II SA/Kr 1455/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka-Duda Sędziowie: WSA Krystyna Daniel (spr.) WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. sprawy ze skargi W.S. o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 października 2014 r., sygn. II SA/Kr 869/14 oddala skargę o wznowienie postępowania. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 29.10.2013 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, póz. 1623) - po stwierdzeniu wykonania obowiązku nałożonego własną decyzją z 13 grudnia 2011 r. (znak: [...]), utrzymaną w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z 30.03.2012 r. (znak: [...]): - w punkcie l, zatwierdził inwestorowi W. S. projekt budowlany zamienny dla inwestycji pod nazwą "Zjazd indywidualny z ul. [...] działki nr [...], [...] przez działki nr [...], [...] do działki [...] obręb [...] P. w K.", realizowanej w okolicznościach określonych w art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane; * w punkcie II, pozwolił na wznowienie robót budowlanych; * w punkcie III, nałożył na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z 2.04.2014 r. (znak: Znak: [...]), wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 51 ust.4 ustawy Prawo budowlane, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 13.10.2014 r., sygn. akt II SA/Kr 869/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi B. G. i S. G. na decyzję Nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 2.04.2014 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji; oraz określił, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana. Z dniem 13.03.2015 r. wyrok stał się prawomocny. W dniu 18.05.2015 r. do sądu wpłynęła skarga W. S. o wznowienie postępowania w ww. sprawie. W uzasadnieniu skarżąca podała, że w dniu 24.09.2010 r. udzieliła pełnomocnictwa E. M. do reprezentowania w sprawie wykonania wjazdu wraz z przepustem na ul. [...] przy nr [...]. Pełnomocnictwo obejmowało upoważnienie do odbioru korespondencji, co zostało szczególnie w nim wskazane. Na skutek działań skarżącej i wykonania zjazdu ZiKiT protokołem z 10.10.2014 r. zatwierdził wykonany zjazd z działki nr [...] poprzez działki nr [...], [...] obręb [...] w P. do ulicy [...], stwierdzając że ów zjazd wykonano zgodnie z projektem i uzgodnieniem nr [...] oraz pozwoleniem na budowę - tj. decyzją [...] Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z daty 29.10.2013 r., która w mocy została utrzymana decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 2.04.2014 roku (znak: [...]). Pozytywne kontrole potwierdzone zostały także w kolejnym protokole kontroli obowiązkowej Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 25.11.2014 r. Następnie, pomimo przekonania skarżącej o zakończeniu sprawy w związku z w/w odbiorami na podstawie postanowienia z 29.04.2015 r., które otrzymała w dniu 5.05.2015 r., dowiedziała się, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (znak: [...]) wyznaczył nowy termin załatwienia sprawy prowadzonej pod ww. znakiem w sprawie zjazdu z działek drogowych nr [...], [...] obręb [...] P. poprzez działkę [...], [...] obręb [...] P. na działkę nr [...] obręb[...] P. wraz z przebudową rowu polegającą na wykonaniu przepustu komunikacyjnego nad zjazdem, w celu obsługi komunikacyjnej istniejącej zabudowy na działce [...] P. w K. przy ul.[...], zrealizowanego w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta nr [...] z 18.02.2010 r., znak: [...] o pozwoleniu na budowę, po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który uchylił decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z 2.04.2014 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nr [...] z 29.10.2013 r. Tym samym dopiero w dniu 5.05.2015 r. na skutek zapoznania się z treścią postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (znak: [...]) skarżąca dowiedziała się że toczyła się sprawa przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w tym przedmiocie. Ani skarżąca jako inwestor, ani jej pełnomocnik – E. M. nie zostały poinformowane o postępowaniu sądowym, mimo, że skarżącej przysługiwał status strony. Nigdy nie została jej doręczona żadna korespondencja w tym przedmiocie ani zawiadomienie. Skarżąca nadmieniła, że zmieniła adres zamieszkania, niemniej jednak w aktach sprawy zalegało pełnomocnictwo jakie udzieliła E. M. zawierające wprost upoważnienie do odbioru korespondencji i dotychczas wszelka korespondencja dotycząca tego postępowania administracyjnego wysyłana była na adres mojego pełnomocnika. Mimo to pełnomocnik nie otrzymała żadnej informacji z sądu że toczy się sprawa ze skargi administracyjnej co jest sprzeczne z treścią art. 57 § 5 p.p.s.a. Dotychczasowe pełnomocnictwo winno być uznane za skuteczne co najmniej w części zawierającej wskazane w nim umocowanie do odbioru kierowanej do niej korespondencji. Ponadto, mając na uwadze, że tak naprawdę czynności związane z wykonaniem przedmiotowego zjazdu zostały przez ZiKiT i PINB zatwierdzone skarżąca była przekonana, że postępowanie administracyjne jest zakończone. Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r. póz. 270 z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Na wstępie trzeba wskazać, że instytucja wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego stanowi formę postępowania nadzwyczajnego i została unormowana w dziale VII (art. 270-285) ustawy p.p.s.a. Zgodnie z art. 279 p.p.s.a. obowiązkiem podmiotu domagającego się wznowienia jest w szczególności wskazanie w skardze podstawy wznowienia i jej uzasadnienie. Podanie podstawy wznowienia powinno zawierać powołanie i wyraźne określenie, które z okoliczności wymienionych w art. 271-273 uzasadniają wznowienie w danej sprawie (por. J.P. Tamo, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., LexisNexis W-wa 2006, str. 557). Żądanie wznowienia jest możliwe wyłącznie w przypadkach przewidzianych w dziale VII p.p.s.a. Na rozprawie sąd - kierując się normą z art. 281 p.p.s.a.- rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. W konsekwencji w pierwszej kolejności badaniu podlegają przesłanki formalne dopuszczalności wznowienia, a dopiero gdy skarga o wznowienie spełnia wymogi formalne i jest oparta na ustawowej podstawie wznowienia, sąd rozpoznaje sprawę na nowo w granicach jakie zakreśla podstawa wznowienia. Skarga o wznowienie jest dopuszczalna, gdyż opiera się na ustawowej podstawie wymienionej w art. 271 pkt 2 p.p.s.a. i została wniesiona w terminie. Zgodnie z art. 271 pkt. 2 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności m.in. jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania. Zgodnie z art. 277 skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzech miesięcy. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub przedstawiciel ustawowy. Odnosząc powyższe do okoliczności rozpatrywanej sprawy trzeba wskazać, że skarżąca W. S. nie została prawidłowo zawiadomiona o terminie rozprawy przed WSA w Krakowie, która odbyła się w sprawie do sygn. akt II SA/Kr 869/14 w dniu 13 października 2014 r. Zawiadomienie o terminie rozprawy skierowane zostało bowiem do W. S. - uczestniczki w sprawie o sygn. II SA/Kr 869/14 na adres: ul. [...] w K., było dwukrotnie awizowane i zostało zwrócone do Sądu w dniu 1 października 2014 r. z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie" (k. [...]). Ponownie wysłane zawiadomienie o rozprawie, także po dwukrotnym awizowaniu powróciło do Sądu z analogiczną adnotacją (k. [...]) Analogicznie rzecz się miała z doręczanym z urzędu wyrokiem wraz z jego uzasadnieniem - przesłany został na ten sam adres przy ul. [...] i powrócił do Sądu z adnotacją "zwrot nie podjęto w terminie" (k. [...]). Jak zatem wynika z akt sądowych prowadzonych do sygn. II SA/Kr 869/14 W. S. nie została prawidłowo zawiadomiona o terminie rozprawy w dniu 13 października 2014 r. Z analizy akt administracyjnych sprawy wynika, że w dniu 24 września 2010 r. skarżąca W. S. udzieliła pisemnego pełnomocnictwa E. M. zam. ul. [...] w K. do reprezentacji w sprawie dotyczącej przepustu i indywidualnego zjazdu z ul. [...] z dz. Nr [...], [...] przez działki nr [..], [...] do działki nr [...] obr. P. w K. oraz do odbioru korespondencji dotyczącej sprawy ( K [...] akt adm. organu l instancji) i od tej pory wszystkie doręczenia w postępowaniu administracyjnym były dokonywane do rąk tak ustanowionego pełnomocnika na adres ul. [...], natomiast wszelka korespondencja sądowa do W. S. skierowana została na adres ul. [...] w K. Tym samym uznać należy, że skarżąca wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiony możliwości działania, jako że nie otrzymała ani odpisu skargi B. G. i S. G. sygn. akt II SA/Kr 869/14, ani zawiadomienia o rozprawie, ani też wyroku z 13.10.2014 r. z uzasadnieniem. Nadto trzeba wskazać skarżąca pismem z 12 lutego 2016 r. przedłożyła urzędowe poświadczenie zameldowania na pobyt stały, z którego wynika, że w dniu 28 lutego 2011 r. wymeldowała się z mieszkania przy ul. [...] w K. i w tym dniu zameldowała się na pobyt stały pod adresem: [...] (k. [...] akt sadowych). Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że i w oparciu o przeprowadzony dowód z akt administracyjnych postępowania o zatwierdzenie projektu budowlanego zamiennego, toczącego się z wniosku W. S. dla inwestycji pod nazwą "zjazd indywidualny z ul. [.], działki nr [...], [...] przez działki nr [...], [...] do działki [...] obręb [...] P. w K." należy uznać, że w postępowaniu przed organami nadzoru budowlanego pełnomocnikiem W. S. jest E. M. zam. ul. [...] i jej prawidłowo WINB doręczył decyzję z 2 kwietnia 2014 r. utrzymującą w mocy decyzje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 29.10.2013 r., która następnie została zaskarżona skargą B. i S. G. i była przedmiotem rozpoznania w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 869/14, zakończonej wydaniem wyroku z dnia 13 października 2014 r. Ponieważ jak wskazano wyżej, WSA w Krakowie całą korespondencję do W. S., w tym zawiadomienie o rozprawie i przesyłkę z wyrokiem uchylającym zaskarżoną decyzję WINB z 2 kwietnia 2014 r. oraz poprzedzającą ją decyzję organu l instancji kierował do W. S. na adres przy ul. [...] w K., tym samym należy uznać, że W. S. nie wiedziała ani o złożeniu skargi na decyzję WINB z 2 kwietnia 2014 r. ani o wyroku WSA z 13.10.2014 r., co stanowi przesłankę wznowieniową z cyt. art. 271 pkt 2 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego z akt administracyjnych organu l Instancji w sprawie w zakończonej wyrokiem IISA/Kr 869/14 wynika, że po uchyleniu przedmiotowym wyrokiem obu decyzji, postępowanie prowadzone przez organy nadzoru budowlanego toczy się na nowo i PINB wydaje postanowienie z 29 kwietnia 2015 r, w którym wyznacza nowy termin do załatwienia sprawy dotyczącej przedmiotowego zjazdu, po wyroku WSA z 13 października 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 869/14. Postanowienie to zostaje skierowane na adres pełnomocnika E. M. i odebrane w dniu 5 maja 2015 r. Zgodnie z art. 277 p.p.s.a. skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy. Mając po wyższe na uwadze oraz fakt, że W. S. złożyła w dniu 12 maja 2015 r. skargę o wznowienie postępowania w sprawie, w której zapadł wyrok z 13 października 2014 r. należy uznać, że skarga o wznowienie postępowania jest dopuszczalna. W tej sytuacji po ponownym po ponownym rozpoznaniu sprawy zakończonej wydaniem wyroku z 13 października 2014 r. do sygn. akt II SA/Kr 8609/14 Sąd stwierdził, że skarga o wznowienie nie zasługuje na uwzględnienie, a to z tego względu, że objęta skargą decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 2 kwietnia 2014 r. znak: [...]), wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 51 ust.4 ustawy Prawo budowlane, utrzymująca w mocy decyzję PINB z 29.10.2013 r., wydaną na podstawie art. 51 ust. 4 ustawy z 7.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, póz. 1623), którą w punkcie l, zatwierdzono inwestorowi W. S. projekt budowlany zamienny dla inwestycji pod nazwą "Zjazd indywidualny z ul. [...], działki nr [...], [...] przez działki nr [...], [...] do działki [...] obręb [...] P. w K.", realizowanej w okolicznościach określonych w art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo budowlane; w punkcie II, pozwolono na wznowienie robót budowlanych, a w III, nałożono na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu - nie odpowiada obowiązującemu prawu. Uchylenie wyżej opisanej oraz poprzedzającej ją decyzji wyrokiem z 13 października 2014 r. sygn. II SA/Kr 869/14 objętym postępowaniem wznowieniowym, Sąd uznał zatem za zasadne. Przypomnieć zatem należy przebieg postępowania kontrolowanego przez Sąd w postępowaniu sądowoadministracyjnym zakończonym wyrokiem z 13 października 2014r. sygn. akt II SA/Kr 869/14. Organ l instancji wszczął z urzędu postępowanie w dniu 11 października 2011 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie zjazdu z ul. [...] w K. z działek drogowych nr [...], [...] przez działki nr [...], [...] do działki [...] obręb [...] P. w K. wraz z przebudową rowu, polegającą na wykonaniu przepustu komunikacyjnego pod zjazdem, w celu obsługi komunikacyjnej istniejącej zabudowy na działce nr [...]. W wyniku czynności kontrolnych stwierdzono, wykonanie przedmiotowego zjazdu wjazdu z drogi w taki sposób, że zrealizowany został przez przepust równoległy do ulicy [...]. Obok przedmiotowego zjazdu- wjazdu, zlokalizowany jest istniejący zjazd do posesji przy ul. [...] i [...], usytuowany niżej od wykonanego obecnie do posesji o ok. 10 cm. Stwierdzono również, że: w odległości ok. 1 m od istniejącego wcześniej wjazdu na wykonywanym obecnie znajduje się studzienka rewizyjna służąca do czyszczenia przepustu, przesunięta o około 60 cm. w stosunku do projektu. Mając na uwadze, zmiany dokonane w trakcie realizacji projektu, w tym: zmiany poziomu zjazdu z działek drogowych PINB wszczął postępowanie w trybie art. 50 i 51 w tym Zgodnie z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. PINB nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia i przedstawienia 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego wraz z opiniami i uzgodnieniami. W dniu 4 czerwca 2013 r. pełnomocnik inwestora złożył 4 egzemplarze projektu budowlanego zamiennego dla zjazdu indywidualnego z ul. [...], który następnie decyzją z 29 października zatwierdził, zezwalając inwestorowi na wznowienie robót budowlanych i nakładając obowiązek uzyskania pozwolenia na zużytkowanie przedmiotowego zjazdu. Organ l instancji wskazał, że w dniu 19 czerwca 2013 r. wpłynęło pismo ZIKiT, dotyczące uzupełnienia do zamiennego projektu budowlanego, w którym przedstawiono oświadczenie E. M. o zobowiązaniu się do utrzymania drożności przepustów komunikacyjnych na rowie przy ulicy [...], zlokalizowanych na działce drogowej nr [...], a będących elementami zjazdów do posesji przy ul. [...] i [...]. W wyniku rozpoznaniu odwołania wniesionego przez B. G. i S. G. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowalnego decyzją z 2 kwietnia 2014 r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 51 ust.4 ustawy Prawo budowlane, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy przyjął za prawidłowe ustalenia organu l instancji. Wskazał, że przedmiotowy zjazd realizowany był przez inwestora –W. S. na podstawie decyzji o pozwolenia na budowę z 18 lutego 2010 r., z istotnymi odstępstwami od zatwierdzonego wskazaną decyzją projektu budowlanego, polegających na "podwyższeniu poziomu" przedmiotowego zjazdu, w stosunku do powierzchni zjazdu zlokalizowanego obok, prowadzącego do nieruchomości nr [...] i [...] przy ul. [...] oraz na zmianie lokalizacji studzienki rewizyjnej umożliwiającej konserwację przepustu położonego pod realizowanym zjazdem. Dokonana przez organ odwoławczy analiza przedłożonego projektu budowlanego zamiennego - w ramach prawidłowo przeprowadzonej procedury naprawczej - wykazała, że dokument ten spełnia wymogi określone w przepisach prawa. Załączony do akt sprawy projekt budowlany zamienny nie wykazuje, zdaniem organu odwoławczego żadnych uchybień formalnych i merytorycznych. Organ II instancji podał, że do zatwierdzenia projektu budowlanego zamiennego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące projektu budowlanego dla nowych inwestycji, co oznacza, że zastosowanie w sprawie znajdują m.in. przepisy art. 35 i art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r., póz. 462). Ponadto zaprojektowany zjazd nie narusza obowiązujących przepisów Rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, a w szczególności spełnia wszystkie wymagania § 79 tego rozporządzenia. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu, organ odwoławczy wskazał, że zatwierdzony decyzją organu l instancji projekt budowlany zamienny przedmiotowego zjazdu nie odzwierciedla obecnie istniejącego stanu faktycznego w terenie (aktualnie wybudowany zjazd nie jest zgodny z zatwierdzonym projektem budowlanym). Zgodnie bowiem z przedmiotowym projektem zachodzi konieczność wykonania robót mających na celu dowiązanie sytuacyjno - wysokościowe nawierzchni nowo wybudowanego zjazdu do nawierzchni zjazdu zlokalizowanego obok, prowadzącego do nieruchomości nr [...] i [...] przy ul. [...], jednakowoż weryfikacja prawidłowego wykonania przedmiotowych robót (zgodnego z zatwierdzonym projektem budowlanym) nastąpi w postępowaniu o uzyskanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie zjazdu. Ponadto, taką lokalizację przedmiotowego zjazdu oraz przepustu komunikacyjnego zlokalizowanego pod nim, inwestor uzyskał stosowne pozwolenia (uzgodnienie ZIKiT z 28 maja 2013 r., decyzja Prezydenta Miasta z dnia 29 grudnia 2009 r., którą udzielono pozwolenia wodnoprawnego na przebudowę rowu w rejonie ul. [...]. B. G. i S. G. wnieśli skargę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na ww. decyzję z 2 kwietnia 2014 r. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, domagając się jej uchylenia jak i decyzji organu l instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem prawa poprzez oparcie jej na wadliwie dokonanym uzgodnieniu przez Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K. projektu budowlanego zamiennego, w tym całkowite pominięcie w ramach uzgodnienia aspektu zgody skarżących. Wskazali, ze poczynione uzgodnienia różniły się wzajemnie, co wpływa na ich interes prawny jako współwłaścicieli sąsiedniej nieruchomości. Zarzucili, że w uzgodnieniu z ZIKiT z 25. 08. 2008 w punkcie [...] wskazany został obowiązek uzyskania przez inwestora zgody skarżących na budowę studzienki rewizyjnej. Zarzucili, że zjazd wybudowany w aktualnym kształcie przez inwestora, znajduje się wyżej ich zjazdu. To zaś powoduje okresowe zalewanie stanowiącej ich własności nieruchomości, gdyż czyszczenie przepustu jest utrudnienie. Ponadto nadmienili, że nie jest im wiadomo, aby inwestor podpisał porozumienie w sprawie udrożnienia i bieżącego utrzymania przepustu. Jak wskazano wyżej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 13 października 2014r. sygn. IISA/Kr 869/14 uchylił decyzje organów obu instancji. Skarga w niniejszej sprawie dotyczy wznowienia postępowania sądowego zakończonego wydaniem tego właśnie wyroku. W tym miejscu należy podkreślić, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu l Instancji nie rozstrzygają o całości sprawy dotyczącej zjazdu indywidualnego i przepustu, których dotyczy postępowanie przedmiotowe postępowanie administracyjne. Sąd stwierdził, że organy obu instancji uchybiły obowiązkowi dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Należy podkreślić, że przed uzyskaniem pozwolenia na budowę zjazdu, projekt budowlany także zamienny dla tego zamierzenia inwestycyjnego winien być uzgodniony z zarządcą drogi. Obowiązek ten wynika wprost z art. 29 ust. 3 pkt 2 ustawy o drogach publicznych. W następstwie wydania przez PINB decyzji z 13.12.2013 r. nakładającej na inwestora, na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 4 Prawa budowlanego, obowiązek przedłożenia 4 egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego, dokument taki został przedłożony do akt sprawy. Opracowanie to zawiera m.in. uzgodnienie projektu budowlanego wydane przez ZIKiT z 28.06.2012 r. oraz z 28.05.2013 r. Z tego ostatniego dokumentu wynika, że warunkiem uzgodnienia przez zarządcę drogi planowanego zamierzenia inwestycyjnego jest "zapewnienie powiązania sytuacyjno-wysokościowego ze stanem istniejącym", jak również "zapewnienie zagospodarowania wód opadowych, w taki sposób aby nie zakłócić gospodarki wodnej na sąsiednich działkach i ulicy". Równocześnie organ wskazał, iż w związku z brakiem zgody właściciela działki nr [...] na wejście w teren tej działki, anulowane zostało uzgodnienie z 28.06.2012 r. Zarządca drogi w piśmie z 18.06.2013 r. wskazał przy tym, że otrzymał oświadczenie E. M.-pełnomocnika inwestora W. S., w którym pełnomocnik zobowiązał się do utrzymania drożności przepustów komunikacyjnych na rowie przy ul. [...] w K., będących elementami uzgadnianego zjazdu. Z kolei w piśmie z 4.03.2014 r. ZIKiT zwrócił się do organu II instancji aby wstrzymał się z wydaniem decyzji w sprawie albowiem "nie został usankcjonowany obowiązek utrzymania przepustu pod zjazdem przez właścicielkę posesji nr [...]". Jak wskazano w przedmiotowym piśmie, obowiązek zapewnienia ciągłości przepływu wody w przydrożnym rowie został wpisany w projekt budowlany zjazdu do posesji, zaś do dnia sporządzenia pisma, obowiązek ten nie został uregulowany. Nadto ZIKiT zwrócił uwagę, że do czasu rozstrzygnięcia kwestii zapewniających prawidłowe użytkowanie zjazdu z posesji nr [...] przy ul. [...] w K., nie jest celowe wydawanie decyzji w tej sprawie. Mimo powyższego, WINB wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu l instancji stwierdzając, iż akcentowany przez ZIKiT problem dotyczy kwestii cywilnoprawnych, zaś cytowane wyżej pismo zarządcy drogi z 4.03.2014 r. nie stanowi anulowania poprzednio wydanego w sprawie uzgodnienia. Mając na uwadze przedstawione okoliczności sąd wskazał, iż stanowisko organu II instancji wyrażone zostało przedwcześnie i nie było zasadne. W szczególności podjęcia dodatkowych czynności wyjaśniających wymagało ustalenie, czy i w jakim zakresie uzgodnione zostało przez zarządcę drogi planowane przez inwestora zamierzenie budowlane. Nie jest bowiem jasne, dlaczego brak zgody właściciela działki nr [...] spowodował zmianę stanowiska zarządcy drogi przejawiająca się w "anulowaniu uzgodnienia z dnia 28.06.2012 r.", skoro m.in. od wymogu uzyskania tej zgody uzależniał ZIKiT dokonanie uzgodnienia ocenianej inwestycji. Nadto, ustosunkowania się organu II instancji wymagała okoliczność, czy brak zgody właściciela działki nr [...] obr. [...] w K. wykluczał w ogóle możliwość pozytywnego uzgodnienia przez zarządcę drogi spornej inwestycji. Dokonana bowiem przez ZIKiT zmiana stanowiska, początkowo wyrażonego w piśmie z 28.06.2012 r., następnie zmodyfikowana pismem z 28.05.2013 r. winna być dokładnie wyjaśniona i oceniona przez organ odwoławczy, w szczególności w kontekście kolejnego stanowiska zarządcy drogi wyrażonego w piśmie z dnia 4.03.2014 r., kładącego nacisk na uregulowanie kwestii utrzymywania przepustu pod zjazdem. Zdaniem sądu nie było trafne stanowisko WINB, iż zapewnienie drożności przepustu stanowi wyłącznie obowiązek cywilnoprawny właściciela nieruchomości. Skoro bowiem drożność przepustu ma uniemożliwić akcentowaną przez skarżących kwestię zalewania ich posesji, a zatem zapobiec naruszeniu stosunków wodnych, to kwestia ta winna podlegać ocenie organów administracji publicznej już na etapie kontrolowanego postępowania (art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego). Jest to tym bardziej zasadne, jeśli odnieść się do złożonego przez E. M. "Oświadczenia z dnia 11.07.2011 r." (k. [...]), w którym osoba ta zobowiązuje się do utrzymania drożności przepustów komunikacyjnych na rowie przy ul. [...] w K. Oświadczenie to ocenić należałoby jako bezprzedmiotowe i bezskuteczne jeśli złożone zostało przez osobę nie będącą stroną w sprawie (k. [...]). W związku z powyższym w ocenie Sądu w składzie rozstrzygającym w niniejszej sprawie wyrażony w wyroku z 13 października pogląd , że zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji, wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, a to art. 7 kpa i art.77 kpa, ponieważ organy nie ustaliły dokładnie stanu faktycznego sprawy, nie zebrały w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nie rozpatrzyły go wystarczająco, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Dopiero bowiem dokonanie właściwych ustaleń faktycznych sprawy pozwoli na prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy. Odnosząc się natomiast do zarzutu pełnomocnika skarżącej podniesionego na rozprawie w dniu 28.09. 2016 r. że w sprawie administracyjnej przed WSA do sygn.. II SA/Kr 869/14 nie brał udziału jeden ze współwłaścicieli działki nr [...] –R. G., należy wskazać, że uchybienie to daje podstawę do wznowienia postępowania stronie nie biorącej udziału w sprawie, nadto należy wskazać na normę z art. 209 kc, która uprawnia każdego ze współwłaścicieli do wykonywania wszelkich czynności, które zmierzają do zachowania wspólnego prawa. Na marginesie można wskazać, że stosownie do pisma adw. F. K. z 7 czerwca 2016 r. - pełnomocnika B. i S. G. - rodziców R. G. posiadają oni wiedzę, że ich syn przebywa najprawdopodobniej terenie W. B., nie utrzymuje jednak kontaktów z nimi, a oni nie znają jego adresu. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. podstawie art. 271 pkt. 2, art. 275, 277 oraz art. 282 § 2 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji. 12