023 r. poz. 215) lub 2) certyfikowane jednostki badawcze, o których mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach (Dz. U. z 2022 r. poz. 1816). Wreszcie zgodnie z art. 149 ust. 1. P.o.ś., wyniki pomiarów, o których mowa w art. 147 ust. 1, 2 i 4, prowadzący instalację i użytkownik urządzenia przedstawiają organowi ochrony środowiska oraz wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska, jeżeli pomiary te mają szczególne znaczenie ze względu na potrzebę zapewnienia systematycznej kontroli wielkości emisji lub innych warunków korzystania ze środowiska. Przed odniesieniem powyższych przepisów do stanu faktycznego niniejszej sprawy należy wskazać, że głównymi zarzutami skarżącej były: 1) wadliwe w jej mniemaniu nieuwzględnienie przez organy poziomu hałasu tła, bowiem różnica między poziomem hałasu w czasie przerwy zakładu, a w czasie pracy, nie jest diametralna; w szczególności zarzucono pominięcie hałasu z dwóch dróg wojewódzkich i trzech zakładów przemysłowych; 2) zaniżenie normy hałasu przez błędne określenia rodzaju terenu, na który zakład oddziałuje. Bezsporne natomiast w sprawie było, iż w kontrolowanym zakładzie skarżącej prowadzone są procesy przeróbki drewna o przemysłowej skali. W m.p.z.p. teren objęty działką nr [...] (ul. P. na której częściowo znajduje się sporny zakład, jest oznaczony następującymi symbolami: - 1P (z podstawowym przeznaczeniem dla obiektów produkcyjnych, składów i magazynów), - 10Z, 9Z, zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2021 r. poz. 2404) – teren zieleni, - 18ZL, 14 ZL (tereny lasów i zalesień) oraz - ZE (z podstawowym przeznaczeniem dla zieleni nie urządzonej o znaczeniu ekologicznym); Dodatkowo ZL i ZE wymienione są jako biologiczna strefa ochronna wód (przylegające do wód powierzchniowych tereny z trwałą runią łąkową oraz kępami drzew i krzewów - § 6 pkt 4 m.p.z.p.). Nie było też sporne, że zakład nie posiadał dotąd orzeczonej decyzji o dopuszczalnym poziomie hałasu emitowanego do środowiska. W najbliższym sąsiedztwie zakładu znajdują się m.in. tereny zabudowy oznaczone symbolami MNR 120, 118, 122 i 109: - mieszkalnej wolnostojącej i letniskowej, - mieszkalnej bliźniaczej, - usługowej i mieszkalno-usługowej, - zagrodowej. Dodatkowo, § 11 pkt 1 m.p.z.p. jednoznacznie wskazuje, że w celu zapewnienia właściwych warunków ochrony przed hałasem, obszary o różnych funkcjach lub zasadach zagospodarowania zalicza się do poszczególnych rodzajów terenów określonych w przepisach odrębnych jako przeznaczone: 1) pod zabudowę mieszkaniową - na terenach oznaczonych symbolami MN1 - MN31, MNR1 - MNR142, ML1 - ML11 i MLN1 - MLN13. Słusznie zatem organy ustaliły, że podstawowe przeznaczenie terenu sąsiedniego do spornego zakładu to zabudowa mieszkalna jednorodzinna, względnie letniskowa, usługowa lub zagrodowa, ale traktowana jak zabudowa mieszkaniowa. W konsekwencji niewątpliwie należało zastosować tabelę nr 1, lp 2, a nie lp. 3 załącznika do rozporządzenia MŚ z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Lp. 3 ww. tabeli dotyczy bowiem przede wszystkim terenów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zamieszkania zbiorowego. Nie ma zatem racji skarżąca, że dopuszczalny poziom hałasu winien być przyjmowany zgodnie z tab. nr 1 lp. 3, ze względu na przeznaczenie w m.p.z.p. terenu, na którym znajduje się zakład. Co znamienne, ze stanowiska zawartego w piśmie znak AGP.6727.139.2023 z 31 sierpnia 2023 r., na które nadal w skardze powołuje się skarżąca, Burmistrz Miasta J. jednoznacznie wycofał się w piśmie z 6 października 2023 r. W tym ostatnim piśmie Burmistrz jasno stwierdził, że po przeanalizowaniu zapisów § 11 ust. 1 m.p.z.p., dla działki nr [...] dopuszczalny poziom hałasu przyjmowany jest jak dla zabudowy mieszkaniowej, tj. 50 dB - pora dnia i 40 dB - pora nocy, zgodnie z tabelą nr 1 lp. 2 załącznika do ww. rozporządzenia. Podkreślić trzeba, że w toku postępowania wyjaśniającego w sposób niebudzący wątpliwości organy prawidłowo ustaliły, że w czasie kontroli przeprowadzonej 2 listopada 2023 r. na terenie zakładu dokonano na działce wnioskodawcy - nr [...] prawidłowych pomiarów emisji hałasu emitowanego przez zakład spółki. Wyniki ww. pomiarów wskazują na przekroczenia wartości dopuszczalnych emisji hałasu do środowiska w obydwu punktach pomiarowych, zarówno podczas pomiarów oficjalnych, jak i orientacyjnych. Powyższe okoliczności znajdują jednoznaczne potwierdzenie w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym (k. 137-149 akt adm.). Organy wykazały, że dokonując ww. pomiarów, będących podstawą faktyczną wydanej decyzji, dochował wymogów statuowanych rozporządzenia MŚ z 7 września 2021 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji (w tym § 9 ust. 2 oraz pkt B załącznika nr 7). W szczególności podczas pomiaru zachowano zalecenia dotyczące warunków meteorologicznych w zakresie wysokości punktów pomiarowych oraz granicznych warunków przy których można prowadzić pomiary (tj. temperatury, wilgotności, średniej prędkości wiatru, ciśnienia atmosferycznego), wartości pomiarowe ujęto w protokole, w którym znajdują się także wartości graniczne przeniesione wprost z rozporządzenia. Co istotne, przedstawiciel spółki (M. G.) obecny w trakcie kontroli, nie wniósł żadnych zastrzeżeń co do miejsca, czasu, sposobu wykonania pomiarów, zastosowanych przyrządów pomiarowych oraz podpisał protokół z wykonania pomiarów hałasu w środowisku pochodzącego od instalacji lub urządzeń bez uwag. Organy prawidłowo ustaliły czas pracy zakładu. Odnosząc się do zarzutów skargi należy wskazać, że pomiary tła akustycznego przeprowadzono prawidłowo w cieniu akustycznym budynku wnioskodawcy (punkt T1). Czas pomiaru t0 = 60 s określono jak dla hałasu stałego, gdyż zmiany poziomu dźwięku nie przekraczały 5 dB. Co istotne, jak słusznie wskazał organ II instancji, zakłady sąsiednie z uwagi na odległość od granicy wnioskodawcy nie mogą mieć wpływu na wartość otrzymanego wyniku pomiarów. Usytuowanie trzech sąsiednich zakładów wraz z odległościami od nieruchomości wnioskodawcy przedstawiono na mapie (s. 203 akt adm.). Odległości te wynoszą 145, 310 i 406 m. Wiarygodnie wskazano, że miejsce lokalizacji punktów pomiarowych umożliwiało obserwację drogi i linii kolejowej, co umożliwiło stwierdzenie, że podczas pomiarów nie zaobserwowano ruchu pojazdów mechanicznych i szynowych. Nie był włączony także system ostrzegawczy sygnalizacji dźwiękowej przed przejazdem kolejowym. Podczas pomiarów nie zaobserwowano poruszających się po placu zakładu pojazdów, ani innych czynności wykonywanych na placu. Na podstawie danych pomiarowych z punktów P1, P2 oraz T1 wyznaczono równoważny poziom dźwięku oraz niepewność rozszerzoną pomiaru. Dla punktu pomiarowego P1 równoważny poziom dźwięku wynosi 54.7dB(A), a dla punktu pomiarowego P2 - 57.1 dB(A), przy niepewności pomiarowej dla obu punktów - 1,5 dB(A). Średni poziom tła akustycznego wynosił 44 dB(A). Co istotne, przedstawiciel zakładu, podczas ww. kontroli 2 listopada 2023 r., zaakceptował powyższe logiczne i spójne ustalenia, że źródłem ponadnormatywnego hałasu jest praca maszyn, urządzeń i wentylatorów hali na działce nr ewid. [...] (nr 1 na planie sytuacyjnym - budynek najbliższy posesji wnioskodawcy) i wskazał, że ww. hala nr 1 należy do spółki. Podsumowując, ustalenia organu II instancji są jednoznaczne, zaś przeciwne twierdzenia skarżącej, reprezentowanej wszak przez profesjonalnego pełnomocnika, wyrażone w odwołaniu i skardze, są całkowicie gołosłowne i nie zostały poparte żadnymi dowodami. Należy tu zaakcentować, że wprawdzie to rolą organu jest gromadzenie materiału dowodowego w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, jednakże nic nie stoi na przeszkodzie by strona, zainteresowana określonym wynikiem postępowania dowodowego, także oferowała organowi materiał dowodowy na poparcie swojego stanowiska. Z takiej możliwości w niniejszej sprawie skarżąca nie skorzystała, pozostając jedynie przy swych gołosłownych twierdzeniach i zarzutach sprowadzających się do: 1) rzekomo wadliwego określenia rodzaju terenu, na który zakład oddziałuje, podczas gdy prawidłowy sposób określenia terenu wykonany przez organy wynika z m.p.z.p.; 2) pominięcia hałasu z dwóch dróg wojewódzkich i trzech zakładów przemysłowych, podczas gdy drogi sąsiadujące z zakładem mają status gminnych i jedna – powiatowej, ewentualny ruch na ww. drogach został uwzględniony w badaniu, a odległości trzech zakładów od punktów pomiarowych wykluczają wpływ na wynik badania ze względu na właściwości fizyczne fal dźwiękowych; należy tu podkreślić, że wbrew żądaniom skarżącej nie zaistniały w spawie podstawy do prowadzenia dowodu z opinii biegłego, bowiem organ ustalił istotne fakty w sprawie nie będąc zmuszony do uciekania się do wiedzy specjalnej, a wykorzystując jedynie dość podstawową wiedzę z zakresu fizyki dźwięku, którą dysponują jego pracownicy; 3) braku przeprowadzenia dodatkowych pomiarów, gdy skarżąca zakwestionowała wyniki pomiarów z 2 listopada 2023 r., podczas gdy organy w sposób klarowny wykazały brak wątpliwości w sprawie co do prawidłowości przeprowadzonych pomiarów i interpretacji ich wyników; należy zaznaczyć, że Sąd podziela co do zasady przywołane w skardze orzecznictwo, zgodnie z którym w razie wystąpienia w sprawie wątpliwości, starosta nie może odmówić ponownych pomiarów akustycznych; niemniej jednak należy podkreślić, że samo gołosłowne późniejsze zakwestionowanie wyników badań przeprowadzonych przez organ, nota bene przy pełnym zaakceptowaniu treści protokołu kontroli, nie stanowi automatycznie o zaistnieniu wątpliwości, o których mowa wyżej; 4) wadliwego określenia kręgu stron, podczas gdy organy jednoznacznie wykazały interes prawny wnioskodawcy i B. H., jako właścicieli nieruchomości, na którą niekorzystnie oddziałuje emitowany przez skarżącą hałas; 5) zaniechania przeprowadzenia dowodu ze świadków czy opinii biegłych, podczas gdy w trakcie postępowania skarżąca nie składała żadnych konkretnych wniosków dowodowych; co więcej, organ I instancji, zwrócił się do skarżącej pismem z 7 grudnia 2023 r. o wyjaśnienia, to jest przedstawienie mapy, na której zlokalizowane są obiekty i źródła hałasu; jednakże mimo kilkukrotnego przedłużania na prośbę pełnomocnika skarżącej terminu do przedłożenia ww. materiałów, skarżąca do dnia dzisiejszego stosownych dokumentów nie dostarczyła. W związku z powyższym, organy prawidłowo dokonały w sprawie rozstrzygnięcia na podstawie ustaleń własnych poczynionych w trakcie postępowania. Należy ponownie podkreślić, że skarżąca nie przedłożyła na poparcie forsowanych przez siebie tez żadnych wniosków ani dowodów, nie znajdują one również potwierdzenia w zgromadzonym przez organ materiale dowodowym. Skarżąca nie zaoferowała jakiegokolwiek materiału dowodowego, który mógłby chociaż uprawdopodobnić jej twierdzenia, ograniczając się do żądania działania organu z urzędu i gołosłownego zarzucania organowi oparcia się na przypuszczeniach i domniemaniach. Organ II instancji w sprawie natomiast wszechstronnie oceniły zgromadzone w sprawie dowody i wywiódł prawidłowe wnioski. Dokonawszy kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że poczynione przez organy ustalenia faktyczne są prawidłowe i wynikają ze zgromadzonego materiału dowodowego. Ponadto organy należycie wyjaśniły wszystkie kwestie istotne dla rozstrzygnięcia i prawidłowo zastosowały prawo materialne. Organ odwoławczy dokonał powtórnego, pełnego i merytorycznego rozpoznania sprawy administracyjnej w granicach zakreślonych treścią decyzji I instancji. Zbadał zarówno prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji jak i poprzedzającego je postępowania wyjaśniającego w oparciu o akta sprawy. W wystarczający i adekwatny sposób odniósł się również do zarzutów odwołania. Mając na uwadze powyższe Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania prawidłowości badania wykonanego przez pracowników Wydziału Środowiska Starostwa Powiatowego w S. , w zgodzie z metodyką pomiarową określoną w rozporządzeniu MŚ z 30 października 2014 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów. Wobec tego należało uznać, że pomiary i badania wykonano zgodnie z zasadami ich przeprowadzania określonymi w obowiązujących w tym zakresie przepisach, uwzględniając wszelkie aspekty dokonywania takich pomiarów, w tym również tło akustyczne, ciśnienie atmosferyczne, wilgotność, kierunek i prędkość wiatru, jak też ewentualną dodatkową emisję hałasu pochodzącą z innych źródeł, aniżeli urządzenia i maszyny pracujące na terenie zakładu. Zalegające w aktach dokumenty z ww. badań nie budzą w tym zakresie wątpliwości Sądu, a zarzuty skarżącej co do wadliwego pominięcia hałasu tła nie mają uzasadnionych podstaw. Podsumowując, Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana z poszanowaniem przepisów prawa procesowego, a to: art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 K.p.a. W szczególności w kontrolowanej decyzji zostały również wyjaśnione wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne, odpowiada zatem prawu także uzasadnienie decyzji, sporządzone zgodne z wymogami art. 107 § 3 K.p.a. Zarzuty skargi okazały się niezasadne, a niezgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z oczekiwaniami skarżącej nie może być utożsamiana z naruszeniem prawa. Sąd nie stwierdził naruszenia żadnego ze wskazanych w skardze przepisów, które mogłoby mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Takich naruszeń Sąd w sprawie nie stwierdził, dlatego oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a.