II SA/Kr 146/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie: WSA Paweł Darmoń WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia 23 listopada 2018 r. znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego P. B. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wojewoda, decyzją z dnia 23 listopada 2018 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096) i art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1202), po rozpatrzeniu odwołania P. B. oraz odwołania M. W. od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] wydanej 21 czerwca 2018 r. (znak: [...]) o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu dla inwestora P. K. pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, garażami podziemnymi, garażami w parterach, instalacjami wewnętrznymi (wod.-kan., gaz, prąd, teletechnika, wentylacja mechaniczna) zjazdem i drogami wewnętrznymi na działkach nr [...] i [...], z zielenią i infrastrukturą techniczną: kotłownią gazową, rozbiórką istniejącej stacji transformatorowej, wbudowaną stacją transformatorową, na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] i rozbiórka dwóch budynków gospodarczych na działce nr [...] obr. [...] przy ul. B. /Z. w Krakowie" – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Prezydent Miasta Krakowa, decyzją Nr [...] z dnia 21 czerwca 2018 r., znak [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budową z dnia 28 kwietnia 2017 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla P. K. dla zamierzenia budowalnego "Budowa dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, garażami podziemnymi, garażami w parterach, instalacjami wewnętrznymi (wod.-kan., gaz, prąd, teletechnika, wentylacja mechaniczna), zjazdem i drogami wewnętrznymi na działkach [...] i [...], z zielenią i z infrastrukturą techniczną: kotłownią gazową, rozbiórką istniejącej stacji transformatowowej, wbudowaną stacją transformatorową, na działkach nr [...], [...], [...] obr. [...] i rozbiórka dwóch budynków gospodarczych na działce nr [...] obr. [...] przy ul. B. , Z. w Krakowie". W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał w szczególności, że: inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym niniejszą decyzją; na terenie objętym wnioskiem obowiązuje ostateczna decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nr [...] z dnia 11 lutego 2013 r., znak: [...]; projekt budowalny jest zgodny z ww. decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego/ustaleniu warunków zabudowy nr [...], a także wymaganiami ochrony środowiska; projekt zagospodarowania działki jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia; projektant i sprawdzający dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej; projekt budowlany jest wykonany przez osoby uprawnione; obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, określony przez projektanta obejmuje nieruchomości: działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...]. Następnie organ I instancji przytoczył w formie cytatów uwagi i zastrzeżenia stron oraz stanowisko inwestora co do nich zaprezentowane w piśmie z dnia 1 września 2017 r. Organ I instancji ocenił, że przedłożone wyjaśnienia projektanta oraz szczegółowe rysunki techniczne zawarte w przedłożonym projekcie budowlanym są dostateczne, aby je uwzględnić. Projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna z punktu widzenia celu, jakiemu ma służyć. Uzupełniony i skorygowany projekt budowlany jest zgodny z wymogami rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego dotyczącymi numeracji oraz oprawy projektu budowlanego. Zgodnie z ustawą Prawo budowlane projekt budowlany ma być sporządzony przez projektanta oraz zweryfikowany przez sprawdzającego, posiadających odpowiednie uprawnienia budowlane w danej specjalności. Za rozwiązania konstrukcyjne w projekcie budowlanym odpowiedzialność ponoszą projektanci, natomiast za wykonawstwo zgodne z projektem i sztuką budowlaną ustanowiony przez inwestora kierownik budowy oraz inspektor nadzoru inwestorskiego. Prawidłowość rozwiązań konstrukcyjnych czy technologii wykonawstwa nie jest przedmiotem badania i rozstrzygania przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Zgodnie z art. 35 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia; wykonanie przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane tj. o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto w myśl art. 32 ust. 4 ww. ustawy Prawo budowlane właściwy organ bada czy wniosek o pozwolenie na budowę został złożony w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz złożenie przez inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przepis art. 35 ust. 1 oraz ust. 3-5 ustawy Prawo budowlane określa zakres merytoryczny oceny wniosku o pozwolenie na budowę. Art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane określa dopuszczalne ramy oceny projektu budowlanego, stanowiącego podstawowy załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę. Projekt składa się z dwóch części, z projektu zagospodarowania działki lub terenu, jak też z projektu architektoniczno-budowlanego. Zakres badania przez organ każdej z tych części projektu jest zróżnicowany. Pierwsza z nich (art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego) podlega ocenie pod kątem zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, z wymaganiami ochrony środowiska w szczególności wskazaniami decyzji środowiskowej, jak też przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, określonymi aktualnie w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Natomiast badanie drugiej części projektu budowlanego, tj. projektu architektoniczno-budowlanego, zostało ustawowo znacznie ograniczone. Zgodnie z art. 4 ustawy Prawo budowlane, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Zgodnie z art. 20 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, odpowiedzialność za sporządzenie projektu budowanego zgodnie z przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej spoczywa na osobie wykonującej samodzielne funkcje techniczne w budownictwie. Funkcje te mogą wykonywać, zgodnie z art. 12 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, wyłącznie osoby posiadające odpowiednie wykształcenie i praktykę zawodową. W przedmiotowej sprawie główny projektant, zgodnie z art. 12 pkt 7 ustawy Prawo budowlane, wykazał się podstawą do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, załączając stosowny wpis do centralnego rejestru wraz z zaświadczeniem wpisie na listę członków izby samorządu zawodowego. Zgodnie z art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w razie spełnienia wymagań określonych art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 ww. ustawy właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odwołania od powyższej decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 21 czerwca 2018 r. złożyli P. B. i M. W.. Odwołujący się zarzucili organowi I instancji w szczególności uniemożliwienie im wypowiedzenia się co do zebranych materiałów o dowodów i zbyt pospieszne działanie. Ponadto podnieśli, że projektowana inwestycja pogłębi zróżnicowanie obszaru dzielnicy [...] w zakresie istniejącego charakteru, funkcji, gabarytu i typu zabudowy (nie będzie stanowiła kontynuacji zabudowy istniejącej). W ocenie odwołujących się, inwestor zobowiązany byłdo uzyskania prawa do dysponowania działką [...] (ul. Z.) na potrzeby obsługi komunikacyjnej; wskazano na nieodpowiedni stan techniczny ul. Z. (utrudniony przejazd, z uwagi na szerokość jezdni, zawężonej przez parkowanie samochodów), wygenerowanie przez inwestycję dodatkowego ruchu samochodowego. P. B. wskazał też na prawdopodobieństwo niekorzystnego wpływu inwestycji na nasłonecznienie jego budynku oraz ograniczenie korzystania ze znajdującej się na działce studni w konsekwencji obniżenia poziomu wód gruntowych. Na skutek powyższych odwołań Wojewoda wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 23 listopada 2018 r., którą utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zreferował przebieg postępowania i stanowiska stron; przytoczył również i wyjaśnił istotne w sprawie przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowalne, w tym art. 35 ust. 1 oraz art. 20 ust. 4. Wojewoda ocenił, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do udzielenia pozwolenia na wykonanie przedmiotowej inwestycji. Organ odwoławczy wskazał, że projekt budowlany zawiera niezbędne uzgodnienia i opinie, jego zawartość jest kompletna; opracowany został w czytelnej grafice, oprawiony w okładkę przystosowaną do formatu A4, posiada numerację zgodną ze spisem zawartości projektu, tomy projektu zostały trwale zszyte. Załączona została informacja dotycząca bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. W projekcie określona została druga kategoria geotechniczna obiektu, przy złożonych warunkach gruntowych. Decyzją Prezydenta Miasta Krakowa wydaną 3 sierpnia 2015 r. zatwierdzono dokumentację geologiczno-inżynierską dla ww. inwestycji (znak: [...]). Projekt budowlany (rzut parteru i rys. projektu zagospodarowania terenu) został uzgodniony bez zastrzeżeń pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych przez rzeczoznawcę do spraw sanitarno-higienicznych oraz bez uwag zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych w zakresie spełnienia wymagań ochrony ppoż. Do projektu budowlanego załączona została decyzja Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 28 października 2015 r. o zezwoleniu na lokalizację zjazdu w drogi publicznej ul. B. z działki nr [...] na działkę [...] obr. [...] w celu obsługi projektowanych 2 budynków mieszkalnych wielorodzinnych oraz uzgodnienie ZIKiT w K. ([...]) z dnia [...] lutego 2016 r. w przedmiocie zmiany sposobu zagospodarowania terenu przyległego do pasa drogowego w zakresie możliwości włączenia do drogi ruchu drogowego w związku z ww. zamierzeniem inwestycyjnym. Wśród dokumentów formalnoprawnych znajduje się ponadto postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 3 listopada 2015 r. opiniujące pozytywnie planowane usunięcie drzew i krzewów kolidujących z inwestycją ([...]). Przedmiotowa inwestycja nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dlatego też nie wymaga przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił, że dla terenu objętego inwestycją brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Lokalizacja projektowanych obiektów o funkcji mieszkalnej została ustalona w decyzjach Prezydenta Miasta Krakowa Nr [...] z dnia 31 grudnia 2012 r. oraz Nr [...] z dnia 11 lutego 2013 r. jako kontynuacja rodzaju i funkcji zabudowy na działkach sąsiednich; warunki określone w tej decyzji, zgodnie z treścią art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wiążą organ wydający pozwolenie na budowę. W tym kontekście Wojewoda wskazał, że zaprojektowano budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych o pięciu kondygnacjach nadziemnych oraz części podziemnej stanowiącej garaże z miejscami postojowymi. Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynków mierzona przed głównym wejściem do budynków do najwyższego poziomu attyki – wynosząca odpowiednio 14,50 m i 15.30 m jest zgodna z wysokością określoną w pkt II l.d w ww. decyzjach WZ. Parametr ten określono w tych decyzjach zgodnie z § 7 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Dachy budynków zaprojektowane zostały jako dachy płaskie. Na stropodachach (nad garażem podziemnym) zaprojektowany został teren zielony, który liczony jest w 50% powierzchni jako powierzchnia biologicznie czynna. W projekcie budowlanym spełnione zostały warunki dotyczące wskaźników powierzchni zabudowy: dla działki nr [...] (powierzchnia zabudowy wynosi 338,36 m2 tj. 39,2% powierzchni terenu wynoszącej 864 m2), zatem nie przekracza określonej w decyzji ustalającej warunki zabudowy wielkości wskaźnika powierzchni nowej zabudowy 35% z tolerancją ± 5%, oraz spełnione zostały warunki dotyczące wymaganej powierzchni biologicznie czynnej – nie mniej niż 20% (181,25 m2 powierzchni stanowi powierzchnię biologicznie czynną (zieleń na gruncie 91,34 m2 + 179,83 m2 powierzchni zieleni na stropodachu liczone w 50%, co łącznie wynosi 20,91% powierzchni terenu zieleni), dla działek nr [...], [...] (powierzchnia zabudowy wynosi 495,4 m2 tj. 39,81% powierzchni terenu wynoszącej 1244,4 m2), zatem nie przekracza określonej w decyzji ustalającej warunki zabudowy wielkości wskaźnika powierzchni zabudowy 35% z tolerancją ± 5%, oraz spełnione zostały warunki dotyczące wymaganej powierzchni biologicznie czynnej – nie mniej niż 20% (248,88 m2 powierzchni stanowi powierzchnię biologicznie czynną (zieleń na gruncie 198,59 m2 + 320,58 m2 powierzchni zieleni na stropodachu liczone w 50%, co łącznie wynosi 28,84% powierzchni terenu zieleni). Spełnione zostały wymagania dotyczące obsługi komunikacyjnej inwestycji, tj. dostępu inwestycji do dróg publicznych (ul. C. ) poprzez ul. B. i ul. Z., spełniono także wymagania dotyczące ilości miejsc parkingowych (pkt II.4.e) – zaprojektowano 47 miejsca postojowe na 47 mieszkań. Budynki usytuowano w ustalonych decyzją WZ liniach zabudowy od strony ul. B. , jak i ul. Z.. Warunki określone w ww. decyzjach WZ Prezydenta Miasta Krakowa zostały zatem, zdaniem Wojewody, spełnione. Kontynuując argumentację, Wojewoda podał, że usytuowanie projektowanych obiektów nie narusza przepisów § 12 i § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Budynki zlokalizowano na terenie inwestycji w odległości: 6,14 m, 6,80 m, 5,44 m, 6,42 m ze ścianami z otworami okiennymi do granicy działek nr [...], [...], [...] (teren inwestycji) od strony północno-zachodniej; 6,19 m, 5,32 m, 4,29 m, 4,27 m ze ścianami z otworami okiennymi do granicy działek nr [...], [...], [...] (teren inwestycji) od strony południowo-wschodniej. W projekcie budowlanym załączone zostało opracowanie przedstawiające analizę zacieniania lokali mieszkalnych sąsiednich budynków przy ul. B. , ul. P. i ulZ. (w dniach równonocy od godziny 700 do 1700 zgodnie z § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie), w którym zobrazowano i wykazano, że projektowane budynki nie wprowadzają niedopuszczalnego ograniczenia w nasłonecznieniu mieszkań w ww. budynkach sąsiednich. Wyjaśnienia w tym zakresie wystarczają, aby potwierdzić, że wymagania powolnego wyżej przepisu są spełnione. Ustosunkowując się do zarzutów sformułowanych w odwołaniach, Wojewoda wskazał, że skarżącym umożliwiono wgląd w akta sprawy, a w uzasadnieniu decyzji odniesiono się do zgłaszanych przez zastrzeżeń; zwrócił uwagę na zobiektywizowany sposób procedowania organu umożliwiający stronom składanie w toku postępowania wniosków dowodowych, żądanie przeprowadzenia przez organ czynności procesowych, przy czym procedowanie organu odbywa się w oparciu o materiał zalegający w aktach sprawy, a dostarczony przez strony, jednakże z jednoczesnym obowiązkiem organu ustosunkowania się do zgłaszanych przez strony żądań – dla poczynienia przez organ ustaleń odnoszących się do wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego, zgodnego z prawem załatwienia sprawy. Wymóg ten, zdaniem organu odwoławczego, został spełniony, decyzja organu pierwszej instancji została wydana w trybie przewidzianym w art. 35 prawa budowlanego, zostały spełnione wymagania o charakterze formalnym, dotyczące formy i zawartości załączonych do wniosku o pozwolenie na budowę dokumentów wraz z wymaganymi załącznikami. Projektowana inwestycja (zgodnie z opiniami ZIKIT [...] z dnia [...] lutego 2016 r. oraz [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. oraz oświadczeniem z [...] lutego 2014 r. o włączeniu do dróg lądowych [...]) posiada dostęp do drogi publicznej przez ul. Z., na której jest ustanowiona służebność przejazdu na rzecz każdoczesnych właścicieli działek [...] i [...], nie są natomiast planowane roboty budowlane na terenie tej drogi. Nie znajduje potwierdzenia również argument, że nastąpi ograniczenie korzystania ze studni znajdującej się na działce skarżącego w konsekwencji obniżenia poziomu wód gruntowych. Planowana inwestycja nie narusza struktury hydrogeologicznej, nie ma potrzeby pompowania wody z wykopu, nie ma przesłanek do wnioskowania o "znacznym prawdopodobieństwie obniżenia się poziomu wód gruntowych". Ponadto przyjęte w projekcie budowlanym rozwiązania technologiczne uwzględniają istniejącą w sąsiedztwie zabudowę, m.in. poprzez zabezpieczenie wykopu palisadą wykonaną w technologii wierconej bez wytwarzania drgań gruntu, z wykluczeniem technologii powodującej drgania gruntu oraz monitorowaniem geodezyjnym stanu gruntu i stabilności budynku znajdującego się w najbliższym sąsiedztwie (Ekspertyza Konstrukcyjna sporządzona na wniosek Inwestora przez mgr inż. W. M. w listopadzie 2015 r.). W konkluzji Wojewoda stwierdził, że materiał dowodowy jest wystarczający dla organu administracji właściwego w sprawie pozwolenia na budowę do uznania, iż inwestycja została przygotowana w sposób prawidłowy. Projekt budowlany nie narusza określonych w decyzji o warunkach zabudowy warunków, w szczególności w zakresie: wskaźnika powierzchni zabudowy, szerokości i wysokości elewacji frontowej, geometrii dachu, warunków ochrony zdrowia, środowiska, przyrody i krajobrazu, warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej, komunikacji i wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich. Inwestor spełnił zarówno wymogi będące przedmiotem oceny organu administracji wynikającej z art. 35 ust. 1, jak i z art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Inwestycja nie narusza występujących w obszarze oddziaływania uzasadnionych interesów osób trzecich. Pismem z dnia 28 grudnia 2018 r. P. B. złożył skargę na powyższą decyzję Wojewody do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji: I. Naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.: a) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 4 i art. 35 ust. 1 w zw. z art. art. 34 ust. 3 pkt 3, ustawy Prawo budowlane poprzez jego błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowany polegające na: – przyjęciu, że wysokość planowanych budynków określona w decyzji o warunkach zabudowy, a w konsekwencji decyzji o pozwoleniu na budowę, odpowiada ustaleniom poczynionym przez strony postępowania administracyjnego, podczas gdy nigdy nie doszło do wypracowania wspólnych ustaleń dotyczących wysokości projektowanego budynku; – zatwierdzeniu projektu budowlanego, który nie spełniał wymogów dotyczących dostępu działek nr [...] i [...], na których umiejscowiona jest planowana inwestycja, do drogi publicznej. II. Inne naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy istniały podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji i orzeczenia co do istoty bądź do przekazania organowi I instancji sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację na poparcie powyższych zarzutów i wniosków. Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że zachodzą podstawy do pozbawiania jej mocy wiążącej, aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazane w skardze. Zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 9 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1202 ze zm. dalej jako "pr.bud.") "pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto: 1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym; 1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2013 r. poz. 934 i 1014 oraz z 2015 r. poz. 1642), jeżeli są one wymagane; 2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane". Z kolei art. 35 ust. 1 pr.bud. stanowi, że "przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7". Dopełnieniem tych uregulowań jest art. 35 ust. 4 pr.bud., który przesądza, że w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W świetle powołanych przepisów sprawa o pozwolenie na budowę ma precyzyjne wyznaczone granice faktyczne i prawne, a sama decyzja w tej sprawie nosi znamiona aktu związanego – organ jest obowiązany ją wydać, ilekroć stwierdzi spełnienie określonych wymagań. Sformułowana tu konstatacja o granicach faktycznych i prawnych sprawy o pozwolenie na budowę wymaga jednak uzupełnienia istotnym zastrzeżeniem – otóż reguła, w myśl której to na autorze projektu oraz osobach dokonujących odpowiednich sprawdzeń i uzgodnień spoczywa odpowiedzialność za szczegółowe rozwiązania zawarte w projekcie budowlanym, nie zwalnia całkowicie organów z obowiązku weryfikacji projektu pod względem zgodności z przepisami prawa, w tym przepisami techniczno-budowalnymi – zwłaszcza w zakresie, w jakim chodzi nie tyle o wiedzę fachową, ile o zastosowanie owych przepisów. Ocena kompletności projektu budowlanego powinna być dokonywana z uwzględnieniem relewantnych przepisów prawa budowalnego, w tym art. 34 ust. 2 i 3. W świetle tych przepisów zakres i treść projektu budowlanego powinny być dostosowane do specyfiki i charakteru obiektu oraz stopnia skomplikowania robót budowlanych; projekt budowlany powinien zawierać: 1) projekt zagospodarowania działki lub terenu, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący: określenie granic działki lub terenu, usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich; 2) projekt architektoniczno-budowlany, określający funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego, jego charakterystykę energetyczną i ekologiczną oraz proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, a także materiałowe, ukazujące zasady nawiązania do otoczenia, a w stosunku do obiektów budowlanych, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 4 – również opis dostępności dla osób niepełnosprawnych; 3) stosownie do potrzeb – w przypadku drogi krajowej lub wojewódzkiej, oświadczenie właściwego zarządcy drogi o możliwości połączenia działki z drogą, zgodnie z przepisami o drogach publicznych; 4) w zależności od potrzeb, wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz geotechniczne warunki posadowienia obiektów budowlanych; 5) informację o obszarze oddziaływania obiektu. Istotnym uzupełnieniem regulacji ustawowej są przepisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1935). Sąd nie podziela stanowiska Wojewody, że zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy jest w pełni wystarczający do definitywnego uznania, iż inwestycja została przygotowana w sposób prawidłowy i zachodzą podstawy do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Istotne wątpliwości dotyczą przede wszystkim kwestii miejsc postojowych, która może i powinna być rozpatrywana zarówno pryzmat zgodności projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy, jak i przez pryzmat zgodności projektu budowlanego z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422, dalej "rozporządzenie"). Uzyskane przez inwestora decyzje o warunkach zabudowy zawierają w tej mierze jedynie ogólne, blankietowe postanowienia, odsyłające do przepisów rozporządzenia ("Zgodnie z wymogami rozporządzenia (...) Inwestor winien zapewnić dostateczną ilość miejsc postojowych dla samochodów, stosownie do przeznaczenia i sposobu zabudowy"; "Inwestor we własnym zakresie, na własnym terenie poza pasami drogowymi dróg publicznych winien zapewnić miejsca postojowe dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania przedmiotowej inwestycji" – pkt II.5.e,g decyzji z dnia 11 lutego 2013 r.; "Zgodnie z wymogami rozporządzenia (...) Inwestor winien zapewnić dostateczną ilość miejsc postojowych dla samochodów, stosownie do przeznaczenia i sposobu zabudowy" – pkt II.5.e decyzji z dnia 31 grudnia 2012 r.) – toteż zasadniczo te przepisy kreują relewantną w tej mierze normę odniesienia. Ponieważ w projekcie budowlanym oraz w pismach stron powoływana jest uchwała Rady Miasta Krakowa w sprawie przyjęcia programu parkingowego dla miasta Krakowa, warto zauważyć, że akt ten – jakkolwiek nie powinien być pomijany przy analizie odnośnego zagadnienia – nie stanowi prawa powszechnie obowiązującego i tym samym nie ma waloru determinanty prawnej rozstrzygnięcia. Zgodnie z § 18 rozporządzenia: zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust. 1). Liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne (ust. 2). Dalsze przepisy rozporządzenia precyzują wymogi co do usytuowania i parametrów miejsc postojowych, a także co do dojazdów manewrowych. Wskazano tam w szczególności, że stanowiska postojowe dla samochodów osobowych powinny mieć co najmniej szerokość 2,3 m i długość 5 m, przy czym dla samochodów użytkowanych przez osoby niepełnosprawne szerokość stanowiska powinna wynosić co najmniej 3,6 m i długość 5 m, a w przypadku usytuowania wzdłuż jezdni – długość co najmniej 6 m i szerokość co najmniej 3,6 m, z możliwością jej ograniczenia do 2,3 m w przypadku zapewnienia możliwości korzystania z przylegającego dojścia lub ciągu pieszo-jezdnego. Stanowiska postojowe i dojazdy manewrowe dla samochodów osobowych powinny mieć nawierzchnię utwardzoną lub co najmniej gruntową stabilizowaną, ze spadkiem zapewniającym spływ wody (§ 21 ust. 1 i 2). Powyższe przepisy traktują zatem o trzech kategoriach miejsc postojowych: 1) dla samochodów użytkowników stałych, 2) dla użytkowników przebywających okresowo, 3) dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. W konsekwencji na autorze projektu, a następnie na organie właściwym w sprawie o pozwolenie na budowę spoczywa obowiązek rozważenia zgodności przejętych w projekcie rozwiązań z dyspozycją § 18 rozporządzenia przy uwzględnieniu przytoczonej tu typologii – aczkolwiek aktualizacja tego obowiązku i jego zakres zależą od charakteru zamierzenia budowlanego. Ilekroć jednak w rachubę wchodzi zamierzenie budowlane obejmujące budowę budynków mieszkalnych wielorodzinnych z usługami, tylekroć jawi się on jako niewątpliwy. Ma on przy tym szczególne znaczenie w odniesieniu do kategorii miejsc postojowych dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne – w tym bowiem przypadku § 18 rozporządzenia, który notabene sam w sobie ma kategoryczne brzmienie, trzeba odczytywać łącznie z art. 5 ust. 1 pkt 4 pr.bud. Zgodnie z tym ostatnim przepisem "obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając (...) niezbędne warunki do korzystania z obiektów użyteczności publicznej i mieszkaniowego budownictwa wielorodzinnego przez osoby niepełnosprawne, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r. (Dz. U. z 2012 r. poz. 1169 oraz z 2018 r. poz. 1217), w tym osoby starsze". W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego budowę budynków mieszkalnych wielorodzinnych nierozważenie kwestii, czy przewidziano miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne, a jeżeli tak, czy ich liczba jest wystarczająca – stanowi istotne naruszenie prawa. W niniejszej sprawie, gdy idzie o kwestię miejsc postojowych, organ I instancji poprzestał na zacytowaniu wyjaśnień inwestora, że "miejsca parkingowe zapewnione są na własnej działce w garażu podziemnym". Z kolei organ odwoławczy sformułował, w kontekście oceny zgodności projektu budowalnego z warunkami zabudowy, wyłącznie następującą konkluzję: "spełniono także wymagania dotyczące ilości miejsc parkingowych (pkt II.4.e) – zaprojektowano 47 miejsca postojowe na 47 mieszkań". W samym zaś projekcie zacytowano odpowiednie postanowienia decyzji o warunkach zabudowy oraz uchwałę Rady Miasta Krakowa z dnia 29 sierpnia 2012 r. ("Program obsługi parkingowej dla miasta Krakowa") – i wskazano, co następuje: "Uwzględniono przy tym, że projektowana zabudowa planowana jest w rejonie o zdefiniowanych parametrach urbanistycznych na granicy obszaru ograniczeń zdefiniowanego w Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego jako »granica obszaru śródmiejskiego«. Wynikiem tego położenia, na terenie Dzielnicy [...], w obszarze bilansowym 141, jest bardzo dobra dostępność komunikacji miejskiej (przystanek autobusowy ul. B. – ok.80m, linie autobusowe ul. L. , tramwaj ul. R. ) oraz trasy rowerowe, a także bliska dostępność usług podstawowych handlu, usług i oświaty. I tak, w myśl przywołanej uchwały, tabela 10, wymagania wskaźników miejsc postojowych wynoszą od 0,5 miejsca postojowego na mieszkanie do 1,2 miejsca postojowego na mieszkanie, dla nowych inwestycji. W punkcie 3.5.2 tejże Uchwały określa się wskaźniki parkowania od minimalnego, wynikającego z oceny potrzeb parkowania mieszkańców, wynoszącej 335 s.o./1000 mieszkańców, odpowiadającej wskaźnikowi 0,8 m.p./1 mieszkanie, do maksymalnego wynoszącej 451 s.o./1000 mieszkańców, odpowiadającej wskaźnikowi 1,1 m.p./1 mieszkanie. Uwzględniając przywołane już dane zaprojektowano łącznie 47 miejsc postojowych dla 47 mieszkań w garażach podziemnych projektowanych budynków, co zapewnia korzystny wskaźnik 1 miejsce postojowe na 1 projektowane mieszkanie w odniesieniu do zaleceń zawartych w przywołanej Uchwale Rady Miasta Krakowa. Zapewnia to nadwyżkę miejsc postojowych potrzebnych, gdyż w zespole zaprojektowano 8 mieszkań małych na wynajem, uwzględniając bliskie sąsiedztwo Uniwersytetu [...] i Uniwersytetu [...]. Należy przy tym stwierdzić, że bilans miejsc postojowych liczony łącznie dla całej inwestycji jest zgodny z przywołanymi uprzednio zapisami decyzji WZ, które nakładają obowiązek zapewnienia miejsc postojowych »stosownie do przeznaczenia i sposobu zabudowy« (p5e), oraz »na własnym terenie poza pasami drogowymi dróg publicznych winien zapewnić miejsca postojowe dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania przedmiotowej inwestycji« (p5g). Dodatkowo stwierdza się, że nie ma możliwości realizacji przedmiotowej inwestycji w części, w sposób naruszający łączny bilans miejsc postojowych" (k. 96). Konfrontując opisane wcześniej normatywne wymogi w zakresie miejsc postojowych z dokumentacją i stanem rzeczy w niniejszej sprawie, należy stwierdzić daleko idący deficyt ustaleń faktycznych w zaskarżonej decyzji, a wiele wskazuje na to, że deficyt ten dotyczy także rozwiązań projektowych. Przede wszystkim pominięta została kwestia miejsc postojowych dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne – nie została ona rozważona przez organy obu instancji; brak również czytelnych ustaleń co do niej w projekcie. Rzeczą projektanta jest zaprojektowanie i wyraźne wskazanie odnośnych miejsc, a rzeczą organu właściwego w sprawie o pozwolenie na budowę – ocena, czy rzeczywiście mają one normatywne parametry i czy ich liczba jest wystarczająca. Z kolei Sąd mógłby dokonać legalnościowej kontroli tej oceny. W każdym razie Sąd nie jest władny czynić pierwotnych niejako ustaleń w tej mierze, toteż jedynie na marginesie należy zauważyć, że w budynku "Z." pośród zaprojektowanych miejsc postojowych zdaje się nie być takiego, które odpowiada kryteriom z § 21 ust. 1 in media parte rozporządzenia. Niezależnie od powyższego, trzeba zauważyć, że liczbę miejsc postojowych zrelatywizowano wyłącznie do liczby mieszkań (jak można mniemać, są to zatem – nawiązując do terminologii używanej w rozporządzeniu – miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych), podczas gdy z warunków zabudowy, tytułu inwestycji oraz samego projektu budowlanego wynika, iż w grę wchodzą budynki mieszkalne wielorodzinne z usługami – w obu budynkach zaprojektowano na poziomie parteru lokale usługowe. Niepodobna kategorycznie twierdzić, że lokale te implikują potrzebę dodatkowych miejsc postojowych (w szczególności miejsc postojowych dla użytkowników przebywających okresowo), ale ewentualne odstąpienie od ich zaprojektowania z pewnością wymaga uzasadnienia – uzasadnienie to powinno wynikać z projektu i powinno być poddane weryfikacji przez organ. Jest przy tym rzeczą znamienną, że kwestia dostatecznej liczby miejsc postojowych była podnoszona w toku postępowania przez strony (np. w piśmie M. W. z dnia 4 sierpnia 2017 r. – k. 81-82 aa. I instancji), co również powinno stanowić asumpt do jej skrupulatnego rozważenia. W odniesieniu do miejsc postojowych projekt budowalny zawiera też nieścisłości i jest nie do końca spójny. W szczególności z części tekstowej projektu zagospodarowania terenu wynika, że wszystkie miejsca postojowe są zlokalizowane w garażach podziemnych, a opis części graficznej wskazuje na ich lokalizację również w poziomie parteru (co potwierdzają rzuty parterów). Opis ten też nie jest do końca precyzyjny, bowiem w budynku "B. " w poziomie parteru jest zaprojektowany jeden garaż z dwoma miejscami postojowymi, a nie dwa garaże. Kolejną kwestią, na którą wypada zwrócić uwagę, jest niespójność między "opisem technicznym" (k. projektu budowlanego nieopatrzona numerem, powinno być – 121) a pozostałą częścią projektu, w szczególności opisem projektu zagospodarowania terenu i rzutami parterów. We wspomnianym opisie wskazano, że "projektuje się dwa budynki mieszkalne wielorodzinne z garażami podziemnymi" (pominięto lokale usługowe); wskazano nadto, że w parterze budynku "B. " mają znajdować się 4 mieszkania, a w parterze budynku "Z." – 7 mieszkań. Tymczasem, w świetle rzutów parterów, są to – odpowiednio – 3 mieszkania i 1 lokal usługowy (k. 150 projektu budowlanego) oraz 6 mieszkań i 1 lokal usługowy (k. 138 projektu budowalnego). W budynku "Z." w poziomie parteru od strony północno-wschodniej zaprojektowano dwa garaże (oznaczone na rzucie parteru numerami 2 i 3, k. 138). W ocenie Sądu, z pozostałej części projektu nie wynika jednoznacznie, w jaki sposób odbywał się będzie dostęp (dojazd) do tych garaży. Wjazd do nich nie jest widoczny na rysunku elewacji północno-wschodniej (k. 148 projektu budowalnego), zaś z projektu zagospodarowania terenu (k. 98 projektu budowlanego) wynika, że na obszarze przed garażami zaprojektowano trawę. Wątpliwości tych nie rozwiewa projekt budowlany drogowy z częścią graficzną (k. 417a – 430 projektu budowlanego), gdzie odnośny obszar zakreślono kolorem brązowym, niewystępującym w legendzie; zaś w opisie rysunku mowa tylko o miejscach postojowych podziemnych. Wyjaśnienie kwestii, o której mowa, ma istotne znaczenie zarówno dla oceny, czy przedmiotowe garaże rzeczywiście mogą pełnić swą funkcję, jak i dla oceny, czy zachowane są wymogi w zakresie powierzchni biologicznie czynnej. Analiza projektu budowlanego – zwłaszcza projektu zagospodarowania terenu (k. 98) oraz rzutu garaży (k. 137) – prowadzi do wątpliwości co do lokalizacji rampy w budynku "B. " oraz miejsca postojowego oznaczonego numerem 17 – elementy te, jak zdaje się wynikać ze wspomnianych dokumentów – wykraczają poza działkę [...] i "zachodzą" na działkę [...]. Zdaniem Sądu, kwestia ta wymaga wyjaśnienia i – w razie potwierdzenia się dokonanego tu spostrzeżenia – oceny pod względem zgodności z warunkami zabudowy (ustalonymi dla każdego budynku oddzielnie) oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Zgodnie z § 40 rozporządzenia "w zespole budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę należy, stosownie do potrzeb użytkowych, przewidzieć place zabaw dla dzieci i miejsca rekreacyjne dostępne dla osób niepełnosprawnych, przy czym co najmniej 30% tej powierzchni powinno znajdować się na terenie biologicznie czynnym, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej". W toku postępowania inwestor wyjaśnił, że spełnia ten warunek poprzez zaprojektowanie ogólnodostępnego placu zabaw dla dzieci na tarasie zielonym na dachu budynku "Z." – został on naniesiony na rysunek A7 (karta 143 projektu budowlanego). Zdaniem Sądu, ewentualne zaakceptowanie tego rozwiązania, z uwagi na jego niekonwencjonalność, wymaga uzasadnienia – także pod kątem tego, czy może pełnić funkcję "miejsca rekreacyjnego dostępnego dla osób niepełnosprawnych". Fragment projektu budowlanego dotyczący korzystania z obiektu przez osoby niepełnosprawne (k. projektu budowlanego nieopatrzona numerem, powinno być – 124) nie daje odpowiedzi na to pytanie, w szczególności nie wskazuje, w jaki sposób osoby niepełnosprawne, w tym osoby starsze, mogą się dostać na dach budynku. Sformułowane wyżej zastrzeżenia i wątpliwości implikują ocenę, że nie zostały wyjaśnione istotne okoliczności sprawy, co stanowi o naruszeniu art. 7, 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Same zaś zarzuty skargi – w zakresie, w jakim nie korelują one z niniejszym uzasadnieniem – Sąd uznał za niezasadne. W szczególności w zakresie parametrów wysokościowych budynków wiążące są ustalenia decyzji o warunkach zabudowy bez względu na to, czy są wynikiem konsensusu stron. W decyzji o warunkach zabudowy z dnia 31 grudnia 2012 r. (pkt II.5.f,g) wskazano, że przedmiotowa działka ma pośredni dostęp do drogi publicznej, którą stanowi ul. C. , poprzez drogę wewnętrzną, tj. ul. Z.. Zgodnie z opinią ZIKiT ustalono, że inwestor winien uzyskać prawo do dysponowania działką [...] obr. [...] (droga wewnętrzna – ul. Z.) na potrzeby obsługi komunikacyjnej przedmiotowej inwestycji. Jeżeli zatem inwestor legitymuje się służebnością przejazdu przez tę działkę (ściśle biorąc, służebnością na rzecz każdoczesnych właścicieli działek [...] i [...]), to spełnienia warunku dostępu do drogi publicznej niepodobna kwestionować. Skarżący ma jednak rację co do tego, że w uzasadnieniach wydanych rozstrzygnięć nie powołano jednoznacznego dowodu na okoliczność istnienia owej służebności – w tej mierze materiał dowodowy tudzież argumentacja wymagają uzupełnienia. W ponownym postępowaniu w sprawie organ obowiązany będzie wyjaśnić omówione wyżej okoliczności i rozstrzygnąć sprawę z uwzględnieniem oceny prawnej sformułowanej w niniejszym uzasadnieniu. Z wymienionych przyczyn, podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono w pkt II sentencji wyroku oparciu o art. 200 i 205 p.p.s.a.