II SA/Kr 146/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: WSA Piotr Fronc ASR WSA Anna Kopeć (spr.) Protokolant: starszy referent sądowy Kamila Maśloch po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "N. " w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 9 grudnia 2024 r., znak: SKO.ZP/415/491/2024 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Prezydent Miasta Krakowa decyzją z 5 września 2024 r. Nr 369/6730.2/2024 orzekł o ustaleniu na wniosek M. F. warunków zabudowy dla inwestycji pn. "Budowa budynku biurowego z częścią mieszkalną i usługowo - handlową oraz garażem podziemnym, wewnętrznym układem drogowym miejscami postojowymi i zagospodarowaniem terenu oraz infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...] obr. [...] jedn. ewid. K. przy ul. A. w K.". Po rozpatrzeniu odwołań Spółdzielni Mieszkaniowej im. T. K. oraz Spółdzielni Mieszkaniowej "N. " Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 9 grudnia 2024 r., znak SKO.ZP/415/491/2024 utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję - na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2024, poz. 1130 - dalej też jako "u.p.z.p.") w związku z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r., poz. 1688) i na podstawie § 4-8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 nr 164 poz. 1588 - dalej też jako "rozporządzenie") oraz na podstawie art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r" poz. 572), dalej także jako ,k.p.a.". Uzasadniając decyzję Kolegium opisało przebieg postępowania, wszczętego na wniosek złożony dnia 22 października 2020 r. W toku postępowania uzyskano niezbędne uzgodnienia i decyzje, a także sporządzono analizę urbanistyczno - architektoniczną. Zdaniem Kolegium analiza wykonana w lipcu 2024 r. przez mgr inż. arch. J. S. -B. (k. nr [...] akt) odpowiada wymogom obowiązującego prawa, a wydana na jej podstawie decyzja zasadnie wskazuje na możliwość ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, w tym jej parametrów. W zakresie funkcji zabudowy zaznaczono, że projektowana inwestycja stanowić będzie uzupełnienie dla występujących w obszarze analizowanym budynków mieszkaniowych wielorodzinnych oraz budynków usługowych (w tym biurowych), jak też zabudowy mieszkaniowej z lokalami usługowymi. Zabudowa wielorodzinna występuje m.in. na bezpośrednio sąsiadującej dz. nr [...], zabudowa usługowa o zróżnicowanej funkcji handlu i innych usług istnieje m.in. dz. nr [...], [...] zaś zabudowa mieszkaniowa z lokalami usługowymi m.in. na dz. nr [...], [...], [...] z [...] z [...], [...], [...] obr. [...] K. , dz. nr [...] obr. [...]. W obszarze analizowanym znajdują się więc działki sąsiednie, dostępne z tej samej drogi publicznej, które pozwalają na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Zatem Kolegium uznało, że wywiedzione w oparciu o dokument analizy stwierdzenie decyzji pierwszoinstancyjnej co do kontynuacji przez nową inwestycję funkcji mieszkaniowej i usługowej zasługuje na uwzględnienie, jako że znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym, zaś zarzut naruszenia art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jest nietrafiony. Dalej w decyzji szczegółowo opisano sposób ustalenia w analizie poszczególnych parametrów wnioskowanej zabudowy, wyjaśniając bezzasadność zarzutów odwołań. Podkreślono, że ustalone w decyzji parametry znajdują odzwierciedlenie w stanie i cechach zabudowy zlokalizowanej w badanym obszarze. Ustalone decyzją parametry nowej zabudowy zostały wyznaczone na podstawie wyjątkowych metod ich ustalania, jednak ich zastosowanie zostało oparte na wynikach analizy i należycie umotywowane, zwłaszcza w sytuacji, gdy potwierdza to osoba kompetentna, tj. wpisana na listę izby architektów lub urbanistów. Analiza stanowiąca kluczowy dowód w sprawie nie budzi wątpliwości zarówno pod względem merytorycznej, jak również formalnoprawnej poprawności. Wobec zaś szczegółowego podania przez organ w warunkach zabudowy podstaw dokonanych ustaleń parametrów - skonkretyzowanych poprzez określenie dolnego i górnego poziomu przyjętych przedziałów, z odwołaniem się do uzasadnienia ujętego w wynikach analizy stanowiących załącznik do decyzji oraz przy wyjaśnieniu powodów, dla których dowód ten został uznany za miarodajny w sprawie, decyzja Prezydenta Miasta Krakowa odpowiada wymogom z art. 107 k.p.a. Zasadnym jest zatem ustalenie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy, ponieważ wnioskowana zabudowa mieści się w parametrach istniejącej zabudowy. Tym samym zarzuty odwołań o nieprawidłowym ustaleniu kontynuacji funkcji i wyznaczeniu parametrów w decyzji, jak też oparcia decyzji na wadliwej analizie nie potwierdziły się. Kolegium nie podzieliło zarzutów odwołań. Organ I instancji nie naruszył art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., jako że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone należycie. Główny dowód - analiza architektoniczno - urbanistyczna jest niezwykle szczegółowa, w sposób drobiazgowy obrazuje stan zabudowy występującej w obszarze analizowanym. Treść analizy i jej wyników dowodzi, że uwzględniono parametry wszystkich budynków z prawidłowo wyznaczonego obszaru analizowanego, w tym z otoczenia terenu inwestycji, określono ich funkcję oraz wszystkie badane zgodnie z u.p.z.p. i rozporządzeniem parametry. Autorka analizy podkreśliła zaobserwowane zasady kompozycji otoczenia, w szczególności kwartału zabudowy pomiędzy ul. A. a ul. J. po zachodniej stronie ul. P. , gdzie znajduje się teren inwestycji - wymagające kontynuacji. Zgodnie z tymi zasadami, wzdłuż ul. A. występuje ażurowa obudowa, jako zróżnicowana gabarytem zabudowa mieszkaniowa i usługowa, w tym wysoka punktowa zabudowa podkreślająca charakter jednej z głównych arterii komunikacyjnych K.. Zabudowa najwyższa podkreśla skrzyżowanie z ul. P. - na dz. nr [...] obr[...] po stronie terenu inwestycji oraz na dz. nr [...] obr. [...] po stronie przeciwnej. Następnie obserwuje się stopniowe obniżenie wysokości budynków - w rejonie terenu inwestycji występuje najniższa zabudowa 9 kondygnacyjna na dz. nr [...] oraz 5-6 kondygnacyjna na dz. nr [...], 5 kondygnacyjna na dz. nr [...] oraz 6-8 kondygnacyjna dz. nr [...] i [...], dopiero kolejne budynki na dz. nr [...] z [...] a następnie na dz. nr [...] z [...] reprezentują większe wysokości - powiązane z kolejną wysoką zabudową w dalszym ciągu ul. A. poza obszarem analizy. Po stronie przeciwnej/południowej ul. A. K. występuje również zróżnicowanie wysokości budynków budujących ażurową obudowę ulicy, jak również położonych w głębi od ulicy. Obserwowana zasada udostępnia lokalne głębokie wglądy w kierunku południowym, tj. na wyjątkowy w tej części miasta krajobraz kulturowy - wzgórze B. i S. z kopcem K. Wobec zastanej sytuacji przestrzennej skala zabudowy w najbliższym otoczeniu inwestycji, ale także po przeciwnej stronie ulicy zdeterminowały obniżanie wysokości, względem zabudowy stanowiącej akcenty w północnej obudowie ulicy A. K.. W wynikach analizy omówiono też dostatecznie powody, dla których zastosowano wyjątkowe metody wyznaczania parametrów, w tym § 4 ust. 4, § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 i § 7 ust. 4 rozporządzenia. Co zaś się tyczy zarzutu naruszenia art. 64 § 2 i art. 9 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w sytuacji wątpliwości co do treści wniosku w zakresie gabarytów i wysokości planowanej zabudowy - Kolegium zauważyło, że odwołująca nie sprecyzowała, na czym podniesiona wątpliwość miałaby konkretnie polegać. Kolegium przeanalizowało treść wniosku i załączonych do niego dokumentów stwierdzając, że całość wniosku jest czytelna i pozwala ustalić zamiar inwestycyjny wnioskodawcy. Podkreślono, że organ administracyjny jest związany wnioskiem, który wyznacza zakres przedmiotowy i podmiotowy sprawy, choć to związanie nie ma charakteru bezwzględnego w zakresie wnioskowanych parametrów inwestycji. Skoro jednak organ ustalił warunki zabudowy, a inwestor nie kwestionuje decyzji jako niezgodnej z częścią wiążącą wniosku, to brak jest podstaw do przyjęcia, że wniosek wywoływał uzasadnione wątpliwości co do tego, co było jego żądaniem. Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Spółdzielnia Mieszkaniowa "N. " w K. zarzucając jej naruszenie: 1) art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 62 ust. 1 i ust. 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu poprzez wydanie w dniu 9 grudnia 2024 r. zaskarżonej decyzji w sytuacji podjęcia w dniu 27 sierpnia 2020 r. przez Radę Miasta K. uchwały Nr XLIV/1164/20 w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "L. " oraz zakreślenia do dnia 20 listopada 2024 r. terminu składania uwag do ponownie wyłożonego projektu planu, 2) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 64 §2, art. 9 k.p.a., art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. b) i lit. c) w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji wszczęcia i prowadzenia przez Prezydenta Miasta Krakowa postępowania pomimo niespójności wniosku z dnia 22 października 2020 r. w zakresie charakterystyki planowego zamierzenia inwestycyjnego, 3) art 138 §1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7, art. 75 §1, art. 77 §1. art. 80 i art. 107 §3 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji z dnia 5 września 2024 r. w sytuacji oparcia ustaleń faktycznych na analizie funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu występujących w sąsiedztwie, która zawiera wyniki niezgodne z przeprowadzoną analizą w zakresie kontynuacji funkcji oraz w zakresie charakterystyki zabudowy sąsiedniej, w szczególności kompozycji otoczenia, a także oparta jest na wynikach pracy tzw. Zespołu Urbanistycznego, 4) art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 59 oraz art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji w sytuacji niezgodności planowanej inwestycji z zasadą dobrego sąsiedztwa, 5) art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji z dnia 5 września 2024 r. w sytuacji ustalenia dopuszczalnej wysokości 27 m, nie wyżej niż 233 m n.p.m., co powodować będzie przesłanie budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...] obr. [...] K. przy ul. A. w K., 6) art. 138 §1 pkt 1 k.p.a. w zw. art. 61 ust. 5a ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i § 4 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji z dnia 5 września 2024 r. w sytuacji ustalenia nieprzekraczalnej linii zabudowy, gdy winna być ustalona obowiązująca linia nowej zabudowy, wyznaczona jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Krakowa w całości i kosztów wywołanych wniesieniem niniejszej skargi według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie i w całości podtrzymała stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Opisaną wyżej decyzję SKO zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie również Spółdzielnia Mieszkaniowa im. T.. K. w K. (sygn. sprawy II SA/Kr 147/25), jednakże skarga ta została odrzucona z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych. Ponieważ jednak kontrolując decyzję sąd administracyjny nie jest związany zarzutami skargi i analizuje jej prawidłowość w pełnym zakresie, należało zbadać również zasadność zarzutów tej odrzuconej skargi. Spółdzielnia Mieszkaniowa im. T.. K. w K. zarzuciła zaskarżonej decyzji 1. Zbyt niski udział powierzchni biologicznie czynnej i brak wskazania, że powierzchnia biologicznie czynna powinna być sytuowana bezpośrednio na gruncie w obszarze inwestycji. 2. Błędnie wyznaczoną linię zabudowy. 3. Dopuszczenie funkcji biurowej bez określenia udziału procentowego. Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a." kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Dokonana według tak określonych kryteriów kontrola zaskarżonej decyzji wykazała, że jest ona prawidłowa, a zarzuty obu skarg nie mogą odnieść skutku. Przed przystąpieniem do oceny zaskarżonej decyzji trzeba zwrócić uwagę, że teren inwestycji został objęty uchwałą Nr XVIII/421/25 Rady Miasta K. z dnia 15 stycznia 2025 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "L. – ogłoszona w DZIENNIKU URZĘDOWYM WOJEWÓDZTWA MAŁOPOLSKIEGO z dnia 27 stycznia 2025 r., poz. 540. Uchwała ta obowiązuje od dnia 11 lutego 2025 r. Ustalenia planu dla terenu objętego kontrolowaną decyzją są odmienne niż ustalenia decyzji. Zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. W myśl art. 65 ust. 2 u.p.z.p. przepisu ust. 1 pkt 2 nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. O ile więc pomiędzy 9 grudnia 2024 r. (data wydania zaskarżonej decyzji) a 11 lutego 2025 r. (data wejścia w życie planu miejscowego) nie została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę dla przedmiotowej inwestycji, to obecnie uzyskanie pozwolenia na budowę nie będzie już dla niej możliwe, a zaskarżona decyzja zostanie wygaszona. Ustalenia decyzji zostały zastąpione ustaleniami zapisanymi w powszechnie obowiązującej uchwale Rady Miasta K. i to treść tej uchwały determinuje aktualnie możliwości inwestycyjne w odniesieniu do terenu inwestycji. Sytuacja taka nie zwalnia jednak Sądu z rozpoznania wniesionej skargi i nie czyni niniejszej sprawy bezprzedmiotową. Już w tym miejscu, odnosząc się do zarzutu braku zawieszenia postępowania administracyjnego, trzeba wskazać, że postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji było zawieszone w od 31 grudnia 2020 r. do 29 lipca 2021 r. – na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. w ówczesnym brzmieniu tj. na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Zgodnie z art. 62 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Ponadto od 26 października 2021 r. do 11 czerwca 2024 r. postępowanie było zawieszone na wniosek inwestora. Z kolei ust. 3 art. 62 u.p.z.p. stanowi: "W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, wójt, burmistrz albo prezydent miasta może przedłużyć zawieszenie postępowania na dodatkowy czas, nie dłuższy niż 6 miesięcy, jeżeli w okresie zawieszenia postępowania dokonano wyłożenia projektu planu miejscowego". Przepis ten został dodany z dniem 23 kwietnia 2023 r. na mocy ustawy z dnia 9 marca 2023 r. o zmianie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 553 z późn. zm.). Zgodnie z art. 13 ustawy zmieniającej do postępowań w sprawie ustalenia warunków zabudowy, wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 4 (ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) w brzmieniu dotychczasowym. Oznacza to, że art. 62 ust. 3 u.p.z.p. nie miał w ogóle zastosowania w niniejszej sprawie, a zatem nie mógł zostać naruszony. W zaskarżonej decyzji prawidłowo przywołano treść art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz zapisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588 z późn. zm.). W analizie urbanistyczno - architektocznicznej w sposób bardzo wnikliwy omówiono zarówno bezpośrednie sąsiedztwo planowanej inwestycji, jak i szerszy kontekst okolicznej zabudowy, szczegółowo wyjaśniono również sposób ustalenia poszczególnych parametrów. Kwestia udziału zespołu urbanistycznego w procedurze poprzedzającej sporządzenie analizy była z kolei wielokrotnie przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego. Utrwalone jest w tym zakresie stanowisko NSA, zaprezentowane choćby w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 maja 2024 r., sygn. II OSK 1090/23 (wyrok dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych): "Warto przy tym zwrócić uwagę na aktualne orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym wskazuje się wprost, że udział Zespołu Urbanistycznego oraz Zespołu Urbanistyczno-Architektonicznego w procedurze przygotowującej projekt decyzji o warunkach zabudowy nie tylko nie narusza art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz § 3 ust. 1 rozporządzenia planistycznego, ale stanowi procedurę szerszej dyskusji i konsultacji wewnętrznych na etapie poprzedzającym sporządzenie analizy w celu uniknięcia arbitralności w rozstrzygnięciach organu (zob. m.in. wyroki NSA z: 15.11.2023 r., II OSK 1623/21, LEX nr 3644796; 18.01.2024 r., II OSK 1022/21, LEX nr 3694227; 8.02.2024 r., II OSK 1200/21, LEX nr 3709475). W przypadkach, który miał miejsce również w niniejszej sprawie, podpis złożony pod analizą i wynikającymi z niej wnioskami, poświadcza że analiza urbanistyczno-architektoniczna została sporządzona przez osobę uprawnioną. To zaś, że analiza została sporządzona w ramach wewnętrznej procedury, przewidującej udział Zespołu Urbanistycznego nie ma tych okolicznościach wpływu na ocenę prawidłowości przeprowadzenia analizy i wynikających z niej wniosków (por. wyroki NSA z 14.07.2020 r., II OSK 326/20, LEX nr 3242420 oraz z 18.07.2023 r., II OSK 2696/20, LEX nr 3619649)". Z kolei zarzut niespójności wniosku o ustalenie warunków zabudowy był już podnoszony w odwołaniu i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji odniosło się do niego w sposób jasny i wyczerpujący. Podzielając to stanowisko należy za Kolegium powtórzyć, że również na etapie skargi do sądu administracyjnego strona nie sprecyzowała, na czym owe "wątpliwości co do treści wniosku" miałyby polegać. Sąd żadnych wątpliwości nie znalazł, zatem nie podzielił zarzutu naruszenia art. 64 § 2 k.p.a. Dalej w skardze Spółdzielnia prowadzi polemikę z treścią analizy urbanistyczno – architektonicznej wskazując na brak kontynuacji funkcji zabudowy. Planowana inwestycja ma polegać na budowie budynku biurowego z częścią mieszkalną i usługowo – handlową. W analizie stwierdzono, że z tej samej drogi publicznej dostępne są zarówno budynki mieszkalne wielorodzinne, jak i budynki usługowe, występuje również przeznaczenie mieszane w ramach tego samego budynku (mieszkalno – usługowe). Na str. 5 skargi opisano przeznaczenie budynków w bezpośrednim sąsiedztwie inwestycji: 1) na działce nr [...] obr. [...] (ul. A. ) jest budynek mieszkalny wielorodzinny z lokalami handlowymi i gastronomią, 2) na działce nr [...] obr. [...] (ul. J[...] jest budynek biurowy K. , 3) na działce nr [...] obr. [...] (ul. [...] 9a) jest dom studencki "Z. mi". 4) na działce nr [...] obr. [...] (ul. [...] są domy studenckie Itaka, A., O. i A.. Jak wynika z powyższego w najbliższym otoczeniu terenu inwestycji występują budynki o funkcji biurowej oraz mieszkalno – usługowej, dlatego niezrozumiałe jest twierdzenie: "W tym stanie trudno więc mówić, iż budynek biurowy z częścią mieszkalną i usługowo-handlową z garażem podziemnym stanowić będzie kontynuację istniejącej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej, zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oraz zabudowy usługowej o zróżnicowanej funkcji". Kwestia ewentualnego przesłaniania przez przyszła zabudowę budynków już istniejących została uregulowana w treści rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie nie jest ona przedmiotem oceny na etapie ustalania warunków zabudowy, lecz dopiero na kolejnym etapie procesu budowlanego tj. przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Sposób ustalenia linii zabudowy został w analizie urbanistyczno – architektonicznej opisany w sposób szczegółowy i przekonujący. Zgodnie z § 4 powołanego wcześniej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego: "1. Obowiązującą linię nowej zabudowy na terenie objętym wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. 2. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami. 3. Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. 4. Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy." Na str. 7 analizy urbanista wyjaśnił, że nie występuje konieczność wyznaczenia linii zabudowy jako obowiązującej, lecz jako nieprzekraczalnej – ograniczającej zbliżenie budynku w kierunku ulicy. Wobec braku jednorodnej linii zabudowy i zwartej pierzei po stronie inwestycji przy ul. A. , istnieje możliwość bardziej swobodnego kształtowania przez inwestora tego parametru. Dlatego też zastosowanie znalazł § 4 ust. 4 rozporządzenia. Z kolei zarzuty Spółdzielni Mieszkaniowej im. T.. K. w K. mają bardziej charakter postulatów niż zarzutów w zakresie niezgodności z konkretnymi przepisami prawa. W stanie prawnym, w jakim wydawana była zaskarżona decyzja, nie istniały podstawy do ustalania na etapie decyzji WZ proporcji poszczególnych funkcji zabudowy. Podobnie brak jest podstaw prawnych do określania w takiej decyzji w jaki sposób należy zapewnić powierzchnię biologicznie czynną. W świetle powyższego Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania zaskarżonej decyzji i oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.