II SA/Kr 1457/10

Kraków, dnia 19 stycznia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Komitetu Społecznego [...] przy ul. [...] w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 4 października 2010 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi postanawia skargę odrzucić Pismem z dnia 27 października 2010 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody [...] z dnia 4 października 2010 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi złożył Komitet Społeczny [...] przy ul. [...] w K.. W skardze Komitet Społeczny [...] podniósł, że sprzeciwia się planowanej inwestycji drogowej oraz budowie wielorodzinnych bloków mieszkalnych. Budowa nowej drogi spowoduje wzrost natężenia ruchu samochodowego, zwiększenie zagrożenia życia, zdrowia i mienia mieszkańców, jak również zanieczyszczenia środowiska naturalnego. Warunki techniczne na tym terenie, a zwłaszcza brak kanalizacji burzowej wykluczają budowę drogi publicznej w tym miejscu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej odrzucenie, z uwagi na to, że została wniesiona przez osoby nie posiadające interesu prawnego legitymującego do udziału w niniejszym postępowaniu. Wskazano ponadto, że Wojewoda [...] decyzją z dnia 16 lipca 2009 r. znak: [...] orzekł o umorzeniu postępowania odwoławczego z odwołania skarżących. Z ostrożność procesowej organ podniósł, że zaskarżonej decyzji nie można przypisać naruszenia prawa, bowiem inwestor spełnił wszelkie wymogi określone ustawą z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 25 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. - dalej w skrócie p.p.s.a.) zdolność sądową w postępowaniu sądowoadministracyjnym mają osoby fizyczne i osoby prawne (§ 1), a także państwowe i samorządowe jednostki organizacyjne nie posiadające osobowości prawnej oraz organizacje społeczne nie posiadające osobowości prawnej (§ 2). Zdolność sądową mają także inne jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli przepisy prawa dopuszczają możliwość nałożenia na te jednostki obowiązków lub przyznania uprawnień lub skierowania do nich nakazów i zakazów, a także stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (§ 3). Zdolność sądową mają ponadto organizacje społeczne, choćby nie posiadały osobowości prawnej, w zakresie ich statutowej działalności w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób (§ 4). Skarga w niniejszej sprawie została złożona przez Komitet Społeczny [...] przy ul. [...] w K.. Stwierdzić należy, że Komitet Społeczny nie należy do żadnej z grup wymienionych we wskazanym powyżej art. 25 p.p.s.a, co powoduje, że nie jest to podmiot mogący być samodzielnym podmiotem praw i obowiązków i tym samym nie może on występować w postępowaniu sądowym. Komitet Społeczny nie jest bowiem ani osobą fizyczną, ani osobą prawną, ani też organizacją społeczną nie posiadającą osobowości prawnej. Warunkiem uznania zdolności sądowej danego podmiotu jest przede wszystkim utworzenie go zgodnie z obowiązującym prawem. Oznacza to, że w polskim systemie prawnym jakakolwiek struktura organizacyjna tylko wówczas może samodzielnie występować (i tym samym posiadać zdolność sądową), jeżeli obowiązujące przepisy umożliwiają powstanie danego typu podmiotu. Zasada ta niepodzielnie odnosi się zarówno do osób prawnych, jak i jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej. Tym samym nie mają odrębnej zdolności sądowej struktury organizacyjne utworzone poza obowiązującym systemem prawa. (Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w postanowieniu z dnia 24 kwietnia 2006 r. sygn. akt II SA/Kr 1161/02). Mając na uwadze powyższe, skargę Komitetu Społecznego [...] przy ul. [...] w K., należało odrzucić z uwagi na brak zdolności sądowej tego podmiotu do występowania w postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie. W związku z powyższym należało orzec jak w sentencji.