II SA/Kr 1451/00

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 11 sierpnia 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Andrzej Niecikowski Sędziowie : NSA Anna Szkodzińska SO Renata Detka -del (spr.) Protokolant : Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2004r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Wojewody z dnia 23 maja 2000r., Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od zgłoszenia zamiaru zamontowania szyldu reklamowego - skargę oddala - II SA/Kr 1451/00 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] kwietnia 2000 r. Prezydent Miasta, po rozpatrzeniu zgłoszenia W. A. S., na podstawie art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane ( Dz.U. Nr 89 poz. 414 ze zm.), wniósł sprzeciw wobec zgłoszonego przez niego zamiaru zamontowania szyldu reklamowego na fasadzie kamienicy przy ulicy [...]. Organ I instancji podniósł, że postanowieniem z 4 kwietnia 2000 r. wnioskodawca zobowiązany został do uzupełnienia brakujących dokumentów, a ponieważ nie wykonał tego obowiązku w zakreślonym mu terminie, należało wnieść sprzeciw wobec zgłoszonego zamierzenia. Rozpoznając wniesione przez W. S. odwołanie od tego rozstrzygnięcia, Wojewoda decyzją z dnia 23 maja 2000 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy na podstawie art. 138 § 1 pkt l kpa podkreślając, że skoro inwestor nie dostarczył w terminie żądanych dokumentów, tj. opinii konserwatorskiej Wojewódzkiego Oddziału Służby Ochrony Zabytków, nie zwrócił się też o przesunięcie tego terminu, to organ I instancji rozstrzygnął sprawę prawidłowo w oparciu o posiadany materiał dowodowy. Decyzje obu organów nie wykluczają dalszego starania się inwestora o umożliwienie zamontowania szyldu reklamowego, zgodnie ze zgłoszeniem. Od powyższej decyzji skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie wniósł W. S. zarzucając, że wydana ona została "w sposób krzywdzący, a poprzez opieszałość Wojewódzkiego Oddziału Służby Ochrony Zabytków". Podniósł, że zgodnie z nałożonym na niego przez Prezydenta Miasta obowiązkiem, zwrócił się o wydanie stosownej opinii konserwatorskiej i do dnia wniesienia skargi jej nie uzyskał, o czym informowany był organ zarówno I-szej jak i II-giej instancji. Wobec powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, jako bazującej na nieprawdzie". Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Nie ulega wątpliwości, że w sprawie niniejszej inwestor zgłaszając zamiar zamontowania na zabytkowym obiekcie szyldu reklamowego, obowiązany był złożyć jednocześnie opinię właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. Obowiązek taki nakłada przepis art. 30 ust. la zdanie drugie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane według jego brzmienia w dacie wydawania zaskarżonej decyzji ( tekst jedn. Dz.U. z 2000 r., nr 106, poz. 1126 ), a uzyskanie zezwolenia właściwych służb konserwatorskich wynika z obowiązującej wówczas ustawy z 15 lutego 1962 r. o ochronie dóbr kultury ( art. 21 i 27 ust. 1 - Dz.U. z 1999 r., nr 98, poz. 1150). Niewątpliwym jest także to, że skarżący zgłaszając swój zamiar nie złożył zezwolenia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków, co spowodowało konieczność nałożenia na niego obowiązku uzupełnienia brakujących dokumentów zgodnie z art. 30 ust. la zdanie trzecie powołanego już wyżej Prawa budowlanego. Postanowienie w tym zakresie wydał organ I instancji dnia 4 kwietnia 2000 r. wyznaczając W. S. termin do złożenia opinii konserwatorskiej do dnia [...] kwietnia 2000 r. Od jego upływu (tj. od 22 kwietnia 2000 r.) zaczął zatem biec termin 30 dni, o którym mowa w art. 30 ust. la, w czasie którego organ administracji zobowiązany jest zająć stanowisko w przedmiocie zgłoszenia, przy czym brak sprzeciwu wyrażonego w formie decyzji, oznacza jednocześnie wyrażenie zgody na zgłoszone zamierzenie budowlane. Ponieważ termin ten nie ulega przedłużeniu, waga decyzji podjętych przed jego upływem przez organ administracji ( w tym także brak sprzeciwu ) jest oczywista i decyduje o ocenie, czy podjęte przez inwestora zamierzenie budowlane wymagające zgłoszenia jest samowolne czy też nie z punktu widzenia art. 48 Prawa Budowlanego. Jednocześnie stanowisko zajęte przez ten organ w terminie, o którym mowa w art. 30 ust. 1a musi być związane z oceną legalności zgłoszonego zamierzenia, a więc jego zgodności z obowiązującymi przepisami. W niniejszym przypadku będącym przedmiotem osądu, brak wyrażenia sprzeciwu przez właściwy organ administracji publicznej przed upływem 30 dni od dnia zakończenia terminu wyznaczonego skarżącemu na uzupełnienie dokumentów, oznaczałby zatem przyzwolenie tego organu na podjęcie inwestycji niezgodnej z prawem, albowiem zgodnie z powoływanymi już na wstępie przepisami ustawy o ochronie dóbr kultury, obowiązującej w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, wszelkie prace przy zabytkach wolno było prowadzić za zezwoleniem właściwego wojewódzkiego konserwatora zabytków. Bez takiego zezwolenia nie można było także dokonywać w obiektach zabytkowych żadnych zmian. Skoro inwestor w zakreślonym mu terminie opinii konserwatorskiej w tym zakresie nie przedstawił, to wykonanie przez niego zgłoszonego zamierzenia budowlanego byłoby sprzeczne z prawem, a takiego stanu organy zarówno I-szej jak i II instancji zaakceptować nie mogły, albowiem w toku postępowania administracyjnego stoją na straży praworządności i działają na podstawie przepisów prawa ( art. 6 i 7 kpa ). Nie zmienia tej oceny podnoszona w skardze oraz na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym okoliczność fakt, iż do dnia dzisiejszego Wojewódzki Konserwator Zabytków nie wydał opinii w przedmiocie zgłoszonego przez inwestora zamierzenia. Nie jest bowiem rzeczą Sądu odniesienie się do tej kwestii w toku niniejszego postępowania, które swoim zakresem obejmuje jedynie legalność decyzji wydanej przez Wojewodę w następstwie rozpoznania odwołania wniesionego od decyzji organu pierwszoinstancyjnego. Decyzja ta jest natomiast zgodna z prawem, o czym była już mowa wyżej. W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ) w zw. z art. 97 § l ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę -Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).