II SA/Kr 1453/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska (spr.) Sędziowie : Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędzia WSA Magda Froncisz Protokolant: st. referent sąd. Maksymilian Krzanowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 marca 2020 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] września 2019 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz skarżącego K. K. kwotę 1 000 zł (słownie: jeden tysiąc złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Uzasadnienie: Decyzją z dnia 10 lutego 2017 r. ([...]) na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4, art. 80 ust. 2pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat Grodzki nakazał K. K. rozbiórkę wiaty o konstrukcji drewnianej, z tarasem na dachu i schodami zewnętrznymi - o wymiarach w rzucie poziomym 6,0 m x 6,0 m, zrealizowanej na podwórku nieruchomości położonej na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K., bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. Decyzją z dnia 31 sierpnia 2018 r. ([...]) na podstawie art. 138 § 2 i art. 104 kpa oraz art. 80 ust. 2 i, art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r., poz. 1202) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji niezasadnie wskazał, że postępowanie legalizacyjne mogło zakończyć się powodzeniem. Wybudowany obiekt narusza bowiem przepisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego Uchwałą nr [...] z dnia 13 kwietnia 2011 r. Rady Miasta K.. Wobec powyższego, organ I instancji winien orzekać na podstawie przepisu art. 49b ust. 1 ustawy prawo budowlane w zw. z art. 49 b ust. 2 ww. ustawy. Decyzją z dnia 29 marca 2019 r. ([...]) na podstawie art. 49b ust. 1 oraz art. 80 ust. 2 pkt 1, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2018 poz. 1202, ze zm.) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat Grodzki nakazał K. K. rozbiórkę wiaty o konstrukcji drewnianej, z tarasem na dachu i schodami zewnętrznymi - o wymiarach w rzucie poziomym 6,0 m x 6,0 m, zrealizowanej na podwórku nieruchomości położonej na działce nr [...] obr. [...], przy ul. [...] w K., bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę. Organ wskazał, że podczas czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 1 lutego 2019 r. ustalono, że obiekt budowlany zlokalizowany na podwórku nieruchomości położonej na działce nr [...] obr[...], przy ul. [...] w K. jest tożsamy z obiektem budowlanym opisanym w protokole z czynności kontrolnych nr [...] z dnia 13 maja 2016 r. Wiata wykonana jest ze słupów drewnianych o przekroju 16x16 cm (8 szt.), przekryta jest deskami ułożonymi na legarach 8 x 16 w rozstawie co ok. 52 cm. Słupy posadowione zostały na stopach fundamentowych. Wykonano również komunikację składającą się ze schodów drewnianych łamanych, dwurzędowych ze spocznikiem (5 stopni + 7 stopni). Podłoga usytuowana jest na wys. 2,6 m. Na konstrukcji podłogi przymocowane są drewniane szkielety stanowiące podkonstrukcję ścianek osłonowych. Budowę wiaty rozpoczęto w maju 2016 r., bez zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, natomiast po uzgodnieniu z właścicielem nieruchomości. Według organu dla przeprowadzenia postępowania w przedmiocie legalizacji przedmiotowego obiektu trybem właściwym jest tryb stosowany wobec obiektów budowlanych lub ich części realizowanych bez wymaganego zgłoszenia (art. 49b Pr.b). Dodał, że posesja przy ul. [...] w K. znajduje się na obszarze układu urbanistycznego miasta K. w granicach Plant - wpisanego do rejestru zabytków pod numerem A-l, decyzją z dnia 22 maja 1933 r. i na listę Dziedzictwa Światowego UNESCO oraz na obszarze historycznego zespołu miasta K.. Sama kamienica wpisana jest indywidualną decyzją do rejestru zabytków pod nr [...] Zgodnie z art. 29 ust. 4 pkt. 1 i 2 Pr.b. pozwolenia na budowę wymagają roboty budowlane wykonywane bezpośrednio przy samym obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków, a zgłoszenia wymagają roboty budowlane wykonane na obszarze wpisanym do rejestru zabytków. Zdaniem organu budowa wiaty o konstrukcji drewnianej na działce nr [...], wymaga zgłoszenia, a nie pozwolenia na budowę, ponieważ jest usytuowana na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, a nie stanowi ingerencji w obiekt wpisany do rejestru zabytków poprzez: rozbudowę, przebudowę, montaż np. okien itp., zatem właściwym trybem prowadzenia niniejszego postępowania jest tryb określony art. 49b Pr.b. Wskazał organ, że generalnym warunkiem umożliwiającym legalizację wzniesionego już obiektu budowlanego jest jego zgodność z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku z ustaleniami ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz brak sprzeczności z przepisami, w tym z normami techniczno- budowlanymi. Zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonym Uchwałą nr [...] z dnia 13 kwietnia 2011 r. Rady Miasta K., działka nr [...], położona przy ul. [...] w K., znajduje się w obszarze oznaczonym na rysunku planu symbolem MW/U. 16 - teren zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami; cała posesja objęta jest ochroną konserwatorska pełną, którą należy rozumieć jako ochronę i opiekę nad wartościami zabytkowymi, zgodnie z § 10 pkt 4 ppkt 1h, jest zakaz zabudowy podwórzy i dziedzińców, z dopuszczeniem budowy lub odbudowy (odtworzenia) oficyn zgodnie z ustaleniami szczególnymi niniejszej uchwały, lub wynikających z uwarunkowań historycznych. Zdaniem organu nie została spełniona podstawowa przesłanka do wdrożenia postępowania legalizacyjnego, a więc przesłanka zgodności z ustaleniami ww. obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...]". Wobec powyższego zastosowano przepis art. 49b ust. 1 ww. ustawy Prawo budowlane i wydano nakaz rozbiórki. Od powyższej decyzji odwołanie złożył K. K., zarzucając jej naruszenie przepisów: - art. 84 prawa budowlanego poprzez przeprowadzenie "rutynowych czynności kontrolnych" bez powiadomienia strony o kontroli; - art. 10 kpa poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w sprawie; - art. 81 prawa budowlanego w zw. z art. 67 kpa poprzez zaniechanie sporządzenia protokołu z "rutynowych czynności kontrolnych"; - art. 12 kpa poprzez zaniechanie wnikliwego ustalenia okoliczności sprawy. Decyzją z dnia 19 września 2019 r. [...]) na podstawie art. 138 §1 pkt 1 i art. 104 kpa oraz art. 49 b ust. 1 i art. 80 ust. 2 pkt 2 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podał, co następuje: Przepisy ustawy Prawo budowlane nie definiują terminu "wiata", jednak powszechnym rozumieniu za "wiatę" uważa się "budowlę składającą się z konstrukcji dachowej wspartej na słupkach" (tak w: Encyklopedia PWN, Warszawa 1996 r.). Co do zasady, budowa "wiaty" zwolniona jest z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (por. art. 29 ust. 1 pkt 2c PrBud). Natomiast jeżeli planowane roboty budowlane związane z budową "wiaty" będą wykonywane przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków, to wymagają pozwolenia na budowę, a jeżeli będą wykonywane na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, to wymagają dokonania zgłoszenia (por. art. 29 ust. 4 pkt 1 i 2 PrBud). Z uwagi na powyższe, budowa wiaty na działce nr [...] musiała zostać poprzedzona dokonaniem zgłoszenia zamiaru budowy takiego obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane, obiekty budowlane wybudowane bądź będące w budowie bez wymaganego zgłoszenia, albo pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ, podlegają rozbiórce. Zasada ta została ograniczona przez ust. 2 przywołanego artykuły, który nakazuje, by organy nadzoru budowlanego, w przypadkach, gdy możliwe jest doprowadzenie takiego obiektu do stanu zgodnego z prawem, umożliwiły inwestorowi zalegalizowanie wybudowanej samowoli budowlanej. Dla działki nr [...] obowiązują ustalenia dla terenu oznaczonego w planie miejscowym symbolem MW/U. 16. Zgodnie z § 70 ust. 3 pkt 1 lit. e ustaleń planu miejscowego, nieruchomość przy ul. [...] jest objęta "ochroną konserwatorską pełną", o której mowa w § 10 ust. 4 ustaleń planu miejscowego. Przepisy § 10 i § 70 ustaleń planu miejscowego wprowadzają zakaz zabudowy podwórza na nieruchomości przy ul. [...] z dopuszczeniem budowy "oficyny tylnej". Oznacza to, że poza oficyną tylną na podwórku nieruchomości przy ul. [...] w K. nie można wybudować innego kubaturowego obiektu budowlanego. Dlatego należy stwierdzić, że prawidłowo PINB w K. ustalił, że budowa wiaty na działce nr [...] jest niezgodna z ustaleniami planu miejscowego i nie zachodzą przesłanki umożliwiające utrzymanie obiektu wiaty poprzez doprowadzenie wybudowanego obiektu wiaty do stanu zgodności z przepisami aktu prawa miejscowego. Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez stronę w odwołaniu należy wskazać, że uchybienia organu I instancji dotyczące sposobu przeprowadzenia czynności kontrolnych nie stanowiły naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. PINB w K., po otrzymaniu pisma, datowanego na dzień 20 lutego 2019 r., w którym pełnomocnik inwestora wniósł o cyt. (...) umożliwienie mu zapoznania się z dokumentacją postępowania i zajęcia stanowiska w terminie do 13 marca 2019 r. wstrzymał się do dnia 29 marca 2019 r. z wydaniem skarżonej decyzji. Na powyższą decyzję K. K. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zrzucając rozstrzygnięciu naruszenie przepisów: - art. 7, 77 §1, 107 §1 i 3 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zaniechanie zabrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, które to naruszenia doprowadziły WiNB do utrzymania w mocy decyzji z dnia 29 marca 2019 roku na podstawie art. 138 §1 pkt 1; - art. 10 §1 kpa i art. 81 a ust. 2 Prawa budowlanego poprzez uniemożliwienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu, przeprowadzenie czynności kontrolnych, związanych z wykonywaniem uprawnień organów nadzoru budowlanego, bez obecności inwestora, bez powiadomienia go o przeprowadzeniu tych czynności oraz zawiadomieniu go o wszczęciu postępowania w sprawie już po przeprowadzeniu tych czynności kontrolnych, chociaż podczas tych czynności mógł udzielać wyjaśnień mających wpływ na ustalenie stanu faktycznego w sprawie; - art. 49b ust. 1 i 2 Prawa budowlanego (dalej: PrBud) poprzez nakazanie rozbiórki konstrukcji wzniesionej przez Skarżącego i przyjęcie, że wzniesienie spornej konstrukcji było niezgodne z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy ustalenia takie nie stoją na przeszkodzie jej wzniesieniu. Skarżący wskazał na nieścisłości protokołu kontroli z dnia 1 lutego 2019 r., w którym jest mowa o konstrukcji "z tarasem na dachu", podczas gdy o tarasie w protokole z 2016 roku nie ma żadnej wzmianki. W protokole z 2016 roku wskazano również, że "w dniu czynności kontrolnych stwierdzono wykonywanie wiaty o konstrukcji drewnianej" oraz, że "wiata realizowana jest od początku maja 2018", co jednoznacznie wskazuje, że wiata nie była wówczas zakończona. Jest to szczególnie istotne również z tego względu, że zabudowa podwórka za budynkiem nr [...] przy ul. [...] w K. nie jest całkowicie wykluczona - dopuszcza ją wprost uchwała Rady Miasta K. z dnia 13 kwietnia 2011 r., do której w decyzji odwoływały się organy obu instancji. Nie podzielił skarżący stanowiska organu odwoławczego, że skoro pełnomocnik wniósł pismem z 20 lutego 2019 roku o umożliwienie mu zajęcia stanowiska w sprawie w terminie późniejszym niż wskazany w piśmie od PINB, a następnie strona nie wniosła żadnych dodatkowych materiałów bądź informacji, to nie doszło do naruszenia art, 10 §1 kpa. Skarżący zarzucił nadto, że nie rozważył czy wzniesienie spornej konstrukcji można uznać za zabudowę posesji w rozumieniu §10 ust. 4 pkt 1 lit. h. Nie każda wzniesiona konstrukcja stanowi zabudowę posesji, podwórza czy dziedzińca. W samym §10 ust. 4 pkt 1 Uchwały wyraźnie rozróżniono pojęcie zabudowy od pojęcia obiektu małej architektury (odpowiednio do sposobu zainwestowania: zabudowa, podwórce, dziedzińce, zieleń i mury graniczne, obiekty małej architektury). Ze zgromadzonego w sprawie materiału wynika, że rozmiary spornej konstrukcji i sposób jej wykorzystywania przemawiają za zaklasyfikowaniem jej do obiektów małej architektury, nie zaś do zabudowy, wobec czego nie powinien mieć do niej w ogóle zastosowania zakaz wynikający z §10 ust. 4 pkt 1 lit. h uchwały. W konsekwencji, zdaniem skarżącego leżące u podstaw skarżonej decyzji stanowisko organu, że wykonane roboty budowlane są niezgodne z ustaleniami planu miejscowego, nie jest prawidłowe. Po pierwsze, na taką konstatację nie pozwala wadliwe ustalenie stanu faktycznego, będące skutkiem naruszenia w toku postępowania przepisów kpa i prawa budowlanego. Po drugie, do takiego wniosku nie uprawnia wykładnia przepisów uchwały ustalającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 – 5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z przepisów tych wynika, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, zadaniem więc sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Granice sądowej kontroli ograniczają tylko granice sprawy i zakaz orzekania na niekorzyść skarżącego przy braku przesłanek do stwierdzenia nieważności aktu. W wyniku przeprowadzonej według powyższych reguł kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził konieczność jej uchylenia. Organ przyjął, że opisywany obiekt jest wiatą, której wzniesienie, z uwagi na miejsce, wymagało uprzedniego zgłoszenia w trybie art. 30 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 2c Prawa budowlanego budowa wiaty o powierzchni zabudowy do 50 m2 co do zasady nie wymaga pozwolenia na budowę. Jeśli jednak takie roboty budowlane mają być wykonane na obszarze wpisanym do rejestru zabytków, konieczne jest dokonanie zgłoszenia (art. 29 ust.4). Obszar układu urbanistycznego miasta K. w granicach [...] w rejestrze tym się znajduje. U podstaw orzeczonego nakazu rozbiórki leży stwierdzenie niezgodności zrealizowanego obiektu z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i niemożności odpowiedniego dostosowania obiektu do tych ustaleń. Taka niemożność wyklucza zaś przeprowadzenie postępowania legalizacyjnego i usankcjonowanie samowoli. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru Stare Miasto z dnia 13 kwietnia 2011 r. posesja przy ulicy [...] podlega pełnej ochronie konserwatorskiej. Dla takich posesji plan przewiduje zakaz zabudowy podwórzy i dziedzińców, z dopuszczeniem budowy lub odbudowy oficyn zgodnie z ustaleniami szczególnymi, lub wynikających z uwarunkowań historycznych (§ 10 pkt 4 h). Przepisem szczególnym regulującym zagospodarowanie i przeznaczenie posesji przy ul. [...] jest § 70 pkt 3 e w/w planu, w którym przewidziano możliwość "zbudowania oficyny tylnej". W rozpoznawanej sprawie organy stwierdziły, że przedmiotowy obiekt, będący w ich ocenie wiatą, nie jest oficyną, ale stanowi "zabudowę podwórza". O ile jednak dość szeroko wypowiedziały się co do kwalifikacji obiektu jako wiaty, o tyle drugiej z wymienionych kwestii nie poddały żadnej analizie. Tymczasem, zdaniem Sądu, wyjaśnienie, czy opisywany obiekt stanowi zakazaną planem "zabudowę podwórza" stanowi w sprawie problem kluczowy. Pojęcie "zabudowa" nie jest definiowane w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie zostało też zdefiniowane w planie zagospodarowania przestrzennego obszaru "Stare Miasto". Sąd w składzie rozpoznającym sprawę nie podziela zaś tych poglądów wyrażanych w orzecznictwie, według których pojęcie "zabudowy" w istocie stanowi równoważnik definiowanego w prawie budowlanym pojęcia "budowy" (np. wyrok NSA z dnia 6.10.2015 r. II OSK 1175/15). Pojęcie "zabudowa" odnosi się bowiem do materii istniejącej lub mogącej powstać, a pojęcie "budowa" do czynności. Oczywiste jest przy tym, że w wyniku "budowy" może powstać "zabudowa", ale jej realnego odpowiednika należy poszukiwać w kontekście tego aktu, w którym prawodawca pojęcia tego używa (podobnie wyrok NSA 10.12.19. II OSK 242/18). O tym, że pojęcie "zabudowy" nie jest przez uchwałodawcę traktowane jako równoważne z "budową", a może mieć różne znaczenie, przekonują niektóre zapisy plan . I tak zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 3 posesja to "nieruchomość gruntowa przeznaczona do zabudowy lub zabudowana budynkami" ( a nie także innymi obiektami budowlanymi); zgodnie z § 8 (zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego oraz zasady kształtowania zabudowy) ust. 2 pkt 3 "z uwagi na charakter obszaru i zakres dopuszczalnych przekształceń dla terenów, w których posesje i obiekty są objęte ochroną konserwatorską pełną i objęte ochroną konserwatorską częściową - nie określa się wysokości zabudowy, wskaźników powierzchni biologicznie czynnej i powierzchni zabudowy; ich wielkość wynika odpowiednio z zakresu ochrony, o których mowa w § 10 ust. 4. W odniesieniu do pozostałych obiektów – wysokość i wielkość powierzchni zabudowy zawarte są odpowiednio w ustaleniach szczegółowych". W tekście planu w różnych znaczeniach i kontekstach, także z dopełnieniami, używane są pojęcia "zabudowa", "obiekt", "budynek". Organy nie poddały analizie rozstrzygającego ich zdaniem ustalenia planu odpowiedniej analizie i nie wykazały, aby powstały obiekt, przy uwzględnieniu jego konstrukcji, gabarytów i powierzchni w stosunku do powierzchni podwórza, stanowił zakazaną "zabudowę podwórza". Nie odniosły się także do innych ustaleń planu dotyczących zdefiniowanych w § 5 ust. 1 pkt 7 "zadaszeń wewnętrznych". Rację też należy przyznać skarżącemu, że organy dopuściły się naruszenia przepisów o postępowaniu. W ponownie prowadzonym postępowaniu organ I instancji ustalenia dotyczące przedmiotowego obiektu poczynił na podstawie przeprowadzonej bez udziału stron kontroli. To prawda, że przepisy Prawa budowlanego wyposażają organy w uprawnienie do przeprowadzenia takich czynności. We wszczętym już jednak i prowadzonym postępowaniu organ ma obowiązek stosować przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, a te nakazują zawiadomienie stron o oględzinach (art. 79 ). Także wyznaczenie terminu 7 dni na zapoznanie się z materiałami sprawy i brak reakcji na wniosek o przedłużenie, zwłaszcza w sytuacji, w której materiały te zostały zgromadzone bez udziału stron, nie było, zdaniem Sądu, wystarczające. Zwrócić też należy uwagę, że w postępowaniu administracyjnym udział brała I. L., którą organy traktowały także jako uprawnioną do odbioru korespondencji dla Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...]. Rzecz w tym, że owo upoważnienie nie wynika z żadnego dokumentu, a jedynie z "adnotacji urzędowej" z dnia 1 lutego 2019 r. o przeprowadzonej rozmowie telefonicznej (k. 69 akt adm.). Jest oczywiste, że doręczanie zawiadomień w taki sposób było wadliwe, co zresztą zostało wprost ujawnione w toku postępowania sądowego (k. 67 akt). W ponownym postępowaniu organ przede wszystkim więc uporządkuje kwestię kręgu stron postępowania, z ich udziałem przeprowadzi podstawowe czynności w sprawie i na tle poczynionych ustaleń dokona interpretacji ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego według powyżej opisanych wskazań. Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c w zw. Z art. 135 ppsa orzeczono jak w pkt. I wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.