II SA/Kr 1454/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "M" Spółka z o.o. spółka komandytowa z siedzibą w K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia 29 lipca 2014 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia odszkodowania postanawia: oddalić wniosek. Decyzją z dnia 29 lipca 2014 r. nr [...] Wojewoda uchylił w całości zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia 31 marca 2014 r. nr [...] orzekającą o ustaleniu odszkodowania oraz jego wypłacie na rzecz [...] S.A. Centrum Doradztwa [...] z siedzibą w W. REGON [...], za nieruchomość oznaczoną jako działka nr [...] o pow. 0,0104 ha obr. [...] ewid. [...] oraz o zobowiązaniu Gminy [...] (jako miasta na prawach powiatu) reprezentowanego przez Prezydenta Miasta [...] do jego zapłaty, jak również o sposobie i terminie dokonania tej zapłaty, oraz przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia 29 lipca 2014 r. nr [...] została wniesiona przez "M" sp. z o.o. spółkę komandytową reprezentowaną przez pełnomocnika adwokata A. K., skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, z jednoczesnym wnioskiem o wstrzymanie przez organ I instancji wykonania zaskarżonej decyzji w całości. Jako uzasadnienie wniosku podano, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody. W razie wykonania przedmiotowej decyzji i ponownego rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji, skarżącej grozi ustalenie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość w rażąco niskiej kwocie - grozi jej więc szkoda w postaci utraconych przyszłych korzyści, w wysokości różnicy między rażąco niskim odszkodowaniem, które zostałoby orzeczone na podstawie zapadłej decyzji i zawartych w jej uzasadnieniu ocen prawnych, a odszkodowaniem należnym w słusznej wysokości. Uzasadnia to wstrzymanie wykonania decyzji organu II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Jak wynika z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej jako "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Stosownie do powyższych uregulowań normatywnych zaistnienie chociażby jednej z wymienionych przesłanek w art. 61 § 3 P.p.s.a. uzasadnia wstrzymanie zaskarżonego aktu. W ocenie Sądu w badanej sprawie nie zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w postaci trudnych do odwrócenia skutków jak i niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody po stronie wnioskodawcy. Zdaniem Sądu wykonanie zaskarżonej decyzji nie przyniesie żadnej realnej groźby wyrządzenia znacznej szkody po stronie wnioskodawcy, a już tym bardziej trudnych do odwrócenia skutków. Skutkiem niewykonania zaskarżonej decyzji jest ponowne rozpoznanie sprawy przez organ I instancji i w efekcie dłuższe oczekiwanie na ustalenie wysokości odszkodowania i jego wypłatę. Sąd nie doszukał się w tym zakresie skutków, o których mówi ogólnikowo wnioskodawca, czyli groźba ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość w rażąco niskiej kwocie - grozi jej więc szkoda w postaci utraconych przyszłych korzyści, w wysokości różnicy między rażąco niskim odszkodowaniem, które zostałoby orzeczone na podstawie zapadłej decyzji i zawartych w jej uzasadnieniu ocen prawnych, a odszkodowaniem należnym w słusznej wysokości. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dopuszczalna jest wówczas, gdy brak wstrzymania wykonania takiej decyzji skutkowałby niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub też spowodowania trudnych do przezwyciężenia skutków w razie wykonania decyzji. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m. in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji – zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. – jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taki uszczerbek (majątkowy lub niemajątkowy), który nie będzie mógł być usunięty przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego surogat w postaci sumy pieniężnej nie przedstawiałby znaczenia dla skarżącego, albo gdyby zachodziło zagrożenie życia lub zdrowia. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt IISA/Bk 352/06, LEX nr 192964). Przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są z kolei pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Zauważyć także należy, że zaskarżona decyzja jest decyzją kasatoryjną, zatem nie zostanie wykonana w okresie pomiędzy rozpoznaniem wniosku o jej wstrzymanie a wyrokiem w sprawie. Wprawdzie decyzja uchylająca decyzję o przyznaniu odszkodowania wywołuje skutki prawne w postaci nieprzyznania odszkodowania w wysokości ustalonej przez organ I instancji, jednakże w niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja kasatoryjna Wojewody, zatem w tym znaczeniu taka decyzja uchylająca i przekazująca sprawę do ponownego rozpoznania nie kreuje stanu prawnego w postaci trudnych do odwrócenia skutków, bądź też niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Trudno bowiem uznać za takie niebezpieczeństwo konieczność ponownego rozpoznania sprawy i ustalenia odszkodowania w innej wysokości, które przecież musi być przyznane w wysokości odpowiadającej prawu. Na tym etapie rozpoznawania sprawy nie ma też możliwości ustalić, jaka będzie treść decyzji organu I instancji ponownie rozpoznającego sprawę po decyzji kasacyjnej Wojewody. Przyjmowanie więc przez stronę skarżącą, niejako "z góry" i jako pewnik wynik takiego postępowania administracyjnego i wysokość ustalonego w przyszłości odszkodowania jako oczywiście niekorzystanego dla tej strony, ani nie jest uzasadnione, ani też nie spełnia żadnej z przesłanek pozwalających na zwieszenie postępowania na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a.